Ben je wakker?
Christian? - Wat?
Wil je iets? De volgende komt er nu aan.
Wat? - Het is tijd voor de volgende.
Heb je nog een paar minuutjes nodig? Een glas water?
Kun je me nog twee minuutjes geven? - Oké.
Ik zie je in Hal 1. - Prima.
Even het geluid testen. Vertel maar wat je ontbijt was.
Oké, brood, kaas, en...
cornflakes.
Een eitje. - Even...
Wat sap, koffie.
Goed zo?
Hallo, Christian. - Leuk je weer te zien.
Alles oké?
Ja, hoor.
En met jou? - Heel goed.
Pak een stoel en... - Ja, laten we maar beginnen.
Even dit checken, dan kom ik.
Sorry. - Geeft niet.
Interessant.
Heb je het goede volume zo? Zit je lekker?
Nou, ja...
Sorry, heel eventjes...
Professioneel, hoor.
Loopt ie al? - Opnieuw?
Ja, als dat kan. Bedankt.
Kan ie? Hij loopt.
Ben je er klaar voor? - Jij?
Mooi.
Mijn eerste vraag is nogal breed.
Wat zijn de grootste problemen bij het leiding geven aan een museum als dit?
Jammer dat ik het moet zeggen, maar het is geld.
Genoeg geld binnen zien te halen.
Dit is een museum voor moderne, hedendaagse kunst.
Dus moeten we de kunst van nu laten zien, van de toekomst.
Kunst die vooropgaat, en dat maakt het duur.
En de wedijver is groot.
De verzamelaars hebben zo veel geld dat het niet te geloven is.
Zij geven op één middag meer uit dan wij in één jaar.
Maar als wij zoiets kopen, kunnen we 't hier presenteren aan een groot publiek.
Aan heel Stockholm en Zweden, en bezoekers van buiten.
Dus zijn wij het verplicht, vind ik, om daaraan mee te doen...
om kunst te tonen die helemaal...
Vind ik ook. Helemaal.
Dat is cruciaal.
Ik wilde je iets vragen over iets op jullie website...
dat ik niet helemaal begreep. Ik hoopte dat jij dat kan uitleggen.
Vind je het goed als ik het voorlees? - Ga je gang.
'30-31 mei. Expositie/Non-Expositie.
Een avond die de dynamiek verkent van wat tentoonstelbaar is...
en de constructie van openbaarheid in de geest van Smithsons Site/Non-site.
Wat is, van non-site tot site, van non-expositie tot expositie, de topos...
in de volgepropte momenten van mega-expositie?'
Mag ik... - Wil je het zelf lezen?
Ik krijg gewoon... Ik ben duidelijk niet zo onderlegd als jij bent.
Dus ik hoopte dat jij... - Nou, dit is...
Dit waren een paar avonden in mei waarop we spraken over...
Wanneer...
Als je een voorwerp in een museum zet...
is dat voorwerp dan daarmee een kunstwerk?
Stel, we nemen jouw tas en zetten die daar neer.
Is die tas dan kunst geworden?
Oké.
Is je vraag daarmee beantwoord? - Jawel.
Denk ik. Ja.
Nou, dat was het eigenlijk wel.
Kom eens even.
Het vierkant is een vrijplaats waar vertrouwen heerst, en zorg voor elkaar.
Hierbinnen hebben wij dezelfde rechten en plichten, zonder onderscheid.
Wilt u een mensenleven redden?
- Nu even niet.
Wilt u een mensenleven redden?
- Sorry?
Help.
Je moet me helpen. Hij vermoordt me.
Kalm aan maar. - Hij vermoordt me. Help.
Wat is er? - Hij vermoordt me. Help me.
Kalm aan maar. - Hij vermoordt me.
Hij vermoordt jou ook, en mij. - Kalm aan.
Kop dicht nu. Kalmeer nu eens.
Zeg, jij moet me helpen. Jij moet me steunen.
Jij moet me helpen. - Oké, maar wat is er nu?
Ik weet niet, maar daar ergens...
Ik zie hem niet. - Hij vermoordt ons.
Kalm nou. - Hij vermoordt ons.
Kappen nou. - Kalm verdomme.
Jullie moest ik helemaal niet hebben. Verdomme.
Jezus.
Veel plezier, jongens.
Wat een idioot. - Niet te geloven.
Wat een idioot. - Wat was dat in godsnaam?
Totaal gestoord.
Wat een idioot. Kolere, zeg.
Alles oké? - Ja, hoor.
Voel je het daar ook? - Ja, ja.
Dat voel je daar wel.
Slim hoor, mij erbij betrekken. - Ik reageerde gewoon.
Slim hoor, om een vreemde erbij te halen.
Ik was wel even bang, jij ook? - Nou...
Niet?
Shit, zeg.
Oké. - Ja, goed...
Het beste. - Nog een fijne dag.
Pardon, heeft u een telefoon? Een telefoon?
Kunt u me helpen? Mag ik uw telefoon even gebruiken?
Ik heb even hulp nodig.
Pardon, hier gaat u naar de kunsttentoonstelling.
Het slot is die kant op.
Heb jij eerder iets van hem gezien? - Nee.
Zo ziet The Square eruit.
En dan gooi ik er even in dat de opening op 15 september is.
Precies, ik heb de cultuurbillboards al gereserveerd...
plus advertentieruimte in Dagens Nyheter en Svenska Dagbladet.
Dus er is al wat voorwerk gedaan. - Oké, nu...
Dit is een heel mooi project dat heel belangrijke issues opwerpt.
Maar vanuit communicatie-perspectief zijn dit wel heel algemene waarden.
We moeten het hebben over het verschil tussen kunst en iets communiceren.
Zo is het.
Bij elke nieuw project moeten we inschatten wat de nieuwswaardigheid is.
Wat zit er in dit geval in deze expositie dat, zeg maar, spectaculair is.
Zit er een conflict in? Kunnen we bij een trend aanknopen of iets actueels?
Als dat niet lukt, heb je alleen die billboards.
Dan wordt het lastig om internationaal iets te betekenen.
Dan bereik je alleen de cultuurfans. Ook goed...
maar om de krant te halen, moet je iets dwarsers hebben.
Maar in dit project is het niet zo scherp of conflictueus dat je betrokken raakt.
Een journalist wil namelijk zelf ergens zijn standpunt in bepalen.
Dat willen mensen lezen.
Net zoals ik privé liever een mening geef waarmee niet iedereen het eens is.
Ik schrijf op Facebook ook niet: Daniel wil dat er vrede op aarde komt.
Dus... - Wacht even.
Deze expositie is wel wat meer dan een Facebook-status.
Natuurlijk.
Het mooie hiervan is juist de eenvoud. En dat moeten we benutten hierbij.
Ik lees 't voor: Het vierkant is 'n vrijplaats waar vertrouwen heerst, en zorg.
Hierbinnen hebben wij dezelfde rechten en plichten, zonder onderscheid.
Dat vindt iedereen. Waarom zou ik als journalist daar dan iets mee moeten?
Ja, maar... Je liet dit vallen.
Ik heb slecht uitgelegd dat het niet om die formulering gaat.
Waar het om gaat is wat dit vierkant teweegbrengt bij zijn publiek.
Dat snappen we. - Daar moeten we op uitkomen.
Mag ik even inbreken?
De jongens trekken niet in twijfel of dit project wel legitiem is.
Als maar duidelijk is wat de inhoud is. - Of wat jullie willen onderzoeken.
Ze leggen gewoon uit hoe het medialandschap eruitziet...
en wat er nodig is om door de ruis heen te komen.
Ik zou nog iets willen zeggen waar ik aan heb zitten denken.
Je zou een soort Ice Bucket Challenge kunnen doen, zoals een paar jaar terug.
