NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nowy projekt. Podejście numer 803.
Tym razem się uda. Czuję to.
Jestem gotowy.
Jedziemy.
„Lukrowany kot jest na schodach”?
Ja to napisałem? To bez sensu.
- Janet. - Czołem. Jak idzie piosenka?
Całkiem się pogubiłem. I za nic nie mogę opanować durnego E-dur.
Chciałbyś magiczną gitarę, która sama gra chwyty?
O to najczęściej proszą w zaświatach mężczyźni po pięćdziesiątce.
Nie. Sztuka polega na tym, by opanować coś
bez używania magii.
Odłóż mi ją na później. Sam nie wiem. Nieważne.
Pora na nas. Spóźnimy się.
Jak ten czas umyka.
Ostatecznie wszystko sprowadza się do cytatu z książki profesora Maya:
„Śmiertelność nadaje życiu sens, a moralność pomaga go pojąć”.
Chwileczkę, chodzi chyba o to,
że śmiertelność nadaje znaczenie temu, co się nam przytrafia.
Puknij się, koleś.
Chyba Chidi Anagonye,
który sam zaprojektował zaświaty, wie, o czym mówi.
Raczej się nie mylę. To moja książka.
Racja, profesorze, sam to pan napisał.
I tak powinien się puknąć.
No dobrze. Spotkamy się za tydzień.
Profesor Hieronymi omówi dylemat wagonika.
Przynieście peleryny. Można się upaprać.
Gotowy?
Cześć, Jeff. Kolekcja ci się powiększyła.
Owszem. Mam już 322 żaby.
O, 323! Właśnie jedna mi przybyła.
Żaby nie przestają go cieszyć.
Facet wie, co lubi.
Otwieram posiedzenie Połączonej Komisji ds. Zaświatów.
Sprężajmy się. Znów wciągnął mnie serial Pozostawieni.
Gdy dowiedziałam się, że Carrie Coon nie dostała nominacji,
prawie zlikwidowałam 2% ludzkości.
Michael, co nowego?
Wszystko idzie dobrze.
Mamy nowych ludzi, którzy zdali test.
Wśród nich takie osobowości jak Roberto Clemente,
Zora Neale Hurston, Tomasz z Akwinu...
- Tak jest! - Sufijski poeta mistyczny
Hazrat Bibi Rabia Basri i Clara Peller.
Pani z reklamy, która pytała o kotlet.
Mamy panią od kotleta.
No i fajnie.
Nasz główny problem to niedobór architektów i aktorów.
Cóż, młode pokolenie demonów nie potrafi oddać się sztuce aktorskiej.
Myślą, że wystarczy zacząć grać.
Muszą pojąć, że kreacja to reakcja.
A reakcja to intencja.
Zaś intencja? Cóż, to po prostu bycie.
Dobra, nie szarżuj, artystko.
Shawn. Co nam powiesz?
Zacznę od tego, że nowy system jest do bani,
Michael jest do bani
i najlepiej rzucić to w diabły
i przywrócić stare, dobre tortury.
To i owo trzeba jeszcze dopracować, ale to dobry system, który się sprawdza.
No dalej, przyznaj to.
Nigdy... nigdy, nigdy...
nigdy, nigdy, przenigdy...
nigdy, nigdy...
nigdy tego nie przyznam.
No wiem, mój drogi. Wiem.
OSTATNI ROZDZIAŁ
2242 JEREMYCH BEARIMYCH PÓŹNIEJ
- Która godzina? - Nie wiem.
Naprawdę?
Tak.
Kilkaset Bearimych temu
wyłączyłam sobie zdolność
liczenia czasu, gdy jesteśmy razem.
Tak wolę.
Jest 10.42.
Wybacz, poczułam się dziwnie, mówiąc, że czegoś nie wiem.
Ja czuję się dziwnie, gdy coś wiem.
Bardzo się różnimy.
Idę spotkać się z tatą. Kolejna próba.
- Powodzenia. - Dzięki.
Denerwuję się.
Dasz radę. Grasz o wszystko.
Kocham cię. Wierzę w ciebie.
Dzięki, tato.
Dobra. Gramy.
Bortles szykuje się do rzutu... tak jest!
MENDOZA POZAMIATAŁ!!!
- Udało mi się! - Tak!
Po ponad 433 000 próbach
wreszcie zagrałeś mecz życia!
Udało ci się!
DOSKONAŁA GRA
Zuch chłopak.
Udało mi się.
- Janet? - Czołem.
Cześć. Zrobiłem obiad.
Zawsze ty gotujesz, więc uznałem, że moja kolej.
Zero ściemy, nie wyszło mi.
To spaghetti.
Wiem, że wygląda dziwnie,
ale ugryzłem kawałek i faktycznie jest do niczego.
Do tego ułożyłem noże i widelce jak na dworze królewskim.
Tuż przy talerzach.
I jeszcze...
O kurka.
No.
Muszę...
z wszystkimi pogadać.
Zaprosić ich tutaj?
Nie.
Mam lepszy pomysł.
Cześć!
Znów się tu spotykamy.
