FILM OPARTY NA FAKTACH
Dobry pies! Dobry!
Zostaw!
Zostaw je!
Dobry pies.
Dobrze, Togo!
Dobre psy!
Pójdziecie spać najedzone i w ciepełku!
Dobrze, Togo!
NOME NA ALASCE 24 STYCZNIA 1925
Nawiedził nas dyfteryt.
Dawno temu?
- Ponad tydzień. - A Constance?
Nie choruje.
Głównie dzieci.
Zmarła piątka.
Szkoda ich.
W Nome choruje jeszcze 20.
Nie wiadomo, ile w osadach Inuitów.
W Fairbanks mają surowicę,
tylko nie wiadomo, jak ją tu przewieźć.
Mniejsza. Wszyscy są u Dextera i o ciebie pytają.
Nasze dzieci padły ofiarami epidemii.
Brak surowicy to wyrok śmierci dla większości,
jeśli nie dla wszystkich.
Plus jest taki,
że surowica znajduje się w Szpitalu Kolejowym w Fairbanks.
Wyślą ją pierwszym pociągiem do Nenany.
Do Nenany i z powrotem to wciąż 1000 km.
W Fairbanks mają samoloty. One mogłyby ją przewieźć.
Nie widział pan chmur na horyzoncie?
Rzecz jasna, jednak może nie jest tak źle.
Seppalo. Byłeś za miastem. Co myślisz?
Będzie kiepsko.
Jak bardzo?
Sądzę, że pamiętliwie.
Skąd ten wniosek?
Wygląda dość biblijnie,
a ciśnienie leci niepokojąco w dół, ale...
Ale co?
Napotkaliśmy dziś rano karibu.
Niecałe 200 metrów na prawo.
Miałem już nogę na hamulcu, jednak pies je zlekceważył.
Wtedy już wiedziałem, że idzie wyjątkowa zamieć.
Przykro mi, nie rozumiem.
Togo jest uznanym łowcą karibu.
Wciąż nic mi to nie mówi.
Przez 12 lat nigdy tak nimi nie wzgardził.
Gdy zwierzę przeczy swojej naturze
i pędzi pod dach z obawy przed zamiecią,
człowiek także powinien.
Ach tak.
Jak szybko udałoby ci się pojechać i wrócić?
Nie „jak szybko”,
tylko „czy”.
Zatem – samolot.
Z otwartą kabiną?
Silnikami chłodzonymi wodą? Dzwoniłeś na lotnisko?
Szykują wycenę.
No pewnie.
Wątpię, by lot wchodził w grę.
Ale chętnie powiem, jak szybko.
Seppala dotarł raz dla mnie do Nenany w cztery dni.
Mówię to gwoli ścisłości.
Nie podzielałem dotąd myśli, że zaprzęgi
należy zastąpić maszynami.
Jednak dziś – zrobiłem się postępowy.
Chodź, psiaku.
Seppala. Będzie pan mijał szpital?
Wsiadaj.
SZPITAL
Dziękuję.
Powodzenia, doktorze.
Miasteczka wyrastają zwykle w oparciu o rzeźbę terenu.
Bliskość dróg i rzek.
Nome powstało łutem szczęścia.
Przez złoto w Anvil Creek.
Było je widać gołym okiem.
Dało się je wygrzebać z piasku.
Ale złoto się kończy.
Szczęście też.
Skąd on ma tyle siły?
W jego mniemaniu ma dziesięć tygodni.
Pojedziesz?
Ledwie wróciłem. Już pragniesz się mnie pozbyć?
Może.
Masz interes w tym, bym zniknął?
Mam kochanków.
Już ich nie zliczę.
Mogę winić tylko siebie.
Ostrzegali, żebym nie żenił się z taką pięknością.
Niby kto taki?
Każdy z oczami.
Czyli jedziesz?
Nie mam zamiaru.
Po co więc smarujesz płozy?
Bo trzeba.
To wykonalne w taką pogodę?
Wszystko da się zrobić.
Niech choć raz poślą kogoś innego.
- Na sali byli sami maszerzy. - Właśnie.
A zawsze idą do mojego męża.