Ja, goeie, Maja. Maar hoe zat dat ook alweer?
Dat ging viral. Het was een enorm succes.
Dat was dat mensen zichzelf filmden. Gewone mensen en beroemdheden...
die zichzelf filmden terwijl ze ijskoud water over zich heen kregen.
En dat ging viral.
Het was een grote hype.
Wat zeg je? - Een grote hype.
Maar waar was het nu voor?
Het was nergens voor. - Nu laat je het wel heel dom klinken.
Het was voor ALS-onderzoek en daar is een miljard voor opgehaald.
Dus op zich een succesvolle campagne, maar ons helpt dat niet echt verder.
Het niveau van jullie ambitie is hoog en bij ons ook.
Samen moeten we iets doen waarmee we onze nek durven uitsteken.
Precies. - Ja, en dat wilden we uitleggen.
We moeten ons op onbekend terrein durven wagen, iets bijzonders doen.
En dat kunnen deze jongens.
Ze zijn geboren in deze razende arena waar alle ontwikkelingen heel snel gaan.
Dat kunnen ze gewoon. - Perfect.
Naar mijn idee hebben we nu alles.
Nu gaan wij de boel nog eens overdenken.
Over een week komen we terug met een idee en gaan we aan de slag.
Super. - Top.
Doen we het zo. Spannend. Over een week.
Kunnen we die houden? - Ja, natuurlijk.
Gaaf idee, hoor.
Even moeders bellen. Hoe gaat ie trouwens?
Ik heb zoiets gestoords meegemaakt. - Wat zeg je?
Ik heb zoiets gestoords meegemaakt. - Vandaag?
Luister, dit moeten jullie allemaal horen. Want het is echt compleet waanzinnig.
En na een tijdje zegt Christian dag tegen die dude.
Hij checkt z'n spullen...
en z'n portemonnee is weg, z'n telefoon en z'n manchetknopen.
Dat is niet waar. - Ik snap niet hoe 't ze gelukt is.
En nu is ie daarbeneden ergens. - Hij is echt vlakbij.
En wij zitten hier. - Gewoon surrealistisch.
Hallo...
Elna, kom verder, kom kijken.
Kun je de persbestanden voor me printen?
Kom eens hier.
Kun je zien wat dat is? - Nee.
Natuurlijk niet, maar dat is mijn telefoon.
Op weg naar werk ben ik vanochtend bestolen.
Ze hebben m'n telefoon gepikt, m'n portemonnee...
en zelfs mijn manchetknopen.
Ik heb geen flauw benul hoe het ze gelukt is. Wat zeg je daarvan?
Is het de telefoon van het werk?
Het is de enige die ik heb. Het is mijn werktelefoon en privé-telefoon.
Zo zit dat.
Het begint zo meteen al, hè? - Ja.
Ik zie je daar. - Ik ga mee.
Heb jij hier tijd voor? - Ja, dat doe ik wel.
Dan hebben we 't nog wel over wat we vervolgens doen.
Dit najaar presenteren we de Argentijnse kunstenaar en socioloog Lola Arias.
Zij vindt inspiratie bij Nicolas Bourriaud en zijn ideeën over relationele esthetiek.
Kort gezegd onderzoekt relationele esthetiek...
hoe wij ons tot elkaar verhouden in een sociale context.
Sorry, dit wordt allemaal nogal stijfjes.
Mag ik misschien nog een keer opnieuw beginnen?
Is dat goed?
Tof. Dat wil ik graag doen.
Dan stop ik deze weg. Die heb ik niet meer nodig.
En deze ook niet meer.
Want dit project waar ik jullie graag over wil vertellen...
betekent zo veel voor mij dat ik liever zo direct tot jullie spreek.
We verheugen ons vanavond over een schenking die we hebben gekregen...
van de stichting van Anna-Stina en Gunnar...
van 50 miljoen kroon.
Nu zal Christian, onze hoofdcurator, wat vertellen...
over de eerste aankoop die we met dit geld hebben gedaan: The Square.
Jullie hebben het zeker al gezien op het slotplein.
En daar hoort zelfs een tentoonstelling bij.
Fijn dat je er bent, Christian.
Beste Museumvrienden...
dit najaar presenteren we de kunstenaar en socioloog Lola Arias...
en haar werk The Square.
Lola laat zich in haar werk inspireren door Nicolas Bourriaud...
en zijn ideeën over relationele esthetiek.
Waarom lachen jullie daarom?
O, gaat er een telefoon over? Is het voor mij?
We wachten wel even.
Erik? Is het voor mij?
Mijn moeder belt altijd rond deze tijd.
Mag ik dit als een kans beschouwen om opnieuw te beginnen?
Het voelde allemaal te stijf. Dan ga ik deze eerst wegzetten.
Om het uit te leggen wil ik jullie vragen iets te doen. Doen jullie mee?
Ik wil jullie vragen om je voor te stellen...
dat je op een groot, open plein in de stad staat...
zoals het Odenplan of Sergels Torg, of een ander plein als je daar wilt staan.
Zijn jullie daar nu?
Het is een doodgewone dag en er lopen een heleboel mensen heen en weer.
Jullie kijken omlaag en zien dat je in een vierkant staat.
Een witte omtrek van een vierkant van vier bij vier meter.
Dat is wat The Square is op fysiek niveau.
Het is als een leeg raamwerk dat op zijn inhoud wacht.
Lola vergelijkt The Square ook wel met een zebrapad.
En als je aan een zebrapad denkt, geldt daar 'n klip-en-klare overeenkomst:
automobilisten letten op voetgangers.
Op dezelfde manier is er een overeenkomst...
dat wij in The Square op elkaar letten.
Daar helpen we elkaar. Je kunt concreet daar gaan staan en om hulp vragen.
En wie langs komt lopen, is verplicht die te bieden.
Ik heb honger.
Kun je mij aan een maaltijd helpen?
Kun jij me leren zwemmen?
Mijn vader is pas gestorven en ik heb niemand om erover te praten.
Maar dat wil ik wel graag. Heb je een half uurtje tijd voor me?
Nu denken sommigen van jullie misschien dat dit wat naïef klinkt.
Misschien zelf een beetje als een utopie.
Bedankt.
De expositie opent einde augustus en jullie mogen hem niet missen.
En nu hoop ik dat jullie honger hebben, want we hebben wat te eten voor jullie.
Jonas, wil jij daarover vertellen? Dat kun je vast beter dan ik.
Hallo.
We hebben een geweldig buffet voor jullie.
Maiskip gevuld met paddenstoelen, asperge gemarineerd met truffel...
en knolselderij met zoutkorst uit de oven...
Willen jullie even kalm aan doen?
Kalm aan, zeg ik.
Er is ook een saus.
Kippenjus met balsamico, honing en salie.
Tast toe.
Mag ik je wat vragen? De gps in mijn auto...
Die zit er altijd 50 meter naast.
Kunnen we hier van op aan? Hij is daar? - Ja, hij is daar.
Het scheelt hooguit 10 meter. - Maar dat is nog te veel.
We weten misschien niet welke woning, maar wel precies welke flat.
Luister, ik heb een idee.
We schrijven een dreigbrief en die verspreiden we in dat pand.
We stoppen hem in alle brievenbussen.
Op die manier bereiken we de dader. - Straks zijn er 15 etages.
Nou en, geen probleem toch? - Acht woningen per etage.
Dat kan best. Zo gepiept.
Een dreigbrief. Dat wordt gewelddadig.
'Aan jou die spullen heeft gepikt...
ik sla je verrot als je ze niet teruggeeft.'
Nee, dat is te gewelddadig.
Maar dit zijn criminelen. Zij zijn zelf die weg ingeslagen.
