CERRO DE LA MUERTE, KOSTARYKA
Nie powinniśmy tu być po zmroku.
Ustawcie pułapkę u wejścia do jaskini.
Potrzebujesz lekarza?
Ja jestem lekarzem.
Niesamowite, prawda?
Nietoperze wampiry niewiele ważą,
ale mogą zabić zwierzę dziesięć razy większe od siebie.
- Co będzie przynętą? - Zgłaszasz się na ochotnika?
Zostawiam cię tu.
Zapłać mi teraz.
Zanim zajdzie słońce.
Masz tu kasę i dorzuć mi jeszcze maczetę.
GRECJA - 25 LAT WCZEŚNIEJ
Spadaj!
Tu będziemy mogli się tobą lepiej zająć.
Wszyscy są tu po to, by ci pomóc.
Michael, to Lucian. Lucian, Michael.
Michael wie o tym szpitalu więcej ode mnie.
Bądź miły.
- Cześć. - Cześć, Milo.
Mam na imię Lucian.
Chłopak, który był tu przede mną, miał na imię Milo.
Nie.
Też był nowym Milo.
A przed nim był inny nowy Milo.
Pierwszego Milo w ogóle nie pamiętam.
Jak długo tu jesteś?
Odkąd pamiętam.
- I jeszcze cię nie wyleczono? - Nie ma lekarstwa.
Brakuje czegoś w naszym DNA.
Jak kawałka układanki.
I dopóki tego nie znajdą,
przetrwamy tylko dzięki wymianie oleju trzy razy dziennie.
Co byś zrobił, gdybyś mógł być zdrowy?
Choć przez godzinę.
Nie myślę o tym.
Patrzcie na tych dziwolągów!
Lepiej nie wychodzić, kiedy kończą lekcje.
Jesteśmy jak Spartanie, garstka przeciw tysiącom.
Milo?
Siostro?
Lucian.
Lucian!
Taką sprężynką?
Tę maszynę zaprojektował cały zespół naukowców,
a ty naprawiłeś ją długopisem?
W Nowym Jorku jest szkoła dla utalentowanych dzieci.
Myślę, że zdołam ich namówić, żeby opłacili twoje czesne
i pokryli koszty opieki medycznej niezbędnej w twoim stanie.
Mógłbyś się tam uczyć i doskonalić swoje umiejętności.
Masz talent, Michael.
Nie wybaczyłbym sobie, gdybym pozwolił mu się zmarnować.
„Drogi Milo, to nie jest pożegnanie. Znajdę dla nas lekarstwo,
żebyśmy mogli zostać zgryźliwymi starcami.
Twój przyjaciel, Michael.
P.S. Nie powinieneś był go otwierać. Teraz nie będziesz umiał go złożyć.
Do zobaczenia latem”.
Nie.
„Drogi Milo...”
- Możecie oddać mi list? - Co?
Oddacie mi list?
OK. Masz.
Proszę.
Proszę was!
Proszę!
Przestańcie.
Zostawcie go. Jazda stąd!
Pokaż mi się.
Ukradł mój list!
Milo, zostaw go.
Przestań.
A co będzie z Milo?
Zaopiekuję się nim. Potrzebuje mnie.
Michael Morbius jako 19-latek zrobił doktorat
i szybko stał się światowym autorytetem
w dziedzinie chorób krwi.
Wynaleziona przez niego sztuczna krew
uratowała więcej ludzkich istnień niż penicylina.
Michaelu Morbius, proszę odebrać
Nagrodę Nobla
z rąk Jego Wysokości króla Szwecji.
NOWY JORK
Nie wierzę, że zlekceważył pan króla Szwecji.
Króla i królową, ich poddanych, całą Skandynawię
i całe środowisko naukowe.
Kto robi coś takiego?
Oboje wiemy, że jestem trudny.
Ale zachowałem program uroczystości.
Tu jesteś.
- Dzień dobry, pani doktor. - Cześć, Anno.
- Zagramy? - Raczej nie.
Skoro wrócił doktor Morbius...
zagraj z nim i zobacz, jak to jest, kiedy się przegrywa.
To się nie zdarzy.
- Michael? - Tak?
Masz chwilę?
Jasne.
Nowy. Do twojej kolekcji.
Dr Morbius wpadł w tarapaty.
Zgadza się.
„Nie mogę przyjąć nagrody za produkt uboczny nieudanego eksperymentu”.
Światła, Lab Jeden.
Pierwsza strona: „Naukowiec z USA odmawia przyjęcia Nagrody Nobla”.
Wiesz, że ludzie lubią wystawiać czeki laureatom Nagrody Nobla?
Czują, że dobrze zainwestowali.
Dobrze by było, gdybyś zdążył wykorzystać ich dotacje.
Przepracowujesz się.
Czy twój szczodry dobroczyńca, Milo, wie, co naprawdę tu robisz?
A co naprawdę tu robię?
Mieszasz ludzkie DNA z DNA nietoperzy.
