W poprzednich odcinkach:
Witaj w domu!
- Jerome Trask. - Nie!
- Nie wiem, kto to. - Mój wróg.
Spotkam się z nim. Będę najlepszą
dramatopisarką na tej uczelni.
Bycie częścią takiej rodziny to duża odpowiedzialność.
Powinnaś wiedzieć,
- jakie masz prawa. - Intercyza.
- Wytoczą nam sprawę. - Nie ma żadnych nas.
- Mój prawnik się skontaktuje. - Luke Tatum. Co słychać?
- Po liceum… - Zniknąłem?
To było pożegnanie, prawda?
Jak było w Londynie?
Na filmikach wyglądał świetnie.
Tak było.
Widziałaś się z Simonem?
- Poszliśmy kilka razy na kolację. - Poważnie?
Z nim i jego nową dziewczyną.
W porządku.
Oboje zamknęliśmy ten rozdział. Jest miła.
To dobrze.
Jestem taka dojrzała.
Ale byłam zła, że tak tęsknię za domem.
- Serio? - Już po czterech dniach…
Co robisz?
Nie przeszkadzajcie sobie. Przymierzam buty na ślub.
Widzimy.
Panny młode często mierzą buty tylko raz.
Ale trzeba je ponosić cały dzień.
Zapozować w nich, zatańczyć.
Jeśli ich nie rozchodzę, będę mieć ślubne odciski.
Ślubne odciski.
Nie przejmujcie się mną.
Dobra.
- Tęskniłaś za domem? - Tak.
Sztuka wypadała dobrze, ale ciągle się stresowałam.
Po prostu…
Chciałam wrócić do domu. Dziwne, co?
Nie. My tu jesteśmy.
Dobra, panno młoda. Jak tam buty?
- Dobrze. Jak wyglądają? - Świetnie.
Fenomenalnie.
Ale czy dasz radę w nich tańczyć?
- I to jak! - No proszę.
Cza-cza-cza.
Tańczysz czy próbujesz wyważyć drzwi?
Wiecie co?
Wyżyjcie się teraz, bo w dniu mojego ślubu
będziecie musiały być dla mnie miłe.
- Zrozumiano. - Poważnie.
Nie tylko trochę, ale przez całą dobę. Wy obie.
Oczywiście!
Zawsze jesteśmy miłe.
Chyba że tańczysz.
Przyniesiecie wino?
Coś tu pięknie pachnie.
- Dziadek zrobił śniadanie. - Sam.
Mam wiele talentów.
Gdy byłam mała, robił naleśniki,
a z jagód układał na nich oczy, nos i uśmiech.
- Czyli o to chodzi! - Myślałam, że to duch.
- Uśmiechnięty duch. - Dziękuję.
Dzień dobry, rodzino!
- Dobry! - Cześć.
- Naleśniki! - Dziadek zrobił.
Ciągle robisz uśmieszki.
Widzicie? Ona poznała.
Muszę napić się kawy.
Żyję w brytyjskiej strefie czasowej. Nie rozróżniam pór dnia.
Jestem wykończona i nabuzowana jednocześnie.
Potrzebuję mojego błękitnego swetra z perłowymi guzikami.
Mojego? Możesz go pożyczyć.
Zgódźmy się, że się nie zgadzamy.
Idę na lunch z Peckami, zanim wyjadą.
Muszę się wpasować.
Wciąż przekonują was
- do ślubu w Europie? - Nie. Poddali się.
Nie sądziłem, że Dennis Peck potrafi się poddawać.
David się postawił. W końcu to też Peck.
Jeśli skończyłyście, szykujcie się do szkoły.
Dzięki za dziadkowe naleśniki.
Nie ma za co.
Miłego dnia.
Dzięki.
Mam problem.
Peckowie to u mnie zostawili.
Co to?
Intercyza.
Tak myślałam.
Mówiłaś Davidowi?
Nie. Wścieknie się.