Maar wij spreken ze wel normaal aan. - Ga nu niet meedoen met die Zweden.
Niet dat politiek correcte gezeik. We moeten ze bij de kloten pakken.
We weten wie jullie zijn en zoals je merkt ook waar jullie wonen.
Anders lag deze brief niet in jullie brievenbus.
Die is goed. Die is echt goed.
Lukt het zo? - Wacht even.
We weten wie jullie zijn en zoals je merkt ook waar jullie wonen.
Anders lag deze brief niet in jullie brievenbus.
Nieuwe alinea.
Breng mijn portemonnee, mijn telefoon, mijn manchet...
de manchetknopen van mijn opa terug.
Ze waren van mijn opa. Ik heb ze geërfd.
Ik typ het wel, hoor. - Graag, ik rammel.
En is het goed als ik geen Comic Sans en iets minder kinderachtigs doe?
Het was niet mijn keus. Het is de alltime favourite uit de jaren 90.
We doen deze. Dan ziet 't er niet uit als een uitnodiging voor een kinderpartijtje.
Het is wel een dreigbrief. - Dit is ziek.
Oké, verder. - Ja, wacht even.
Mijn telefoon... - En opa's manchetknopen terug...
binnen 24 uur.
Dat is vreemd, dat er geen 'mijn' voor 'opa's' staat.
Mijn portemonnee, mijn telefoon en opa's manchetknopen...
Het wordt wel heel persoonlijk zo.
Binnen 24 uur...
bij de 7-Eleven in het Centraal Station, of wij komen terug, punt punt punt.
Moet er nog een doodshoofd bij? - Nee, geen emoji's. Het is geen appje.
Nee, het is geen kindertekening. Printen. - Ik ga deze shit printen.
We gaan 't fokking doen. - 50.
50?
Shit. - Sodeknetter.
Ga toch weg, ze scheuren als de pest.
Gaan we niet naar muziek luisteren? - Jawel.
Een gouwe ouwe van thuis.
Gasolin'. - Kleuterliedjes. Heb je niet wat beters?
Dit is wel wat meer upbeat.
Cool, je hebt Justice. Nummer 5.
Wat heb ik? - Justice. Nummer 5.
Die, ja. Die is vet. Dat is een heel tof nummer. Zet maar harder.
Goed nummer is dit toch.
Ik heb tijden niet naar Justice geluisterd. Vet.
En de paradox is dat zij Justice heten. En waar zijn we nu op uit?
Dat is alleen geen paradox. - Wat? Nee, maar...
Gerechtigheid, man.
Het is perfect zo.
Dit is pas timing. - Zo is dat.
Ben je er klaar voor? Harder.
Vet, hè?
Dit is wat er gebeurt als ze jouw telefoon stelen.
Dan komt de cavalerie. - Daar komen we met onze hamer.
Met de grote hamer. - Daar komt gerechtigheid.
In een Tesla.
In een Tesla, ja.
De Tesla van Gerechtigheid. - Je bent gestoord.
Oké... - Oké.
Ga jij naar boven? Iemand moet op de auto passen.
Doe ik.
Jij doet wat? - Ik pas wel op de auto.
Ik pas op de auto.
Het is wel een beetje gênant om te zeggen...
maar besef je dat ik een soort semi-publiek persoon ben?
De mensen kennen mij.
Er is een goede kans dat ik naar binnen ga en dat ze weten wie ik ben.
Hier echt niet, hoor.
De kans is kleiner dat ze weten wie jij bent.
Jawel, natuurlijk, maar dit is niet mijn ding toch.
Maar het was wel jouw idee. Jawel.
Jij zei: Laten we een brief schrijven. Daar zijn we 't over eens.
Ja, maar dat deed ik om jou te helpen, dus begrijp ik niet echt...
Maar dan zeggen we toch: Fuck it. Het is mij om het even.
Laten we ermee nokken.
Geef me je jack.
Ik kan daar niet naar binnen in dit pak. Geef me je jack, mietje.
Ik zie niet in waarom ik dat zou zijn. - Mietje. Ik moet ook alles zelf doen.
Ho nou even. Sorry, maar...
Je weet toch nog wel dat jij zei dat je die brieven weg zou brengen?
Dat heb ik nooit gezegd. - Wel.
Je zei woordelijk dit: Het is zo gepiept, simpel, gewoon...
Dat heb ik gezegd, ja. - Dat zei je.
Maar ik heb nooit 'ik' gezegd. Ik wou je helpen.
Als chef ben ik toch wel nieuwsgierig nu of ik van jou op aan kan.
Als jij zegt dat je iets gaat doen, kan ik daar dan van op aan?
Natuurlijk. - Zeker weten?
Ik wil het nu wel door de vingers zien, maar ik wil het wel weten.
Je kunt van mij op aan.
Cool.
Motherfuckers...
Dertiende etage.
Lift gaat naar beneden.
Hallo.
Shit.
Dit is complete waanzin.
Ja, dit is mijn auto, maar ik ben nu even bezig.
Het is een coole auto. Kun je er niet even mee rijden?
Even rijden. Drive...
Wil je er alsjeblieft niet aankomen?
Zo maak je krassen. - Ik doe niks.
Kun je gewoon niet even rijden? - Nee, daar heb ik nu geen zin in.
Kom op, doe niet zo flauw. Ik heb nog nooit zo'n auto gezien.
Maar het is een heel gewone Tesla. Niks bijzonders, supersaai.
Een fijne avond nog, bro.
Wat doe je verdomme nou?
Wat doe je? - Wat ik wil...
Luister nu eens even...
Rijen. - Wat?
Stap in dan.
Rijen.
We hebben iets geraakt, denk ik.
Ja, daar leek het wel op.
Kun je hier ergens stoppen? Dan kan ik er even naar kijken.
Sorry, ik heb drie kinderen en diabetes. Eén kroon?
Sorry, heeft u één kroon voor me alstublieft?
Wat kleingeld, alstublieft. - Een kleinigheid, dank je.
Alstublieft. Toe, alstublieft.
Hallo, kunt u mij helpen met één kroon?
Alstublieft, kunt u me helpen?
Wilt u een mensenleven redden?
Hallo. - Hallo, hoe gaat het vandaag?
Geld...
Sorry, maar ik heb geen contanten.
Maar ik kan wel iets te eten voor je kopen.
Chicken ciabatta.
Wat? - Chicken ciabatta.
Oké, chicken ciabatta.
Hallo.
Geenui.
Wat zeg je?
Geenui.
Geen ui. - Ja.
Oké.
Ik wil een prepaidkaart voor een telefoon en een chicken ciabatta.
Vraagje. Is hier misschien een pakje gekomen met 'Christian' erop?
Peggy?
- Ja?
Is er hier een pakje aangekomen? - Een pakje?
Een pakje of envelop met 'Christian' erop?
Nee. - Niet?
Niks.
Sorry. - Oké.
Bedankt, een goeie dag nog.
Hier is je ciabatta. De ui zal je er zelf af moeten plukken.
Meneer? Geen foto's.
Ik ben bij deze installatie vertrokken, zoals in al mijn werk...
zeker dat van de afgelopen vijf, zes jaar...
Ik ben vertrokken vanuit mijn directe omgeving...
en het gebruik van alledaagse voorwerpen...
om de betekenis te onderzoeken van hoe men als mens reageert op kunst.
Daarmee bedoel ik dat ze afgekaderde ogenblikken zijn...
die alledaagse voorwerpen belichten...
die normaal misschien niet opvallen in hun oorspronkelijke context.
Ik vroeg me bijvoorbeeld af wat er gebeurt...
wanneer een landschapsschilderij in een galerie wordt opgehangen.
Hoe verhoudt dat landschap zich tot de galerieruimte?