Wygląda zupełnie jak dawniej.
Co to za okazja, J-ziom? Zatęskniłeś za mrożonym jogurtem?
Nie.
Chcę wam coś powiedzieć.
Odchodzę.
Przekroczę próg.
Jesteś pewien?
Tak.
Już czas.
Chcemy zaprosić
wszystkich na imprezę pożegnalną.
Będziemy jeść, pić i tańczyć...
Odlot!
Smucicie się.
Widzę to, bo macie takie same miny jak moi nauczyciele,
gdy zgłaszałem się do odpowiedzi.
Radujmy się. Będę DJ-ował.
EDM przez całą noc. Chodźcie!
Chodźcie.
Teraz mam dwa powody do rozpaczy.
Cześć, Doug.
- Cześć. - Dobrze się bawisz?
Objadłem się kurczakami.
Dobrze, że wybrałeś swoją młodą wersję.
No.
Jak się czujesz?
Dobrze.
A ty?
Cóż...
Smutno mi.
Wiem, że jesteś najbardziej rozwiniętą istotą we wszechświecie,
ale chyba muszę ci to powiedzieć: tobie też wolno się smucić.
Wiem.
I trochę mi smutno, ale zarazem wiem, że nadeszła jego pora.
Naprawdę nic mi nie jest.
W przeciwnym razie mi powiesz?
Oczywiście.
Dobrze się bawicie?
Mamy dla was wyjątkową gratkę.
Jest tu ze mną mój zespół Taneczna Rezolucja.
Gotowi na finałowy popis?
To było coś.
Nie zapomnę tego wieczoru...
dopóki nie przejdę przez te drzwi i nie rozpłynę się w eterze.
Mogę cię o coś zapytać?
Jak się... zorientowałeś?
Nie usłyszałem żadnych dzwonów ani nic.
Nagle poczułem wewnętrzny spokój,
jakby powietrze w moich płucach było takie samo jak to na zewnątrz.
Błogostan.
Znacie to uczucie, gdy myślicie, że jalapeño w cieście będzie za gorące,
ale po ugryzieniu okazuje się, że jest w sam raz?
Wiesz co? Znam to uczucie. Jest zarąbiste.
No widzisz.
Możecie mi coś doradzić?
Boję się, że Janet o mnie zapomni.
Jeśli się w kimś zakocha, to spoko.
Jeśli zjawi się Jason Momoa albo Lara Croft z Tomb Raidera,
i Janet się napali,
nie ma sprawy.
Ale przykro by było, gdyby mnie zapomniała.
Dlatego zrobiłem jej to.
Co sądzicie?
To urocze.
Ale Janet cię nie zapomni. Nie ma jak.
Pamięta wszystko.
A nawet gdyby mogła, ciebie by nie zapomniała.
Dzięki.
Jason urodził się, gdy miałem 18 lat.
Można powiedzieć, że wychowywaliśmy się nawzajem.
Dzięki, że byłeś świetnym ojcem, synu!
Kocham cię, tato!
Jason to życiowy ziomal.
W sumie żaden z nas już nie żyje.
Jesteśmy jak ten duch Kacper albo coś.
To zabawne, bo nie jesteśmy biali.
Czemu duchy są białe?
Kurka, duchy to rasiści?
Chcę tylko powiedzieć, że cię kocham.
Jesteś moim idolem.
Przyjacielem.
Moim Gardnerem Minshewem.
Możesz tu siedzieć, ile zechcesz.
Przekrocz próg, gdy będziesz gotowy.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Życzę ci miłej reszty wieczności.
Mam coś dla ciebie.
Kurka, zgubiłem to.
- Nie szkodzi. - Nieprawda.
Zrobiłem ci coś, żebyś mnie pamiętała,
nawet jak poślubisz Aquamana.
Zgubiłem to gdzieś w tym lesie.
- Żarłoczna magiczna wiewiórka. - Nie martw się.
Nigdy cię nie zapomnę.
Co więcej, zawsze będziesz przy mnie.
Nie doświadczam czasu tak jak ty.
Żyję we wszystkich punktach czasu naraz.
Wiem, co masz na myśli.
Raz wypaliłem szałwię i ujrzałem przeszłość i przyszłość naraz.
Potem próbowałem wyszorować zęby kotem.
Gdy wspominam nasze wspólne chwile, to tak, jakbym je przeżywała.
Mogłabyś zapamiętać same dobre rzeczy i zapomnieć o złych?
Nie było żadnych złych.
Wszystkie były dobre.
323,6 JEREMYCH BEARIMYCH PÓŹNIEJ
Szprosy wyglądają wspaniale.
W tym kształcie niemal przejawia się muskulatura.
Drewno przemówiło do mnie, zanim wzięłam się za profilowanie.
Sprytne rozwiązanie z tą cargą.
Nadaje lekkość, zachowując solidną sylwetkę.
To tylko zmodyfikowana szkoła duńska.
Nadałaś mu osobisty charakter.
Nie mam żadnych uwag.
Dogoniłaś mistrza.
Hura!
Dziękuję.
- Janet. - Czołem.
Wyświetl listę.
