W poprzednich odcinkach:
Trace.
Dzwoniłem do Abby, ale nie odbiera.
Na pewno dostała wiadomość.
Dla ciebie. Nie wiedziałem, czy chcesz rozmawiać.
Dilpher usłyszał zarzuty. Mówi, że w tym uczestniczyłem.
Że autoryzowałem wadliwe fundamenty w niemal 200 budynkach.
- Z Trace'em koniec. - Wiem.
Łączy nas przeszłość, ale niekoniecznie przyszłość.
To też wiem.
Czasem przeszłość potrafi się przyczepić.
- Przepraszamy za tajny ślub. - Nie wszyscy byli zadowoleni.
Nelson to rekin. Zaatakuje z zaskoczenia.
- Tak! - Zadam pytanie.
- Wyjdziesz za mnie? - Jasne, że tak!
- Dzięki za współpracę. - Spodoba ci się, co powiem.
Chcesz wystawić sztukę w West End?
- W Londynie? - Tak.
Dziękuję!
Posłuchaj, Abby. Nigdzie się nie wybieram.
- Nie poddam się. - Trace…
Trochę wyżej z prawej.
A teraz z lewej.
Wyżej z prawej. I znowu z lewej.
- Żartujesz sobie? - Oczywiście.
WITAJ W DOMU, BREE
Wygląda dobrze.
Świetny transparent.
Dacie wiarę, że Carrie go zrobiła?
Ma talent.
Bree na pewno się spodoba? Czapeczki, podwieczorek?
Mówiła, że woli skromne powitanie.
To wszystko?
Witaj w domu!
Cześć!
Pokaż mi się!
Miałaś być za trzy godziny.
Chciałam was zaskoczyć.
Nell będzie przykro, że to przegapiła.
Poszła kupić herbatę.
Mam dość herbaty do końca życia.
Babcia urządza podwieczorek
z rogalikami, kanapkami i tak dalej, żeby cię przywitać.
Napijesz się herbaty.
Zgoda. Dla babci.
Ale czy teraz mogę prosić o zwykłą, dobrą kawę?
- Jasne. - Dziękuję.
Daj mi to.
Tęskniłam.
- Pewnie padasz z nóg. - Tak.
Czuję się, jakbym nie wyjechała.
Ale też jakby nie było mnie milion lat. Opowiadajcie.
Wszystko wiesz. Mój telefon ledwo przeżył nasze rozmowy.
Ja musiałam kupić nowy.
- Connor radzi sobie w pracy? - Tak.
Ja i David szalejemy, planując ślub.
- W dobrym sensie? - Tak.
Wszystko gra.
A rodzice?
Spędzają razem dużo czasu.
Dziwne. Ciekawe, ale dziwne.
- A u ciebie? - W porządku.
Naprawdę?
Nie wspomniałaś nic na temat Trace'a, Jaya ani nikogo innego.
- Nie ma o czym mówić. - Nigdy o tym nie mówi.
Bo faceci to nie wszystko.
W końcu skupiam się na sobie.
Pracuję z tatą. Co w tym złego?
- Nic. - Wszystko gra.
Ja też skupiam się na pracy.
Ale ile można?
Wolę myśleć, że to nas wzmacnia.
Dobra.
- Ale myślałam, że… - Co?
Że coś się wydarzyło między tobą a Trace'em przed moim wyjazdem.
Po kolacji ślubnej Kevina i Sarah.
Abby.
- Nell przyniosła herbatę. - Herbata!
Prawie zaczęła gadać.
Było blisko.
To przez herbatę.
- Co robisz? - Patrzę, jak śpisz.
- Nie znudziło ci się? - Jeszcze nie.
Wiesz, jaki dziś dzień?
Poniedziałek?
Tak. I?
Powiedz.
Dziś mijają dwa miesiące i trzy tygodnie od ślubu.
- To święto? - Może być. Trzymaj.
Kawa.
To tradycyjny prezent na dwa miesiące i trzy tygodnie?
Tak mi się wydaje.
Pomyśl. Może jesteś już w ciąży.
Może.
Jeśli to chłopiec,
moglibyśmy dać mu irlandzkie imię, na przykład Finbarr.
Finbarr?
Albo Ultan. Finbarr brzmi dziwnie.