Hoe verhoudt die ruimte zich tot de ruimte in je eigen hoofd...
in je psyche...
Pik. Pik, verdomme, pik.
Je had het over landschappen...
en dat doet me denken aan wijlen Robert Smithson...
die in de jaren 60 en 70 heel beroemd was door zijn...
Rotzooi. - combinatie...
van fotografie en het landschap.
Hij gebruikte materiaal zoals aarde, stenen en bladeren...
en vermengde die met ander materiaal...
Laat je tieten zien.
Excuses, maar mijn man heeft Tourette.
Met ander materiaal zoals... - Tourette?
Ga verder.
Het kunstwerk ontstaat, als we het hebben over landschapskunst...
Hoer.
door materiaal zoals beton en metaal bij steen en aarde en bladeren te brengen.
Is dat iets... Is dat een rode lijn in het werk dat je maakt?
Fuck off, rot op. - Zo kan ie wel weer.
Sorry. Sorry...
Smithson was een vriend van me. Ik bedoel, ik was...
Hij onderzocht de esthetiek van de aarde en van de producten van de aarde.
Ik het gebruik, maar niet de esthetiek.
Rotzooi.
Pijpen. Hoer.
Dit is waanzin. - Het spijt me...
Als iedereen die stil kan zijn, dat ook zou willen zijn.
Hou je bek. Rot op, fuck off.
Als de kunstenaar het goed vindt... - Dit is de enige kans...
om deze geweldige artiest, kunstenaar te ontmoeten en...
Laat je tieten zien.
Laten we verdergaan. Iedereen is hier welkom, ongeacht zijn standpunten.
Heeft u de expositie beneden gezien?
En vond u hem mooi?
Rotzooi.
Ik vond hem mooi. - Oké, wat wil jij zeggen?
Dat is fijn. - Rot op. Fuck off. Pijpen.
We kunnen niks verstaan. - Hij raakt gestrest van de sfeer hier.
Hou je bek, rot op.
Cameltoe.
Probeer een beetje tolerant te zijn.
Hij lijdt aan een neuropsychiatrische ziekte.
Hij wordt niet gestuurd door zijn wil. Dus wees een beetje verdraagzaam.
U bent hier welkom. We hoeven niet meer onderbroken te worden.
Wat doe je daar?
Kom, Algol.
Dat gestoorde wijf...
Hallo, ik ben Christian. U had mij geloof ik gebeld.
Godskolere, zeg.
Ongelooflijk.
Hallo, allemaal.
Dit is een bijzondere plek. Hier direct achter...
Jullie weten het ook, dit is het koninklijke slot.
Direct hiernaast zijn de privé-vertrekken van de koning en koningin.
En er is hier vanavond iemand die de sleutels heeft, toch?
Het leek ons aardig daar eens een kijkje te nemen.
Ontzettend... We hebben...
Shit. We hebben...
Maar alles is daar wel heel delicaat...
Josephine.
Kom mee.
Kom eens mee.
Ken je dit?
Nee.
Wil jij zitten? - Nee, ga je gang.
Kut.
Sorry?
Kut.
Zei je nou 'kut'?
Kut.
Oké...
Ja, weet je nog wel, van die...
Wil jij eerst? - Nee.
Met haar ga ik niet in bed duiken.
Anne?
Oké.
Wil jij... - Geef maar hier, ja.
Zo, hij zit om.
Ben je klaargekomen?
Ja.
Mooi.
Geef maar.
Wat? - Geef maar.
Nee, dat doe ik wel.
Geef nu maar. - Nee, dat hoeft niet. Ik doe 't zelf wel.
Geef nou, Christian.
Nee.
Nee, ik doe het zelf.
Ik ga naar de badkamer, dus... - Ik gooi hem zelf wel weg.
Oké. - Bedankt.
Gooi maar weg.
God, jij hebt...
Jij hebt jezelf wel heel hoog zitten, hè?
Nee.
Niet te geloven dat jij denkt dat ik dat zou doen.
Wat zou doen?
Je weet wel waar ik 't over heb. - En wat is dat dan?
Zeg jij 't maar. - Ik denk helemaal niks.
Je ligt daar gewoon te liegen. - Ik lieg niet.
'Ik lieg niet.' Echt wel. - Ik lieg niet.
Zeg dan wat je nu denkt. - Mijn god, je doet echt raar.
Zodra we klaar zijn, wil je het condoom. - Ik wou aardig zijn.
Wat wil je... - Laat los, hij is van mij.
Hij is niet van jou, Christian. Laat los. - Nee.
Je gedraagt je als een kind. - Ik laat niet los.
Anders laat ik los. - Doe dan.
Laat los. - Straks gaat ie stuk. Laat los.
Geef hier. - Laat...
Hallo? - Hallo, spreek ik met Christian?
Ik bel van de 7-Eleven in het Centraal Station.
Ik bel om te zeggen dat er hier een pakketje voor u ligt.
Er moet een misverstand zijn. Dat heb ik al opgehaald, gisteren.
Dit is net vandaag gekomen, is mij verteld. Ik heb het nu in mijn hand.
Er staat 'Christian' op. Dus het moet van u zijn.
En het is vandaag gekomen, zeg je? - Klopt.
Vreemd. Zou je het misschien voor mij kunnen openen?
U wilt dat ik het openmaak? - Ja, als dat kan, graag.
Er zit een papiertje in. - Staat er wat op?
Ja, moet ik het voorlezen? - Graag.
Je hebt mij voor dief uitgemaakt. Bied mij en m'n familie je excuses aan.
Anders kom ik terror zetten.
Wat?
Wacht even. Terror, zeg je?
Ja. 'Anders kom ik terror zetten.' T-e-r-r-or.
Ik kom het zo snel mogelijk ophalen.
Moet ik het telefoonnummer erbij ook oplezen?
Nee, ik kom het snel ophalen. - U komt het ophalen?
Ja, bedankt, hoor. - Prima, dag.
Hou jij het vandaag in een knot? - Dat was ik wel van plan.
Oké. - Is het tijd?
Eén, twee, drie.
Hoi.
Wat vind jij er nu van hoe 't gaat, Maja? - Tof.
Het is geweldig dat het nu echt te gebeuren staat.
Ben benieuwd naar jullie ideeën.
Zo, kunnen we beginnen? - Zeker.
Leuk om er weer te zijn. - Vinden wij ook.
Dit spannende project raakt aan allerlei actuele, humanitaire kwesties.
Maar de uitdaging hier is om ons te verhouden tot de ruis van de media...
er doorheen te komen.
Jullie concurreren niet met musea, maar met natuurrampen, terroristen...
controversiële zetten van de nationalisten.
Hou dat in je achterhoofd en jezelf gedeisd...
dan gaat Daniel je vertellen wat wij voor ons zien.
Ons advies is om met bewegende beelden te werken.
En wat je moet weten als je tegenwoordig film maakt...
is dat de attention span ultrakort is.
Je moet ze binnen twee seconden beet hebben, anders zijn ze alweer verder.
En in 10, 15 seconden moeten we iets creëren dat zo sterk of interessant is...
dat mensen het gaan delen op Facebook, social media, naar de pers.
Dat het dus viral gaat.
We hebben wat research gedaan naar wat er het meest wordt gedeeld.
Het gaat vaak om kwetsbare groepen.
Mensen schrijven over vrouwen, gehandicapten...
etnisch geprofileerden, LGBT's, en die lijst is nog langer...
maar er is één groep die mensen nog meer raakt dan andere: bedelaars.
Daarom willen wij een bedelaar in de film.
Maar we gaan nog iets verder en maken er een kind van.
Bovendien maken we dit bedelende kind Zweeds en blond.
