NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Upłynął rok, od kiedy trafiliście do zaświatów.
Co utkwiło wam w pamięci?
Nowe, dozgonne przyjaźnie?
Wspólnie pokonane przeszkody?
Dzień, w którym wszystko było z czekolady?
To był super dzień!
Moja czekoladka z masłem orzechowym była cała czekoladowa.
Do końca pierwszego roku zostało wam parę godzin.
Może warto zrobić jak najwięcej dobrych uczynków,
zanim wybije północ? Tak w razie czego.
No wiem. To się wytnie.
Jestem zmęczona. Nie czepiajcie się.
Ten klip, poza ujęciem, w którym Eleanor zdradza cały eksperyment,
wyświetlimy dziś przed przyjęciem.
Jego temat przewodni to: „Minął rok, przed nami wieczność”.
Obowiązuje londyński strój galowy.
W stylu Knightsbridge, nie Kensington.
A już na pewno nie West Brompton.
Wyobrażasz sobie?
Nie.
Tuż po północy, aby zresetować moce przerobowe,
będę pożerać stworzonych przez siebie mieszkańców.
Lepiej na to nie patrzcie.
Nie będziemy. Podczas przyjęcia spróbujemy zgarnąć więcej punktów.
Zaproponuję, by wznieśli toasty,
świętując wzloty i upadki i pokazując wewnętrzy rozwój...
Ludzkość jest ocalona!
Ostatni dzień. Dajmy z siebie wszystko.
Właśnie dlatego, jak może wiecie, wprawiam się w sztuce ludzkiej magii.
Ekstra.
Może bym tak...
Nie. Niesamowity Doktor Presto nie da dziś popisu.
- Jak to... - Magia jest obciachowa,
a co dopiero tutaj, gdzie istnieje prawdziwa magia.
W odpowiedzi na to: zajrzyj do kieszeni.
Nie tej.
Kurczę, wybacz. Jest w mojej.
Ekstra!
Wiesz co? Możesz wystąpić.
- Serio? - Tak, przekonała mnie
ta sztuczka z kieszenią.
Miodzio!
- Wkręcasz mnie. - Tak.
ROZDZIAŁ 46
Nie mogę się doczekać.
Powiem wręcz, że wyglądacie tak olśniewająco,
że wpuściliby was na Met Galę.
À propos, pamiętacie to nagranie z windy,
na którym widać sprzeczkę Solange i Jaya-Z?
Wyczytałem z ruchu warg, że krzyczała:
„To nie fair! To ja chciałam wcisnąć guzik!”.
Okazało się, że to nie była aż taka sensacja.
Serwus. Nieźle dziś mi poszło.
Lepiej zamknę drzwi, żeby laski mnie nie dopadły.
Dlaczego?
Przebierz się. Wychodzimy.
Ach tak, chwila.
Dostałem to od Janet.
Smoking w puszce.
Już miałem ją zwolnić, ale podciągnęła się.
Czekajcie. Najpierw coś wam pokażę.
To wyniki wielomiesięcznej obserwacji.
Pomyślicie, że zwariowałam...
Czemu mielibyśmy tak pomyśleć?
Coś nie gra w tej dzielnicy.
To ma coś wspólnego z kimś z nas.
Pomyśleć, że już prawie koniec,
a nie wiemy, jak nam poszło.
Janet istnieje jakaś szansa, by zapuścić żurawia do tego obelisku?
Sprawdzić tablicę wyników?
Szansa istnieje, owszem.
Jedna do 970 bilionów.
Spróbujmy.
Nie udało się.
Zaraz wracam.
Ogólnie jest dobrze, ale przydałby się konkretny dowód,
że Brent stał się lepszy.
Mógłby na kogoś wpaść
i szczerze przeprosić. „Ups, moja wina”.
Zabiłabym za coś takiego.
Kogo mam przefrunąć?
Panikowanie w decydujących momentach
to moja specjalność.