Nie do kogoś, kogo to dotknęło.
Stanąłem pod szpitalem. Znamy wszystkie te dzieci.
Wiem.
Małą sąsiadkę Mallona, co zawsze wybiega pogłaskać psy.
Sally głaska je wszystkie, nie tylko twoje.
Znamy te dzieci i ich rodziców.
Rozumiem to i jutro będzie mi wstyd.
Ale dziś wybacz – boję się.
To nie pierwsza zamieć na Alasce.
Nie mądrz się.
Masz rację.
Nie bierz Toga. Niech Fritz prowadzi.
Później będę się o to martwił.
Ma 12 lat. Jest za stary, by jechać do Eldwald,
a ten kurs jest cztery razy dłuższy.
Martwisz się na zapas.
Chodźmy spać.
Powiem to, nim zrobisz coś, czego pożałujesz.
Zajedziesz psa, z którym związałeś się bardziej, niż myślisz.
I obiecuję ci, że nie będziesz gotów na to, co cię czeka.
Skończyłaś?
To, rzecz jasna, twój pies. I pies pracujący.
Nie kochałabym go, gdybym była bardziej pragmatyczna.
Serce mi się kraje na myśl, że spędzam z nim ostatnie godziny.
Dwie sprawy.
Raz: gdybym ruszył w tych warunkach do Nenany bez niego,
to byłyby nasze ostatnie wspólne godziny.
I dwa: jeszcze nic nie postanowiłem.
Czyżby?
George?
Dobry wieczór.
Moja jazda do was zdaje się dowodzić, że wydałeś słuszną prognozę.
Wicher parę razy omal mnie nie zatrzymał.
Rozmawiałem z Fairbanks. Nikt nie przyleci nam na ratunek.
Zatem... czas zaprzęgów nie tylko trwa, ale i nadszedł.
I jechałeś z tak daleka, by mi to powiedzieć?
Należało to zrobić twarzą w twarz,
nieprawdaż?
Tak.
Kawy czy whisky?
Whisky.
Jeśli to nie kłopot.
Ależ skąd. Ja piję to i to.
Musimy być rozsądni.
Musisz być gotów na komendę.
Ten raz nie wierć się i nie marudź.
Zrobisz ostatni kurs, psiaku?
Już prawie.
Dobre psy.
Bywało gorzej.
Istna sielanka.
Wrócę, nim się obejrzysz.
Nie ścielę nawet łóżka.
Spraw, by wrócił, dobrze?
Ty też wróć.
Dobry psiak.
Dobra, Togo!
Dawaj, Togo!
Dawaj!
Dawaj! Pięknie.
Nadchodzi.
12 LAT WCZEŚNIEJ
Nie mów ani słowa.
Jak mam nic nie mówić? Psy nie wchodzą do sypialni.
Jest taki obolały.
I w sypialni.
Najsłabsze szczenię jest nie tylko małe.
Natura zwykle prędko wydaje osąd.
To może od razu pójdę go utopić?
Mówię tylko, że Alaska jest dla słabszych szczególnie surowa.
Nie trzeba mi przypominać.
Co ci szkodzi dać mu szansę?
A co wniesie do puli genów, jeśli przetrwa?
Wytrwałe serce.
Ty masz zbyt miękkie.
A ty – zbyt norweskie.
Sio!
Nie zamkniesz go w zagrodzie?
Zamykam i za każdym razem ucieka.
Więcej dnia spędzam, zasypując dziury, niż wykonując obowiązki.
Pożałujesz, gdy cię złapię.
Wszystko przez ciebie.
Ponoć tak świetne je tresujesz.
Ale to diabeł.
Sam Święty Franciszek by go odstrzelił.
Ej!
- Szybki jest. - I niespełna rozumu.
Nie dość duży, nie dość mądry. Nie nadaje się.
Ale szybki.
Sprawdziłabym go w zaprzęgu.
Stój. To nie jest pies zaprzęgowy.
Mowy nie ma.
Trzeba się przekonać.
Ale nie przekonam.
Victor Anderson chce szczeniaka.
Wiem, którego mu dać.
Przerabiamy to co roku.