Serio? Ultan albo Finbarr?
- A jeśli to dziewczynka… - Będziesz świetnym tatą.
Ale imiona zostaw mnie.
Widzę, że ciężko pracujesz.
Cześć, Linda. Zgłębiam dyskryminację płacową.
- Dzięki za tę sprawę. - Dobrze ci idzie.
Jutro po południu wszystko dostaniesz.
W porządku. Wejdź, Margaret.
Connor O'Brien, świetny prawnik, Margaret Keller, świetna asystentka.
Miło poznać. Pomogę.
To akta dotyczące ustawy o równości płac?
Oby. Inaczej stracę tytuł świetnej asystentki.
Tak trzymaj, Connor. Partnerzy są pod wrażeniem.
Nawet Bobby Lewis, a on nikogo nie lubi.
- Prawda. Mnie nienawidzi. - Na pewno nie.
- To pańska rodzina? - Tak.
Też mam dużą rodzinę. Przedostatnie dziecko.
Ja też.
Zawsze między młotem a kowadłem? Niedoceniany?
- Tak. Ale dużo uchodziło mi na sucho. - Rozumiem.
- Miło pana poznać. - Dzięki. Wystarczy Connor.
To nie byle co, że Lewis cię lubi.
Tak!
Oczywiście.
Dziękuję. Widzimy się niedługo. Do widzenia.
Zapytam o ten telefon.
Ale najpierw muszę przygotować pokój dla rodziców Davida.
Rodzice Davida przyjeżdżają?
Tak. Staram się myśleć pozytywnie.
Potrzebuję przyborów biurowych.
- Jakbyśmy byli prawdziwym pensjonatem. - Jesteście.
- Mów mi tak. - Stresujesz się?
- Chcemy im coś powiedzieć. - Co?
Nieważne. Kto dzwonił?
Uniwersytet Marylandu.
Nie zaliczyłaś zajęć?
Odbierają ci tytuł? Ciągle mi się to śni.
Nie, chcą mnie zatrudnić.
To wspaniale. Jako kogo?
Miałabym uczyć przez semestr kreatywnego pisania.
- Zgodzisz się? - Nie wiem.
Rozważałam to. Mogłabym dać coś od siebie.
- Nie. - Co?
Zgadnij, kto jest kierownikiem wydziału humanistycznego.
- Powiedz. - Jerome Trask.
- Nie! - Tak!
- Nie wiem, kto to. - Mój licealny wróg.
- Miałaś wroga? - Tak. Jerome'a Traska.
Był okropny. Nie pozwalał mi dołączyć do klubu dyskusyjnego.
Byłaś zła, że nie mogłaś dołączyć
do klubu dyskusyjnego, a nie do cheerleaderek lub drużyny koszykarskiej?
Nie oceniaj. Liceum to trudny okres.
Myślałam, że tylko dla mnie. Miałaś same piątki.
Radziłam sobie z nauką, ale nie z rówieśnikami.
Nie mówiłaś.
Miałaś czym się martwić.
Mogłam ci pomóc.
Pomogłaś, będąc sobą.
GOSPODA POD ORLIM GNIAZDEM
Wszystko gotowe. Kiedy będą twoi rodzice?
- Zaraz. - Rany.
- Nie powinni tu nocować. - Nie. Muszą.
- Zobaczą nasz interes. - I go docenią.
Krok po kroku.
To nasze życie. Powinniśmy móc żyć, jak chcemy.
Tak. Dlatego powiemy im w pokoju pełnym ludzi.
- Żeby nie robili scen? - Dokładnie. Nie znoszą scen.
- To dobry plan. - Też tak myślę.
Już czas.
Davidzie.
- Jess. - Dzień dobry.
Nie było łatwo, ale w końcu trafiliśmy.
- Tak. - Zapraszam.
Bagażowy przyniesie walizki?
Ja to zrobię.
Już wiem, czemu dla niektórych to miejsce jest urokliwe.
Dziękuję.
Zaczyna się.
Hej.
Czekoladowo-miętowe. Tego potrzebowałam.
Mamy mają intuicję.
Możesz ze mną pogadać, jeśli chcesz.
Ale jeśli nie chcesz, to też jest OK.
Dzięki.
To było pożegnanie, prawda?
Nie możemy sobie tego robić.