Zamierzasz mu powiedzieć?
Mogłabym.
Mogłabym też ją zignorować i liczyć, że problem zniknie.
- Czy to działa? - Czasami.
- To dla ciebie, Bree O'Brien. - Dziękuję.
- Wstałaś tak wcześnie? - Mam spotkanie w sprawie pracy.
- No tak. - Bree.
- Będziesz świetną nauczycielką. - Zobaczymy.
Kierownik wydziału przesunął poranne spotkanie
na popołudnie.
To w jego stylu. Chce namieszać mi w głowie.
- Znasz go? - I to jak.
To Jerome Trask, licealny wróg Bree.
Przewodniczący klubu dyskusyjnego?
Tak. Pamiętasz go?
Pamięta się ludzi, którzy byli niemili dla dzieci.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Muszę iść do pracy.
Mój nowy partner to prawdziwy tyran.
Ciekawe. Mogłabym powiedzieć to samo.
Nieprawda.
Pamiętajcie o sprzątaniu plaży.
Żółwie same się nie uratują. Nie mają rąk.
Dzień dobry, Caitlyn i Carrie Winters.
Dzień dobry.
Widzimy się o 16.00. Zawiozę was na taekwondo.
Ładnie.
Kocham was, pa.
Dzień dobry, Abby O'Brien Winters.
Dzień dobry, panie Ross.
Mam nadzieję,
że spędzę jutro z wami dzień na plaży.
To kiepski pomysł.
Oddychaj. Chodzi o zajęcia szkolne, nie o randkę.
Sprzątanie plaży?
Racja. Zapomniałam.
Ale jeśli mam cię zaprosić na randkę…
Uratowana.
Pa.
Naprawdę chcecie zapisać się na triathlon?
Chyba tak.
Imponujące.
Mama mogłaby dołączyć.
Koniecznie!
- O'Brienowie mierzą wysoko. - Żółwik.
Jak się masz?
Dobrze.
W zasadzie to świetnie.
- Jak nigdy. - Wspaniale.
Zamówię nam kawę.
Chętnie to zrobię, ale jesteś pewny?
Tak.
O co chodzi?
Trace zamierza…
Sprzedaję swoją połowę Bridge twojemu tacie.
Tak?
Wyjeżdżam z Chesapeake Shores.
Porozmawiajcie.
Nie musisz.
Muszę.
Potrzebuję zmiany.
Nowego miejsca.
Nie rób tego przeze mnie.
Siedziałem tu przez ciebie.
Wszystko mi tu o tobie przypomina.
Przepraszam za moje słowa.
Niepotrzebnie.
Były konieczne.
Tak.
Ale masz rację.
Gonię za duchami.
Muszę zacząć od nowa.
Gdzie?
Coś wymyślę.
Trzymaj się, Abby.
Proszę.
Dzięki.
Kocham kofeinę.
Nie przejmuj się, jeśli to trwa.
Co?
Dojście do siebie.
ŚWIEŻE PRODUKTY
Potrzebujemy bakłażana do parmigiany.
Twoi rodzice chyba zaakceptowali, że bierzemy ślub tutaj.
Chyba.
- Z naciskiem na „chyba”. - Tak.
Nie mogę się doczekać, aż wyjadą,
i znów będziemy tylko we dwoje.
Tak.
Odbyłam z twoją mamą miłą rozmowę.
Naprawdę? To dobrze.
Czy nie?
Cieszy się, że dołączę do rodziny.
Jeśli nie będziecie miały o czym gadać,
zapytaj ją o nią.
To jej ulubiony temat.
Świetnie. Mogę to zrobić.
Albo spytaj o jej kolekcję Lalique.
Może o niej gadać godzinami.
Jasne.
Wybacz. O co cię pytała?
Prosiła, żebym o ciebie dbała.
Naprawdę?
To miłe.
DOROCZNY TRIATHLON
Cześć, Abby.
Cześć.
Dziękuję.