- Nie mam pojęcia, o czym... - ...mówię?
Coś ci się kojarzy?
Nie mam żadnych skojarzeń.
OK. Może to odświeży ci pamięć.
Nie radzę ci tam wchodzić.
To jest...
Akwarium. Tyle że dla...
latających ssaków.
Rozumiem.
Przyjaciele, których przywiozłem z Kostaryki.
Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć?
A mnie ciekawi, skąd znasz moje hasło?
Sześć pierwszych cyfr liczby Pi od tyłu. Twoje hasło do wszystkiego.
Powinieneś je zmienić.
Możesz przez to stracić licencję.
Nie będę już jej potrzebować, pani doktor.
Ale z drugiej strony, tobie będzie potrzebna.
Jest coś takiego jak „wiarygodne zaprzeczenie”.
Powinnaś mi podziękować.
To jedyne ssaki na ziemi,
u których wykształciła się zdolność żywienia się wyłącznie krwią.
Żeby ją pić,
te nietoperze wydzielają ślinę, która zawiera unikalne antykoagulanty.
Uważasz, że jeśli uda ci się wprowadzić geny wampira do twojego DNA,
twoje ciało wyprodukuje te same antykoagulanty.
Tak.
To by mnie uleczyło.
Za jaką cenę?
Fuzja różnych gatunków to dziedzictwo wpisane w nasze ciała.
Od tysięcy lat wirusy wprowadzają
swój kwas nukleinowy do naszego.
- To ewolucja – coś całkiem innego. - Ja tak nie sądzę.
Musimy przesuwać granice, podejmować ryzyko.
Bez tego nauka nie mogłaby istnieć.
Ani medycyna.
Nie byłoby przełomowych odkryć.
PROCEDURA ZAKOŃCZONA KOMÓRKI CHIMERA STABILNE
Próba dla kombinacji komórkowej 117.
Wytrzymaj.
Próba dla kombinacji komórkowej 117 zakończyła się...
porażką.
Nie chcę, żeby coś ci się stało.
Powinienem był umrzeć wiele lat temu.
Skoro przeżyłem, czyż nie po to, by to naprawić?
Aby uratować mojego przyjaciela Milo. I wszystkich takich jak my.
Ale nie w ten sposób.
Panie doktorze, Anna.
Rośnie gorączka i wysiadają nerki.
Wywołajmy śpiączkę, zanim dojdzie do udaru.
Sto miligramów propofolu.
Teraz.
Szybciej.
Wszystko w porządku.
Spokojnie. Wszystko będzie dobrze.
Bardzo dobrze.
Dziękuję, siostro.
A teraz sobie pośpisz.
Utniesz sobie długą drzemkę.
- Michael. - Tak?
Zadziałało.
Doktor Michael Morbius.
Jakiś kaleka przyszedł do szefa.
Michael! Chodź tutaj!
Dopóki jestem kaleką, nic ci nie grozi.
Spóźniłeś się.
Wypróbowywałem tę nowinkę zwaną „pracą”.
Ach tak. Chyba nie znam tego słowa.
Też tak myślę.
Na co ci aż taka ochrona?
Wygrałem w karty z rosyjskimi dżentelmenami.
- Nie uwierzyli, że mu się poszczęściło. - No właśnie.
Duże nieprawdopodobieństwo.
Jak się ma nasz ulubiony pacjent? Nadal pragnie skrócić swoje krótkie życie?
Oczywiście. Poza tym, spójrz na siebie. Fatalnie wyglądasz.
Powiedział człowiek ubrany w... Co to jest? Kołdra?
Wybacz, nie dostałem instrukcji, by się ubrać jak na pogrzeb.
No dobrze.
Zobaczymy się później. A co do ciebie...
moje drzwi są zawsze otwarte.
Brakuje nam ciebie w „Horizon”. Przydałby się twój umysł.
- Bawcie się dobrze. - Cześć, Nicholas.
Mam dobre wieści.
Chodźmy się przejść.
Jak się miewa Martine?
Dr Bancroft? Niedościgniona i genialna jak zwykle.
I nieznośnie upierdliwa.
Lecz dzięki niej nie łamię zasad. Czemu pytasz?
Bez powodu. Dawno cię nie widziałem
i pomyślałem, że to przez nią.
Ja też za tobą tęsknię.
Tak, pracuje ze mną, żeby ocalić nam życie.
Mogę poprosić, żeby przestała. I skończą się nasze męki.
Nie zrób głupstwa i się nie zakochaj,
ponieważ, wierz mi, na to nie ma lekarstwa.
Rzekł facet, który nie ma o tym zielonego pojęcia.
Wciąż czytam o tym w książkach.
- W książkach? Serio? - Tak.
Albo oglądam w komediach romantycznych. Chodzi mi o to,
że miłość nie jest nam pisana, przyjacielu.
Jeśli zaczniesz cytować mi Pamiętnik,
zatrzymam się i pokuśtykam w przeciwnym kierunku.