Nie możemy żyć przeszłością. Zmieniliśmy się.
Nie żyję przeszłością. Mówię o przyszłości. Naszej.
Tak twierdzisz, ale ja muszę myśleć o przyszłości moich córek.
Kocham je.
Wiem.
Abby… po prostu się boisz.
Tak. Boję się.
Nie byłeś w małżeństwie. Ja byłam.
Rozwód odbił się na dziewczynkach.
A jeśli znów zerwiemy?
Nie zerwiemy. Nie tym razem.
To nie takie proste.
Tak uważasz, bo lubisz wszystko komplikować.
Dobra.
Oboje zasługujemy na szczęście.
Ta przepychanka mnie nie uszczęśliwia.
- Ani ciebie. - Nie.
Teraz nie jestem szczęśliwy.
Topią się.
Musi być wyżej o dwa.
- O dwa? - Tak.
Nie. Niżej o trzy. Wyżej o dwa.
- Żartujesz sobie? - Jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie.
Tato.
- Poddaję się. - Gotowe.
Dobrze.
- Skończone. - Trzeba to sprawdzić.
Trzeba.
Próba ognia.
- Sukces. - Owszem.
- Sprawdziłeś na sobie. - Dzięki.
Dzięki za pomoc. Już wiem, że grawitacja nie zaskoczy mamy.
Jak tam z mamą?
Powoli.
Stabilnie.
- Jesteście znów razem? - Po prostu… jesteśmy.
A co? Przeszkadzałoby ci to?
Szczerze mówiąc,
na początku tak myślałem.
Ale zobaczyłem was razem
i ujrzałem w tobie jakąś iskrę.
W mamie też. Więc nie mam z tym problemu.
To dobrze.
- Mogę o coś spytać? - Pewnie.
- Kiedy zapragnąłeś być ojcem? - Gdy twoja mama zaszła w ciążę.
- Abby nie była… - Planowana?
Nie. Niewiele planowaliśmy.
Może w tym tkwił problem.
Staramy się z Sarah od dwóch miesięcy.
- Poważnie? - Tak.
- Daj sobie czas. - Myślisz, że mam, co trzeba?
- Aby być ojcem? - Dobrym ojcem.
Trudne pytanie.
„Kto ma żonę i dzieci, ten dał losowi zakładników”.
- Sir Francis Bacon. - Powinien wyluzować.
Gdy będziesz miał dzieci, zrozumiesz.
Twoje życie nie będzie już twoje.
Nagle przestajesz być centrum wszechświata.
Starasz się, jak możesz, ale czasami to za mało.
Dawałeś radę.
Oby tobie poszło lepiej.
Na pewno pójdzie. Poprzeczka jest nisko.
Ale zrób coś dla mnie.
Zapamiętaj te chwile, gdy jesteście tylko we dwoje.
Gdy pojawią się dzieci, już tego nie będzie.
Miejcie wspomnienia.
Dzięki.
Nie ma sprawy.
Ja nie byłem niespodzianką?
Nie. Tylko ty byłeś planowany.
Mick?
Czemu dzwonisz, skoro tu jesteś?
Chciałem zaprosić cię na kolację.
OK.
I nie chciałem stawiać cię pod ścianą.
- Kolejna randka? - Tak. Stawiam cię pod ścianą.
Chętnie pójdę z tobą na randkę.
- Świetnie. Będę o 20.00. - Dobrze.
Do zobaczenia.
- Dzień dobry. 40 dolarów w czwórce. - Coś jeszcze?
Woda. Dzięki.
- Luke Tatum? - Proszę włożyć kartę.
Kevin O'Brien. Graliśmy razem w kosza w liceum.
Proszę nie wyciągać.
Daj spokój. Biegaliśmy też razem. Pobiłeś mnie na 400 metrów.
Pamiętasz.
Pamiętam.
Nie jestem już tak szybki.
Co słychać?
- Bo po liceum… - Zniknąłem?
Chyba tak. Straciliśmy kontakt.
- Bywa. - Kiedy wróciłeś?
Zabierz kartę, O'Brien.
Dziękujemy za zakupy w Kwik Go.
Nie do wiary, że został tylko tydzień szkoły.
- Lata lecą. - Tak.