Co to jest Lalique?
Proszę?
To koniec. Mama Davida je zbiera, a ja nie wiem, co to.
Próbowałaś zapytać Siri, Alexę lub Google?
- Liczyłam na pomoc człowieka. - Jak staromodnie.
Jak praca z tatą?
Zaskakująco dobrze.
Początek był trudny,
ale gdy pracujesz z kimś upartym, kto nie przyjmuje odmowy…
I dodasz do tego tatę…
Bardzo zabawne. Załapałam żart.
Dużo się spieramy.
Ale dobrze nam to robi.
Wychodzimy ze strefy komfortu.
Lubię moją strefę komfortu.
Jest wygodna.
Muszę iść do pracy.
Z tatą.
A ja muszę odkryć, co to jest Lalique.
Być może to nie jest dobry czas na ten projekt.
Niedawno prosiłeś o kosztorys nowych planów.
- Wiem, ale… - Co się zmieniło?
Kwestia finansów i…
Widziałeś się z Quigleyem.
Wybierasz innego wykonawcę. Dlaczego?
Znam Micka od lat…
Chodzi o sprawę z Dilpherem.
Po prostu…
to zły czas.
Chcę raz jeszcze zobaczyć ten piękny widok.
Wszystko jest takie…
Rockwellowskie?
Raczej Wyethowskie.
Macie lot za godzinę.
- Pójdę po walizki. - Pomogę.
- Pomożemy im? - Poradzą sobie.
My musimy zaplanować ślub.
Owszem.
Tutaj, w Chesapeake Shores.
Przeszkadza ci to?
Właściwie to…
ulżyło mi.
Rzuciłaś okiem na dokumenty, które ci zostawiłam?
Tak.
To po prostu oświadczenie, że dołączasz do rodziny.
I jesteś pod naszą ochroną.
Tak.
David mówił, że kolekcjonujesz kryształy Lalique.
Zgadza się.
- Też je lubisz? - Tak.
Lalique założono w 1888 roku.
To symbol francuskiego luksusu.
Dobrze ujęte.
Bagaże zapakowane.
Zostawiłam ci coś w pokoju.
Kolejne dokumenty?
To pewna…
niespodzianka.
Byłam na spotkaniu z Taylorem Martinem.
- Tak? - Wybrał inną firmę.
Co?
Czemu?
Przez Dilphera.
Trzecie stracone zlecenie w ciągu miesiąca.
Wiem.
Dlatego powinniśmy rozszerzyć działalność.
Zainwestujmy w małego dostawcę betonu.
- Albo w firmę dekarską… - To nie czas na ekspansję.
Na dzisiejszym rynku
zdywersyfikowane firmy mają większe szanse…
Pomimo straconych projektów
wciąż mamy dużo pracy.
Wieżowiec w Alexandrii.
Projekt Kincaida. Trzymamy się.
Zgadzam się.
Wiem, że ciężko pracujesz,
ale musisz rozwijać biznes bez względu na wszystko.
Musimy jechać na budowę. Porozmawiamy o tym po drodze.
- OK. - W porządku.
Poradzimy sobie.
Mam coś dla ciebie.
Nową plakietkę.
DYREKTOR ZARZĄDZAJĄCY
Dyrektor?
- Kiedy to zrobiłeś? - Kilka lat temu.
Wiedziałeś, że tu będę?
Nie, ale na to liczyłem.
Więc ściana wewnętrzna jest tutaj?
- Tak. - Teraz rozumiem.
Cześć!
Znacie moją córkę Abby? To moja nowa partnerka.
- Jasne. - Cześć.
Ma świetne pomysły.
- Wspaniale. - Pewnie jesteś dumny.
Możemy porozmawiać na osobności?
Sprawdzę, co z koparkami.
- Pójdę z nim. - Zostań.
Możemy rozmawiać przy niej.
Dotarły do nas niepokojące słuchy.
Chciałbym porozmawiać o sprawie z Dilpherem.