Jestem już blisko, Milo. Czuję to.
Lekarstwo.
W końcu może powstać.
Poważnie?
To eksperyment.
Etycznie wątpliwy.
- Bardzo, bardzo, bardzo drogi. - Wiedziałem, że to powiesz.
I nie do końca legalny.
Trzeba go przeprowadzić na wodach międzynarodowych.
Zawsze byłeś drogi.
To niebezpieczne? Powinienem się martwić?
- Mam skłamać? - Byłoby miło.
- Będzie to niedzielny spacerek w parku. - Aż tak źle?
Posłuchaj...
nie zostało nam zbyt wiele czasu.
To może być nasza ostatnia szansa.
Co więc powiesz?
Nie poddamy się bez walki?
Zgoda.
Jesteś ze mną?
Aż do dnia twojej śmierci, bracie.
Będziesz miał wszystko, co trzeba.
Jesteśmy jak starożytni Spartanie.
Garstka przeciw tysiącom.
Tak.
WODY MIĘDZYNARODOWE, WSCHODNIE WYBRZEŻE
- Jestem pewien, że oszukujesz. - Wcale nie.
Co masz?
Zaczynam kolejną próbę. Życz mi szczęścia.
Chwila prawdy.
PRÓBKA R26 - CZŁOWIEK PRÓBKA R26 - NIETOPERZ
PROCEDURA ZAKOŃCZONA
KOMÓRKI CHIMERA STABILNE
Sukces, Martine. Udało się.
Nie rozpadły się.
Próba 243.
Test na człowieku.
Cieszę się, że ty to zrobisz.
Było wiele innych kandydatek, co?
Tak.
Życie na pograniczu śmierci jest bardzo modne.
Czytałem o tym w Cosmopolitanie.
Czy Cosmopolitan nadal się ukazuje?
Wiem, że zawsze o takim marzyłaś.
A kiedyś będą ubiegać się o to kolekcjonerzy.
Lepiej, żeby to nie był mój ostatni.
Wiem, to boli, ale dasz radę.
Tutaj. Bingo.
Dokładnie tutaj.
Jeszcze chwilka.
W porządku.
Podnieś się.
Świetnie.
Możesz mnie przypiąć.
Tak.
Wytrzymasz? Świetnie.
Sprawdzam.
Wytoczyłeś wielkie działa.
Jeszcze raz.
Zaraz wrócę. Sprawdzę, co u doktorka.
Dobra.
Tu nie wolno wchodzić.
Mogę wchodzić, dokąd zechcę, siostro.
Właściwie to „pani doktor”.
Niestety musi pan stąd wyjść.
Pani doktor. Jasne, rozumiem.
Ale tak jak ja, jest tu pani tylko do pomocy.
I wykombinował pan to jedynie patrząc na mnie?
A ja myślałam, że rozmawiam ze zwykłym napakowanym kretynem.
Wynoś się.
UWAGA
Michael?
Gdzie on jest?
Nie ruszaj się.
Co, do diabła?
Wszyscy do laboratorium.
Przyjąłem.
Nie strzelaj!
Michael!
Przestań!
Michael.
To tylko ja.
Proszę cię.
Michael, przestań!
Przestań!
Zrobisz sobie krzywdę!
Odsuń się! Z drogi!
Stój. Opuść broń.
Spadaj!
Cholera. Zamknij!
Co to jest?
Wycofujemy się!
Cholera.
Jazda!
Szybciej!
Johnny!
Uciekaj stamtąd!
Sprawdzamy poziom trzeci.
Jason, zgłoś się. Jason?
Cholera.
Sukinsyn!
Szlag!
Niech to szlag!
Martine.
O Boże.
Mayday, mayday, mayday. Tu LCV Murnau.
Sygnał wywoławczy 3-X5Y.
Jesteśmy trzynaście mil morskich od wybrzeża Long Island,
potrzebna ewakuacja powietrzna.
Powtarzam, tu LCV Murnau.
Mayday, mayday, mayday.
To tu, po prawej.
FBI, agent Stroud. Proszę stąd wyjść.
Proszę opuścić to miejsce.
Byłoby świetnie, gdybyście zaczęli zmierzać w stronę wyjścia.
Takiej jatki nie widziałem od akcji w San Francisco.
Osiem trupów, próbujemy ich zidentyfikować,
ale ewidentnie kupowali broń w tym samym sklepie.
- Jedna ocalała, dr Martine Bancroft. - Możemy ją przesłuchać?
Jeśli odzyska przytomność. Przy upadku musiała uderzyć się w głowę.
- Coś jeszcze? - Ktoś nadał sygnał mayday.
- Ale nie doktor Bancroft. - Nie. Mężczyzna. Nie przedstawił się.
- Wykasował materiał z monitoringu. - I z poczucia winy wyskoczył za burtę?