Mam zamiar napisać list do Wydziału Czasu.
- Tak? - Tak.
- Mam adres, jakby co. - Zapamiętam.
Więc już nie będziemy widywać się codziennie.
Chyba że…
Chyba że?
Chyba że będziemy.
Możemy się spotykać.
Jay…
Wiem, że masz trudny okres, i to szanuję.
- Nie zadaję pytań. - Doceniam to.
Ale wiedz, że jestem obok, gdy będziesz gotowa wyjść
z tego, w czym siedzisz.
Jesteś kochany.
Zazwyczaj po tym następuje jakieś „ale”.
„Jesteś kochany, ale możemy zostać przyjaciółmi”?
Coś takiego.
Żadnego „ale”. Po prostu „kochany”.
Może być.
Wspaniały posiłek, Davidzie.
Pyszne risotto grzybowe.
- Specjalność Davida. - To nic takiego.
Widzisz? Nic takiego. Cała szkoła kulinarna na nic.
Żartuję. Bardzo dobre jedzenie.
Dobry żart.
Chcemy o czymś porozmawiać.
- Tak? - Chodzi o ślub.
Wiem, że zależy wam na ceremonii w Anglii…
W Walii.
Ale my chcemy…
- Tak? - Chcemy pobrać się tutaj.
W mieście rodzinnym Jess.
Tak?
Tak. Nie chcemy też dużego wesela.
Wolimy skromną ceremonię dla rodziny i przyjaciół.
W porządku.
W porządku?
W porządku.
Mówią, że w porządku.
To wasz ślub.
Jeśli chcecie wziąć go tutaj, niech tak będzie.
Macie nasze błogosławieństwo.
Dobrze…
Zdrowie.
Wypijmy za to.
Świetnie.
Jak miło.
Tak. Wygodnie.
Wygodnie?
Serio? Tylko na tyle cię stać?
Wiesz, o co mi chodzi. Znamy się. Jest miło.
Myślisz, że wszystko o mnie wiesz?
A nie? Znam twój ulubiony film,
ulubiony smak lodów, ulubionego Beatlesa.
Może się zmieniłam.
Casablanca, miętowe i George.
Pamiętasz.
To działa w obie strony, proszę pana.
Parszywa dwunastka, czekoladowe i Paul.
Dobra robota.
- O co chodzi? - Dilpher.
- Chcesz wyjść? - Nie.
Byliśmy pierwsi. Dobrze się bawimy.
- Są inne miejsca. - Nie trzeba.
- Nie chciałem na ciebie naskoczyć. - W porządku.
Mick, Megan. Zastanawiałem się, czy się spotkamy.
- Spotkaliśmy. - Co tu robisz?
- Uciekam od problemów. - A jednak cię odnajdują.
To prawda. Powinniśmy pogadać.
- Pogadać? - Wytoczą nam sprawę.
Nie ma żadnych nas.
O czym ty mówisz? Siedzimy w tym razem.
- Wcale nie. - Zostawisz mnie samego?
Zrobiłeś to sam. Nie ciągnij mnie ze sobą na dno.
Z raportów i moich zeznań będzie wynikało coś innego.
- Lepiej odejdź. - Nigdzie się nie wybieram.
Mick.
Chodźmy.
Mój prawnik się skontaktuje.
- Jesteś dobrym człowiekiem. - Ale kiepskim towarzyszem.
Początek był dobry.
Martwisz się o Dilphera?
Wszyscy wiedzą, że jesteś uczciwy.
Oby.
Hej.
Ja to wiem.
Za Bree O'Brien, znaną dramatopisarkę.
I za Connora O'Briena, wybitnego prawnika.
Oraz Kevina O'Briena, odważnego ratownika.
Nie zaczynajcie beze mnie.
Za Abby O'Brien, która jest w stanie pracować z tatą.
Tak.
- Zdrowie. - O'Brienowie rządzą.
Nie przeszkadza ci, że tu jesteśmy?
Niby czemu?
Kiedyś będziemy musiały pogadać.
Kiedyś.
- Bree. - Tak?
Mogłaś zapomnieć po dwóch miesiącach w Anglii, ale to jest zimne piwo.
- Jest zimne. - W Anglii mają zimne piwo.
Chłodne. W zimne dni.
Ja bym się napiła. Zamówię kolejkę.