Gratuluję.
Wczoraj wybrukowałam podjazd.
To też możesz wykreślić.
Zanim rozpoczniesz nowy projekt,
musisz wiedzieć, że to coś, o czym miałam cię powiadomić,
właśnie się stało.
Skoro zdali test, to znaczy, że się zmienili, prawda?
Miejmy nadzieję.
Nigdy nie jadłam lunchu z rodzicami.
Mogłam tylko stać za ich plecami,
gdy spożywali homara z Oscarem de la Rentą.
Jestem przy tobie.
Będziemy się wspierać.
Już.
- Mamo, tato, witajcie... - Skarby moje!
Skarby.
Moje córeczki.
Tak bardzo was kochamy.
Tak bardzo.
O tylu rzeczach chcemy porozmawiać.
Zaczniemy od przeprosin.
Nigdy nie przestaniemy was przepraszać.
- Jasny gwint. - Co nie?
KEVIN SAM W DOMU
Przysłali nam już milion misiów i bukietów.
Nie wiedzą, że same możemy je sobie załatwić?
- Ale ładne. - Dzięki.
Nie sądziłam, że kiedyś to powiem,
ale zaczyna mnie nużyć
wysłuchiwanie o tym, jak nas kochają.
Tak.
Kto by pomyślał.
Być może wcale was to nie zdziwi, ale...
jestem gotowa, by odejść.
Psiakość. Wiedziałem.
- Skończyłaś całą listę? - Tak.
Potrafię wstawić wannę, sterować helikopterem, rozbroić bombę,
wykonać idealny bekhend.
Ostatnim punktem na liście był jeden udany dzień z rodzicami,
a spędziłam ich już tysiące.
Czuję się spełniona.
Przygotować przyjęcie pożegnalne?
Nie trzeba. Już się tym zajęłam.
Przygotowałam posiłki i napoje,
poskładałam meble, pomalowałam ściany
i wytresowałam zwierzęta.
Szampana?
Pewnie.
Dzięki, pando.
Pożegnałam się z bliskimi.
Z siostrą, rodzicami...
Z Bey i Jayem. Ciężko to znieśli.
Ten wieczór spędzimy we własnym gronie.
Przykro mi to mówić, ale risotto było trochę klejące.
- Serio? - Nie, do diaska, było idealne.
Myślałam, że w ten sposób zatrzymam cię tu na jeszcze parę Bearimych.
Powiedzieć ci coś?
Służysz mi za wzór.
Daj spokój.
Mówię serio.
Kiedy cię poznałam, już wtedy byłam pod wrażeniem,
a teraz potrafisz dosłownie wszystko.
Jeśli tak jest, to dlatego, że byłaś dla mnie inspiracją.
Tyle w tobie podziwiam.
Siłę, niezłomność, poczucie własnej wartości, że nie wspomnę...
o twojej szałowej sylwetce.
Odwróciłaś kota ogonem?
Dogoniłaś mistrza.
- Janet. - Czołem.
Dodaj zadanie do mojej listy.
A teraz je wykreśl.
Już się pożegnaliśmy, nie ma mnie tu.
Przyszedłem tylko,
bo właśnie zaliczyłem Aleksandra Wielkiego.
Powiedziałbym raczej, Aleksandra Ujdzie.
Dobra. Kocham cię. Żegnaj na zawsze.
Żegnaj, mój drogi!
Podziwiam zakres twojej wiedzy.
Ja umiem tylko jedno: być architektem.
Przez ostatnie 500 Bearimych uczułem się grać na gitarze.
I dopiero co opanowałem „Hey There Delilah”.
Nie bądź taki skromny.
Jesteś najwybitniejszym architektem wszech czasów.
- Wiem coś o tym... - Frank Gehry to mój ojciec chrzestny.
W porządku. Zasłużyłam sobie.
Tahani, będzie mi cię brakowało.
Chwileczkę.
Nie chcę odejść.
Świetnie. Więc zostań.
Nowe przyjęcie z tej okazji.
Nie, zostać też nie chcę.
Nie tutaj. Ale tam też nie chcę iść.
To twoje jedyne opcje.
Nieprawda.
Chcę robić to co ty.
Być architektem, projektować zaświaty.
Tahani, jesteś cudowną osobą. W tym właśnie problem.
- To niemożliwe. - Bzdura.
Nauczę się. Tak jak pozostałych rzeczy.
Przez większość życia udawałam, że pomagam innym.
Jako architekt robiłabym to naprawdę.
Pozwól mi choć spróbować.
Inaczej zażądam rozmowy z kierownikiem.
Rządzisz!
Hej, Jeff.
Rany, ale cię przysypało.
No tak. Ale uwielbiam żaby, więc spoko.
Też ci jedną przyniosłam.
Dzięki, Tahani. Dorzuć do sterty.
Chwila. Nie wolno mówić kobiecie, by się uśmiechnęła?
A jeśli to by poprawiło jej urodę?
Nie przysłużyłbym jej się?
Glenn, Beadie, wasza nowa praktykantka, Tahani.
Tahani! To ci gratka!