Ach, tak?
Alex Johnson i Cole Larson.
Słyszę te nazwiska, odkąd pamiętam.
Często z nami współpracujecie.
Owszem.
Apartamentowiec w Alexandrii.
I osiedle w Bethesdzie?
I wiele innych.
Zgadza się.
Czy kiedykolwiek coś było nie tak?
Mieliście jakieś skargi lub straciliście pieniądze?
Czy ktoś podejrzewał,
że O'Brien Construction & Development
buduje poniżej standardów?
Nie, ale…
Dodatkowo pamiętam,
że ojciec dał wam na początku kredyt zaufania.
Uwierzył w was,
- zanim sami uwierzyliście. - Owszem.
Zawarliście umowę na uścisk dłoni i spojrzenie w oczy.
Nie odwdzięczycie się?
To nasz biznes.
Wszystko, co mamy.
Nie możemy ryzykować.
Świetna przemowa.
Ale nie zmienili zdania.
Nie.
Ale dobrze było to usłyszeć.
Cześć, Luke.
Cześć.
- To wszystko? - Tak, dzięki.
Kojarzysz klub Bridge?
Mój tata go teraz prowadzi.
Szuka pracowników.
- Tak? - Tak.
Może byłbyś zainteresowany?
Dzięki.
Ale jak widzisz, moja kariera ma się dobrze.
Wiem, że masz pracę, ale…
Dzięki za ofertę.
Ale nie szukam litości.
Weź resztę.
- Do zobaczenia. - Tak.
- Cześć, tato. - Cześć.
- Wiosenne porządki? - Tak.
Londyn ujawnił moje wpadki modowe.
Oddaję ubrania potrzebującym.
Dobre rozwiązanie.
Zdecydowałaś, co z pracą?
Jeszcze nie. Mam spotkanie z kierownikiem wydziału.
Jerome Trask.
Twój licealny rywal.
Wróg.
Helen Sturges była moją rywalką.
Nie powinnam się martwić. Liceum było milion lat temu, ale…
zawsze czułam się przy nim gorsza.
Jak to?
Nie wiem. Jak nerdowski mól książkowy.
Myślałem, że byłaś z tego dumna.
Tak. Na swój nerdowski sposób.
Czemu nic nie mówiłaś?
Mówiłam.
Nie. Żartowałaś z tego. Nie wiedziałem, że cię to boli.
- Gdybym wiedział… - Nie chciałam, abyś wiedział.
Czemu?
Bo…
Nie wiem. Byłeś dumny, że miałam same piątki.
Nie chciałam, byś wiedział, że mam problemy.
Miałeś dużo na głowie z odejściem mamy i pracą.
Wiem, że nie zawsze byłem przy tobie. Przepraszam za to.
Ale z piątkami czy nie, zawsze byłaś moją gwiazdą.
Kocham cię.
Dzięki, tato.
No dobra.
DATKI
Luke?
Luke Tatum?
- Tak? - Bree O'Brien.
- Cześć. - Hej.
- Jak się masz? - Już w porządku.
- Już? - Wyleczyłam złamane serce.
Co takiego?
Nie pamiętasz mnie. Jestem siostrą Kevina O'Briena.
Nie poznałem cię.
Wiem. Aparat i pięć kilo różnicy.
Podobałeś mi się.
Ale ty nie wiedziałeś o moim istnieniu.
Wielu rzeczy nie wiedziałem.
Ale poradziłaś sobie z tym.
O'Brienowie są wytrzymali.
Wróciłeś do miasta?
Na razie.
- Witaj w domu. - Dzięki.
Czym się zajmujesz?
Różnymi rzeczami.
Właściwie, twój…
Ktoś zaproponował mi rano pracę. Nie wiem, czy ją przyjąć.
Uważam, że zmiany bywają dobre.
- Bywają? - Nie zawsze.
Może masz rację.
Przemyślę to.
Cieszę się.