Jak to jest pracować w tak dużej firmie?
Dostałem dużą sprawę. Jest przytłaczająca.
- Nie mogłem wczoraj zasnąć. - Wiem, co czujesz.
Kiedy wysłali mnie na misję do Kandahar, bardzo się stresowałem.
Zawsze musisz mnie przebić.
- Nie mogę się powstrzymać. - Typowe.
Pójdę pomóc Abby.
- Pomóc ci? - Tak, dzięki.
Jak się masz?
Dobrze. Czemu wszyscy pytają?
- Bo cię kochamy. - Dziękuję.
No dobra.
Teraz nie jestem szczęśliwy.
To co my robimy? Czemu próbujemy na siłę?
Nie mówisz poważnie.
Po liceum uciekłaś do Nowego Jorku,
bo nie miałem przyszłości, a ty chciałaś więcej.
- Trace. - Teraz chcesz zostać
- i o wszystko winisz mnie? - Nie ciebie. Nas.
Lubiłaś trzymać mnie w niepewności
i czekać, aż się ogarnę.
Posłuchaj nas. Tak brzmi zdrowy związek?
Wróciłam!
Są piwa.
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Zdrowie! - Zdrowie!
- Akta, o które prosiłeś. - Ratuje mi pani życie.
Owszem. Mów mi Margaret.
Dzięki. Nie chciałem się wychylać.
- Godne pochwały. - Mów mi Connor.
Zgłoszę to do kadr.
- Co? - Żartuję.
- Może będę mówić ci O'Brien? - Dobra, Keller.
Do zobaczenia.
Hej.
Co myślisz na temat dyskryminacji płacowej?
Jestem kobietą i Afroamerykanką.
Ile masz czasu?
Siadaj. Chętnie posłucham.
Tam jest.
Cześć, tato!
Cześć, kochanie.
Dennis, Deirdre.
- Mick. Co słychać? - Dobrze.
Co za uroczy statek.
To łódź.
Czym się różnią?
Ojciec mawiał, że łódź to dziura, do której wrzuca się pieniądze.
Już to słyszałem. Zabawne.
- Wejdziecie na pokład? - Idź, Dennis.
- Jess i ja porozmawiamy. - Nie musisz.
Napijcie się i poznajcie.
- Kim dla siebie teraz będziecie? - Rodziną?
Nie musimy wypływać.
Wzniesiemy toast za młodych tutaj.
- Nie mogę odmówić. - Witaj na pokładzie.
- Zapraszam. - Dziękuję.
- Pa! - Pa.
Oprowadzę cię.
Dzięki za pomoc.
Im więcej rąk do pracy, tym lepiej.
Ostatnia wywiadówka w roku bywa udręką.
Kto jest gorszy, rodzice czy nauczyciele?
To zależy.
Widziałaś ostatnio rysunki Carrie?
Kilka. Raczej ich nie pokazuje.
Cześć.
Są naprawdę dobre.
Jej talent rozkwitł. Nauczycielka jest zachwycona.
- Wspaniale. - Tak.
- To twoja praca? - Tak.
Cudowna. Czemu mi jej nie pokazałaś?
Jesteś moją mamą. Musisz mówić, że jest piękna.
Nie. Powiedziałabym, że jest piękna, bo jest piękna.
- Znowu zaczyna. - A ty, co myślisz?
Jest w porządku. Ale spójrzcie na cienie.
Nie chciałam go pokazywać, ale musiałam coś powiesić.
Zawsze trzeba mierzyć wyżej i wiem, że będziesz.
Ale powinnaś wiedzieć, że jest naprawdę dobry.
Możesz być dumna ze swojej pracy.
Jest dobry, ale następny będzie niesamowity.
Dobra robota.
Było w porządku. Z następnym dzieckiem pójdzie lepiej.
Za Davida i Jess!
Aby ich miłość była długa i szczęśliwa!
Niezłe.
Owszem.
David to dobry człowiek.
Odnajdzie swoją drogę.
Już odnalazł.
Na razie.
Zbudowałeś spore imperium, prawda?
Wiesz, co to znaczy, przekazać je synowi.
- Lub córce. - Lub córce.
Najważniejsze jest, aby odkryli swoją pasję.
Racja. Ale musi być właściwa.