Volgens het ouderwetse sjabloon. - Maar waarom precies dan?
De film opent op het slotplein met The Square in de voorgrond.
Het product is dus vanaf het eerste frame in beeld.
Over dit kunstwerk...
breekt de dag aan en het werk straalt met zijn belofte van veiligheid...
zorg voor elkaar, burgermoed en al die andere mooie zaken.
We zien een klein meisje aankomen.
Ze beeft, ze is alleen.
Ze huilt.
Ze heeft een vieze deken om zich heen waardoor je denkt dat ze dakloos is.
Dit zijn sterke beelden. We hebben de kijker beet.
Het meisje loopt daar.
Sorry? - Nee, sorry, ga verder.
Sterke beelden dus. Je vraagt je af waar ze heen gaat.
Ze loopt daar te huilen...
gaat het vierkant in...
En daar moet het totaal onverwachte gebeuren.
Het tegenovergestelde van alles waar het vierkant voor staat.
Met dat verrassingseffect krijgen we de aandacht die er nodig is...
en hebben jullie het perfecte podium om te vertellen wat jullie willen vertellen.
Al die waarden en vragen die deze expositie te berde brengt.
Spannend... En op z'n minst onverwacht.
Dat is goed. - Een nieuwe aanpak.
Dat is wat we wilden bereiken.
Maar... wat gebeurt er daar dan?
Wat gebeurt er, ja?
We zijn er, zeg maar, nog niet helemaal uit wat er nu moet gebeuren.
Maar op de een of andere manier zal het meisje iets moeten worden aangedaan.
Aangedaan? - Wat wil je daarmee...
Nou, dat is wel het laatste wat de kijkers verwachten en het tegendeel...
Hoi. - Mooi, kom binnen.
Michael, kan ik je even spreken?
Het zou goed zijn als je hierbij bent.
We beginnen van voren af aan. - Ja, dan weet hij van alles.
Dit ziet er goed uit, hoor.
Dit klopt echt, dit is helemaal de goede richting. Dit is mooi, super.
Ik wil het graag helemaal doornemen. - Ik moet iets regelen.
Dag. - Maar...
Goed, dan doen we later een recap. Ga maar verder.
Verklaar jullie nog eens nader.
Precies wat hier nu gebeurt, is wat we willen bereiken.
Al die vragen van jullie die dit oproept, is hoe publiek en media gaan reageren.
Daar ben ik bang voor, ja. - Dat hoeft niet.
Sorry, hoor.
Hoe heet je ook al weer?
Hallo...
Jij, ja. - Nicki.
Heb jij een rijbewijs, Nicki? - Ja.
Kom maar mee dan.
Nu? - Ja, graag.
Luister, we zijn natuurlijk voorbereid op eventuele crises.
Dat hoort bij de standaard risicoanalyse van eventuele externe problemen.
Wat ik hier intern ook al bespeur. Dat kunnen we aan.
Maak me niet boos. Bemoei je er niet mee.
Waar heb je 't over?
Hier staat 'Christian'. En daarop ook. - Ja, maar...
Ben jij Christian? - Nee.
Waarvoor haal je die brief dan op? - Voor m'n chef.
Voor je chef? Waar is die smeerlap? - Luister...
Waar is die stomme chef van je? - Iets zachter graag.
Kan ik je helpen? Ik heb er niks mee te maken.
Ik moet z'n nummer hebben. - Dat krijg je niet.
Waarom niet? - Nee.
Moet je zien wat hij me aandoet. Ik moet met hem praten.
Oké, excuses, we hebben een fout gemaakt.
Waarom heb je dit aan mij geschreven? M'n ouders denken dat ik een dief ben.
Ik mag niet op de PlayStation, niet voetballen, niks. Allemaal dankzij jou.
Jij stopt 't in de bus en nu ben ik 'n dief. - Dat was ik niet, dat was m'n chef.
Nee, je liegt tegen me. Jij bent Christian.
Hij liegt tegen me. - Kan het wat zachter?
Moet je zien wat hij in de brievenbus stopt. Nu denken ze dat ik een dief ben.
M'n chef z'n telefoon was gejat. - Ik moet nu thuis zitten wegrotten.
Ze pikten z'n telefoon en portemonnee. Hij stopte 'n briefje in de brievenbussen.
Hij lacht. Waarom lach je nou?
Stomme Deen. Hou je bek.
Jullie kunnen hier niet zo'n ruzie maken. - Moet je zien wat hij schrijft.
Heb ik het recht niet om te schreeuwen? - Nou, ik weet niet wie welk recht heeft...
Hij doet alsof hij een chef heeft die Christian heet en alsof hij Deens is.
Ik weet dat hij Zweeds kan.
Kun jij me vertalen? Dan snapt die idioot me tenminste.
Noem me nu niet een idioot.
Ik wil zijn nummer. - Kalm.
Wat nou?
Waar ga je heen?
Wat doen jullie nu? - Nu hou je verdomme op.
Wat wil je nu dat ik doe? Ik heb dit niet gedaan.
Jezus. - Wat is dit?
Het spijt me.
Je liet me schrikken. - Jij mij.
Christian? Sorry, maar... - Dit is geen goed moment.
Het moet even wachten. - Nee, er is iets heel ergs gebeurd.
Sorry, maar het moet. - Oké.
Een schoonmaker heeft een deel van de Gujoni-expositie weggeveegd.
De hopen zien er nu anders uit. - Dat kan toch niet waar zijn.
Zijn ze weg? - Niet totaal.
Weggegooid? - Een beetje verstrooid.
En we vonden een zak met wat gruis.
Ik wilde de verzekering maar bellen. - Nee, we bellen niemand.
Waar is dat gruis?
In zakken? Mooi.
En we hebben toch foto's, documentatie?
Dan doen we het zo:
Ik zie je over vijf minuten beneden, met de foto's en het gruis...
en dan fiksen we het. En we vertellen het niemand.
Zij verstaat er niks van, Amerikaanse.
Echt, gaan wij die hopen herstellen? - Ja, dat komt goed.
Het komt goed.
Oké. - Het komt goed.
Weet je nog wat er tussen ons is voorgevallen laatst?
We waren hier. - Daarna, bedoel ik.
We gingen weg. - En toen?
Namen we een taxi.
Zijn we naar jouw huis gegaan.
Niet?
Ontbreekt er nog iets?
Je trok een fles wijn open. We hebben zitten praten.
Hebben het erg leuk gehad. - En wat is er toen gebeurd?
Doel je op iets specifieks? - Iets heel specifieks.
Waarom zeg je 't dan niet gewoon? - Omdat ik wil dat jij het zegt, je herinnert.
Waarom is dat zo moeilijk? - Kom...
Ik begrijp niet waarom 't voor jou zo moeilijk is om dit te zeggen.
We hebben seks gehad. - Ja, precies.
Waarom zeg je dat zelf niet gewoon? - Jij wou het niet zeggen.
Jij bent in mij geweest. Dat is er gebeurd.
Ja, dat besef ik.
Mooi. Dat herinner je je dus? - Ja, dat hoort daarbij.
Dat kun je wel zeggen, ja. - Als 'n man en een vrouw, je weet wel...
Dan is de man in de vrouw.
En dat betekende iets, toch?
Natuurlijk.
Wat betekende het dan voor jou?
Ik heb het naar mijn zin gehad. Echt.
Goed, en ik vind jou... - Zachtjes.
Er zit daar iemand.
Ik vind jou leuk en heb een emotionele band met je.
En ik wil graag uitzoeken hoe ver dat gaat.
Ik heb niet zomaar seks met iedereen. Dat hoort erbij voor mij.
Heb jij wel zomaar seks met iedereen? - Pardon?
Heb jij zomaar seks met allerlei andere vrouwen?