„Mogę podsumować wszystko, co wiem o życiu, w trzech słowach.
Toczy się dalej”.
Robert Frost.
Zgadza się.
Fajnie.
Miło było.
Tak.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Dobra.
- Cześć! - Co tu robisz?
Jestem dobrą ciocią.
Przyszłam popatrzeć, jak siostrzenice kopią.
- Dobre są. - Tak.
Może mają to po mnie. Trenowałam karate na studiach.
Serio?
To mój sekret. Myślałam, że jestem twarda.
- Miałaś czarny pas? - Nie.
Zatrzymałam się na pomarańczowym.
- Mają taki? - Tak.
To ładny kolor.
- Porozmawiałaś z Davidem o intercyzie? - Nie mogłam.
Dodała coś od siebie.
- Co to? - Pani Peck…
Deirdre zostawiła mi to.
Prawdziwa?
Oby nie! Czemu mi ją dała?
- To łapówka. - Tak.
- Całkiem niezła. - Tak!
Legendarna Bree O'Brien.
Chyba tak.
Cześć, Jerome.
Po prostu Jerry.
Pewnie masz tego dość, ale uwielbiam twoją książkę.
Nigdy nie będę miała tego dość.
Widziałem też twoją sztukę.
Popłakałem się.
- Tak. - Dziękuję.
- Oprowadzę cię. - Jasne.
Dokonałaś niezwykłych rzeczy.
Mogłabyś wiele nauczyć naszych studentów.
Jeśli będziesz chętna.
Pewnie.
- Możemy o tym pogadać. - Świetnie!
Nie byłem pewny, czy przyjdziesz.
Dlaczego?
Nie dogadywaliśmy się w liceum.
To prawda.
Nie brałem tego do siebie.
Słucham?
Że mnie nie lubiłaś.
Nie byłem zbyt sympatyczny.
Nie lubiłam cię, bo ty mnie nie lubiłeś.
- Co? - Tak!
Nie!
Po prostu nie umiałem nawiązywać znajomości,
a ty byłaś taka mądra i…
- I? - Zakończmy na tym.
Byłaś spoza mojej ligi.
Daj spokój. Nie byłam w niczyjej lidze.
- Tak sądzisz? - Tak.
Chciałam być akceptowana na moich warunkach.
Liceum nie jest na to najlepszym miejscem.
To fakt.
Mogę o coś spytać?
Czemu nie byłaś w klubie dyskusyjnym?
Właśnie!
Bo byłaś lepsza ode mnie.
Jak mówiłem, nie byłem zbyt sympatyczny.
A teraz?
Staram się.
- OK. - Pokażę ci bibliotekę.
- Dobra. - Jest bardzo ładna.
Jasne.
Trace wyjeżdża? Czemu nikomu nie powiedział?
- Mnie powiedział. - I mnie.
- Ja wiedziałam. - I nawet ja.
Wiedziałeś?
Nie.
Chciał wyjechać bez pożegnania?
Taki był plan, ale O'Brienowie wszystko zepsuli.
- Tacy jesteśmy. - Fakt.
Nie jesteśmy tu sami.
Wszyscy przyszli cię pożegnać.
Wznieśmy pożegnalny toast.
Może za chwilę.
Jesteś ważny dla wielu osób. Powinieneś to wiedzieć.
Zamówię następną kolejkę. Na koszt firmy!
Pomożesz mi, Trace?
- Tak. - Dzięki.
Siedem piw na koszt firmy.
- Nie musisz tego robić. - Ale chcę.
Wiem, że zawsze był między nami dystans.
Może z mojej winy.
W końcu jestem ojcem.
Ale zawsze cię szanowałem.
Wzajemnie.
Wiesz…
Czasem wydaje się, że wszystko się zatrzymało.
Każda droga to ślepa uliczka.
Ale zawsze jest wyjście.
Wiem, że je znajdziesz.
Dzięki.
Dzięki, Mick.