Zdarza się. Jest coś jeszcze. Te wszystkie trupy
zostały niemal całkiem pozbawione krwi.
A co poluje nocą i pije ludzką krew?
To ci się spodoba.
Dziś rano
na wschód od Long Island znaleziono statek transportowy
z kilkoma ciałami na pokładzie.
Nie ma jeszcze oficjalnego oświadczenia w tej sprawie.
Wiemy, że ocalała jedna osoba.
Wysoki rangą oficer straży przybrzeżnej poinformował nas,
że statek płynął pod banderą panamską, kiedy prądy go zniosły...
Co się stało?
Jakiś wypadek.
Jak dziś twój poziom bólu? W skali od jednego do dziesięciu?
Jedenaście.
INTENSYWNA TERAPIA
Przepraszam.
Wyzdrowiejesz.
Lab Jeden. Tryb prywatności.
No dalej. Dalej.
Skutkiem ubocznym terapii jest obezwładniające pragnienie spożywania...
krwi.
Ludzkiej krwi.
W pewnych kwestiach
osiągnąłem dużo większy sukces, niż zakładałem.
Po raz pierwszy w życiu czuję się...
dobrze.
Wczoraj z trudem chodziłem, a dziś...
nie znam granic swoich możliwości.
Przez pewien czas po przyjęciu pokarmu moje parametry przekraczają normy.
Mam kondycję sportowca olimpijskiego.
Zwiększoną siłę i szybkość, które można opisać jako...
nadludzkie.
A to wszystko... na sztucznej krwi.
Stałem się czymś innym.
Czuję więź z tymi stworzeniami.
Każdą inną osobę rozerwałyby na strzępy, ale mnie traktują przyjaźnie.
Jak brata.
Wykształciła się też u mnie pewna forma... echolokacji.
Dla niewtajemniczonych: radar nietoperzy.
Zastanawiam się tylko...
jak nad nim zapanować?
Skup się na tym.
Oddychaj.
I odpręż się.
Lecz niestety ten stan jest tymczasowy.
Mierzyłem sobie czas.
Porcja sztucznej krwi wystarcza mi na sześć godzin.
Ale ten czas się skraca.
Sztuczna krew wkrótce mi nie wystarczy.
Wciąż zadaję sobie pytanie: co będzie dalej?
Co, jeśli sztuczna krew przestanie działać?
Co, jeśli nie będę mieć krwi?
Ani niebieskiej...
ani czerwonej. Nic.
Z upływem godzin mój stan się pogarsza i choroba wraca ze wzmożoną siłą.
Wkrótce stanę przed wyborem:
pić czerwoną albo umrzeć.
Lecz to, co się stało na statku... nie może się powtórzyć.
Michael.
To ja. Jesteś tam?
Gdzie jesteś?
Michael? Co się dzieje?
Michael, to ja, Milo. Co się stało?
Potrzebna ci pomoc?
Co?
KREW
„Krew”.
Chcesz krew z chłodni? Czekaj.
Już idę.
Michael, wytrzymaj.
Masz.
Michael...
Jesteś silny.
Michael.
Udało się. Znalazłeś lekarstwo, dzięki któremu przeżyjemy.
Michael.
Co? O co chodzi?
Popełniłem straszliwy błąd.
Wszyscy je popełniamy.
Ale nie tak wielkie.
Michael, dość.
Daj mi lek. Potrzebuję go. Nie mogę dłużej tak żyć. Proszę.
- Nie mogę. - Jak to „nie możesz”?
Nie mogę.
Potrzebuję tego.
Zrobiłem coś strasznego.
Zabiłem ludzi.
Możemy to jakoś zatuszować.
Ci ludzie na statku to była banda najemnych zbirów.
Zatuszuję to.
- Nic nie rozumiesz. - Rozumiem. Proszę!
Czy odmówiłem ci kiedyś czegokolwiek?
- Zawsze dawałem ci... - Nie mam nad tym kontroli!
A więc ty będziesz żyć, a ja umrę?
To przekleństwo.
Wierz mi, bracie.
A teraz, proszę, idź stąd.
- Tu nie jest bezpiecznie. - Nie.
Nie każ mi iść.
- Proszę, Michael... - Wynoś się stąd!
Powiedziałem: wynoś się!
Milo.
Tu jest.
Doktor Bancroft? Agenci Stroud i Rodriguez.
Jak się pani czuje?
Jak to w szpitalu, kiedy się je paskudną galaretkę.
To nie potrwa długo.
Była pani na kontenerowcu u wybrzeża Long Island.
Znaleźliśmy tam osiem ciał.
Zauważyliśmy, że krew z tych ciał...
Co to było za słowo?
Wydrenowano. Sprawdziłem w słowniku.
Przepraszam, że niektóre zdjęcia są tak drastyczne,
ale pani jako lekarz wie, co ludzie mają w środku.
Te rany kłute, o tutaj...
czy nie wyglądają na ślady kłów?
Przeprowadzała tam pani ważny eksperyment.