Nie w ten sposób.
Ile razy mam ci przypominać,
że to nie nasze zwierzątka, przyjaciele ani dzieci?
To zwierzęta.
Robocze.
Masz za swoje.
Proszę.
Macie tego swojego kundla!
Wstydź się, Victorze. Jak nie chciałeś psa, było dać nam spokój.
Za dużo z nim zachodu.
Chyba już schodzę.
Ja bym tak zrobił.
Będzie tylko gorzej.
Wolniej!
Togo! Hike!
Ciągnij, Togo!
Szarp!
W górę!
Szarp!
Togo, wciągaj!
Tak!
Dobry pies
Tak! Ciągnijcie.
Dobry pies.
Jak drugi raz źle pojadę, każ mi spadać.
Dobry pies.
Same dobre psy!
Opatrzymy cię na przystanku.
Dzięki.
Jej imię, Atiqtalik,
znaczy „niedźwiedzica polarna”.
Twój pies to teraz jej młode.
Jego serce popędzi dalej, niż jego łapy.
Opatrzy go.
Przełożyłbyś słowa?
„Nie lękaj się, dziecko,
wkrótce mróz ustąpi”.
Jak skończę, zacznie się twoja dożywotnia odsiadka.
Wszystko przez żonę Belgijkę.
Belgia to kraj mięczaków.
Za to Norwegia – jest krajem surowym.
W Brukseli śpi się na materacu z pierza
i je na śniadanie ikrę łososia.
W Storfjord długo byś nie przeżył.
Pierwsza nauczka: nie żeń się z Belgijką.
Są sentymentalne.
Będziesz tyrał całymi dniami,
by załatwić rzecz, którą pocisk załatwia w sekundę.
Druga nauczka, Szatanie, czy jak ty się tam wabisz.
Teraz zrób podkop.
Hike! Dobrze!
Ej! Przestań!
Przestań! Ej!
Nie!
Ty.
O nie.
Spokój. Zostaw!
Zostaw!
Nie!
Zostaw! Nie!
Prosto!
Zostaw!
Zostaw go!
Nie!
Sio!
Od kiedy boisz się, że ktoś wejdzie ci na zaplecze?
Nie chodzi o wchodzenie.
Wyjmiesz go z zagrody i wsadzisz tam?
Zagroda zawiodła.
- Twój pies, jak widać... - Nie mój.
Twój pies przeszkadza zaprzęgowi.
Twój pies wskakuje na mnie,
choćbym nie wiem, ile razy uniósł kolano.
Twój pies gwiżdże na stadnie reguły
i burzy porządek, który ustanawiałem od lat.
Twój pokurcz, który za dobroć odpłaca ci anarchią.
To, by nie wyszedł.
Dom też nam rozbiera?
Dobre psy!
Dzieńdoberek.
Powodzenia, mały.
Ej! Znowu ty?
No zostaw! Zostaw!
Stój! Nie!
Stój. Nie... Małe diabelstwo.
Ej, przestań!
Pozdrów ode mnie Oki.
Nie jadę do Oki.
Tylko przez zatokę?
Tak oszczędzę dzień.
Kosztem życia.
Już to robiłem.
Lodowi nie można ufać.
Damy radę. Posłuchaj.
Póki nie wrócę z lekarstwem, lepiej strońcie od ludzi.
Kto byłby dość głupi, by jeździć w tę pogodę?
Dobra, Togo.
Dobry pies! Prosto!
Cóż to, psiaki? Od kiedy boimy się lodu?
Ten, kto zdzierżyć tego starcia nie da,
niechaj odejdzie! Paszport wnet dostanie!
Ginąć nie będziem w jego towarzystwie.
Psy stare nie pomną, lecz on z pewnością spamięta
wielkie swoje czyny.
Nazwiska nasze ustom jego niechaj więc znane będą.
Seppala, kierowca,
Fritz i Sally, Molly i Red, i Togo,
Togo wielki na przedzie.
Przy szczęku misek z wodą niech będą wspominane.
By psy w Nome, śpiące dziś, braku tu swego wkrótce żałowały.
Nas garść, radosna garść, nas garstka cenna!
