Nadal nie mogę sobie wybaczyć, że cię wtedy zostawiliśmy.
Mam nadzieję, że to na krótko. Zadzwonię, jak dojedziemy.
Jak się dowiemy, na czym stoimy.
Mamusiu?
Bąbelku.
Tatuś i ja wyjeżdżamy w interesach,
więc Rose się tobą zajmie.
Nie chcę, żebyście jechali.
To będzie taka nuda,
że będą mi się same zamykać...
oczy.
Pa, skarbie. Niedługo wrócimy.
Janet, musimy jechać.
Żałuję, że nie mogliśmy rozpakować walizek,
utulić cię do snu...
Ale zbyt wiele istnień od nas zależało.
Boże.
Już odpalili rakietę!
Musimy coś zrobić.
Rusz się.
Żeby rozbroić głowicę, musieliśmy się dostać do środka.
Ale pancerz był za gruby.
Została nam jedna opcja: przecisnąć się między cząsteczkami.
Nie mogę się przebić!
Hank?
Oboje wiedzieliśmy, że takie pomniejszenie
to bilet w jedną stronę.
Byłem gotów się poświęcić, ale mój regulator zawiódł.
Strój mamy był sprawny.
Powiedz Hope, że ją kocham.
Wyłączyła bezpiecznik.
Janet, nie!
I zmniejszyła się do poziomu subatomowego.
Tego dnia ocaliła tysiące istnień,
wiedząc, że pozostanie uwięziona w świecie kwantowym.
Samotna.
Przerażona.
Już na zawsze.
Musiałem ci powiedzieć, że nie wróci.
To była najtrudniejsza rzecz w moim życiu.
A potem zjawił się Scott.
Czy może raczej... włamał się.
Kiedy wniknął do świata kwantowego
i zdołał wrócić,
wszystko się zmieniło.
Zacząłem się zastanawiać...
Czy to możliwe, że twoja mama przeżyła?
Odkopałem stare schematy.
TUNEL KWANTOWY
Tato, co to znaczy?
Sądzę, że da się ją ściągnąć do domu.
obecnie
Weszliśmy.
Ale labirynt.
Gdzie mapa?
Jesteśmy już bardzo blisko.
- Gotowa? - Gotowa.
Jeśli tamci wyczują wahanie, już po nas.
Wahanie wcinam na śniadanie.
No to naprawdę kozacko.
Chodź.
Patrz! To Wanda. Wskaże nam drogę.
Wanda, w którą mańkę teraz?
Wanda, w którą mańkę?
Dzięki!
Patrz! Jakaś tajna placówka badawcza.
O nie, lasery!
Chyba mnie zlasowało!
Sekretny skarbiec.
Masz przy sobie gałę-patrzałę?
Tak.
Idealnie. Przystaw ją.
Patrz! Mini skarb!
Mój puchar?
Wygląda jak skarb.
Dla mnie - największy.
Mogę go pokazać w szkole?
Niestety nie.
Puchar zostaje w domu. Jest dla mnie zbyt ważny.
To najlepszy prezent, jaki dostałem.
Super, że uważasz mnie za ekstra babcię.
Innego nie mieli.
Zrobię ci sweter na drutach.
O nie! Gliny!
Hej, Skocik.
Patrzę na te schematy dla Karapetyana.
Chyba aż tyle tych kamer nie trzeba.
Jest w sam raz.
Bo jest ich od pyty, nie?
Tyle, ile ma być. Kto tu jest specjalistą?
Ty, ale to mój biznes. Jak za dużo zaśpiewam,
facet się na nas wypnie, a lepszy gołąb w garści.
Nie wypnie. Mówi się "lepszy wróbel w garści".
Gołąb lepszy!
Lepszy, bo większy i w garści, a wróbel nie.
Powiesz, że się czepiam, ale tak już mam.
Na co mi wróbel?
Szare to i chude, nie najesz się,
a jakby walczył z gołębiem, to kto by wygrał?
Argumenty nie do podważenia.
Będzie spoko. Karapetyan się nie wycofa.
A teraz wybacz,
ale robimy z córką skok stulecia.
Jeszcze pokombinuję.
Do mrówki ratunkowej!
Pryskajmy, zanim zjawi się tu psiarnia!
Psiarnia? Skąd znasz takie określenia?
Startujemy, Wando droga!
Lądowanie awaryjne!
Chciałabym się naprawdę zmniejszyć.
To jest dopiero czad.
Lecę do biura.
Sorki, że tak się spietrałem, ale już mi lepiej.
Znaczy pikawa mi ciągle dziwnie pika
i łapy mi drżą, ale to pewnie pogoda.
Świetnie ci pójdzie, Luis. Nic nie bój!
Jestem zwycięzcą. Jestem zwycięzcą.
Jestem zwycięzcą. Tak.
Tatusiu!
Daj spokój, Woo. Mam trzy dni odsiadki. Po co miałbym uciekać?
Przykro mi, znasz zasady.
Jest alarm, robimy rewizję.
Od góry do dołu.
Dzięki.
To był wypadek, sztacheta pękła.
Mrówka się rozbiła.
Spróbuj zabawić dziesięciolatkę bez wychodzenia z domu.
Nie masz pojęcia, co tu się wyprawia.
Pokazy magiczne.
Sporo ćwiczyłem.
Czemu się czepiacie mojego taty?
Cassie.
Wiem, że dla ciebie to głupie dorosłe sprawy.
Ale pomyśl o tym tak.
W twojej szkole są zasady. Np. nie wolno mazać po ścianach.
Twój tata wyjechał do Niemiec
i mazał po ścianach z Kapitanem Ameryką.
Pogwałcił artykuł szesnasty, paragraf trzeci Protokołu z Sokowii.
W ramach trójstronnej ugody
z Departamentem Bezpieczeństwa i rządem niemieckim,
pozwolono mu wrócić do USA,
jeśli spędzi 2 lata w areszcie domowym
i potem trzy pod nadzorem.
Ma zakaz angażowania się w działalność polityczną
oraz utrzymywania kontaktu z byłymi wspólnikami,
którzy działali lub działają
w sprzeczności z rzeczonym Protokołem
albo regulacjami pochodnymi.
Rozumiesz?
Ty to masz podejście do dzieci.
Dzięki. Jestem też katechetą.
Nie chcę w kółko pytać o to samo,
ale nie miałeś kontaktu
z Hankiem Pymem albo Hope Van Dyne?
- Nie. - Na pewno?
Prędzej czy później ich dorwiemy.
To ich technologia, więc pogwałcili Protokół.
A ty złamiesz układ, komunikując się z nimi.
Chyba nie muszę ci przypominać,
że złamanie warunków ugody oznacza 20 lat więzienia.
Nie rozmawiałem z nimi od stu lat.
Nie chcą go znać.
Dzięki, myszko.
Jak to zrobiłeś?
Co?
Ten numer z kartą.
Serio pytasz?
Szczyt wszystkiego!
Myślicie, że możecie tu wchodzić, kiedy zechcecie, i przetrząsać dom?
W zasadzie mogą.
Musicie mieć nakaz.
W zasadzie nie muszą.
Serio?
Wzięłaś korki do piłki?
- Tak. - Dobrze.
Następnym razem widzimy się na mieście.
Przytulaki, to ja też chcę.
Trzy dni, powaga?
Jestem z ciebie dumny.
Jeszcze raz.
Ja też! Wolność...
Normalna praca. Świetlana przyszłość.
Fajnie się bawiłam.
Ja też. A zobaczysz za tydzień.
Jak stąd wyjdę, całe miasto będzie nasze.
Wciągniemy tyle lodów, że będziemy haftować.
Coraz lepiej ci idzie.
Jak to zrobiłeś?
Pa.
Pa!
Trzy dni.
Co to dla mnie.
UNIWERSYTET MAGII STOSOWANEJ
Pstryknij palcami. Wtedy spojrzą na drugą rękę.
Odwróć ich uwagę.
GWIAZD NASZYCH WINA
KAMERY BEZPIECZEŃSTWA APARTAMENTY KARAPETYANA
Co to dla mnie.
Gdzie jesteś?
Wszystko, co znasz,
zagubione
w świecie kwantowym.
Co?
Szukam, bąbelku!
Mam cię!