Nie widzieliśmy się, od kiedy zmieniłem się w maź.
Chyba na tobie nie wylądowałem?
Owszem, ale nie ma co płakać nad rozlaną mazią.
Nieważne. Chcę nauczyć się wszystkiego.
Zacznę od zera. Będę się piąć po szczeblach kariery.
À propos, komu filiżankę antymaterii?
Poproszę. Z neutrinami bez laktozy.
Już się robi.
Dziękuję ci. Za wszystko.
Nie ma za co.
Mam dla ciebie drobny upominek na pierwszy dzień pracy.
Jak już zrobisz tu karierę,
chciałbym chwalić się, że znam cię osobiście.
Takie przechwałki są nieco prostackie, ale skoro musisz.
661,7 JEREMYCH BEARIMYCH PÓŹNIEJ
„Ustalanie warunków podstaw moralnych to zadanie, które nie ma końca”.
Wreszcie!
Zajęło mi to 2000 Bearimych, ale w końcu skończyłam tę książkę.
Cieniasie. Czytanie ciebie to zadanie bez końca, a jednak je ukończyłam.
- Gratuluję. - Dzięki. A ty co czytasz?
Kod Leonarda da Vinci.
- Poważnie? - Po wiekach zgłębiania
najtrudniejszych tekstów na świecie odkryłem nowe hobby:
tanie szmiry!
Myślisz, że byłbym dobrym specem od ikonografii,
- gdyby istniał taki zawód? - Tak.
Słodziak z ciebie. Chodźmy na kolację.
Nie wierzę, że tak świetnie gotuje.
Gdy poznałam Tahani na Ziemi,
wpychała biżuterię do jedzeniomatu.
Skoro jest architektem, niech zaprojektuje mój wynalazek.
Salon z karaoke i solarium.
O tak!
Im bardziej się wczuwasz, tym bardziej się opalasz.
Tak się cieszę, że system całkiem was nie przerobił, moje matołki.
Na deser zamówmy tiramisu.
Rany, Chidi Anagonye podejmuje decyzje jakby nigdy nic.
Nie sądziłem, że tego dożyję. W sumie nie dożyłem.
Racja! Bo nie żyjemy!
Fajny wieczór.
Tak. Fajnie było się spotkać.
Zawsze świetnie się bawimy.
Niedawno byłam z mamą na kawie. Pozdrawia cię.
I w końcu zaczęła poprawnie wymawiać imię twojej mamy.
Super.
No tak. Ostatnio żartowały na ten temat.
- Pamiętasz? - Racja. Tak.
Szekspir odszedł.
- Serio? - Tak.
- Wszyscy o tym mówią. - Może i lepiej.
Ostatnie 4000 sztuk nie dorównuje tym, które napisał na Ziemi.
Widziałeś Burzę Dwa: Znów nam się błyska?
Możemy już wracać?
Jestem zmęczony.
Jasne.
Pójdę się położyć.
Dobra, pójdę się przejść. To na razie.
- Koleś! - W samą porę.
Dobrze brzmi?
Przestań. Kaszana.
Mamy problem. Chidi chyba szykuje się, by odejść.
Serio?
Powiedział, że jest gotowy?
Niezupełnie. Ale czuję, że tak się stanie.
Muszę zrobić coś, by znów zaiskrzyło.
- Janet? - Czołem.
Chidi chyba szykuje się, by przejść na drugą stronę,
i muszę go powstrzymać,
więc zrób mi łóżko w kształcie markera
i seksowną, jadalną szatę wzorowej uczennicy.
Tu potrzeba raczej duchowej pożywki.
Jak dobrze to rozegram, będzie rozmawiał z Bogiem.
Czaicie? Chwila, nie czaję.
Wybacz, Eleanor, ale jeśli Chidi jest gotowy...
to pora, by odszedł.
Jeszcze tego nie powiedział.
Klasyczny, nieokreślony Chidi.
Przypomnij mu, co czyni to miejsce wyjątkowym.
Pamiętasz, dokąd nas zabrał w pierwszym miesiącu?
Świetny pomysł. Tak! Janet, odtwórz scenerię.
Dobrze. Ma wyglądać jak za czasów jej świetności?
Nie. Pierwszy raz pojechał tam jako student.
Niech wygląda dokładnie jak wtedy, gdy zakochał się w tym miejscu.
Dorzuć tę jadalną szatę. Na wszelki wypadek.
Dobrze, gotowe.
Wiesz co? Wyprawa-niespodzianka. Chodź.
- Wyprawa-niespodzianka? Teraz? - Tak.
Specjalnie dla nas dwojga. Chodźmy.
Mogę najpierw się przebrać?
Drzwi zrobią to za ciebie. Chodź!
O rany. Eleanor.
Co nie? Dawno tu nie byliśmy.
Ateny. To miasto za każdym razem zapiera mi dech w piersi.
Opowiadaj. Mów wszystko, co wiesz o tym miejscu.
Bo tak naprawdę
wtedy wcale nie słuchałam.
No cóż...
To Akropol.
A to Pnyks.