Pędźcie, psiaki! Pędźcie!
Max, nadaj to do Associated Press.
Niech wiedzą, co tu się dzieje.
Więcej pan nie napisze?
Więcej nie zdołam.
TEMPERATURY BLISKO 50 PONIŻEJ ZERA
I WIATR DOCHODZĄCY DO 80 KM/H
TYSIĄCE W NOME NARAŻONE NA ZARAZĘ
KOLEJNE OFIARY DYFTERYTU
„Blisko 50 poniżej zera
i wiatr sięgający 80 km/h”.
„Człowiek i psy nadstawiają karku, pokonując 1000 km w obie strony”.
NOWY JORK
Życia wiszą na włosku,
a warunki są tak okropne, że nie mieszczą się w głowie.
FILADELFIA
Na usta nie ciśnie się pytanie, czy zdążą,
lecz czy w ogóle tam dotrą i wrócą.
Brawo, psiaki! Brawo!
Zmęczyłeś się.
Bywało gorzej.
Teraz do Nulato?
Za godzinę.
A co, przeszkadzamy?
Jak to biały człowiek.
Znoszę cię tylko przez wzgląd na psa.
Często na niego stawiasz.
Doglądanie przystanku na wyścigach ma swoje zalety.
Gdy większość psów dojeżdża do Shaktoolik, mają zatroskany wzrok.
Ale ten – nigdy.
Ten chce wygrać wyścig,
a potem ganiać karibu i zaczepiać niedźwiedzie polarne.
Chciałem go oddać, wiesz?
Dwa razy.
Prr.
Gdy oznajmiłem, że jadę na Alaskę,
ojciec mnie wyśmiał. Uznał, że żartuję.
Że tylko głupek byłby dość tępy,
by woleć bezrobocie w Ameryce od posady w Norwegii.
Na dźwięk słowa „złoto” dał mi po twarzy.
Obiecał, że jedyne złoto, jakie tam znajdę,
przywiozę we własnych zębach.
Słusznie.
Wykopałem w tym kraju tyle dziur.
Według czystej statystyki powinienem go znaleźć choć trochę, ale...
nie.
Żyję z psów. Nie domowych, a pracujących.
Staję przed trudnymi wyborami.
Jeśli to najcięższy, jaki nas spotkał,
bądźmy wdzięczni losowi.
Mylisz jego urok z silnym duchem.
Ja widzę tylko kłopoty, stratę czasu i porażkę.
Wio!
Jest wręcz w sam raz.
Ale jak mówiłem, to mistrz ucieczek.
Bez obaw. Chcę, by żył w domu.
To się może...
Ubiegłej zimy w drzwi drapały wilki.
Gapiły się na mnie przez szybę.
Przysięgam, że w rodzimej Irlandii ich nie mieliśmy.
Ale przy tym chłopaku, żaden nie będzie mi straszny.
Chyba że sam im otworzy.
Słucham?
Żona mówiła mi właśnie, że już pora jechać.
Życzę dobrej zabawy z psiakiem.
Dziękuję.
Spokojnie, kochany. To twój nowy dom.
Będzie dobrze.
Starczy już, ty podły kundlu.
Nie pies, tylko diabeł wcielony!
Właśnie. Możesz sobie biegać.
I tak nie wyjdziesz.
Próbuj, ile sił.
Zmęcz się i zaczniemy cię uczyć manier.
Ej! To już nie Little Creek, ty chuliganie!
Tak lepiej.
Dobrze.
Bądź grzeczny,
to dostaniesz na obiad ładny stek.
Nie!
Tę krew czuje każdy drapieżnik w okolicy.
Życie ci tu ratuję.
Chodź no, Ruski.
Chodź. Do góry.
Dobry pies.
Nie. Ani mi się waż.
Chodź tu. Do ostatniego szeregu.
Poznaj Ilsę. Nie kombinuj przy niej, bo pożałujesz, słowo daję.
Dobra! Hike!
Prześcignąłeś Ilsę. Ciekawe, ile zdziałasz na przedzie.
Spokój.
Chodź.
Grzeczny Diaz.
Dobre psiaki.