Zawsze mnie znajdujesz, mamo.
Co jest?
Hej, Hank. Kopę lat.
Nawet nie wiem, czy nie zmieniłeś numeru.
Pewnie nie chcesz ze mną gadać,
ale miałem strasznie porąbany sen.
Wiem, że to brzmi głupio,
ale wydawał się bardzo realny.
Wróciłem do wymiaru kwantowego
i chyba widziałem tam twoją żonę.
A potem byłem twoją żoną.
Znaczy nie w żaden chory sposób.
Jak siebie teraz słucham, to myślę, że może to jednak głupie.
Przepraszam, że zawracam głowę.
Za całą resztę też przepraszam.
To znaczy, że jeden tyci atom w moim paznokciu może być...
Malutkim wszechświatem.
Hope?
To znowu jakiś sen?
Myślisz, że to był sen,
czy naprawdę widziałeś moją mamę?
Głowy nie dam.
Nie mogę tu być! Nie wolno mi! Mam areszt domowy!
Nie otworzą się, dopóki system jest aktywny.
Musisz mnie odstawić do domu. Gliny zjawią się lada chwila.
Sądzą, że siedzisz na kanapie.
Skocik?
Odtwarza twój codzienny rozkład zajęć.
Dziewięć godzin w łóżku,
pięć przed telewizorem,
dwie w łazience... Nie wnikam, co tam robisz.
Jakieś lewe te wyliczenia.
I skąd wiecie, co robię w domu? Podglądacie mnie?
Mamy na oku wszystkie zagrożenia.
Ty jesteś pierwszy na liście.
Sorry za tę wtopę w Niemczech.
Powiedzieli, że to dla ojczyzny, że Kapcio potrzebuje pomocy...
Kapcio?
Kapitan Ameryka. Kapcio.
Tak na niego mówię.
Dla przyjaciół Kapcio.
Nie jest to zażyła przyjaźń, ale zawsze.
Jest miły. Nieważne.
Przepraszam! Nie pomyślałem, że mnie zgarną.
O wielu sprawach nie pomyślałeś.
Jak tam Hank?
Ukrywamy się. Bez domu, perspektyw.
Jak myślisz, jak tam Hank?
Przepraszam. Wiem, że jesteś zła.
Nie chcę przeprosin.
Rozmawiam z tobą dlatego,
że potrzebna nam twoja głowa.
To wasza nowa miejscówka?
Jeśli potrzebujecie kasy, czy coś...
Obejdzie się.
Cześć, Hank. Chciałem tylko...
Daruj sobie.
- Zaczynamy? - Tak.
Kiedy ty sobie leżałeś na kanapie,
my budowaliśmy to.
Tunel do świata kwantowego.
Do mojej mamy.
Przypuszczamy, że wciąż tam jest, tylko nie wiemy gdzie.
Co?
Gdyby udało się określić jej położenie,
kapsuła zabrałaby mnie do niej.
Zbudowałeś to, choć nie wiesz, czy ona żyje?
To się nazywa hipoteza.
Wczoraj udało nam się odpalić tunel.
Przeciążył układy i zaraz padł.
Ale przez ułamek sekundy
wrota do świata kwantowego były otwarte.
No i?
Pięć minut później zadzwoniłeś z wiadomością o mamie.
Kiedy tam byłeś, mogłeś się z nią splątać.
Nie zrobiłbym ci tego. Wiesz, jak cię szanuję.
Mówię o splątaniu kwantowym.
Mogła zostawić w twojej głowie wiadomość.
Oby ze współrzędnymi.
Otwarcie tunelu ją aktywowało.
Zapisała mi w głowie wiadomość? To bez sensu.
Nie, Scott.
Bez sensu była twoja wyprawa do Niemiec,
żeby pomagać Avengersom.
Powiedz, że nie kłamałeś z tym strojem, który ukradłeś.
Naprawdę go zniszczyłeś?
Zniszczyłem, przysięgam.
Jak mogłeś to zrobić?!
Dzieło mojego życia!
No to co miałem zrobić?
Nie ruszać tego, co nie twoje!
Przepraszam, Hank!
Przepraszam, że wziąłem strój i że wczoraj zadzwoniłem.
Nie pamiętam, żebym tam spotkał Janet.
Przykro mi, ale nie.
Śniło mi się, że bawiła się w chowanego
z jakąś dziewczynką.
Co?
W moim śnie.
Bawiła się w chowanego z małą dziewczynką.
Cassie i ja ciągle to robimy. O co to wielkie halo?
W twoim śnie to była Cassie?
Nie.
Gdzie się schowała?
- Co? - Ta dziewczynka.
Gdzie się schowała? Może w bieliźniarce?
Nie, w takiej wysokiej szafie.
Zwanej bieliźniarką.
Tak się mówi?
Jakiego była koloru?
Czerwona.
A były na niej koniki?
O rany...
Chowałam się w tej bieliźniarce za każdym razem.
Chyba nie zaczaiłaś, o co chodzi w tej zabawie.
Ona żyje.
Wiedziałem.
Wiedziałem!
Musimy zdobyć komponent.
Im prędzej uruchomimy tunel,
tym prędzej wyciągniemy wiadomość.
Burch go ma?
- Tak, jedźmy. - Komponent?
Co za Burch? O co tu biega?
Potrzebny nam element, który zapobiegnie przeciążeniu.
Zgarnęłam twoje ciuchy. Lepiej się przebierz.
Chętnie bym wam pomógł,
ale jak mnie nie będzie w domu, kiedy przyjdą,
trafię do pudła na zawsze.
Bierzemy komponent, włączamy tunel,
wyciągamy wiadomość i wracasz do domu na lunch.
Musimy się śpieszyć, splątanie jest nietrwałe.
Jesteś nam to winien.
Dobra. A mogę zaczekać w środku?
Jeszcze mnie ktoś zobaczy.
Jedziemy.
- W porządku? - Tak.
To nie zajmie długo.
- Mogę pocmoktać? - Nie.
Susan! Witaj w Oui!
Sonny!
Oui to po francusku "tak".
"Tak" dla organicznej hodowli, lokalnych produktów
i troski o naszą kochaną planetę.
Liczę, że usłyszę "tak", jak cię spytam, czy masz komponent.
Lubię twoje poczucie humoru, Susan. Klapnij sobie.
Dziękuję, postoję.
Co to za koleś?
Sonny Burch. Handluje trefnym towarem.
Zamawiamy u niego podzespoły do budowy tunelu.
Mogę tylko jedną?
Nie.
Mam takiego bliskiego kumpla w FBI.
Mówi mi różne rzeczy, których nie wiedziałem wcześniej.
Na przykład,
że nie masz na imię Susan.
Jesteś Hope Van Dyne.
A twój tajemniczy wspólnik to twój ojciec, Hank Pym.
- Trochę niewesoło. - Co ty nie powiesz.
Czego od nas chcesz?
Relacje buduje się na zaufaniu.
Chcę, żeby nasza relacja miała solidne podstawy.
"Nasza relacja"?
Moja branża bardzo się ostatnio zmieniła.
T.A.R.C.Z.A. i HYDRA nie istnieją.
Ale Hank Pym...
to istna kopalnia możliwości.
Przejdziesz do rzeczy?
Sądzisz, że nie wiem, co tam budujecie?
Technologia kwantowa.
Na co komu nanoroboty, sztuczna inteligencja, kryptowaluty?
Energia kwantowa to przyszłość.
To jak gorączka złota.
Pierwsze słyszę.
Też chcę się załapać.
Dlatego w geście dobrej woli pozwoliłem sobie
znaleźć kupców na twoje laboratorium.
Cena wywoławcza...
miliard dolarów.
Dzięki, super oferta.
Ale mamy z ojcem pilniejsze sprawy niż ten twój mały startupik.
Dlatego zabieram komponent, zgodnie z ustaleniami.
Moim kupcom się nie odmawia.
Więc kręcimy interes razem,
albo nie będzie żadnych interesów.
No to ja podziękuję.
Możesz iść.
Ale obawiam się, że kasa zostaje.
Jako rekompensata za moje zranione uczucia.
Posłuchaj, Sonny.
Wszystkim nam będzie przyjemniej,
jeśli po prostu oddasz mi ten komponent.