Mamy nadzieję, że uchyli pani rąbka tajemnicy.
Trudno tam utrzymać higienę, prawda?
Ciężko mi sobie przypomnieć, co się zdarzyło tamtej nocy.
Oczywiście. Idziemy.
Pani pracuje też w Laboratorium „Horizon”?
Z doktorem Michaelem Morbiusem.
Tak.
Dziękuję, że poświęciła nam pani czas.
Kto tam jest?
Odejdźcie od niej. Cofnijcie się.
- Leżała tu przez całą noc? - Wygląda, jakby spuszczono z niej krew.
- Ma jakieś obrażenia? - Nic nie widać.
Wracajcie do waszych sal.
Doktor Morbius?
Agent Stroud.
Agent Rodriguez. Możemy porozmawiać?
- Jasne. Jak mogę pomóc? - Najpierw chcę panu podziękować.
Pańska sztuczna krew ocaliła mi rękę w Afganistanie.
Cieszę się, że mogłem pomóc.
Muszę przyznać, że wygląda pan całkiem inaczej niż w wiadomościach.
Prawdziwy okaz zdrowia.
Mam lepsze dni i gorsze.
Pilates dobrze mi robi.
Lubi pan podróżować statkiem?
Jak pan widzi...
moje nogi nie nadają się na statek.
Czemu pan pyta?
Przez całe życie szukał pan lekarstwa na swoją chorobę, prawda?
Na pewno próbował pan wszystkiego.
Jakieś szalone eksperymenty? Może na statku?
Nie nazwałbym ich „szalonymi”, detektywie.
Może jedynie: niekonwencjonalnymi.
Ale zrobię wszystko, żeby ratować ludzkie życie.
Na pewno to rozumiecie.
Mogę jeszcze w czymś wam pomóc?
Do wszystkich jednostek, Laboratorium „Horizon”.
Zwłoki kobiety całkiem bez krwi. Odciąć wyjścia.
Przyjąłem.
Doktorze, mamy do pana jeszcze kilka pytań.
Pójdzie pan z nami.
Stój!
Zatrzymać go!
Hej!
Nie strzelać!
Zbierz ludzi i walcie na górę.
Dość tego.
ARESZT ŚLEDCZY NA MANHATTANIE
Jest gorzej, niż myślałem.
W tym tempie sztuczna krew przestanie działać w ciągu kilku dni.
Jest 20.13.
Czas działania z sześciu godzin skurczył się do czterech i 22 minut.
Mam problem.
Woda święcona? Naprawdę?
No co? Wolę nie ryzykować.
Potrójnie święcona.
Znaleźliśmy to cacko na kontenerowcu...
przy ciałach ofiar.
To pańskie hobby, prawda?
To, że zginęło ośmiu najemników, nie spędza nam snu z powiek.
Na pewno mieli coś na sumieniu, więc dobrze, że mamy ich z głowy.
Ale ta pielęgniarka, samotna matka z bliźniaczkami...
to już inna sprawa.
Tak, wiem.
Miała na imię Kristen, pracowaliśmy razem codziennie przez siedem lat.
Była dobrym człowiekiem.
Czemu więc pan to zrobił?
Nie potrafię na to odpowiedzieć.
Co pan sobie zrobił, doktorze?
- Chcemy to zrozumieć. - Sam chciałbym wiedzieć.
Dobrze.
Świetna rozmowa. Dużo się dowiedzieliśmy. Dziękuję.
Upuściłem torbę. W środku jest coś, czego potrzebuję.
- Sztuczna krew. - Tak.
To dowody, przykro mi.
Przepraszam.
Zaczynam się robić głodny.
A nie chcecie mnie widzieć, gdy jestem głodny.
Skończyliśmy. Idziemy.
Strażnik!
Przyszedł twój adwokat.
Okropnie wyglądasz.
Adwokat, co?
Nie pamiętam, żebyś skończył studia prawnicze.
Bo nie skończyłem.
Siadaj.
Jeśli któryś z nas miał skończyć w pomarańczowym drelichu,
nigdy bym nie pomyślał, że to będziesz ty.
Oskarżają mnie o morderstwo.
Nie wiem. Sam nie wiem.
Może mnie zaćmiło?
Hej. Posłuchaj mnie.
Nie wierzę w to.
Nie jesteś do tego zdolny.
Wiem, że przez całe życie zawsze próbowałeś pomagać ludziom.
Nie tu jest twoje miejsce, wśród terrorystów, dilerów i Bóg wie kogo.
Michael, musimy cię stąd wyciągnąć. Za wszelką cenę.
Może właśnie tu jest moje miejsce.
Dopóki tu jestem, nikogo nie zabiję.
Posłuchaj mnie.
Nie byłbyś w stanie zabić tej kobiety.
Wasza wysokość, czas się skończył.
Michael. Masz coś na przetrwanie.
Strażnik!
Na to nigdy za wcześnie.
Milo.
Milo!