Dobre psy, dobre!
W życiu nie widziałem czegoś takiego.
To lider, nie pies do zaprzęgu.
Żebyś ty go widziała. Przegonił całą resztę.
- Jest wspaniały. To przyszły mistrz. - Krwawi.
Miałaś rację, że ma wytrwałe serce.
Nazwę go Togo.
Po tym admirale. Niepozorne imię, niepozorny pies.
Pasuje.
Słonko! Przyszłabyś, proszę?
Chodź. Obejdź go, nie ruszy się.
- Jestem zajęta. - Chodź, usiądź obok.
Proszę.
A teraz go zaproś. Powiedz, by wszedł.
Dalej.
Togo, chodź.
Znowu.
- Niesprawiedliwe. - Skąd. Mocniejszym tonem.
Togo, chodź do pokoju!
Mąż chyba chce mi coś udowodnić.
Żadnych psów w sypialni.
Dobry Togo, dobry.
Nie do wiary!
Dobry pies.
Mam w nosie gubernatora.
Bez względu na to, co myślisz, Jafet...
Pani Seppalo.
W taką pogodę każdy maszer przejedzie góra 50 km.
Seppala jako jedyny zniesie dłuższy kurs!
Co to za jakaś bzdurna sztafeta?
Wyjdzie nam na dobre, Constance.
- To trasa? - Tak.
Czternaście zaprzęgów rozstawionych
pomiędzy Nenaną a Shaktoolik.
W tej właśnie chwili odbywają kursy
i przekazują sobie surowicę.
Wyślemy dwa zaprzęgi do tych chat i zaczekają na Seppalę.
Potrzebne będą drugie sanie.
Złożyłabyś dla nas zaprzęg?
Pewnie.
Gunnar by poprowadził?
- Pewnie. - Dobrze.
Kiedy wpadł na to gubernator?
Pół doby po wyjeździe Seppali.
Zmienia reguły po starcie, jak to polityk.
Nie. Skorzystamy na tym.
Oszczędzimy nieco Seppalę.
- Ale on nie ma o tym pojęcia. - Właśnie!
Dość. Błagam.
Według najlepszych szacunków
sztafeta powinna jutro dotrzeć do przystanku w Shaktoolik.
Sztab gubernatora wszystko obliczył.
Jak by nie patrzeć, gdy Seppala jutro dotrze do Shaktoolik,
surowica będzie na niego czekała.
Ale już tam jest.
- Albo je minął. - Co? Nie, niemożliwe.
Znam męża. Jeśli zatoka zamarzła, przejechał po lodzie.
W taką zamieć? Z pewnością nie...
Jasne, że tak.
Droga naokoło to 140 km, a w linii prostej – 30.
Oszczędzi dwa dni.
Jeśli zatoka jest zamarznięta, przekroczył ją.
A jeśli się miną...
To spotkają się po drodze.
Mogą się minąć na szlaku na tysiąc sposobów.
I to w dobrą pogodę.
- Sami wiecie. - Ja wiem.
Jeśli mąż jakimś cudem nie napotka sztafety,
której nie szuka,
pojedzie prosto do Nenany.
A gdy wasz maszer uzna, że się minęli,
ruszy przed siebie.
Nie zrobiłby tego.
- Kto tam jest? - Henry Ivanoff.
Henry jest twardy i odważny.
Nie będzie się grzał przy ogniu, gdy umierają dzieci.
Daję słowo, że ruszy.
A czy dojedzie?
Nie mnie o tym spekulować.
Da radę?
Moim zdaniem znajdziemy go na wiosnę.
Jego, psy i surowicę. Po roztopach.
Ale...
Cztery dni temu uznaliśmy
w tym miejscu, że zrobi to jeden człowiek i jeden pies.
Zmieniła się tylko pogoda.
Na gorsze.
Tyle dzieci... przepadnie.
Oby się spotkali.
Skręt!
Zostaw!
Nie!
Sepp, nie!
Stój!
Mam surowicę!
Stój! Mam surowicę!
Bill Shannon ruszył pierwszy. Jechał przez noc.
Było minus 45.