Jedyną rzeczą, jaką zabierzesz,
jest moje serce, ale i ta rana się jakoś zagoi.
Jak chcesz.
No i co teraz?
Zobaczysz.
Pracuje z tatuśkiem nad czymś pilnym.
Chcę wiedzieć, nad czym, bo skoro nie pracują z nami,
to pracują z kimś innym.
Chcę znać nazwiska.
Jej strój ma skrzydła?
Brać ją.
Tylko nie mój żyrandol!
Nie strzelać! Dość!
Bierz to i leć. Jazda!
Skrzydełka i działka.
Za moich czasów jeszcze tego nie miałeś.
Owszem, miałem.
Miło się z tobą robiło interesy.
Nasze interesy dopiero się zaczynają.
Tego możesz być pewna!
A to co, do cholery?
Tato, też to widzisz?
Wynoś się stamtąd!
- Muszę jej pomóc. - Czekaj!
To nadal wersja robocza.
Ty mnie tego nauczyłaś.
Świetnie ci wyszło.
To były czasy. I co się porobiło?
Potem pogadamy, co?
Cholera, gdzie ona zniknęła?
Zgubiliśmy ją.
W kamerach nic nie widać.
Spróbujcie...
Tato?
Laboratorium. Już.
- W porządku? - Nie!
Ma laboratorium.
O nie.
Szybko!
Co to było?
Nie wiem.
Ale musimy się gdzieś przyczaić i odzyskać laboratorium.
To dokąd teraz?
Może do mnie?
Powinienem tam siedzieć. Woo wparuje lada chwila.
Właśnie dlatego nie jedziemy do ciebie.
To może do ciebie?
Wybacz.
W sumie znam jeszcze jedno miejsce.
Nie.
Nie, nie, nie, nie!
Nie!
Doktorze Pym.
Kto by pomyślał, że jak się wszystko skaszani,
uderzy pan do nas.
No nie ja.
Częstujcie się.
Co to za burżujskie ciacha?
Pójdziemy przez was z torbami.
A co mamy jeść na śniadanie?
Płatki owsiane.
Błagam cię.
- Obrażasz nas. - Niby czym?
- Smakują jak wióry! - Bo są organiczne.
- Organiczne wióry. - Najważniejszy posiłek dnia.
- Coś pokombinuj. - Zęba można wyłamać.
Cukrem se posyp, czy innym cynamonem.
Miodem polej, co tam lubisz...
Ile można, ludzie?!
Świat się nie kończy na płatkach.
To moje biurko?
- Tak. - Co?
Czemu mam biurko dla krasnali?
Nie byłeś na przydzielaniu.
Kto późno przychodzi...
- Siedziałem w areszcie domowym. - No mówię.
To nawet nie jest biurko.
To rupieć.
Znalazłeś go pod śmietnikiem.
Na wyprzedaży.
Musiałeś przyoszczędzić na moim?!
Panowie.
Proszę. Musimy się skupić.
Laboratorium się samo nie znajdzie! Rany!
Czaję. Słyszałem, co się stało.
O takiej lasce, co przełazi przez ściany.
Jak duch.
Jak Baba Jaga.
Ta czarownica.
Straszą nią u nas niegrzeczne dzieci.
Ty znasz Babę Jagę?
Kimkolwiek ona jest,
musimy ją znaleźć.
Takich się nie znajduje. Oni znajdują ciebie.
Jak Baba Jaga.
Przecież z pana to jest cwany geniusz.
Na pewno dał pan tam jakiegoś GPS-a.
Mamy szeroki asortyment odbiorników w przystępnych cenach.
No jasne, że dałem. Został wyłączony.
Kobitka świetnie się znała na rzeczy.
Jak na mój gust, ona się fazowała.
Fazowała?
Kwantowe przejście fazowe. Zmiany stanu materii.
Jasne, tak myślałem.
Laboratorium promieniuje.
Nie można go namierzyć przerobionym spektrometrem?
Cały sprzęt został w laboratorium.
Kto jeszcze może coś takiego mieć?
Tylko jedna osoba.
Bill Foster.
Super!
Co za Bill Foster?
Dawny współpracownik taty z T.A.R.C.Z.Y.
Od lat się do siebie nie odzywają.
Z pana to jest taki kłótliwy typek.
To pewnie i tak strata czasu.
Narażam całą swoją przyszłość.
Nie można chociaż sprawdzić?
Musimy odnaleźć laboratorium.
To zły pomysł, tak wchodzić przez główną bramę.
Spokojnie, nikt nas nie rozpozna.
Bo mamy czapki i ciemne okulary?
Świetne przebranie. Na mecz baseballowy.
W odizolowanym układzie
cząstki współistnieją w stabilnym stanie fazowym.
Jednak gdy układ zostanie zakłócony, ta stabilność zmienia się w chaos.
Nieprzewidywalny.
Niebezpieczny. Piękny.
Odizolowany układ kwantowy
powróciłby do oddzielnych stanów materii,
każdy splątany z odległym stanem swojego otoczenia.
Innymi słowy, obiekt byłby
jednocześnie zgodny i niezgodny w fazie
z wieloma równoległymi rzeczywistościami.
A skoro mowa byciu nie w fazie z rzeczywistością,
dostrzegam na sali nietypowo wysoką liczbę
mętnych spojrzeń.
Więc może zakończmy kilka minut wcześniej.
Na dzisiaj to wszystko, dziękuję państwu, możecie iść.
Niesamowite. Ta więź z Janet...
To splątanie kwantowe pomiędzy różnymi
stanami molekuł Posnera w waszych mózgach.
Tak myślałem.
Dorzucacie "kwantowy" po każdym rzeczowniku?
Musimy odnaleźć laboratorium.
Chętnie bym wam pomógł,
ale nie mam tutaj takiego sprzętu.
Mówiłem, że to strata czasu. Chodźcie.
Nie traktuj mnie z góry.
To ty się ukrywasz przed FBI.
Wszystko przez to twoje rozdęte ego.
To nie byłem ja w Niemczech, tylko ten idiota.
Serio?
Takie powiększenie musiało być wyczerpujące.
Odsypiałem trzy dni, wyobraża pan sobie?
Owszem.
Swego czasu byłem partnerem Hanka przy programie Goliat.
Słucham? Partnerem?
Jeśli coś męczy bardziej niż powiększanie,
to to jego nieustanne mendzenie.
Racja...
Nie wiem. A duży pan był?
Mój rekord? Sześć i pół metra.
- Przyzwoicie. - A ty?
Nie chcę się...
Tak z ciekawości.
20 metrów. Bez ściemy.
- Olbrzym. - 20.
Jak już skończycie porównywać rozmiary,
spróbujmy znaleźć laboratorium.
Wielki Hank Pym jeszcze nic nie wymyślił?
Dziwne.
Kiedyś miałeś odpowiedź na wszystko.
Dlatego porzuciłem projekt.
Porzuciłeś? To ja cię wywaliłem.
Nigdy nie żałowałem.
Hank był fatalnym partnerem. Wiecznie nadęty,
uparty, wybuchowy.
Prędzej czy później potrafił każdego zrazić.
Tylko miernoty.
Jedynie Janet była w stanie jakoś to znieść.
Przeginasz, Bill.
I zapłaciła za to, prawda?
Ty sukinsynu.
Nie przyszłam tu słuchać waszych kłótni.
Próbuję ocalić moją matkę.
W którym gabinecie?
To Woo!
Ktoś mnie zobaczył.
Spokojnie, gdyby chodziło o ciebie, już by ci robili nalot.
Co ty, masz 15 lat?
- Trzeba spadać. - Chwila.
Może uda wam się zrobić taki skaner,
modyfikując jednostki dyfrakcyjne w skafandrze.
- To ma sens. - Dla mnie nie ma żadnego.
Dziękuję.
Ochrona kampusu twierdzi, że rozpoznała
Hanka Pyma i Hope Van Dyne.
Nie wiem, co powiedzieć. Nie rozmawiałem z Hankiem od 30 lat.
Jestem ostatnią osobą, do której przyjdzie.
Teraz będzie nam wmawiać...
Czemu?
Proste. Nienawidzimy się.
Byłem okropnym partnerem?
Foster nie miał jednego dobrego pomysłu
w całej swojej karierze.