Gromadziły się tu tysiące Ateńczyków,
by słuchać dyskusji na temat miasta i jego praw
toczonych na tamtym podeście.
To dosłownie kolebka demokracji.
Wszystko cacy,
ale jak wiesz, kręci mnie filozofia.
Gdzie spotykali się jajogłowi?
Sokrates, Arystoteles, Platon, Diogenes...
spotykali się tutaj, na Agorze.
Jak Avengersi, tyle że to supermyśliciele.
Sama mnie tu ściągnęłaś. Wiedziałaś, że tak będzie.
Cieszę się, że jesteś szczęśliwy.
Powiedz mi coś.
To dziwne, że wyobrażam sobie starożytnych Greków jako ciacha?
Arystoteles jawi mi się jako John Stamos z brodą.
- Też tak go sobie wyobrażam. - To się rozumiemy.
Jak to się nazywa? „Kouluwri”?
Koulouri. Objadałem się nimi, gdy tu przyjechałem.
Wyobrażam sobie młodego Chidiego Anagonye.
Czyta, wkuwa i podjada koulouri za każdym razem,
gdy zgłębi kolejną myśl z arystotelesowskiej etyki cnót.
To... by się zgadzało.
Taki właśnie byłem, gdy miałem 20 lat.
To był przemiły gest. Dziękuję.
Wracamy?
Nie. To jeszcze nie koniec.
Czeka nas kolejna wyprawa. Janet.
Czołem. Podoba ci się wycieczka?
Owszem. Ale to jeszcze nie koniec.
Pora na wyprawę numer dwa. Pamiętasz?
Tak, oczywiście.
Tędy.
O rany.
- Paryż. - Tak, Paryż. Jasne.
Moje ulubione miasto. I idealna pogoda.
Pochmurno i chłodno. W sam raz, by zostać w domu i czytać.
Dobrze cię zrozumiałam?
Miałam na myśli lunapark, ale to jest lepsze.
Przychodziłem tu, gdy tu mieszkałem.
Co dzień wybierałem inny stolik,
żebym mógł się chwalić,
że siedziałem tam, gdzie Jean-Paul Sartre,
Simone de Beauvoir, Richard Wright, Brecht, James Baldwin...
Mamy tyle czasu, ile dusza zapragnie.
Niech historia grzeje ci zadek.
Wiem, co próbujesz.
Być najlepszą dziewczyną na wieki? Przyłapałeś mnie.
Przejdźmy się.
Eleanor, posłuchaj.
Kocham cię...
- całkowicie i na zabój... - Chorobcia.
Ale muszę odejść.
Wcale nie.
Nie musisz odchodzić. Nie musisz mnie zostawiać.
Nie chcę cię zostawić. Po prostu... jestem gotowy, by odejść.
Poczułem to samo co inni,
owo poczucie spokoju w duszy.
Dopiero co to poczułeś.
Może ci inni głupole mogli zaczekać,
aż to uczucie minie
i spędzić kolejny miliard Bearimych
w podrobionych zaświatach z superaśną dziewczyną?
Nie dopiero co.
Czuję to od dawna.
Pamiętasz ten dzień z rodzicami?
Moja mama pocałowała cię na pożegnanie
i zostawiła ci szminkę na policzku, a twoja mama ją wytarła.
Nie wiem czemu, ale...
wtedy to się stało.
Nie chciałem ci nic mówić, bo...
- Bo... - Nie. Nie zgadzam się.
Jason odszedł,
Tahani robi swoje, a ja nie jestem gotowa, by odejść.
Jeśli ty odejdziesz, ja zostanę sama.
Całe życie byłam sama...
i wmawiałam sobie, że tak wolę, ale to nieprawda.
Lubię być z tobą.
Dobrze. Zostanę.
- Naprawdę? - Tak. Zostanę.
Nadal jest sporo do zrobienia.
Zostanę.
Kto chce poszaleć w lunaparku?
Nie trzeba. Po kłopocie. Zostanie.
Co chcesz robić? Zamienić się w ptaki i polecieć do Notre Dame?
Ciskać z wieży Eiffla
balony wodne w wyimaginowanych turystów?
Sama wybierz.
No dobra. Przebierzmy się i zjedzmy kolację w wypasionej knajpie.
Zamówimy wino za milion dolców,
które i tak smakuje jak zwykły sikacz,
wynajmiemy pokój w Georges Cinq
i obejrzymy Prawdziwe żony z... miasta, w którym właśnie to kręcą.
Super.
Pójdę się przejść. Zajrzę na stare śmieci.
- Spotkamy się w restauracji? - Dobrze.
Świetnie.
Sprawdźmy, co tu serwują.
„Dosłownie czego dusza zapragnie”.
Co myślisz?
„Ustalanie warunków podstaw moralnych to zadanie, które nie ma końca”.
O tym myślę. O tym zdaniu.
Chcesz je zjeść na kolację?
Słowa są jadalne? Pytałem Janet, ale...
Nie. To ostatnie zdanie z książki Scanlona, pamiętasz?
Mówi o tym, że należy ustalić
niepodważalne zasady, a na koniec stwierdza,
że to proces, który nigdy nie ma końca.