Tak?
Porozmawiajmy o ślubie.
Jess zawsze miała swoją wizję.
Odgrywała scenki na cyplu przed domem.
Długa, biała suknia, kwiaty we włosach.
Skrzypek grający „Ashokan Farewell”.
Rodzeństwo czytające wiersze. Urocze.
Brzmi sympatycznie.
Ale Peckowie też mają swoją wizję.
To nasza tradycja.
Zawsze organizujemy śluby
w naszej rodowej rezydencji w Walii.
Zlatują się Peckowie z całego świata.
- Logistyczny koszmar. - Nie jest łatwo, ale warto.
David myśli o zaniechaniu tej tradycji.
- Nie chce ślubu w Walii? - W końcu zechce.
Ale obecnie uważa, że ta urocza, skromna wizja Jess jest…
Czymś, co by wolał?
Mógłbyś porozmawiać z córką?
Wyjaśnij, że nie chodzi tylko o Walię, zamek i szyk. To…
Coś, co byś wolał.
Tak. To rodzinny zwyczaj. Nie mogę przerwać stuletniej tradycji.
- Stuletniej? - Mniej więcej.
Zobaczę, co da się zrobić.
Wspaniale.
Zawsze wiedziałem, że się dogadamy.
Nie oczekujemy też pieniędzy.
Nie?
My stawiamy. W końcu to nasz zwyczaj.
Jess też bierze w tym udział, pamiętasz?
Oczywiście.
Zgodnie z tradycją za ślub płaci ojciec panny młodej,
czy to w Walii, czy w Maryland.
Rozumiem. Chciałem tylko pomóc.
Wypijmy za pomoc.
Zazdroszczę ci. Rozpoczynasz nowy rozdział.
- Dziękuję pani. - Mów mi Deirdre.
Albo lepiej – mamo.
Dobrze. Deirdre.
Mamo.
Małżeństwo to duży krok, ale ty nie wychodzisz za byle kogo.
- Wychodzisz za Pecka. - Za Davida.
Też tak kiedyś myślałam.
Ale bycie częścią takiej rodziny to duża odpowiedzialność.
Wiele za tym idzie.
- David to wyjaśnił. - Z pewnością.
Ale chcę mieć pewność, że jesteś chroniona.
- Jak to? - Że nie zostaniesz wykorzystana.
Nie chodzi mi o Davida. To kochany chłopak.
Ale reszta rodziny jest dość…
Jaka?
Krótkowzroczna.
Nawet samolubna.
Powinnaś wiedzieć, jakie masz prawa.
- Na piśmie. - Chodzi o kontrakt?
Nic z tych rzeczy. O umowę.
- Intercyza? - Może być.
Przygotowałam szkic. Zostawię go w twoim pokoju.
- Dobrze. - Nawet nie musisz patrzeć.
Po prostu wiedz, że tam jest.
Nie chcę zepsuć twojego szczęścia.
Dziękuję pani.
Deirdre.
Mamo.
Podoba mi się, jak to brzmi.
Wychodzi na to, że hotel butikowy wypali.
Tak.
Ale Pan Ważniak postanowił dodać mikrobrowar dla hipsterów.
Dobrze. To duży projekt dla Chesapeake Shores.
Nowe miejsca pracy.
Chyba tak.
- Czemu się nie cieszysz? - Chodzi o dewelopera, Evana Kincaida.
- Coś mi się w nim nie podoba. - Widziałam wywiad z nim.
- Jest bystry i energiczny. - Tak myśli.
To gadanie, że odniósł sukces, ale twardo stąpa po ziemi,
jest denerwujące.
Wiecznie dzwoni do mnie z samolotu.
Jest uparty. Uważa, że tylko jego pomysły są dobre.
Ciekawe. Ma samolot, jest uparty. W ogóle nikogo mi nie przypomina.
- Co sugerujesz, córko? - Nic, ojcze.
Przypomnisz mi, że mam się przygotować do spotkania?
Tak.
- Nie przepracowujesz się? - Nie.
Odwracasz uwagę?
Od czego?
Ty mi powiedz.
Dziękuję za troskę, ale nic mi nie jest.
Mikrobrowar. Mikromózg.
Jeden z naszych wspólników ma ciekawe uwagi odnośnie do sprawy.