Ale pomysł z dyfraktorami ma sens.
Raz go olśniło.
Tylko że pozbyłem się dyfraktorów, kiedy ulepszałem wasze stroje.
Czyli gdybyśmy mieli stary strój, moglibyśmy znaleźć laboratorium?
Tak, ale nie mamy.
- A gdybyśmy mieli? - To znaczy?
Znaczy...
jakoś tak wyszło.
Rany. Nie zniszczyłeś stroju, prawda?
Co?
To dzieło twojego życia!
Nie mogłem go zniszczyć!
Przed odsiadką zmniejszyłem go i nadałem do Luisa.
Wysłałeś go pocztą?!
Poczta naprawdę daje radę!
Mają nawet śledzenie przesyłek. Jak firmy kurierskie!
Gdzie jest strój?
W bardzo bezpiecznym miejscu. Spokojnie.
Twój puchar? Tu go nie ma.
Jak to nie ma? A gdzie jest?
Wszędzie patrzyłem i nie ma.
Zostaw kwiatka.
Odstawiłem go na miejsce, jak Cassie...
Szkoła.
Skocik?
Nie! Poszła!
Dobre wieści? Wiem, gdzie jest.
Jak się wraca po latach do szkoły,
wszystko się ponoć wydaje mniejsze.
A ja mam odwrotnie.
- Co jest? - Nowy regulator.
Hank! Skafandrowi odwala. Jak bardzo robocza to jest wersja?
Oj. No nie.
Normalnie boki zrywać. Możesz coś...
Już.
Co widzisz?
Cewki padły.
Zaraz je trochę...
- Wybacz. - Nie szkodzi.
Czekaj. Dobra.
Spróbuj teraz.
Wybacz.
Co?
No super.
Szkoda, że Kapcio cię nie widzi.
Prześmieszne. I co teraz?
Rzeczy znalezione
Kto cię wypuścił?
Mówię do ciebie!
Dasz radę.
Już prawie.
O, myszko.
Dobra. Idziemy.
Witaj, szkrabie, co tam w szkole?
Jeszcze jakieś świetne teksty? Możesz to naprawić?
Ale marudny.
Chcesz żelki i soczek ze słomką?
Macie żelki?
Zobaczmy, czy Foster miał rację.
Wykryto sygnał
To musi być laboratorium.
Jedźmy po nie.
Tak.
Ładna sceneria.
Już drugi raz dzisiaj w duecie.
Daje do myślenia, co?
Myślenia o czym?
Wyprawie do Niemiec.
Ale w sensie?
Pracowaliśmy razem, trenowaliśmy razem...
i inne tam takie też razem.
Gdybym cię poprosił, pojechałabyś?
Tego się już nie dowiemy.
Ale jedno wiem na pewno.
Co?
Gdybym pojechała, to byś nie wpadł.
Scott.
Przestaniesz się ślinić do mojej córki i pójdziesz wreszcie?
- Tak jest. - Dzięki.
Mam obraz.
Co tak długo?
Obmyślałem imię dla mrówki.
Może Ulisses Gr-Ant?
Podoba ci się?
Świetne.
Teraz nagle nic nie widzę.
Są jakieś elektroniczne zakłócenia.
Uważajcie tam.
Znasz mnie, zawsze uważam.
Spokojnie. To tylko strój.
- Skąd wiesz? - Zobacz.
To Duch?
Co ona robi?
Myślisz, że to wdzianko daje jej moce?
Spadajmy, zanim się obudzi.
Patrz! Laboratorium!
To na pewno nasz budynek, a nie jakiś podobny?
Bierz, nie gadaj. Pośpiesz się.
Się robi.
Cholera.
Hope. Hank.
Żyjecie?
Raczej cię nie usłyszą.
Cześć.
Jestem Ava.
Scott.
Czyli nie potrzebujesz stroju,
żeby hulać przez ściany?
Nie.
Zapewnia mi lepszą kontrolę.
I łagodzi ból. Teoretycznie.
Ale nie będziesz mi ręcznie łamać serca?
Zabawny jesteś.
Nic ci nie zrobię, chyba że mnie zmusisz.
Chcę tylko...
tego, co masz w głowie.
W takim razie obudźmy resztę towarzystwa.
Wstajemy!
No już!
Tato?
Nie waż się go więcej tknąć.
Bo co, Hope?
I tak traktuję go łagodnie, w tych okolicznościach.
O czym ty mówisz, do cholery?
O kolejnej ofierze genialnego Hanka Pyma.
Bill.
Coś ty narobił?
To pańska robota, doktorze Pym.
Trzyma pan z nią?
A myślałem, że równy z pana gość.
O co tu chodzi?
Hank pewnie nie mówił ci o moim ojcu.
Bo niby czemu?
Elihas Starr.
Współpracowali w T.A.R.C.Z.Y.
Badania kwantowe.
Dopóki mój ojciec nie sprzeciwił się genialnemu Hankowi Pymowi.
A ten go wywalił.
I kompletnie zszargał mu opinię.
Mój ojciec próbował kontynuować badania
na własną rękę.
Walczył o swoją reputację, więc podejmował ryzyko.
Nie!
Zbyt często.
Aż wreszcie popełnił błąd.
Kazał nam uciekać.
Elihas, co się dzieje?!
Uciekajcie!
Tato! Tato!
Widziałam, że jest przerażony.
Tatusiu!
Nie!
Nie chciałam, żeby był sam.
Nie!
Kiedy się ocknęłam, rodzice nie żyli.
Ja nie miałam tyle szczęścia.
Nazywają to "nierównowagą molekularną".
Naukowy bełkot.
Nie do końca oddaje naturę zjawiska.
Każda komórka w moim ciele jest rozrywana
i składana z powrotem.
W kółko.
Bez przerwy.
Byłem jeszcze w T.A.R.C.Z.Y. Wezwano nas
do anomalii kwantowej w Argentynie.
Cześć, Ava.
Jestem Bill.
Przyjaźniłem się z twoim tatą.
Mam coś dla ciebie.
To nic. Spróbuj jeszcze raz.
Świetnie.
Doktor Foster zrobił, co mógł, żeby mnie chronić.
Ale T.A.R.C.Z.A. postanowiła wykorzystać
moją przypadłość.
Stworzyli ten strój,
żebym mogła panować nad fazowaniem.
Wyszkolili mnie do tajnych zadań.
Zmienili w broń.
Kradłam dla nich. Szpiegowałam.
Zabijałam.
Oddałam im duszę, a w zamian...
mieli mnie wyleczyć.
Okłamali mnie.
Po upadku T.A.R.C.Z.Y. przygarnąłem Avę.
Zbudowałem komorę, żeby zyskać na czasie,
ale choroba postępuje.
Nie wiem, jak z tym walczyć.
Chciała cię zabić, ale się sprzeciwiłem.
Więc zaczęła cię obserwować.
Odkryła, że budujecie tunel kwantowy.
Potem powiedziała mi o Langu.
I o tej wiadomości od Janet w jego głowie.
Na litość boską!
To mój. Przepraszam. Sprawdzi pan, kto pisze?
Cassie, "911".
To moja córka. Muszę odpisać.
To nie wchodzi w grę.
Nadała sygnał alarmowy. Coś nie tak.
Nie stawiaj mi żądań, Lang.
Chyba nie rozumiesz powagi...
A teraz chce pogadać.
Coś się musiało stać. Daj odebrać, proszę!
Wszystko dobrze? Co się stało?
Nie mogę znaleźć swoich korków.
Co?
A jutro gramy mecza.
Wiem, że gdzieś tam są.
Przejdziesz się z telefonem po domu?
Teraz nie mogę.
- Dlaczego? - Bo się strułem.
A możesz się później rozejrzeć i oddzwonić?
Dzięki.
Pa, tatusiu!
- Pa, myszko! - Zdrowiej!
Kuruj się, stary!
Przepraszam. Miał być alarm.
Ava, chciałbym ci pomóc.
Obejdzie się. Wiem, jak ją ocalić.
Naprawdę? Jak?
Janet.
Od 30 lat pochłania energię kwantową.
Jeśli pozyskam tę energię,
naprawię strukturę molekularną Avy.
Pozyskasz?
- Tak. - Czyś ty zwariował?!