Dojechał do Tolovany z czarną, odmrożoną twarzą.
Oddał fiolki Edowi Kallandsowi.
Polewali mu ręce gorącą wodą, bo przymarzły do sań.
Potem był Tommy Patsy.
Potem – Jackscrew.
Ale ty nie masz sobie równych, Sepp.
- Sepp? - Co?
Trzymasz się?
Jasne. Znakomicie.
A jak on?
Bo co?
Tylko nie zrozum mnie źle.
To najlepszy psiak, jakiego znam.
Ale widzę wyczerpane zwierzę.
Naprawdę. Ta zamieć pokonała wszystkie moje psy.
Jako przyjaciel muszę być z tobą szczery.
Zostaw go. Zadbam o niego, aż się przejaśni.
To mój lider!
Bądź tak miły i dbaj o swoje.
Jasne.
Przepraszam.
Nie powinienem był tak warczeć.
Nie przejmuj się.
Nie. To nie wypada.
Zwłaszcza, że mówisz to z troski.
Cokolwiek się stanie,
wezmę na siebie całą odpowiedzialność za jutro.
Ale doceniam, że troszczysz się o psa.
Jak mało kto.
„Do snu, do snu.
Kończy się oto dzień.
Wychodzi teraz, płosząc słońce, cień.
Do snu, do snu.
Wszelka radość odchodzi razem z dniem.
I smutek także pierzcha już przed snem.
Do snu, do snu.
Śpij, serce smutne, twój ból niechaj przeminie.
Śpij, duszy radosna.
Niech każdy śni, kto żyje.
Do snu.
Do snu”.
Zdążę jeszcze postawić?
Dzięki za gościnę.
Chyba się myliłem.
Nie myliłeś. Słowo się rzekło. Damy radę.
Dalej, Togo! Hike!
Znów jedzie przez zatokę.
Seppala, nie!
Wie, ile zniosą jego psy.
Albo zatoka, albo nic.
Dobre pieski!
Dobre!
Dobre psy! Gazu!
Dalej!
Tak trzymaj, Togo!
Dobry pies!
Pędź!
DZIESIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Naprzód.
Biegnijcie!
- Dawaj, dawaj! - Gazu!
Jeszcze 20 dolarów na Leonharda Seppalę.
Dwie dyszki na te jego psinki?
Największy maszer Scotty Allan
był ostatnio na prowadzeniu.
Już po wyścigu.
Widzicie?
To najlepszy zaprzęg świata.
- Hike! - Wiedzą, kim są.
Teraz my poznamy siebie.
Gazu! Dalej, pieski!
Hike! Dobrze!
Dalej! Dawajcie, psy, dawajcie!
Dobre psy! Dobre!
Hike, pieski!
Chwila moment.
To nie Scotty.
A kto?
A to właśnie Leonhard Seppala i jego psinki, panowie koledzy!
Gratuluję, Sepp.
Cześć, Togo.
Brawo. Dałeś radę.
Dobry piesek.
Marzyłaś, że zawiśnie tu coś takiego?
Nie marzyłam o pięciu tysiącach nagrody.
Nagrody się nie zawiesi.
Dałoby się, tylko na mnóstwo gwoździ.
A wszystko dzięki temu hultajowi.
Jako jedyny nigdy się nie lekceważyłeś.
Nie licząc mojej genialnej żony. Pięknej i genialnej.
Pędź!
Togo! Hike!
Brawo!
Dobry pies!
Biegnijcie!
Udało się.
Udało się!
Nie wiem, co będzie, ale wybacz mi.
Hike, Togo!
Ciągnij!
Szarp!
Nie, Fritz, stój!
Tak!
Dobry piesek. Dobry.
Wszystkie dobre!
Właźcie, psiaki.
Ja to zrobię.
Zostaw. Ty pij.
Co?
Pies umiera.
Piecze ją w oczy.
Dziękuję, Gunnarze.
Jestem do usług.
Boję się, że tuż pod samym domem...
Nic takiego się nie stanie.
Nie znam lepszego maszera. Wróci do domu za wszelką cenę.
Przygotuj sanie, a ja zbiorę psy.