Doe jij dit vaak?
Wel een beetje persoonlijke vraag, hè?
In mij zijn is ook een beetje persoonlijk. - Maar wat is het verband?
Ik vraag je hoe vaak je dit doet.
Hoe vaak, denk je, heb jij met vrouwen...
die je niet zo goed kent, seks, en ben je in hen?
Ik weet niet precies... - Herinner je je ze niet?
Natuurlijk wel.
Weet je nog hoe ze heten? - Ja.
Tuurlijk. - Altijd?
Altijd.
Hoe heet ik dan?
Ik weet hoe je heet. - Goed, hoe heet ik dan?
Hier ga ik niet aan beginnen. Dit is dom.
Iedereen die weet hoe iemand heet, zegt: Ik weet wel hoe je heet...
...naam.
Ik weet hoe je heet. - Hoe dan?
Anne.
Ik word hier pisnijdig van.
Ik vind je fascinerend. - O, nu komen we op het punt... Fijn.
Ik vind je echt heel intrigerend.
Ik begin je echt door te krijgen. - O, ja? Kom maar op dan.
Ik denk dat jij graag je positie gebruikt, een machtspositie...
om vrouwen te veroveren.
Zo zie ik het.
Echt. Sorry.
Heb ik jou zo in bed gekregen? - Bij mij was het niet zo.
Natuurlijk niet. - O, dus je geeft het toe?
Want dat vind jij helemaal niet opwindend?
Het is van alles, maar ik denk niet...
Maar het komt niet doordat ik...
Volgens mij niet. - Waarom kun je dat niet toegeven?
Dat macht opwindend is?
Geef het toch toe. - Maar niet voor mij.
Ik zal ook iets toegeven: ik ben er trots op dat ik jou veroverd heb.
Echt? - Ja.
Je bent er trots op dat je mij hebt gehad?
Ja, je bent niet mis.
Ja... Wat?
Je bent niet mis.
Je hebt mij voor dief uitgemaakt. Bied mij en m'n familie je excuses aan.
Anders kom ik terror zetten.
Hallo?
Papa. - Waarom doe je niet open?
Waarom heb je ons niet opgehaald? - Moest ik vandaag?
We moesten mama bellen. - Dat had ik niet gehoord.
Naar binnen. - Hou op.
Idioot.
Wat doe je nou? Wat is er aan de hand?
Jullie moeten niet op die manier ruzie maken.
Wat is er aan de hand?
Idioot. - Ik haat jou.
Laat me los.
Hé, hé. - Ik haat je.
Wat doe je nou? Nee, ga jij naar je kamer.
Wat is er, Lise? Nee.
Lilly? Wat had ik nu gezegd over met de deuren slaan?
Wat heb ik daarover gezegd?
Nou?
Wat heb ik gezegd over met de deuren slaan?
We hebben afgesproken dat we dat niet doen. Waar zijn jullie nu mee bezig?
Lise? Jij bent de oudste. Wat is hier aan de hand?
Hallo?
Waarom hebben jullie zo'n ruzie?
Wat is er?
Nou?
Sorry, papa. - Nee, 't geeft niet. Ik schreeuw te hard.
Ik schreeuw te hard.
Sorry, mijn excuses.
Blijf jij hier zitten? Dan ga ik Lise halen, oké?
Welkom. Ik ben heel blij dat jullie in zulke groten getale zijn gekomen.
Dit is de expositie die nu wordt voorbereid. Ik verwacht er heel veel van.
Bij de entree moet je beslissen of je iemand bent die anderen vertrouwt...
of dat je geen vertrouwen in ze hebt.
En dat doe je door op een knop te drukken, één van deze twee.
En dat mogen jullie nu doen.
Spannend? Eens kijken wat er nog komt.
'Leave your wallet and phone here.'
Moeten we dat doen? - Wat vind je zelf?
Dat staat er toch? - Als het er staat, moet het vast.
Hier?
Is dat oké?
Is het raar? - Ja.
Het is spannend om te zien of ze er nog zijn als we terugkomen.
Dit doet me denken aan iets wat opa ooit vertelde.
Hij was nog een jongen van zes ongeveer. Hij wilde buiten gaan spelen.
Zijn ouders hingen een bordje met zijn naam en adres erop om zijn nek.
En hij mocht zo in Kopenhagen op straat gaan spelen...
in Nørrebro waar hij nog altijd woont.
Stel je voor dat ik dat met jullie had gedaan toen jullie zes waren.
Dat kun je je niet voorstellen. Die instelling lijkt helemaal verdwenen.
Mensen vertrouwden er nog blind op dat anderen hun kinderen zouden helpen...
als er iets was of ze verdwaald waren.
Maar tegenwoordig is er vooral de neiging...
om andere volwassenen als een mogelijke dreiging te zien.
Begrijpen jullie? - Wat heeft dat hiermee te maken?
Alles. Lees dit nog maar eens. Dan begrijp je het wel.
Lees het nog maar een keer. Hardop.
Het vierkant is een vrijplaats waar vertrouwen heerst, en zorg voor elkaar.
Hierbinnen hebben wij dezelfde rechten en plichten, zonder onderscheid.
Ik heb geen cash.
Ik heb geen contant geld.
Hallo? - Met Pauline van YouTube Zweden.
Ja, hallo. - Gefeliciteerd met 300 k.
Pardon? - Gefeliciteerd met 300.000 kliks.
300.000 views? - Klopt.
Jullie video heeft in slechts een paar uur heel veel kliks gegenereerd.
Ja, nou, dat is mooi.
Ik neem aan dat je het hebt over onze 'artist talk'.
Nee, de titel is Blonde Child Beggar Gets Blown Into Pieces.
Ik bel om te horen of jullie interesse hebben in reclame voor de clip...
en de bijbehorende partnerinkomsten.
Hallo?
Ik moet het even goed begrijpen.
Hebben wij op ons YouTube-kanaal een clip waarin een kind wordt opgeblazen?
Ik heb zelf de clip niet gezien. Ik werk niet met content.
Nee, natuurlijk niet. Mag ik je terugbellen...
over tien minuten als ik meer weet?
Goed. - Dan doe ik dat. Super. Dag.
We've gone viral.
Het is toch niet waar?
Waar zit hun verstand?
Sorry.
Sorry, kunt u me even helpen? Nee?
Kunt u me even ergens mee helpen?
Pardon?
Hallo, kunt u...
Ik heb uw hulp nodig. Kunt u me alstublieft even helpen?
Kunt u me alstublieft helpen?
U, ja. Wilt u me helpen?
Wilt u met me meekomen?
Ik heb hulp nodig. Dank u wel.
Gewoon...
Gewoon hier wachten.
Mijn dochters zijn verdwenen. Ik ga ze zoeken.
Als ze hier komen, zeg dan maar dat ik zo weer terug ben.
Let verder maar op de tassen.
Als mijn dochters komen, zeg dan maar dat ik in vijf minuten terug ben.
Dank u wel.
HOEVEEL ONMENSELIJKHEID IS ER NODIG...
OM TOEGANG TE KRIJGEN TOT JOUW MENSELIJKHEID?
'Deze mensen moeten dood. Als ik ze tegenkom, sla ik ze op hun bek.'
'Dus jullie verdienen geld met mensen het dun door de broek te laten lopen?'
'Waarom zijn die mensen nog niet dood?'
Het debat is in ieder geval geopend. - Hij is er.
Die video is gemaakt van onze belastingcenten.
Hallo, Elna.
En wat ze ook doen, en waar ze geen benul van hebben...
is één van Zwedens kwetsbaarste groepen aanvallen, de bedelaars...
die de godganse dag voor etenszaken met een bekertje zitten te bedelen.
Zo'n clip is gewoon een klap in hun gezicht.