Rozerwałoby Janet na strzępy.
Tego nie wiecie. Uruchomię ten wasz tunel.
Gdy Scott pozna położenie Janet, poda mi je,
albo wydam go FBI.
Co?
Wy zostaniecie tutaj.
Może się jeszcze przydacie.
Prędzej zdechnę, niż ci pomogę!
Zrobisz wszystko, co ci każę.
Chcesz zabić Janet!
Lepiej martw się o siebie, Hank.
Niech cię szlag, Bill!
- Tato? - Opanuj się.
Przysięgam ci...
Pigułki.
To serce! Musi wziąć lekarstwa.
Proszę, są w pudełeczku.
On umrze!
No już!
Pomóżcie!
Tato, trzymaj się, oddychaj. Spokojnie.
Pomóż mu wreszcie!
Pudełko po cukierkach!
Czekaj!
Dzięki, kochane.
Hank!
Bill nawtykał jej do głowy samych kłamstw.
Elihas Starr był zdrajcą. Ukradł moje schematy.
Trochę niżej. I zablokujcie.
Nie! Śruba jest po drugiej stronie.
Dokręćcie ją i góra wejdzie na miejsce.
Świetnie.
Uda się.
Nie wiemy, czy Foster nie usmażył obwodów.
Skalibrujemy przekaźniki, a ty zmień ustawienia.
Wszystko zadziała.
Chwila prawdy.
Tyle lat przygotowań, a ja nie czuję się gotowa.
Nikt nie jest gotowy na rzeczywistość kwantową.
Naprawdę ryje mózg.
Mówiłam o spotkaniu z mamą.
A jeśli jest kompletnie inną osobą?
George'em Waszyngtonem?
Mówię poważnie, Scott.
Albo George'em Michaelem.
A jeśli całkiem o mnie zapomniała?
Kiedy siedziałem w więzieniu,
myślałem o Cassie bez przerwy.
Mogliby mnie zamknąć na sto lat.
I tak bym jej nie zapomniał.
Wiem, że twoja mama odlicza minuty do waszego kolejnego spotkania.
Dziękuję.
Jest mega wtopa.
Zapomnieliśmy dać czujniki na tyłach budynku.
O nie.
A one są w umowie i Karapetyan się o nie dopytuje.
Mam tutaj mały kryzys.
Wpadnę jutro i spojrzę.
Nie.
Spotkanie jest z samego rańca! Drałuj tu w te pędy!
Bardzo bym chciał, ale nie mogę.
To ja grzeję do ciebie.
Zabiorę plany... Są w laptopie.
I ty to obczaisz. Tylko powiedz, gdzie jechać.
To nie takie proste.
Ale że co nie proste?
Jak szanowny pan widzi, ten system jest niezrównany.
Zabezpieczenia przyszłości już dziś.
Bosko! I fajnie, jak się tak pochylasz. Ćwicz dalej!
Jadę do Skocika podrasować schematy.
Ale spoko, zdążymy.
Jak szanowny pan widzi...
Umyliście furę na jutro?
Włącznie z podwoziem.
Wywaliłeś kasę na podwozie?!
Miał być full wypas.
To może dobre w Minnesocie, nie w Kalifornii!
Ma rację.
Opcja mycia podwozia służy do wypłukania soli,
którą drogowcy sypią na szosy w zimniejszych stanach.
Coście za jedni, i skąd się wyznajecie na myciu aut?
Nazywam się Sonny Burch.
I lubię być na bieżąco, Luis.
Na przykład słyszałem od bliskiego kumpla,
który robi w FBI, że jesteś wspólnikiem Scotta Langa,
wspólnika Hanka Pyma, który, jak mi mówiono,
ma takie przenośne laboratorium
pełne wypasionych zabawek.
I ty mi powiesz, gdzie ono jest.
Trochę się zawiedziesz, bo nie czaję, o czym mówisz.
Wyczuwam w tobie opór.
A moi mocodawcy to niebezpieczni ludzie.
Dlatego oddam cię w ręce mojego kumpla, Uzmana.
Bo widzisz,
Uzman jest mistrzem wyciągania informacji
z osób opornych przy pomocy
środków psychoaktywnych.
To serum prawdy?
Nie ma czegoś takiego.
To bzdury z telewizji.
A co to jest?
To specjalny koktajl, który doskonali od czasu pracy w służbach.
Czyni człowieka podatnym na wszelkie sugestie.
- Czyli serum prawdy. - Nie.
Nie obraź się, ale brzmi jak serum prawdy.
- Co nie? - To nie jest serum prawdy!
Dobra. Przekonałeś mnie.
To nie jest serum prawdy!
Jak coś chodzi jak kaczka i kwacze jak kaczka...
Serum prawdy.
Tylko ja mam różne alergie, więc...
lepiej to przemyślcie.
Musimy odzyskać laboratorium.
Co?
Komora i strój już nie pomagają.
Ile czasu mi zostało?
Może kilka tygodni.
Więc ich zmusimy, żeby je przynieśli.
Jak?
Lang ma córeczkę, prawda?
Nie mówisz poważne.
Ava!
Tolerowałem wiele twoich wybryków,
ale w tym nie wezmę udziału.
To nie ty obrócisz się w nicość, Bill.
Tylko ja!
Mówiłeś, że mi pomożesz!
Obiecałeś.
Pomogę.
Ale nie w taki sposób.
Jeśli małej spadnie włos z głowy,
wycofuję się, rozumiesz?
Dobrze.
Są inne sposoby.
Wesz co, racja. To nie serum prawdy.
Bo nic mi nie robi.
Skłamałem. Coś mi jednak robi.
To jest serum prawdy!
Nie ma czegoś takiego!
Dobra.
Dobra, dobra.
Zamierzam ci to maksymalnie ułatwić.
Fajowo.
Gdzie jest Scott Lang?
Dłuższa historia.
Jak go poznałem, był głęboko w de.
I nie mówię o bloku więziennym D.
Stara wytoczyła mu rozwód. Mówię:
"Srogo. Rzuciła cię, jak siedzisz w pierdlu?".
A on: "Myślałem, że będzie ze mną na zawsze,"
"a zostałem sam".
No to mówię: "Luzuj".
"Znajdziesz se nową".
"A przy okazji, jestem Luis".
A on wtedy: "Czadowo. Jestem Skocik. Będziemy się kumplować".
Chwila, chwila.
Ja tam historie życia nawet lubię,
ale jak mi to pomoże znaleźć Scotta Langa?
Daj powiedzieć.
Jak wrzucisz moniaka, musisz wysłuchać całej piosenki.
Jest jak chodząca szafa grająca.
Moja babunia miała taką w knajpie!
Grała tylko Morrisseya.
A jak ktoś się krzywił, mówiła: "¿No te gusta Moz?"
Bo w Meksyku mówimy na niego Moz.
"No to adios!"
No taka prawda, jarają nas te jego wilgotne balladki.
- Lang! - Jasne.
Jak wyszedł, znalazł robotę u Hanka,
i tam poznał Hope. A ona:
"Nie chcę się z tobą zadawać, oblukaj mój fryz, jestem serio kobita".
A Skocik na to: "Jestem do wzięcia, maleńka,"
"ale ciebie to kijem od szczotki nie tknę!"
I teraz przewijka, i już się kleją na maksa,
aż nagle Skocik wyskakuje: "Wiesz, laska, nie powiem ci o tym",
"ale zdemoluję lotnisko z Kapitanem Ameryką".
A wtedy ona: "Jak mogłeś mnie tak wystawić!"
"Do zobaczenia, durniu!"
A potem dostał areszt domowy,
i zgrywa twardziela, ale serce mu mówi:
"Kurde! Myślałem, że Hope będzie moją partnerką, dałem ciała".
Ale potem znów na siebie wpadli,
i serce Hope mówi:
"Chcę z nim być, ale peniam,"
"że znów wszystko totalnie skaszani!"
a moje serce mówi mi:
"Na te burżujskie keksy poszedł miesięczny czynsz,"
"i pewnie za kilka dni splajtujemy!"
Splajtujemy?
Za kilka dni?
Cholerne serum prawdy!
Nie chciałem was martwić, jak słowo honoru!
Chciałem być dobrym szefem, ale nie mamy hajsów!