Według mojej zasady Chidi nie powinien odejść,
bo to zasmuciłoby Eleanor.
Mogłabym ciągnąć to w nieskończoność.
Wozić cię po wszechświecie i pokazywać ci cuda,
a mimo to nie miałabym żadnych podstaw, by wymagać, byś tu został...
bo to samolubna zasada.
Muszę dać ci odejść. Jestem ci to winna.
Nigdy nie potrafiłam się smucić.
Po części dlatego, że mama mi nie pozwalała.
Ale to mnie smuci.
Masz jakiś cytat z Locke'a
albo złotą myśl Kanta, żeby mnie pocieszyć?
Oni raczej skupiali się na regułach i zasadach.
Jeśli chodzi o sprawy duchowe, lepsza jest filozofia Wschodu.
Może być. Dawaj.
Wyobraź sobie falę... w oceanie.
Widać ją, jej rozmiar, wysokość,
załamujące się w niej światło słoneczne. Istnieje,
widzisz ją, wiesz, co to jest. To fala.
Aż rozbija się o brzeg... i znika.
Choć woda nadal tam jest.
Fala to tylko inna forma, w jakiej przejawia się woda,
tymczasowo.
To jedna z koncepcji śmierci według buddyzmu.
Fala powraca do oceanu...
skąd przybyła.
Tam, gdzie jej miejsce.
- Niezła koncepcja. - Niezła.
Naprawdę nic w tym złego.
Mam do ciebie ostatnią prośbę.
Pożegnaj się ze mną teraz.
I odejdź, zanim się obudzę.
Możesz tu siedzieć, ile zechcesz,
a gdy będziesz gotowy, przekrocz próg.
Jestem gotowy.
O kurka! Jesteś tu.
Jason?
Tak!
Co... jak... czemu...
Zabawna historia.
Pamiętasz, że coś ci zrobiłem,
ale nie mogłem znaleźć tego w kieszeni?
Okazało się, że było w drugiej kieszeni.
Ale już sobie poszłaś.
Zostawiłbym to tutaj, ale bałem się,
że zjadłaby to ta magiczna wiewiórka, więc postanowiłem na ciebie zaczekać.
Co jakiś czas zjawiały się tu różne Janet, ale wiedziałem, że to nie ty.
Jason, minęło tysiąc Bearimych.
No wiem. Ale chciałem znów cię zobaczyć.
Nietrudno było czekać.
Siedziałem w ciszy i odpłynąłem myślami.
Rozmyślałem o tobie i nieskończoności wszechświata.
Jak mnich.
Co masz na myśli?
Wygląda dobrze, nie-dziewczyno.
Chidi, zaczekaj!
3,22 JEREMYCH BEARIMYCH PÓŹNIEJ
Hej-ho! Cieszcie się, zajączki, bo przyniosłem pączki!
Nikogo nie ma?
Kurczę. Miałem wywołać burzę śmiechu.
Hej, złotko. Nie dostałeś wiadomości?
Nie. A co? Odwołano zebranie?
Tak, na dobre. Rozwiązaliśmy radę.
- Co? - Już nam niepotrzebna.
Twój system działa nienagannie.
Miliony ludzi zdaje testy.
Vicky wymiata na szkoleniach. Wszystko gra.
Ale... dobra, czekaj.
Skąd mamy pewność, że to dobry system?
Serio, Shawn miał rację.
System jest do bani. Zacznijmy od nowa.
Nie histeryzuj. Luzik.
Odpręż się. Wiesz, co niedawno odkryłam? Podcasty.
Są ich miliardy. I wciąż pojawiają się nowe.
Zmykaj. Będę słuchać o tym, jak uczą się małże.
Nieźle się jaram.
Kocham cię.
Nie odpowiadaj,
wiem, że trudno ci wyrażać uczucia...
Ja też cię kocham.
Puk, puk.
Co tam?
Masz chwilkę?
Jasne, dobra. Hej, Derek?
Tak, Mindy? Czym Derek może służyć?
Chcemy pogadać, więc udaj się do swojej otchłani.
To Derek?
Mindy zrestartowała Dereka ponad 151 milionów razy.
Jest pojedynczym punktem w przestrzeni,
a zarazem zawiera przestrzeń w sobie.
Centralne ogniwo Dereka nie posiada wymiaru.
Moment stworzenia Dereka
i ostateczna śmierć cieplna wszechświata
to nieodwołalnie jedno i to samo.
Wnerwiasz mnie!
Browara?
Więc tak spędzasz czas?
Łazisz w kółko, szukając spełnienia?
Mniej więcej.
Myślałam, że to ma związek z rodzicami lub przyjaciółmi.
Ale teraz sądzę, że chodzi o coś innego.
O ciebie.
Moja ostatnia misja
to namówić cię, byś podeszła do testu w ramach nowego systemu.
Kiedy cię poznałam,
myślałam, że wreszcie znalazłam kogoś, z kim nadaję na tej samej fali.
Wolny strzelec, niezależna, wie, czego chce.
Kokaina i samozaspokojenie.