Skąd, psy też pozbieram.
Pani niech śpi.
Dość długo siedzę w domu.
Jeśli to nie kłopot, wolę wyjść po psy.
Jasne. Kogo poleca pani na lidera?
Lis jest najlepszy. A obok niego – Balto.
Medalu nie wygrają,
ale sforsują zaspy i dojadą na obiad.
Dzięki.
Dobre psy.
Przekaż mu, że w domu czekają obowiązki.
Chętnie!
Lisie, Balto. Hike!
Przejdźmy się.
Nie mam czasu.
Chodź.
Muszę jechać.
Martwiłem się o ciebie wczoraj.
Myśląc, że to cię przerośnie.
Aż spojrzałem tam.
I zapytałem siebie:
„Amituku, dlaczego martwisz się o człowieka,
który tak oto wymyka się śmierci?”.
Przejedziesz się w saniach.
Choćby tylko 30 km.
Chodź do sań, chociaż raz.
Siad.
Przykro mi, Togo, ale nie pomogę.
Nic nie widzę.
Trzeba dojechać do kolejnej chaty.
Do Wielkiego Joego. Wierzę w ciebie.
Wierzę w ciebie.
Dobry pies.
O nie.
Togo?
Nie stawaj. Trzeba jechać dalej.
Rozumiesz? Jeśli staniemy... zginiemy.
Słuchaj mnie. Jeśli staniesz, zginiesz.
Seppala?
- Seppala, to ty? - Boże.
Joe, jesteśmy.
O Boże.
Surowica jest w saniach.
Idź do środka. Zabiorę psy pod dach.
Dzięki. Jego – nie.
Jesteś wybitny.
Wybitny.
Seppala, do środka!
Już nie musisz dalej pędzić.
Wypij ze mną.
Ten. Ten tutaj.
Tyle kilometrów w śniegu. 12 lat na karku.
W głowie się nie mieści.
Trzymaj kciuki.
Charlie, jesteś.
- Masz. - To surowica?
- Ogrzej je. - Tak.
- Powodzenia. - Dzięki.
Moje psy. Chodźcie pomóc.
Jedzie do nas zaprzęg.
Proszę.
Dziękuję.
Proszę pana? Proszę podać godność, do kroniki.
Gunnar Kaasen.
Gunnar Kaasen. Znakomicie.
A jak się wabi pański lider?
Jeden to Lis.
Lis?
Ludzie pomyślą, że prawdziwy. A ten drugi?
Balto.
Balto. Świetnie.
Hej! Jego sfotografujcie!
Oto Balto, zbawiciel Nome.
Ja zostałbym co najmniej tydzień.
Spójrz no.
Wiem, ale wolałbym, żebyś pozwolił sobie...
Byłeś dobrym gospodarzem.
Przyjąłeś mnie i psy jak krewnych.
Dziękuję.
Poradzi sobie?
Damy radę.
Mamy psa w sypialni.
Ano mamy.
I to na łóżku.
Ano... tak.
Nie obudziłaś mnie.
Byliście sam na sam dość długo.
Choć jeśli wierzyć gazecie,
nie wyszliście z domu. To byli Balto i Gunnar.
Mamy gości.
Jeśli lubicie gruszki, to raczej wam posmakują.
Dziękuję. Wchodźcie.
Boczek. Najlepszy w moim dorobku.
Dzięki, Bill.
Cześć, Sepp.
To naprawdę przesada.
Wręcz przeciwnie.
Dzień dobry, Dan.
Dobry, Constance.
Sepp.
Zostało mi parę futer i wypchałem je słomą.
Wiecie, żeby nie leżał na chłodnych deskach.
Cześć, Togo.
Coś ci przyniosłem.
No chodź, spróbuj.
Chodź.
Dziękujemy. Usiądź, przyniosę kawy.
Nie. To znaczy chciałbym,
ale... muszę się zająć własnymi psami. Dzięki.
Sepp.
Dzień dobry.
- Puk, puk. - Zapraszamy.
Wszystko gra?
Tak ci dziękujemy.
Jesteśmy wdzięczni za wszystko.
Dziękujemy, panie Seppalo.