- O'Brien? - Dziękuję.
Przejrzałem ustawę o równości płac z 1963 r.
Chyba mam coś, co możemy wykorzystać.
- Otwórzcie… - Klient czeka.
Dziękuję.
- Kontynuuj. - Dobrze.
Otwórzcie na stronie 879.
- Sekcja B… - Pan Dilpher.
Dzień dobry.
Cieszymy się, że możemy pana reprezentować.
Potrzebuję cudotwórcy.
Nie mogę tego obiecać, ale pracujemy nad czymś.
Nad czym?
Możemy mieć przewagę nad Mickiem O'Brienem.
Nie ma to jak burger z grilla. Dzięki, tato!
W Anglii takich nie ma. W ogóle nie ma dobrego jedzenia.
Nieprawda.
Prawda.
Dzięki.
Tata Davida poprosił, żebym o czymś z tobą porozmawiał.
- Tak? - Tak.
Chce, żebyście wzięli ślub w Walii.
Wolimy tutaj.
Przekażę mu.
-To wszystko? - Miałem tylko zapytać.
To twój ślub.
Dzięki. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Rozmawiałam z moim wrogiem z liceum.
Z Jerome'em Traskiem?
- Wiesz o nim? - Tak.
- Powiedziałaś o nim Abby? - Tak jakby.
- Czytała mój pamiętnik. - Dla twojego dobra.
Spotkasz się z nim w sprawie pracy?
Nie.
Chyba że… tego właśnie chce.
Żeby udowodnić, że wciąż się go boję.
Jeśli tak, to się przeliczył.
Ja mu pokażę. Spotkamy się.
Będę najlepszą dramatopisarką na tej uczelni.
Dobrze wiedzieć, że nie jestem tu największą neurotyczką.
Bynajmniej.
Co za przemyślany prezent, Bree.
- Będę wyróżniał się na sali sądowej. - Pasuje ci.
W rzeczy samej.
Postarałaś się z prezentami. Dziękuję za talerz z królową Elżbietą.
Stanie na kominku w pensjonacie.
Tam go widziałam.
- A tobie podoba się twój? - Starodawny kalendarz. Kreatywnie.
Tak napisali o mnie w The London Times.
Czas zagrać w Balderdash.
Czemu? Bree zawsze wygrywa.
Dziś odpuszczę. Dam wam szansę.
Tak. Winna! Niewinna! Nie wiadomo.
Zostałyśmy same.
- Gadaj. - O czym?
Mam to z ciebie wyciągnąć siłą?
Byłam w Tower of London. Znam metody.
Chcesz wiedzieć, co ze mną i Trace'em?
Tak.
Dobra.
Bądźmy szczerzy.
Chcemy od życia innych rzeczy.
Są dwie rzeczy, na których mi zależy.
Muzyka i ty.
Mówisz tak,
ale gdy tylko układa ci się ze mną lub odnosisz muzyczny sukces,
szukasz sposobu, by to zaprzepaścić.
Musisz dowiedzieć się, czego chcesz.
- Ciebie! Nie słyszysz? - A czy ty nie słyszysz?
Chcę, abyś gonił za marzeniami, a nie za mną!
Podoba ci się to.
Oboje to lubimy.
Przestańmy próbować odtworzyć coś,
co i tak nie miało szansy przetrwać.
Nie wierzysz w to.
Łączyła nas piękna więź,
ale to donikąd nie zmierza.
To koniec. Oboje to wiemy.
Skąd masz pewność?
Nie wiem.
Ale może jesteśmy bardziej zakochani we wspomnieniach
niż faktycznie w sobie.
Wtedy wyjechał?
Kilka dni później.
Przykro mi.
Napisy: Kinga Zofia Stando
- W kolejnym odcinku: - Co to?
- Intercyza. - David wie?
Zostawiłam w twoim pokoju niespodziankę.
To łapówka.
Legendarna Bree O'Brien.
Cześć, Jerome.
- Chcesz, abym zaprosił cię na randkę. - To zły pomysł.
- Wyjeżdżam. - Nie rób tego przeze mnie.
Siedziałem tu przez ciebie.
- To nasz biznes. - Nie możemy ryzykować.
Trzecie stracone zlecenie w ciągu miesiąca.