Jazda, szybko!
Tędy!
Ruchy!
Otwórzcie drzwi!
Dawaj!
Ucieka!
Poproszę Daily Bugle.
- Proszę. - Masz, przyjacielu.
ZATRZYMANY MORBIUS WAMPIREM-MORDERCĄ?
Zawsze miałem go za dziwoląga.
Tak? Przecież go nie znałeś.
Wystarczy na niego spojrzeć i wszystko wiadomo.
Nie sądź nikogo po wyglądzie.
Mama nie nauczyła cię manier?
Ja na przykład wyglądam raczej niegroźnie.
Myślisz, że żartuję?
Milo!
Masz mnie.
Widzisz? Wiedziałem, że dasz radę.
Zażyłeś serum, mimo że cię ostrzegałem.
Miałem położyć się i umrzeć? Dzięki, że życzysz mi śmierci.
- Próbowałem cię chronić! - Chronić mnie? Przed czym?
- Żebyś się nie stał potworem, jak ja. - Nie jesteś żadnym potworem.
To ja zabiłem pielęgniarkę. Ja ją zabiłem. Wiem o tym.
To był mój pierwszy raz.
Wtedy nie masz pojęcia, co robisz. Nie masz nad tym kontroli.
Nie.
Milo, przestań.
To ty przestań wypierać się tego, kim jesteś.
To nudne. Teraz możemy robić, co tylko zechcemy. Chodźmy.
Zabawmy się.
To nie jesteś ty.
Znam cię.
Co się stało z moim bratem?
Jak możesz tak mówić?
Zobacz, kim się stałeś.
To, kim jestem, to twoja zasługa. Zawsze cię podziwiałem.
Nigdy cię nie opuszczę. Ale też nie wrócę do tego, co było.
Nie zmusisz mnie. Nie pozwolę ci na to.
Z drogi, suko!
Dość!
Przeszliśmy ewolucję!
Jesteś naukowcem, Michael. Ty na pewno to rozumiesz.
To nie ewolucja, lecz błąd.
Ale naprawię to. Znajdę sposób, żeby to odwrócić.
A na razie sztuczna krew utrzyma nas przy życiu.
Dzięki, ale wolę pozostać w tej postaci.
Hej! Ręce do góry!
- Pod ścianę. Już. - Co tylko pan każe.
- Ty. Stój. - W porząsiu.
Mamy podejrzanych.
Jak zwykliśmy mawiać:
trzeba trochę pożyć.
- Hej! - Stój!
Przez całe życie wisiało nad nami widmo śmierci.
Dlaczego?
Dlaczego dla odmiany oni nie powinni tego poczuć?
Michael!
Michael.
Nie będę z tobą walczyć, Milo.
Teraz zabija moich ludzi w całym mieście?
To niewybaczalne.
- Pilnuj doktor Bancroft. - Tak.
Mira.
Kobieta w dżinsach. Dokąd poszła?
Akurat.
Świetnie.
POSZUKIWANY ZA MORDERSTWO
Cześć, nieznajoma.
Michael?
Nie powinno cię tu być.
Nie zabiłem Kristen ani policjantów.
Ani nikogo z tych ludzi.
Wiem.
Milo...
On zażył serum.
Jest nieobliczalny. Muszę go powstrzymać.
Ale z twoją pomocą.
Kawy?
- Dzięki. Rzuciłem kofeinę. - Bezkofeinowa.
- Nie ten rodzaj wampira. - Tylko sprawdzam.
Nie powinienem był ciągnąć cię na ten statek. Przepraszam.
Nie zmusiłeś mnie.
Chciałam tam być.
To odwołuję przeprosiny. Chyba oboje jesteśmy trochę szaleni.
- Jak się czujesz? - Niesamowicie.
Przez całe życie byłem bliski śmierci, a teraz czuję, że żyję.
Dzięki sztucznej krwi utrzymuję stan stabilny.
Muszę ją tylko częściej pić.
Jak często?
Co cztery godziny i 22 minuty. Wcześniej było co sześć godzin.
Traci swoją moc.
Problem w tym, że kiedy przestanie działać...
stanę się taki jak Milo.
Nie.
Tamten stolik.
To zły banknot.
Sprawdź jeszcze raz. I weź jeden dla siebie.
Nie chcę.
Mamy tego dużo więcej.
Chodź. Czas iść do laboratorium.
Michael?
Znam to spojrzenie.
Coś wymyśliłeś. Co jest?
Potrzebuję kilku rzeczy z laboratorium. Pomożesz mi?
Tak. Ale nie odpowiedziałeś na pytanie.
Zgadza się. Coś wymyśliłem.
- Masz krew? - Tak.
Ten nowy tusz jest genialny. Dobrze, że wymieniliśmy odczynniki.
Hej, kończ.
Fajna miejscówka.
Lubię ten film. To scena, w której wchodzi facet w kapturze
i urządza rozwałkę? Genialna.
A ty to kto?