En het ergste is dat mijn dochtertje van zes...
Mag dat uit? - lichaamsdelen rond ziet vliegen...
Wat is dat voor idioot?
Elna, dit is een kans om stelling te nemen.
Als museum moeten we grenzen durven overschrijden...
om elk mogelijk taboe ondersteboven te keren.
Niets mag de vrijheid van meningsuiting in de weg staan.
Dat is mijn stelling. En blijkbaar moet ik die nu kracht bijzetten.
Zo simpel is het.
BabyBjörn, denk je dat zij geld willen schenken aan jouw museum?
Je weet toch wel dat ik niets met die clip te maken heb?
Ik heb hem niet gemaakt. - Dat is niet interessant.
Echt niet.
Ik moet nu naar een bestuursvergadering.
En ik wil dat jij je achter de besluiten stelt die wij nemen.
Ja, natuurlijk. Tenminste...
Het ligt er wel aan wat voor besluiten dat zijn.
Besluiten die te maken hebben met de consequenties van dit gedoe.
Logisch toch? - Oké.
Mooi.
Meiden, als jullie willen tekenen, liggen er daar nog nieuwe waskrijtjes.
Nee. - Geen zin in?
Waarom niet?
Ik bedacht nog iets: we moeten nieuwe persfoto's van jou hebben.
Hoezo? - Op die we hebben, glimlach je steeds.
Welkom.
Christian?
Vergeet niet dat ze van niks weten.
Ik vraag u grote voorzichtigheid te betrachten tijdens deze performance.
Wat gaat er gebeuren? - Dit wordt spannend.
Welkom in de jungle.
Zo meteen zal er een wild dier voor u staan.
Zoals u weet, wordt het jachtinstinct gewekt door zwakte.
Als u uw angst niet kunt verbergen, bespeurt het dier dat.
Als u probeert weg te vluchten, achtervolgt het dier u.
Maar als u roerloos blijft zonder een spier te spannen...
zal het dier u misschien niet opmerken en kunt u zich in de kudde verbergen...
veilig in de wetenschap dat iemand anders ten prooi zal vallen.
Wat is dit?
Dit is behoorlijk fel.
Hallo.
Hou op.
Grappig, hoor.
Weg, ga weg.
Weg.
Christian, toe.
Oké, de show is voorbij, aapmannetje.
De show is voorbij.
En dan bedanken wij... Oleg Rogozjin.
Heel goed.
Geweldig. Heel erg bedankt.
Oleg, ik zeg net...
Ik zeg alleen maar...
Help.
Hallo.
Dat doet een beetje zeer.
Hallo? Help...
Fredrik, help eens.
Oké.
Help.
Hou op. Hallo. Kappen.
Ben jij soms Christian?
Ben jij Christian?
Papa?
Gaan jullie vast naar boven? Ik ben in twee minuten klaar.
Wacht maar voor de deur.
Wat is hier aan de hand? - Je hebt dit in mijn brievenbus gestopt.
Nu denken mijn ouders dat ik steel. - Je hoort hier niet.
Jawel, jij moet je excuses aanbieden.
Luister, jij hoort hier niet. Dit is veel te opvallend. Jij hoort hier gewoon niet.
Wacht nou. - Nee.
Blijf nou hier. Hallo?
Hallo?
Stop. - Niet zo schreeuwen. Dat kan niet.
Mensen slapen. - Jawel.
Als je je excuses aanbiedt, ga ik. - Luister nu eens, ik wil je wat zeggen.
Het spijt me als die brief je problemen heeft bezorgd.
Die heeft niets met jou te maken.
Laat me nu even uitpraten.
Het ging niet om jou. Ik wilde alleen m'n telefoon en portemonnee terug.
Wel. Wat doe je nou? - Goeienacht, slaap zacht.
Hier moet je niet zijn. - Stop.
Stop, hallo.
Waar ben je nu in godsnaam mee bezig? Wegwezen, jij.
Hallo. - Nu hou je ermee op.
Nee, ik wil excuses aan mij en m'n familie.
Hou eens op met dat geschreeuw. Kappen.
Weg, of ik smijt je eruit.
Ik geef je een klap, hoor. Echt.
Ik tel tot drie. Eén.
Twee.
Wegwezen.
Weg.
Ga maar naar binnen.
Wat doe je nou? Hou daar eens mee op.
Ophouden.
Hou op.
Je hebt mij voor dief uitgemaakt. Nu ga ik terror zetten.
Hou er nu mee op.
Nee. Nee.
Dat zijn verdomme m'n buren. Sodemieter op.
Hallo? Hallo? - Oprotten.
Waarom luister je dan ook niet?
Je moet luisteren naar wat ik zeg, ja? Ga nu maar naar huis.
Ga naar huis.
Ha, gaan jullie eens je tanden poetsen. Hup.
Tanden poetsen, kom op. En eerst de schoenen uit. Hup.
Help.
Hallo? - Help me.
Hallo, is daar iemand?
Hallo?
Help.
En die daar. Zo.
Help me.
Help.
Help me.
Help.
Help me.
Help.
Help me.
Help.
Degene die u wilt bereiken, is even niet beschikbaar. Stuur een sms...
Hallo... Je ziet vast wel wie dit is.
We troffen elkaar op mijn trap.
Ik heb je geprobeerd te bellen, maar kwam er niet doorheen.
Dus nu maak ik in plaats daarvan dit filmpje voor jou.
Want ik vind dat je helemaal gelijk hebt.
Ik bied mijn excuses aan. Het was dom wat ik heb gedaan.
Ik heb je voor dief uitgemaakt. Laat dit vooral aan je vader en moeder zien...
zodat ze weten dat jij dat niet bent.
In de brief stond dat je mijn spullen had gestolen, maar dat klopt niet.
Dat wil ik graag benadrukken: dat klopt niet.
Dus hierbij mijn excuses. Het was dom van me.
En het was ook egoïstisch.
Het was dom en vooringenomen. Ik...
Als ik terugdenk, is wat ik had moeten doen...
Ik had bij jullie aan moeten kloppen en een simpele vraag moeten stellen.
Maar dat is niet bij me opgekomen, omdat...
Eerlijk gezegd durfde ik niet omdat ik een beetje bang was...
voor de soort mensen... waarvan ik denk dat ze daar wonen. En...
Zo'n vooroordeel zegt wel iets over mij.
Over heel onze maatschappij trouwens.
Want ik denk niet dat ik de enige ben met zulke vooroordelen.
Die hebben jullie vast net zo over ons als wij over jullie.
Dat komt natuurlijk omdat onze levens zo anders zijn.
En voor je het weet heb je het dan over welvaartsspreiding zogezegd.
Want... Zulke problemen kun je niet alleen oplossen op individueel niveau.
Daar moet de maatschappij ook iets aan doen, want het helpt niet zo veel...
als ik hier mijn fout toegeef en jou mijn excuses aanbied in een filmpje.
Het zijn grotere, structurele problemen die onze samenleving moet aanpakken.
Ik ken toevallig één van de 291 mensen...
die meer dan 50 procent van het wereldvermogen bezitten.
Hij hoeft maar met z'n vingers te knippen om deze problemen op te lossen.
Dit is het nummer van Christian. Ik kan nu niet opnemen.
Laat een bericht achter, dan bel ik je terug.
Welkom, allemaal.
We hebben...
We hebben jullie uitgenodigd voor deze persconferentie...
omdat er veel vragen gerezen zijn over een clip op internet.
Dit leek ons de beste manier om die vragen te beantwoorden.
En dat wordt gedaan door onze hoofdcurator, Christian Juel Nielsen.
Hallo.
Zoals gezegd...
zullen we hier spreken over de video...
de clip die op onze website en op ons YouTube-kanaal is gepubliceerd.