Karapetyan to ostatnia nadzieja!
Jesteś fatalnym szefem!
Cholera!
Nawaliłem.
Dość.
Pytam ostatni raz.
Gdzie jest Scott Lang?
No mówię, w szambie, tak emocjonalnie.
Tak emocjonalnie.
A gdzie jest Scott Lang geograficznie?!
W lesie.
W lesie?
Baba Jaga!
Co to znaczy "w lesie"?
Las Muir, drugi zjazd z trasy widokowej!
Na litość boską!
Śpij dziecinko, bo jak nie,
to cię Baba Jaga zje...
Cholera!
Jak zdobędzie zabawki Pyma,
już w życiu ich nie zobaczę.
To co robimy?
Łatwiej ją gwizdnąć glinom niż jakimś Baba Jagom.
To ja. Co byś powiedział na awansik?
Wiem, gdzie są Pym, Van Dyne i Lang.
Ale musicie ruszać od razu, długo tam nie zamarudzą.
A jak ich przymkniesz, chcę dostać laboratorium.
Zrozumiałem.
Dobre wieści, panowie.
Federalni odwalą za nas robotę.
No i co tak sterczycie? Zmieniać te kapcie!
- Szefie. - Nie umiesz pukać?
Wybacz, ale dostałem cynk.
Lubię cynki.
Obwody sprawne.
Rozgrzewam cewki.
Pełna moc.
Jak tylko otworzymy tunel,
mów, czy pojawiła się jakaś wiadomość.
Jasne.
No dobrze.
Zaczynamy.
Udało się!
Coś odbierasz?
Nic.
Odczekaj chwilę, niewykluczone, że...
Nie.
Nie, nie, nie, nie!
Co się dzieje?
Tunel się zamyka. Spapraliśmy wektory?
Niemożliwe, sprawdzaliśmy je milion razy.
No to co innego?
Nie wiem!
- Co robisz? - Zabieraj łapy!
Nie możesz...
Nie wiem, ile mam czasu.
Muszę poprawić algorytm.
Zapewniam, miałam 30 lat.
Dobrze to przemyślałam.
Janet?
Cześć, kochany.
Mój ty bąbelku.
Mama?
Nie tak to sobie wymarzyłam.
Wszystko w takim pośpiechu.
Oboje świetnie się spisaliście.
Potrzeba wam tylko odrobinę...
wsparcia.
Janet? Jak to możliwe?
Scott nie ma w głowie wiadomości, tylko antenę.
Spryciulka.
Jestem z ciebie dumna.
Powiedz nam, gdzie jesteś.
Jak cię znaleźć.
Pola probabilistyczne są zbyt złożone.
Dlatego chciałam porozmawiać.
Kierujcie się moim głosem.
No jasne!
Jak śledzenie połączeń telefonicznych!
Namierzam twój sygnał, używając częstotliwości subatomowych
między koma dwa a koma dziewięć.
Zawęź do czterech i sześciu.
Za mały przedział, przegapimy cię.
No i już się chce kłócić.
Niech będzie od trzech do siedmiu.
Pierwsza sprzeczka od trzydziestu lat, a ty odpuszczasz?
Bingo.
Współrzędne.
To ty.
Znaleźliśmy cię!
Musicie się ze mną spotkać w tym punkcie.
Na pustkowiu za próżnią kwantową.
To niebezpieczne dla ludzkiego umysłu, więc ostrożnie.
Czas i przestrzeń rządzą się tutaj własnymi prawami.
Macie dwie godziny.
Potem pola się przesuną
i nie wrócą do tego układu przez sto lat.
Znajdziemy cię.
Wierzę w was, mój bąbelku.
Nie.
Kompletnie nic. Ani śladu Janet.
No super.
Jak się tu znaleźliśmy?
Najpierw zobaczysz kolorowe światełka,
taka psychodela...
a potem zapada ciemność i cisza. Grobowa.
Scott, poradzę sobie.
Mówię, bo tam byłem.
Tak, wspominałeś.
Przepraszam, muszę odebrać.
Co jest? Będziesz?
Nie, ale wiesz co? Duch będzie.
I jeszcze federalni. Wyniuchali cię.
- Co? - Sorry.
Dali mi serum prawdy,
i teraz nawijam prawdę i tylko prawdę.
Na przykład idiotycznie ładujesz zmywarkę.
Masakra.
Pędź na chatę,
bo gliny pewnie już tam jadą.
I weź mi wytłumacz...
Kto wrzuca talerze na górę w zmywarce?!
Strasznie mi głupio.
I wiem, że się wkurzycie. Ale musimy spadać.
Co?
Duch wie, gdzie nas znaleźć. Federalni też.
Skąd?
Powiedziałem Luisowi, gdzie jesteśmy.
Poważnie?!
Miał przyjechać z projektem dla Karapetyana.
Boże.
Musimy dostać ten kontrakt albo pójdziemy z torbami.
Wiecie, jak trudno znaleźć robotę po odsiadce?!
Rany!
90 sekund do zamknięcia.
Musisz najpierw zdepolaryzować obwody!
Wiem!
Naprawdę mi przykro,
ale FBI zaraz mi zrobi wjazd.
Muszę się zmywać.
Mogę pożyczyć strój?
Stabilizacja żyroskopowa.
Włączam układy.
To ja go pożyczę.
Oddam, tylko powiedzcie, gdzie będziecie.
- Daruj sobie. - Co?
Sami przyjdziemy po strój, jak znajdziemy mamę!
- Hope... - Idź już sobie!
- Scott? - Tatusiu?
To my, kolego!
Przyjechaliśmy po korki Cassie!
Pewnie przysnął.
Poszukaj na piętrze, pod łóżkiem.
Tatusiu, jesteś na górze?
Tatusiu?
Co jest?
Czemu on zawsze robi taki chlew?
Tato?
Przeszukać dom!
Znowu?!
Czy wam naprawdę nie wstyd?!
Według GPS-a siedzi w łazience.
Uwierzę, jak zobaczę.
Przepuść pana na górę.
Ale tata jest strasznie chory.
Pozwól, że sprawdzę.
Mówi, że nie chce nikogo zarazić.
Zaryzykuję.
I się porzygał. Bardzo okropnie.
Jestem agentem federalnym,
nie przeraża mnie odrobina wymiocin.
Aż tak okropnie?
- Tak! - Nieważne, idę tam!
Nie!
Woo!
- Co ty tu robisz? - Scott.
Wybacz, jestem ledwie żywy.
Mówiłam panu.
Przepraszam.
Muszę to z siebie wyrzucić, wiesz jak jest.
Wybacz.
Odpalę silnik.
Ty weź laboratorium.
Stać! Jesteście otoczeni!
Hank Pym.
Hope Van Dyne.
Jesteście aresztowani.
To jest nękanie!
Tak naprawdę to nie.
FBI, co to znaczy?
Federalna Banda Imbecyli?
- Bransoletka w porządku? - No jasne, że tak.
Niech to.
Chyba ktoś mi zrobił niemądry żart.
Pym i Van Dyne są w areszcie.
Poważnie? Tak!
Wybacz, to twoi znajomi. Wiem, jak się czujesz.
Ale ostatnio nic mi nie szło.
Wrócimy później, żeby cię oficjalnie wypuścić.
Wybacz, że cię podejrzewałem.
Możesz być z siebie dumny!
Co jest?
Mamy rannego.
A laboratorium zniknęło.
Dzięki, że mnie kryłaś.
Spoko.
No to...
od dawna znowu jesteś Ant-Manem?
Nie bardzo.
To jakoś tak samo się stało.
Przepraszam, że cię okłamałem,
i że znów ryzykuję.
Wszystko dobrze.
Nieprawda.
Robię różne głupoty,
a moi bliscy muszą za to płacić.
Głównie ty.
Pomaganie innym nie jest głupie.
Zawsze muszę wszystko spaprać.
Może przydałby ci się ktoś do pomocy.
Jakiś partner.
Powiedziała jasno, że nic z tego.
Kto?
Hope.
A ty o kim myślałaś?
O mnie.
O sobie?
Nie śmiej się.
Byłabym świetną partnerką.
Myszko.
Byłabyś fantastyczna. Ale gdybym ci pozwolił,
ja byłbym fatalnym tatą.