Nieważne. Potrzebne mi wasze laboratorium.
Zatrzymajcie swoją kasę i zabawki.
Zostawcie tylko sprzęt laboratoryjny i torbę Cheetosów.
- On chce moje laboratorium. - Tak.
- Jaja sobie robisz? - W żadnym wypadku.
Ale oni wyglądają na jajcarzy. Patrz na te ich łańcuchy.
Spadaj stąd.
Wiesz, że w ludzkiej dłoni jest 27 kości?
Poznaj paliczki.
Śródręcze.
Wiejmy stąd!
I słodki maleńki paluszek.
- Kim ty jesteś, do diabła? - Ja?
Ja. Jestem. Venom.
Możesz już iść.
Sześć do ośmiu tygodni. Bierz ibuprofen.
Wszystko się zrośnie.
Proszę tequilę. Don Julio 1942.
Znam cię?
- Mnie? - Tak.
Nie sądzę.
Gdzieś się poznaliśmy. Jestem pewna.
Nie, zapamiętałbym. Jesteś zbyt ładna.
Jak to mówią: „Tequila, żeby pamiętać, whisky, żeby zapomnieć”.
Dobra.
Proszę dwie tequile.
Hej, ty.
Ona już ma sponsora.
Salute.
Wiesz co?
Będę tak miły, że pozwolę ci stąd wyjść, OK?
Miło z twojej strony. A już myślałem, że jesteś dupkiem.
Proszę pana. Mogę postawić koledze i jego przyjaciołom kolejkę whisky?
Hej.
Przyniosę nowego drinka.
Hej.
Innym razem.
Dupek.
Co za koleś. Nie zapłacę za te drinki.
Martine.
Milo.
Wybacz. Sam sobie otworzyłem. Mam nadzieję, że cię nie wystraszyłem.
W porządku. Gdybym wiedziała, że przyjdzie nasz największy sponsor,
zamówiłabym coś dobrego na kolację.
Właściwie już jadłem.
To, co jadasz, ewidentnie służy twemu zdrowiu.
Czuję się świetnie.
Jak mogę ci pomóc?
Chodzi mi o Michaela. Martwię się o niego.
Jest całkiem sam.
I chyba mnie potrzebuje.
Gdybym go znalazł przed policją, mógłbym mu pomóc.
Nie wiesz przypadkiem, gdzie on jest?
Ty i on byliście zawsze tak blisko.
Przykro mi.
Nie wiem.
Dla pewności zapytam cię jeszcze raz.
Na pewno nie wiesz, gdzie on jest?
Nie okłamałabym cię, Milo.
Nie wiem.
A teraz wybacz, mam pracę.
Dobrze.
Jeśli go spotkasz, jeśli się odezwie, powiedz mu:
jest nas garstka przeciw tysiącom.
A kolację przełożymy na inny termin, Martine.
Policja!
Czysto!
Kici, kici.
Uniwersytet Empire State Martine Bancroft, doktor nauk ścisłych
Kot zniknął. A ona zapewne razem z nim.
Czas coś zjeść, mój potworku.
O cholera.
Michael?
Hej.
Michael.
Przepraszam.
Może warto to opatrzyć.
Jak się czujesz, kiedy pijesz ludzką krew?
Coś się budzi we mnie, coś...
pierwotnego.
I to...
To coś chce polować.
I chce zabijać.
Przykro mi.
Cześć.
Palec ma się świetnie.
- Dobra robota, pani doktor. - Dziękuję, panie doktorze.
Chcę, żebyś wiedziała,
że tam na dole nie zamierzałem rzucić się na ciebie jak Drakula.
A ja chcę, żebyś wiedział, że Drakula to bardzo romantyczna postać.
Chodź tu. Zamknij oczy.
Przysuń się bliżej.
Przeciętny facet ma jakieś sześć litrów krwi.
Ile taki doktor może wypić?
Nie wiem.
Kiedy ostatnio wypiłeś 36 piw?
Kiedy ostatnio w ogóle piłeś piwo?
UWAGA MONITORING
Mają tu kamery.
Pójdę po nagrania.
Żebyś nie musiał się ruszać.
Popatrz.
Czekaj. Przybliż. I zatrzymaj.
To nie jest nasz doktor.
Tak już z nimi jest. Te dranie się mnożą.
Z ostatniej chwili: trzy osoby zginęły na Lower East Side.
Policja potwierdziła, że znaleziono ciała trzech mężczyzn
przed barem popularnym wśród maklerów z Wall Street.
Podobnie jak w innych przypadkach, ciała były całkowicie pozbawione krwi.
Media nazwały zabójcę „Mordercą-Wampirem”.
Główny podejrzany, znany naukowiec dr Michael Morbius, pozostaje na wolności.
W co ty się wpakowałeś?
Wiemy jednak z zaufanego źródła w policji,
że nagrania z monitoringu wskazują
na mordercę-naśladowcę.