We hebben ongelooflijke veel boze en geschokte reacties gehad...
in verband met deze video, en dat betreuren wij.
Sorry, kun je iets duidelijker praten? - Natuurlijk.
Wij betreuren die heftige reacties ten zeerste...
vooral omdat deze clip openbaar is geworden door een fout.
De werkverdeling hier is duidelijk:
ik moet alle communicatie en marketing goedkeuren.
In dit geval heb ik niet dicht genoeg op het proces gezeten...
en is deze video gepubliceerd buiten mijn medeweten.
Ik heb hierin niet de juiste verantwoordelijkheid betracht.
En daarom heb ik met het bestuur en de leiding besloten om mij terug te trekken.
U stapt op, zegt u? - Ja.
Wanneer? - Zo snel mogelijk.
Bent u ontslagen? - Nee, wij hebben unaniem besloten...
dat dit de beste oplossing voor dit probleem is.
Wie zijn 'wij'?
Dat zijn ik, de dagelijkse leiding en het bestuur.
Waar is nog solidariteit met de mensen die geen stem hebben...
en zo kwetsbaar zijn in onze maatschappij?
Waar is nog solidariteit met de mensen die geen stem hebben...
en zo kwetsbaar zijn in onze maatschappij?
Je moest je schamen.
Dat is gelul.
Je begon ermee te vertellen dat je samen met het bestuur...
tot het besluit bent gekomen om op te stappen.
Ja, dat is het besluit. Wij vonden dat dit niet is hoe wij ons willen presenteren.
Dus voor jullie is hier de grens bereikt van de vrijheid van meningsuiting?
Dit is jullie plafond, zeg maar, voor de communicatie naar buiten?
Vind je zelf dat daar die grens loopt?
Ja, maar...
Vrijheid van meningsuiting brengt verantwoordelijkheid met zich mee.
Je kunt niet zomaar alles uitkramen. - Is het aan jou om de grens te bepalen?
Vind je 't niet verontrustend dat jij op die manier aan zelfcensuur moet doen?
In jouw machtspositie?
Het is geen zelfcensuur. Ik heb dit niet in m'n eentje beslist.
Maar wel mede, en je hebt zelf duidelijk gezegd...
dat jij ook vindt dat die clip zo weerzin- wekkend is dat jij moet opstappen.
Ik zat fout. De video is naar buiten gekomen zonder mijn toestemming.
Dus daar trek jij de grens? Een verhaaltje over een kind...
Nee, zo zit het niet. Als gezegd geef ik hier niet antwoord als privé-persoon.
Je beknot die vrijheid zo. - Ik geef hier geen privé-antwoorden.
Hier ligt de grens voor het museum en mij gezamenlijk.
Wat begrijp je daar nu niet van?
Ik vind dit een heel verontrustende toekomst voor onze maatschappij...
die jij mede gestalte geeft.
Een klote-toekomst, ronduit gezegd.
Christian?
Ik heb vragen over de inhoud van de clip.
Waarom is er gekozen voor een blond kind dat bedelt en dan ontploft?
Dit komt net van het PR-bureau.
Als je op arme EU-burgers wilt doelen...
waarom heeft het kind dan geen bruin haar?
Waarom is dat zo gedaan?
Zoals ik net al heb proberen uit te leggen zat ik niet dicht genoeg op dit proces...
Geef eens antwoord. - Ik weet niet hoe dat ging.
Maar ik krijg net een papier dat wellicht iets verklaart.
Dat hoop ik dan maar.
Een mededeling van onze marketing- afdeling en het externe PR-bureau.
En die luidt:
Wij willen benadrukken dat de clip op de website en het YouTube-kanaal...
op geen enkele manier de standpunten van het museum weergeeft.
De clip is louter gemaakt om aandacht te genereren voor een komende expositie.
Aandacht genereren? - Wat voor expositie is dat?
Gaan jullie kinderen opblazen?
Wat is dat voor tentoonstelling?
Om dat uit te leggen kan ik het best het motto van de kunstenaar citeren.
En dat is ongeveer als volgt:
The Square is een vrijplaats waar vertrouwen heerst, en zorg voor elkaar.
Daarbinnen hebben wij dezelfde rechten en plichten.
Kan dat nog een keer?
Stil. Laat hem spreken.
The Square is een vrijplaats waar vertrouwen heerst, en zorg voor elkaar.
Daarbinnen hebben wij dezelfde rechten en plichten.
Hoe heet de kunstenaar? - Lola Arias.
Mogen we de achternaam nog 'n keer? - Arias, A-R-I-A-S.
Al het persmateriaal staat op de website.
Ook foto's van Lola Arias? - Ja, in hoge resolutie...
van de kunstenaar en een aantal werken.
Er is gedegen documentatie die te downloaden is van de site.
Museum speculeert in weerzin- wekkendheid om aandacht te trekken.
Imam, Priester en Rabbijn: samen in verzet tegen museums PR-campagne
Dit is de tentoonstelling die ze wilden promoten.
Een vierkant? Kunstcriticus Poellinger windt zich op over geringe kwaliteit.
De trainers zijn Therese Johansson, Yasemin Beyasit en Josefine Kalmlund.
En hier zijn de Bobcats.
Goed gedaan, goed teamwerk.
Zo werk je samen. Ik ben echt trots op jullie.
En Ellen...
Waarom gedraag je je zo?
Kijk me eens aan.
Met jezelf zielig vinden schiet niemand iets op.
Ja? Verspil niet zo veel energie aan jezelf.
Zet die in voor het team.
En als jullie een fout maken, herstellen en gewoon verdergaan.
Met je schuldig voelen schiet ook niemand iets op. Ja?
Hoe voelen jullie je?
Ja, goed?
Ga maar lekker douchen. Goed gedaan.
Zeg, waar gaan we heen? - Dat zal ik zo uitleggen.
Jullie herinneren je die jongen nog wel, hè, op de trap laatst?
Hij woont daar en nu ga ik kijken of ik hem kan vinden. Ik moet hem spreken.
Dat duurt tien minuten, twintig hooguit. Jullie kunnen wel even blijven zitten, hè?
Vinden jullie dat goed?
Papa?
Papa.
Wat is er?
Mogen we niet meekomen?
Als zij wil tenminste.
Wil je ook mee?
Tuurlijk, kom dan maar.
Gaat het nog? - Ja.
Hallo... Sorry dat ik stoor. Ik heet Christian.
Dit klinkt misschien een beetje gek, maar ik dacht...
Heeft u misschien een brief gehad waarin stond dat u een dief was?
Dat u een telefoon en portemonnee had gestolen.
Pardon? - Een brief.
Een papier waarop stond dat u iets had gestolen.
Wat heb ik gekregen? - Een vreemde brief, een raar papier...
met een vreemde boodschap.
In mijn brievenbus? - Ja.
Ik heb hem in alle bussen gestopt hier.
Ik weet niet waar je 't over hebt.
Woont er iemand bij u die hem gevonden kan hebben?
Mijn ex-vrouw komt soms schoonmaken.
Zij gooit alle post zonder mijn naam bij het afval.
Ik heb nog één vraagje. Wonen er ook kinderen op deze etage?
Ja, hoezo? - Ik zoek een jongen.
Hij is ongeveer tien, elf, twaalf. Echt zwart haar.
Zo groot ongeveer? Donker, zwart. - Zwart haar.
Tien... - Ergens tussen de tien en dertien?
Die woont hier?
Woonde, maar ik heb hem al weken niet gezien.
Ze woonden hier? - Ja, ik denk dat ze verhuisd zijn.
Oké.
U weet niet toevallig waarheen? - Geen flauw idee.
Ik kan je helaas niet verder helpen.