Ale tak naprawdę myślę, że jesteś kimś, kim bym była,
gdybym nie poznała swoich przyjaciół.
Jesteś najgorszą wersją tego, kim mogłam się stać. Bez urazy.
Spoko. Rzecz w tym, Eleanor, że odpowiada mi taki stan.
Nie wydaje mi się.
Zawsze mogłoby ci być lepiej.
Jeśli jesteśmy takie same, to uwierz,
że byłabyś dużo szczęśliwsza,
gdybyś nawiązała więź z innymi.
I chyba sama to wiesz.
To ty powiedziałaś mi o Chidim.
Pokazałaś mi nagranie. Mówiłaś, że nam kibicujesz.
Potrafisz troszczyć się o innych.
Bo ja wiem? To pewnie wymaga wysiłku.
Od tak dawna jestem sama.
Nie mogłabym powierzyć swojego losu obcej osobie.
Wiedziałam, że tak powiesz.
Cześć, piękna.
Eleanor!
I Mindy St. Claire! Nie do wiary!
Co was tu sprowadza?
Próbuję namówić Mindy, by wreszcie wpisała się do systemu.
Ale martwi się, bo nie wie, kto ułożyłby jej test.
Rozumiem. Zajmę się tym.
Serio? Masz uprawnienia?
Jeszcze nie, ale wkrótce, prawda, Shawn?
Zapewniam was, że Tahani wkrótce uzyska uprawnienia.
Zabrzmiało złowieszczo? Niechcący. Mówiłem szczerze.
Stary nawyk.
Zapewniam was, że Tahani wkrótce...
Zamknij się, Glenn!
Świetnie. Wróć do siebie i do dryfującej w powietrzu głowy Dereka.
Tahani uzyska uprawnienia, wpisze cię do systemu
i ułoży ci test. Zgoda?
Czemu nie. Będzie co robić.
Dzięki, że nie masz mnie gdzieś.
Sama mam siebie gdzieś, więc miło, że ktoś się troszczy.
Cieszę się, że nagrałam, jak się bzykaliście.
Ja też.
Możesz tu siedzieć, ile zechcesz.
Gdy będziesz gotowa, przekrocz próg.
Spoko. Na sto procent jestem gotowa.
Jestem gotowa.
Nie jestem.
Do licha, Janet, co jest, kurka?
Powinnam być gotowa, a nie jestem.
A ja jestem.
- Michael, co robisz? - Przekraczam próg.
Nie mam nic więcej do zrobienia. Jestem zaspokojony i spełniony.
Chyba tego nie przemyślałeś.
Owszem.
Spłynął na mnie spokój.
Żegnam.
Wszedłem nie z tej strony?
Zaraz, tylko...
Głupio to będzie wyglądać, ale pewnie się uda...
Co ty wyprawiasz?
Zwracam przeklętą esencję przeklętej tkance wszechświata.
Tak jest. Teraz działa.
Działa! Odchodzę. Pa!
Nie działa, bo się patrzycie. Przestańcie!
Te drzwi nie są dla ciebie.
A to czemu? Sam to wynalazłem!
To jakaś lipa.
Wam wolno odejść, a ja muszę tkwić tu na zawsze?
To ma być sprawiedliwe?
Już wiem.
Eleanor, podejdź...
Przejdź ze mną na barana. Przechytrzymy system.
Michael! Nie!
Michael! Dobra, chodź ze mną.
Ogniste kalmary sporo ważą.
- Tak. - Wybacz.
Wciąż przybywa nowych ludzi.
Tahani wciąż tu jest. Może połączycie siły
- i zaprojektujecie dzielnice? - Już to robiłem.
Spędziłem 50 Bearimych, tworząc dzielnice dla nowych mieszkańców.
Jak stworzyło się całe zaświaty, to już nie to samo.
Podoba mi się tu, ale Jason odszedł, Chidi odszedł.
Nawet Doug Forcett przeszedł na drugą stronę.
W sumie to dobrze. Imprezował do bólu.
Pewnie zostanę tu na zawsze. Będę się krzątał
i majsterkował jak stary, żałosny emeryt.
Poproszę Janet o sklep z narzędziami
i kupię sobie klucz ampulowy, którego nie potrzebuję.
Kuku na muniu!
To, co o tym myślę. Masz kuku na muniu.
Myślę, że to świetny plan. I pewnie się ze mną zgadzasz.
- Ustanowi precedens. - Kochana.
Nikt inny o coś takiego nie poprosi. A jeśli już,
to odpowiesz: „Spoko, ocal wszystkie dusze,
to pogadamy”.
Tylko pomyśl,
jeśli to zrobisz, już nigdy nie będziesz musiała się z nami użerać.
To brzmi kusząco, bo jesteście irytujący.
Ocaliliście wszechświat i te pe, ale ten twój ton...
Ten twój ton.
No tak.
Michael. Chodź.
Moje pamiątki z Ziemi!
Stara kula do kręgli.
Cześć, spinacze biurowe.
Co to za okazja?
Nie od razu na to wpadłam.
Dopiero wtedy, gdy zobaczyłam, jak próbujesz przejść przez drzwi.