Dobrze.
To już niech Hope nią będzie. Jest łebska.
Przypomina mi ciebie.
Pomożesz jej?
Myślę, że powinieneś.
Bardzo bym chciał.
Ale nie wiem jak, nie krzywdząc ciebie.
Coś wymyślisz.
Przecież ty wszystko potrafisz.
Jesteś najlepszą babcią na świecie.
Agent Woo będzie tu za godzinę.
Za godzinę? To za długo.
Macie inne plany?
Moja córeczka.
Świetnie, i co dalej?
Zmniejszę tamtą ścianę.
Wygląda na nośną.
Sufit może się zawalić.
Trzeba będzie szybko biec.
Na tym piętrze jest z 15-20 agentów.
A w budynku pewnie pięć razy tyle.
I wszyscy uzbrojeni.
Marnie to wygląda.
Masz lepszy pomysł?
Nie.
Ale nie porzucę mamy.
Byłaby z ciebie taka dumna.
Uwaga.
Trzy...
Dwa...
Scott?
Długo chcecie tak sterczeć?
Musimy odzyskać laboratorium.
A co ze mną?
Doskonale.
Przebierajcie się, nie ma czasu.
Co dalej?
Mnie pytasz?
Wskakujcie!
Cześć.
Przepraszam, będziemy niedługo ruszać,
czy chcecie się gapić na siebie,
aż zaczną strzelać?
- Burch. - Tak?
Wyszli.
Już jadę.
Zniknął jej strój, auto też.
Jak to się stało?
Co do jasnej...?
Dziękuję.
Drobiazg.
Jak znajdziemy laboratorium?
Po tym, jak je ukradli,
założyłem tam nowy system śledzący...
Swego rodzaju.
Skuteczny.
Jesteśmy gotowi?
Możemy rozpocząć proces ekstrakcji.
Słuchaj, Ava.
To bardzo niebezpieczne.
Może powinniśmy...
Co? Zaczekać?
Za kilka dni będę martwa.
Zaczynamy. Już.
Z odczytów energii wynika, że jeszcze nie użyli tunelu.
Musimy działać szybko, póki namiary są aktualne.
Przedtem trzeba się przygotować.
Jak mawiał mój dziadek: "Chcesz coś zrobić dobrze? Zrób listę".
Od tego zaczniemy.
Jeden: musimy się włamać do budynku.
Dwa: musimy wykopać Fostera i pannę Duch.
Trzy: musimy pokonać tę laskę.
To chyba powinien być podpunkt. 2A, nie?
Niech będzie 2A.
Pokonać Ducha, 2A.
Laboratorium nie może być pomniejszone,
kiedy wrócisz,
bo będzie ryfa.
Scott!
Mam zacząć od nowa?
Ja polecę.
Mamy szansę tylko wtedy, jeśli będziecie na zewnątrz.
We dwójkę. Ktoś musi chronić tunel.
Pozwól mi to zrobić. Proszę.
Wyciągnę ją.
Brzmi nawet sensownie.
"Whassup?"
Nie pamiętacie tej reklamy?
"Whassup?"
To ja go tutaj ściągnąłem.
Pomyślałem, że przyda nam się pomoc.
Dobra. Zająłem pozycję. Mrówki już wchodzą.
- Przyjęłam. - Oczy z tyłu głowy, Skocik!
- Dropsika? - Nie.
Cassie mi dała na urodziny.
A to wdzianko, to ci powiem, klasa.
Dzięki.
Też bym chciał taki trykot.
Nawet by nie musiał być taki, co daje jakieś wypasione moce.
Mógłby być nawet sam trykot po prostu, bez mocy.
Co się dzieje?
Nie mam pojęcia.
To oni!
Nie mogą być daleko.
No dobra, Hank. Hank?
Tato, co z tobą?
Fostera mamy z głowy.
Przebieram się.
Chciałem tylko ocalić Avę.
Czeka ją śmierć w strasznych męczarniach.
Jest przerażona.
Jak wrócę, pomogę ci opracować lekarstwo.
Obiecuję.
Razem znajdziemy jakieś rozwiązanie.
Powodzenia, Hank.
Dzięki, Bill.
A teraz radzę ci się odsunąć.
Pozostały czas: 15 minut.
Hank już w kapsule.
Avy nie widać?
Ani śladu.
Ava!
Zabieraj swoje mrówki.
O rany.
Na jakim jesteśmy etapie?
Bo Duch spuszcza mi wciry!
Gotów do skoku.
- Jeśli nie wrócę... - Przestań.
Nie mów tak.
Nie mogę stracić i ciebie.
Kocham cię, Hope.
U mnie masakra!
Teraz.
Odwrócić uwagę.
Nauczyłem się w Internetowym Uniwersytecie Magii Stosowanej.
Nie!
Gra gitara, wszystko mamy, Skocik!
Zasuwaj w umówione miejsce.
Spoko, widzimy się!
O nie.
Serio? Znów ten typ?
Kto?
Mówiłem, że jeszcze nie skończyliśmy.
Mała zmiana planów.
Trzymaj się.
Zdobyć laboratorium, za wszelką cenę.
Trzymaj się.
Ale upierdzielone podwozie.
Mają większy problem.
Hope, co ty wyprawiasz?!
Jedziesz w przeciwną stronę.
Wyluzuj. Zabieram chłopców na wycieczkę.
Zaraz, co?
O mój Boże, umrzemy tutaj!
Umrzemy!
Brak sygnału.
Co oni tam do cholery wyprawiają?
Ponowna kalibracja.
Nie mówiłeś, że tu jest tak pięknie, Scott.
Ponowna kalibracja.
Długo jeszcze?
Ponowna kalibracja.
Sygnał przywrócony.
Motory, wasza kolej.
- Siadaj za kółkiem. - Co?!
Brało się różne rzeczy za młodu, a teraz człowiek za to płaci.
Uważaj tam trochę!
Czepiasz się! Nie prowadziłem dwa lata!
Turlać dropsa!
Przed nami!
To dobrze nie wróży.
Hope!
Nie!
Tam jest. Ma budynek!
Zabierzcie go jej!
Widzę ją! Kieruje się na zachód!
Hope! Czekaj!
A co ja mam robić?
Tym razem cię mamy!
No nie, znowu?!
Co za badziew!
Tak!
Jedź!
Burch ma laboratorium.
Lecę za nim.
Nie!
Wersja robocza, niech cię szlag.
Scott, gdzie jesteś?
Sama nie dam rady z Burchem.
Już pędzę!
Kończy nam się czas!
Uwaga. Wejście w próżnię kwantową.
Lecę po ciebie, kochana.
Słuchajcie!
Jakiś pilocik tu został. Właśnie znalazłem.
Bez niego nie powiększymy budynku. Przywieź go.
Furgon się rozkraczył.
Pudełko z resorakami!
Co?
Kocham pana, doktorze Pym.
Pilot! Nie mamy pilota!
Sprawdzić w furgonetce!
Czad!
Jadę Pacific Avenue.
Wszędzie pełno ziutków od Burcha.
Już lecę.
A ja zgarnę budynek.
Cześć.
Ale łomot!
Wypas.
Bdzią!
Chodź tu, ty mały szczurze!
O nie, nie ma mowy!
Chyba jednak jest.
No już.
Ktoś widział takiego lalusia z budynkiem pod pachą?
Kiedy on zdążył kupić bilet?
Czy to cholerstwo może choć raz zadziałać?
Tak!
Zamawiam wsparcie.
Tak!
Sorry.
Ktoś inny!
No co jest z wami?!
Tak nie wolno!
Mordercy!
Tak!
Chyba cię nazwę Bogusław!
Twardziel z ciebie!
Tak!
Nie!
Boguś!
Nasi przyjaciele, humbaki, przypływają do Zatoki San Francisco
na chwilę odpoczynku i sezon godowy.
Słuchaj, Uzman.
Może nawet teraz kilka figluje wesoło pod nami.
Spotkajmy się na nabrzeżu. Za 3 godziny.
Ledwie odbiliśmy od brzegu,
a już mamy towarzystwo!
Patrzcie, tam!
Widać, jak tnie fale.
Co do jasnej...?
Cześć! Sorki! Cześć!
Wszystko dobrze!