Nie ma za co. Chodźmy wznieść toast.
Daj mi chwilę. Zaraz wracam.
Pośpiesz się, bo zapomnę, co chciałem powiedzieć.
To miejsce nie będzie takie samo bez Trace'a.
Skrzydełka można poprawić.
Może nowy menedżer cię zatrudni.
Mógłby trafić gorzej.
Piwa idą.
- Gdzie Trace? - Zaraz wróci.
Wcale nie.
- Jak to? - Nie lubi pożegnań.
- Cześć. - Hej.
- Mogę się dosiąść? - Jasne.
To moja ulubiona pora dnia.
Gdy byliście mali i spaliście już w łóżkach,
przychodziłem tu i patrzyłem na gwiazdy.
I piłeś wino.
Potrzebowałem go po usypianiu was.
Sprawialiśmy kłopoty?
W dobrym sensie.
Ale ty byłaś najgorsza.
„Opowiedz kolejną bajkę,
przynieś mi wodę,
powiedz, jak działa wszechświat”.
Odpowiadałeś, że dzięki ciężkiej pracy i miłości.
Tak? Byłem całkiem mądry.
Tak.
To prawda.
Ale za ciężko pracowałem.
Nie zawsze byłem obecny.
Nie.
Ale teraz sama jestem rodzicem i wiem, że nic nie jest idealne.
Zawsze trzeba wybierać.
Wszystko się wyrównuje.
Oby.
Chcesz pogadać?
A muszę?
Nie, jeśli nie chcesz.
Smutno mi.
Ale to nic.
To znaczy…
Mam się dobrze.
Czekam, co przyniesie przyszłość.
To dobre uczucie.
Tak.
Pamiętasz, co zawsze mnie usypiało?
Tajna broń.
Nie zadziała, jeśli oboje zaśpiewamy?
Chyba działa.
- Świetnie wyszło. - O rany.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Kolejny piękny dzień w raju.
Musimy porozmawiać.
O czym?
Kury to był dobry pomysł.
- Goście lubią świeże jajka. - Dziękuję.
Nadałem im imiona.
Jakie?
To Smażona, a to Chrupiąca.
Przestań!
Przepraszam. Zwykle jest miły.
Czyli nie chcesz poznać W Sosie i Teriyaki.
Przestań!
Zgłodniałam.
Patrz, mamo!
Piękny. Dodaj go do kolekcji.
Miło, że pomagacie w sprzątaniu plaży.
To szczytny cel.
Każdy musi zrobić swoje.
- Cieszymy się, że tu jesteśmy. - Ja też.
Co u ciebie?
Dobrze.
Dzięki, że jesteś tak dobrym przyjacielem.
Jesteś tego warta.
- Proszę pana! - Tak?
Proszę spojrzeć.
Co to?
Ząb rekina.
Często wymieniają zęby i wyrastają im nowe.
Ten należał chyba do tawrosza.
Pływają tu, prawda?
Czasami. Ale nie atakują ludzi.
- Chciałabym jednego zobaczyć. - Może kiedyś się uda.
Radzę sobie z dwoma rzeczami. Z dziećmi i rekinami.
Zapamiętam to.
Kolejne sprzątanie plaży, w którym uczestniczyli O'Brienowie.
Tacy jesteśmy.
Pamiętasz, jak Jess spaliło kiedyś słońce?
Przez tydzień wyglądałaś jak homar.
Jak mogłabym zapomnieć?
- Teraz pamiętasz o filtrze. - Owszem.
Spotkałam się wczoraj z wrogiem.
- Tak? - I co?
Nie było tak źle. Chyba przyjmę tę pracę.
To tylko jeden semestr, więc…
- To świetna wiadomość. - I niespodziewana.
Muszę przemyśleć na nowo całe liceum.
Ciekawe, co jeszcze odkryję.
Mądrość przychodzi z wiekiem.
Więc był uroczy.
Uroczy? Kto?