Nie zaznasz spokoju, dopóki nie osiągniesz tego, na czym naprawdę ci zależy.
Będę... będę...
Prawdziwym chłopcem, Pinokio.
Sędzia pozwoliła mi zamienić cię w człowieka.
Żegnaj, ognisty kalmarze.
Witaj, srebrny lisie.
Eleanor! Ojejuńciu!
Pomyśl, czy na pewno tego chcesz.
Będziesz żył na Ziemi przez...
pewien czas, po czym umrzesz, naprawdę,
i czeka cię osąd i test w zaświatach, tak jak wszystkich.
Przynajmniej tak nam się wydaje.
Bo w międzyczasie system może się zmienić.
Shawn może dokonać przewrotu, system może się zmienić.
Nie będziesz wiedział, co cię czeka.
W tym cały urok.
Nie będę wiedział, co mnie czeka po śmierci.
To najbardziej ludzka rzecz.
Poza wysyłaniem SMS-ów, że będziesz za pięć minut,
choć jeszcze nie wyszedłeś z domu.
Dziękuję, Eleanor. Dziękuję.
Nie ma za co.
- Hej, Mike. Dokąd się dziś wybierasz? - Na Ziemię.
Dawno tam nie byłeś. Masz tu klikacz powrotny.
Nie trzeba. To podróż w jedną stronę.
Powodzenia.
Dziękuję.
Mam coś dla ciebie.
Prawdziwa!
To prawdziwa żaba!
Nie inaczej.
Dzięki.
Wiesz co? Wiem, jak go nazwę...
Pan Skoczek.
Myślałem, że...
Nieważne.
Cześć, Panie Skoczku.
No dobrze. To twoje prawo jazdy i karta ubezpieczenia.
Założyłam ci konto w banku.
Masz wystarczająco, by nie głodować,
ale nie tyle, byś mógł szpanować.
Dziękuję, Janet.
Zamów wizytę u lekarza.
Unikaj soli. Musisz uważać na ciśnienie.
Bo teraz masz krew.
Nic mi nie będzie. Poradzę sobie.
Wiem. Ale się martwię.
Znów się zobaczymy.
Jak tu wrócę.
Dobrze.
Jeśli wynajmiesz auto, nie daj się naciągnąć na wykup ubezpieczenia.
Ale upał.
Ale bez wilgoci.
Jak mówiłam, możesz tu siedzieć, ile zechcesz.
Gdy będziesz gotowa, przekrocz próg.
Posiedzisz ze mną?
Margaritę?
No raczej.
Wymień trzy ulubione momenty z naszego nie-życia.
Kiedy powiedziałaś, że powinniśmy pomóc ludziom na Ziemi.
Kiedy dostaliśmy się do Dobrego Miejsca.
I osiem milionów razy naraz, kiedy całowałam się z Jasonem.
Świetnie całował.
Wierzę ci.
Ciekawe, jak Michael sobie radzi.
Pewnie jak każdy.
Trzy, dwa, jeden...
Miewa dobre dni.
Szczęśliwego Nowego Roku!
I gorsze.
Wyzdrowieje.
Mają tu bardzo dobre szpitale.
Ma paru przyjaciół.
Grzeczny Jason. Grzeczny piesek.
I ludzi, których nie znosi.
JESTEM W BARZE. A TY?
BĘDĘ ZA PIĘĆ MINUT!
Niektórych rzeczy uczy się sam...
i mam nadzieję, że wie, kiedy poprosić o pomoc.
LEKCJE GRY NA GITARZE DLA WSZYSTKICH
Spróbuj tak. Palce tutaj.
Nie masz pojęcia, jak długo to ćwiczyłem.
Każdy potrzebuje nauczyciela. Spróbuj jeszcze raz.
Popełnia błędy, próbuje od nowa i znów nawala.
Coś mu nie wychodzi, więc próbuje to naprawić.
Jak wszyscy.
- Za Michaela. - Za Michaela.
Jak myślisz, co jest za tymi drzwiami?
To jedyna rzecz, której nie wiem.
Ja też nie.
Fala powraca do oceanu.
Nikt nie wie, co ocean z nią robi.
Ale jak stwierdziła pewna mądra osoba, nie-robot:
„Urok w tym, że nie wiemy”.
Mogę tu zostać, aż odejdziesz?
Jeśli powiesz to, czego cię uczyłam.
Żałuję, że przekraczasz ostatni próg na krańcu egzystencji,
ale z radością patrzę, jak odchodzisz.
Otóż to.
Doręczono to do mnie przez pomyłkę. To chyba do pana.
Wielkie dzięki.
Chyba wiem, co to.
Ojej.
KARTA KLIENTA
GRATULACJE - ZACZNIJ OSZCZĘDZAĆ!
No proszę. Dzięki. Wielkie dzięki.
Nie ma sprawy. Na razie.
Coś ci powiem.
Zawrę w tym, przyjacielu, miłość z głębi serca
i całą mądrość wszechświata.
Wrzuć na śluz.
Dobra.
Napisy: Ewa Nowicka