Nie jestem wielorybem, ja tylko na sekundkę.
To nie należy do ciebie!
- Nie! - Bo ci narobię wstydu.
Już. Puszczaj.
Bardzo dziękuję.
Wezmę to.
BRAK SYGNAŁU
Ryje mózg.
Wiadomość w twojej głowie.
Miałem dziwny sen.
Tatusiu? Gdzie mama?
Zawsze się tam chowałam.
Kocham cię, Hank.
Tatusiu?
Tato? Co się dzieje?
Czemu nie znalazłeś mamy?
Zgubiłeś się, Hank? Wszystko w porządku?
Nadal uważasz, że jesteś najmądrzejszy?
To ja.
Tak mi przykro.
Za długo to trwało.
Nie.
Ważne, że jesteś.
Wracajmy do domu.
Myślałem, że już po mnie.
Ale ta energia z twoich dłoni...
Jak to zrobiłaś?
Nie jestem tą samą kobietą, jaką byłam 30 lat temu.
To miejsce...
zmienia człowieka.
Nie mówię tylko o dostosowaniu, ale też o...
ewolucji.
Współrzędne laboratorium nieznane.
Start niewskazany.
To może parę słów o tym, co tam zastaniesz po powrocie.
Mam budynek.
Z drogi.
Z drogi!
Zejdźcie mi z drogi.
Ruszajmy.
OLBRZYM W ZATOCE SAN FRANCISCO
Nikt nie wie, skąd się wziął.
Ma jakieś 25 metrów.
Zejdźcie mi wszyscy z drogi!
Mam laboratorium.
Powietrze jest kanciaste.
O nie. Jest za duży!
Skocik!
Scott!
Zdrzemnę się teraz.
Tylko na chwilkę, pięć minutek.
Pięć minut i będę jak nowy.
Pięć minut!
Zabierz stąd laboratorium.
- Scott się udusi! - Działam!
Z drogi!
Z drogi! Z drogi!
Nie, czekaj!
Laboratorium powiększone.
Udało im się.
Gotowość do startu.
Wracajmy do naszej córki.
Scott!
No już, pobudka!
Gdzie jesteś?
Mam cię.
Scott?
Skocik! Hope! Mówcie do mnie!
Rozplaćkał was ten budynek?
Gdzie pilot?
Pewnie gdzieś tam.
Ja go nie mam.
I to jest ten moment, kiedy mówimy... "Adios, amigo".
Nie!
Dzięki.
Ava?
Ava!
Jesteśmy prawie gotowi.
Przestań! Ucierpią niewinni ludzie!
Życie jest cierpieniem. Co ty możesz o tym wiedzieć?
A jeśli Hank ma rację?
Jeśli zabijesz Janet?
Tak ci na niej zależy?
Jest genialnym naukowcem.
Może zdoła ci pomóc.
Pomoże. Właśnie teraz!
A jeśli umrze, to trudno!
Wybacz, ale nie pozwolę ci na to.
Musimy znaleźć inny sposób.
To jedyny sposób.
Janet!
Uruchomiła proces.
Rozerwie mamę na strzępy.
Nie!
Hope!
Jesteś cała?
Mama?
Znaleźliśmy cię...
Tak bardzo tęskniłam.
Ja za tobą też, bąbelku.
Już dobrze.
Jestem tutaj. Mamy czas.
Tylko już nie wyjeżdżaj w interesach.
Obiecuję.
Wszystko dobrze.
Mną się nie przejmujcie.
- Nic mi nie jest. - Tato.
Scott.
Pani Van Dyne.
Miło panią...
W sumie już się poznaliśmy.
Chyba tak.
Czekaj.
Twój ból...
Czuję go.
Strasznie boli.
Bez przerwy.
Tak mi przykro.
Ale chyba potrafię ci pomóc.
Wiedziałeś, że umie takie cuda?
Już dobrze.
Gliny tu jadą!
Już tutaj grzeją. Wszystkie gliny świata.
- Muszę wiać. - My też.
A co z tamtymi?
Ręce do góry!
Nie. My jesteśmy spokojni obywatele.
To oni biegają i strzelają do ludzi.
Pojmaliśmy ich dla was. Nie ma za co.
Handlujemy kradzioną technologią.
I zabiliśmy wielu, wielu ludzi.
On jest szefem.
Zgadza się.
I dopuściłem się licznych uchybień sanitarnych w restauracji.
Niektóre takie, że włos się jeży.
To jest serum prawdy.
Musimy znikać.
Natychmiast.
Mam pomysł.
Gigantyczna postać na skrzyżowaniu Broadway i Laguny.
Wzywam wszystkie jednostki.
Gazu!
Tu jest!
To koniec, Scott!
Przykro mi, złapaliśmy cię!
No już, i tak nam nie uciekniesz.
Nie masz gdzie się schować.
Przegrałeś, pogódź się z tym. To nie koniec świata.
Cholera, Scott, zmniejsz się!
Magia.
Niech to diabli!
Jedziemy do Langa, już!
Dobra robota, skarbie.
Ruszamy!
Zostaw mnie tutaj.
Damy radę.
Sam mówiłeś.
Skrzywdziłam wiele osób.
Ale ty nie.
Idź! Proszę!
Damy radę, Ava.
Bill...
Nie zostawię cię.
Czołem.
Już dwa lata zleciały?
Jak teraz jest na zewnątrz?
Ludzie jeszcze tańczą?
Foodtrucki nadal w modzie?
Tym razem jakoś ci się upiekło...
ale niedługo znów się spotkamy.
Gdzie?
Gdzie się niedługo spotkamy?
Tak ogólnie...
Jak zrobisz coś złego, to ja cię złapię...
Będziesz mnie miał na oku.
Myślałem, że mnie gdzieś zapraszasz.
Dlaczego bym miał?
No właśnie, dlaczego byś miał?
Na imprezę? Albo kolację?
Mnie nie pytaj, to ty miałeś plany.
Chodziło mi o to, że cię aresztuję.
Trzymaj się.
A chcesz skoczyć na lunch?
Bo jestem wolny.
Jasne. Jedźmy.
Gotowa?
Tak!
Cześć.
To my byliśmy. Co potrzeba?
X-Con Security.
Pan Karapetyan?
Widział pan?
My też bylibyśmy zaszczyceni, mogąc z panem pracować.
W czwartek o dziewiątej.
Tak!
Tak się dobija targu!
Ale wypas.
Powiedz...
Kim chcesz być, jak dorośniesz?
Chcę pomagać innym.
Tak jak mój tata.
Naprawdę?
Chciałam być jego partnerką.
Ale mówi, że woli ciebie.
Tak mówi?
Tatusiu!
Moment.
Sio, wynocha stąd!
Scott, nie!
Fuj!
Całe auto nam uświniła.
No odwal się! Sio!
ANT-MAN I OSA
Byłem szanowanym naukowcem.
Moje nazwisko widniało na fasadach wieżowców.
Na co to przyszło.
Chciałeś mniejszy tunel kwantowy.
Ten jest mniejszy.
Sorry! Niechcący.
Ma swój urok.
Wszystko gra i buczy.
Pochłaniacz aktywuje się, jak go rozszczelnisz.
Zacznie automatycznie pobierać lecznicze cząstki kwantowe.
Nie zbliżaj się do żadnych istot.
Nawet najsłodszych. Pożrą cię.
I nie wpadnij w wir czasowy. Bo już nic ci nie pomoże.
Dobra.
Wejście w wymiar kwantowy za 5...
4...
3...
2...
1.
Słyszysz mnie, Scott? Próba mikrofonu.
Próba mikrofonu, raz dwa, raz dwa!
Jak się dziś bawicie w świecie kwantowym?
Słyszymy cię.
Chciałem mieć pewność.
Dobra.
Mam pełen bidon dla Ducha.
Świetnie.
Rozpoczynamy powrót za...
5, 4, 3...
Halo?
Ha-ha, no świetny numer.
Hank, przestań się wydurniać.
Sam mówiłeś, że mam się nie wydurniać.
Hank?
Hope?
Janet.
Halo.
Halo!
Pośmialiśmy się i wystarczy, ściągnijcie mnie.
Halo!
Ant-Man i Osa powrócą.
Ant-Man i Osa powrócą?