Władze proszą mieszkańców miasta, by nie wychodzili z domów po zmroku,
aż do czasu ujęcia sprawcy lub sprawców.
Milo?
Poznałeś mój sekret.
Spójrz na mnie.
Odrodziłem się. Zostałem wskrzeszony.
Mój Boże, co ty ze sobą zrobiłeś?
Co? Nie pochwalasz tego?
Co jest, Nicholas? Tatuś się zezłościł?
Uspokój się.
Chodź, napijmy się. Uczcijmy to razem.
- Nie. - Tylko jeden drink.
Milo, przerażasz mnie. Proszę cię.
Opanuj się.
- Co się dzieje? - Nie mogę spać.
Tu mogę pomóc.
Przez te wszystkie lata byłem dla ciebie kimś więcej niż przyjacielem.
Zostanę tu z tobą.
Ale nie będzie już więcej przemocy. Jasne?
To już mi nie pomoże.
Zawsze stajesz po jego stronie.
To powiedz mi, jaka jest twoja strona.
Michael nie akceptuje tego, kim jest.
- Sprawię, że się z tym pogodzi. - Niszcząc jego reputację?
Widzisz? Znów to robisz.
Michael idealny, Michael bezinteresowny, Michael ulubieniec.
Nie bądź jak dziecko, Milo.
To ciebie faworyzowałem.
- Poświęciłem ci całe życie! - Kłamca.
Wcześniej się nade mną litowałeś.
Litowałeś się, a teraz czujesz obrzydzenie.
Czuję obrzydzenie...
do tego, co zrobiłeś. Do tego, kim się stałeś.
Czymkolwiek teraz jesteś,
to cię przerasta.
Nie musimy się wstydzić tego, kim jesteśmy.
Jest nas garstka...
przeciw tysiącom.
Powiedz Michaelowi, że będę zabijał, ile tylko zechcę.
„Uśmierci go jedynie kołek wbity w serce,
zrobiony z drewna z Krzyża Świętego”.
Chyba w to nie wierzysz.
Nie.
Ale po tym ostatnim tygodniu wszystko wydaje się możliwe.
Co to?
To jest przeciwciało.
Inhibitor ferrytynowy, wywołuje zwiększone odkładanie żelaza,
czyli natychmiastową hemochromatozę.
Powoduje śmierć u nietoperzy. U ludzi też.
A dla kogo jest ta druga dawka?
Oboje wiemy, że mam coraz mniej czasu.
Jutro będę musiał przejść na ludzką krew. A tego nie zamierzam zrobić.
A więc tak chcesz to rozwiązać?
Wstrzyknąć sobie truciznę?
Przeze mnie to wszystko się stało.
Tak więc ja to muszę zakończyć.
Idź stąd. Tu nie jest bezpiecznie.
Nicholas, wszystko dobrze?
Michael, potrzebuję pomocy.
Odwiedziłem Milo.
Nicholas?
Nicholas!
Nicholas.
Nicholas?
Michael.
Trzeba cię zawieźć do szpitala.
Musisz go powstrzymać.
Michael.
Zawołaj go.
- Chcę, żeby cię usłyszał. - Nie.
Tak.
Drugi raz nie poproszę.
Powiedz:
- „Michael”. - Mi... Michael.
Grzeczna dziewczynka.
Michael.
- Michael. - Tak.
Michael.
Milo.
To boli.
Już dobrze.
Martine?
Muszę to obejrzeć. Martine.
- Daj mi spojrzeć. - Jest źle.
Michael. Niech to nie pójdzie na marne.
Mogę ci pomóc.
Przepraszam.
Wypiłeś krew.
Brawo.
Zostaliśmy tylko ty i ja. Nic nas nie powstrzyma.
Tylko ja ci pozostałem.
I to mi się podoba.
No dalej, Michael!
No już!
Stać cię na więcej!
To nie przekleństwo. To dar.
Ty to zacząłeś. I to ty nas stworzyłeś!
Michael. Nie możesz mnie zabić.
To przecież ja.
Nie możesz mnie zabić.
Ty nadałeś mi imię.
Pamiętasz?
Wszystko pamiętam.
Przepraszam.
Lucian.
- Proszę się cofnąć! - Z drogi!
Mam nadzieję, że tu dają lepsze żarcie.
Dziwne zdarzenie w areszcie śledczym na Manhattanie.
Mężczyzna, który przedstawia się jako Adrian Toomes
zjawił się znienacka w pustej, zamkniętej celi.
Wyznaczono przesłuchanie, które może doprowadzić do jego zwolnienia.
Dzięki za spotkanie, doktorze.
Czytałem o panu.
- Słucham. - Nie wiem, jak tu się znalazłem.
Pewnie ma to coś wspólnego ze Spider-Manem.
Próbuję się tu rozeznać,
ale myślę, że tacy jak my powinni połączyć siły. Zrobić coś dobrego.
Intrygujące.
Tłumaczenie napisów: Agata Deka