Nie. Wcale nie.
O czym ty mówisz? Uroczy? Nie.
Dobra!
Jak chcesz!
- Był uroczy. - Zdecydowanie.
Tak!
Dobra robota.
Brawo.
Muszę ci coś powiedzieć.
Tak?
Chciałam wcześniej, ale nie wiedziałam, co pomyślisz.
Ale nawet jeśli będzie ciężko,
nie chcę nic przed tobą ukrywać.
Brzmi poważnie.
Twoja mama poprosiła mnie o podpisanie intercyzy.
Tak?
Niby żeby mnie chronić.
Ale powoli dochodzę do wniosku, że chcieli chronić…
Siebie.
Tak.
Typowe z ich strony.
Czemu miałabyś ją podpisywać?
Raczej ty powinieneś.
Gdy cię poznałam, pracowałeś na kuchni, a ja miałam swój biznes.
Powiedzmy. Nie płaciłaś mi przez kilka miesięcy.
Widziałeś początki prosperującego biznesu.
Racja.
Co mam zrobić? Podpisać?
Za późno. Spaliłem ją.
Co?
Wiedziałeś o niej?
Znalazłem ją pod ręcznikami w pralni.
Powinnam była ci powiedzieć.
Nic już przed tobą nie zataję.
Dała mi też bransoletkę.
To chyba łapówka.
Nie jest prawdziwa, bo wysłałaby ochronę.
Co z nią zrobiłaś?
Nie wiem. Chyba ukryłam w schowku w aucie.
Nie chcę o niej myśleć.
Należała do mojej cioci. Ona i mama chciały, abyś ją miała.
To miłe.
I jest prawdziwa.
Co?!
Co?
Moja córeczka.
Słuchaj, tato.
Od kiedy wiedziałeś, że będę u ciebie pracować?
Powiedziałaś to, gdy miałaś sześć lat.
- Co? - Że będziemy partnerami.
Nawet zrobiłaś wizytówki.
„Abby i Tatuś O'Brien”.
Mam dar przewidywania.
Mówiłaś też, że zostaniesz prezydentem.
Część się sprawdziła.
Wciąż jesteś młoda.
Nigdy się nie poddajesz.
To mnie relaksuje.
Mogę?
To twoje miejsce.
Słuchaj.
Kiedy doszedłeś do siebie po rozstaniu z Georgią?
Po jakimś czasie.
Dłuższym czasie.
Jesteś silna.
Wiem.
Poważnie.
Zakończenia nie są łatwe.
To prawda.
Odjedziesz bez pożegnania?
Wszystko już sobie powiedzieliśmy.
Ale nigdy się nie pożegnaliśmy.
To prawda.
Dokąd jedziesz?
Nie wiem.
Ale czegoś mi brakuje.
Szukałem tego w muzyce i w nas.
Teraz spróbuję znaleźć to w sobie.
Powodzenia.
Ucałuj dziewczynki.
Będą tęsknić.
Ja za nimi też.
I za tobą.
Zasługujesz na najlepsze.
Wiedz o tym.
Ty też.
Może to odnajdziemy.
Wiesz, co babcia mi powiedziała?
„Nie wyleczysz się, wracając do tego, co cię zraniło”.
Rozsądna rada.
Wiesz, jacy są Irlandczycy.
Popłacz, pożartuj, rozchodź to.
Chciałabym taka być.
Nie tylko ty.
Napisy: Kinga Zofia Stando
W następnych odcinkach:
Niech O'Brien ci pomoże.
Czas nabrać doświadczenia.
Niewiele jest tych obrazów. To okazja.
Mamy kompleks w Hampton. Nadałby się na biuro.
Nie chcę pracować z bratem. Mogłaś to ze mną omówić.
Lubisz grać ekscentrycznego milionera?
Miliardera. Biedny też byłem ekscentryczny.
- Podobno szukasz pracy. - Popełniłem parę błędów.
Nie byłem w pełni szczery.