Dziękujemy bardzo.
Starczy tego.
Cześć, Sally. Cześć, Dev. Chodźcie do środka.
Dla mnie?
To Togo.
Dziękuję.
Tata wystrugał, a ja malowałam.
Są jak dwie krople wody, Sally. Dzięki.
Lubi za uchem.
Inni cieszyliby się rozgłosem, ale nie taki samotnik.
Zgadza się?
Myślisz, że było mu ciepło?
Nie przyszlibyśmy, ale córka nalegała.
Chciała go zobaczyć,
a ja... chcę z nią dzielić każdą chwilę.
Z boku.
- U góry? - Tak.
To dziwne. Widzę ją,
a jednak to nie do opisania. Coś nie z tego świata.
Mówię do sensu?
Tak jakby każda wspólna chwila była niemożliwa. A jednak tu jest.
Panie Seppalo,
czy Togo umrze?
Leonhardzie.
Przepraszam. Zostańcie na ciasto.
- Dobrze. - Proszę.
Idź do domu i przeproś.
Są naszymi gośćmi.
Zrób to za mnie.
Nie chciała cię rozgniewać. To dziecko.
Wiem. Ale mówi prawdę.
Nie mów tak. Zdrowieje.
To nie od brodzenia w śniegu. Nie boli go łapa.
Sama wiesz. Już to widziałaś.
Nie mógł prowadzić inny?
Nie dowiemy się.
Wyobraź sobie świat z Devem bez córki
i ze mną bez męża.
Spełniło się wszystko, przed czym od zawsze ostrzegałaś.
Zajechałem go na śmierć.
Tak jest.
I nie jestem na to gotów.
Pilnuj się.
Muszę jechać.
Jadę do pracy.
Wybacz mi.
Togo. Do nogi.
Togo, chodź.
Chodź. Togo, chodź.
Togo, spokojnie.
Cicho!
Dobra.
Togo, chcesz boczku?
Dobry pies. Tog...
Nie! Togo!
Togo, do nogi!
Byłem głupi, myśląc, że kiedyś czegoś mu zabronię.
Zawsze sądziłem, że żył dla zaprzęgu.
Podczas gdy tak naprawdę żył dla mnie.
Wróciliśmy na szlak.
Odkryliśmy, że spacery mijają równie miło.
Constance jak zawsze miała rację.
Togo miał wytrwałe serce.
Nie zmogły go zamieć stulecia
ani mordercza pogoń za surowicą.
Spędził złote lata życia na nowej posadzie:
taty.
Płodził szczeniaki przez dwa lata.
Podczas gdy reszta kraju chwaliła Balta,
maszerzy z całego świata przepychali się, by dostać potomka Togo.
Hodowle od Fairbanks po Maine
wyhodowały wkrótce rasę Seppala Siberian.
Cenioną za inteligencję, kondycję i odwagę,
lecz przede wszystkim za przyjacielskość i nad wyraz silną więź z ludźmi.
Opuścił nas pewnego grudniowego czwartku.
Dalej zajmowaliśmy się z żoną psami.
Bo gdy jest się wśród nich dość długo...
...zaczynają urzekać.
A jeśli szczęśliwie pozna się wspaniałego...
już nigdy nie odchodzi.
Zostaje przy tobie do końca życia.
Zaprzęgnięty do serca.
Dając z siebie wszystko.
Zawsze.
W SZTAFECIE Z 1925 ROKU UCZESTNICZYŁO 20 ZAPRZĘGÓW.
19 SPOŚRÓD NICH PRZEJECHAŁO ŚREDNIO 50 KM.
JEDEN PRZEMIERZYŁ 425 KM.
W NOWOJORSKIM CENTRAL PARKU WZNIESIONO POMNIK
NA CZEŚĆ UCZESTNIKÓW SZTAFETY Z 1925.
PRZEDSTAWIA PSA BALTA.
W 2011 ROKU PISMO TIME OKRZYKNĘŁO TOGO NAJWIĘKSZYM ZWIERZĘCYM BOHATEREM ŚWIATA.
DLA SHALAKO
Napisy: Piotr Kacprzak