- Nie trać głowy. - Spoko.
Tylko... Sam wiesz.
Wchodziłam do gry, gdy byłam pewna wygranej
albo gdy mogłam przekupić sędziego.
Jeśli przegramy, to się nieźle wkurzę.
Został nam dzień.
Trzymajmy się planu. Żadnych sztuczek.
Chyba że... magicznych.
Odpuść sobie.
Popieram.
Od samego początku coś podejrzewałam.
Od kilku miesięcy gromadzę dane
i nabrałam pewności.
Coś jest tu mocno spitolone.
Nic mi nie mówiłaś, mufinko.
Nazywasz ją „mufinką”?
Lawina kluczowych informacji.
Zbierałam dowody.
Naruszyłabym proces gromadzenia danych.
Romantyczka.
Powiem, co wiem.
Eleanor i Michael coś kombinują w związku z nami.
W dzielnicy mieszka 300 osób, tymczasem oni
koncentrują się na sześciu obecnych tu osobach.
A na kim mieliby się koncentrować?
Cathy „Durne Gacie”?
Czemu się jej czepiasz?
No wiesz, gacie... „Cathy”... Czego się tu nie czepiać?
Jianyu, coś nie tak? Zlałeś się potem.
Nic mu nie jest.
Zawsze poci się podczas medytacji.
Mówi na to „potytacja”.
Znaczy się, on nie mówi, to ja tak na to mówię.
Kumpluję się ze Stingiem.
Dłużej nie zdzierżę.
Wiem coś, co awansowało z „pikantnego kąska” na „kluczowe info”.
No muszę! Muszę!
To nie Jianyu! Ma na imię Jason i trafił tu przez pomyłkę!
Chidi go kryje i pomaga mu stać się lepszą osobą.
Oczywiście też o tym wiedziałam.
Nie ma co dłużej udawać.
Cześć, Simone. Jason Mendoza z Jacksonville na Florydzie.
Naprzód, Jaguarsi, wiadomo.
Co by tu jeszcze...
Urodziłem się w basenie...
Nic mi o tym nie mówiłeś, kaczorku.
„Kaczorku”? Muszę usiąść. Nie mogę.
Obiecałem, że go nie wydam,
a dotrzymywanie słowa to główna doktryna deontologii.
Romantyk.
Załóżmy, że dzieją się tu podejrzane rzeczy. Co proponujesz?
Nie wiem.
Może to nie jest Dobre Miejsce.
Może to tylko próba.
Podejrzewam, że to jakiś eksperyment
w warunkach kontrolowanych.
Podejdź do tego logicznie.
Jesteśmy w raju.
Mamy tu świeże powietrze, góry, Janet.
Fakt, niektórzy mają poniżej 178 cm wzrostu,
ale poza tym wszystko jest tu idealne.
Nieprawda.
Jason jest tego dowodem,
a jeśli wciąż ci mało,
nie tylko jego nie powinno tu być.
Ma rację. Wiem to na pewno.
Po raz pierwszy chcę, byś mówił dalej.
Na samym początku Mike i Eleanor
powiedzieli mi: „Nie mów nikomu,
ale istnieje jeszcze lepsze miejsce, czyli Najlepsze Miejsce.
Wkrótce tam trafisz, amigo”.
Nie powiedzieliby „amigo”.
Musiałem spędzić rok tutaj, pewnie w ramach testu,
który zaliczyłem.
O północy wsiadam do escalade'a i zmywam się stąd.
- Brent. - Tak?
- Pomyśl. - Dobra.
Jakim cudem trafiłbyś do Najlepszego Miejsca?
Musiałbyś być jednym z najwspanialszych ludzi we wszechświecie.
Nie widzę problemu.
No dobrze. Jak stwierdziła księżna Kate
po wspólnych zakupach na Ibizie:
„Mamy sporo do ogarnięcia”.
Odłóżmy zmartwienia na bok i cieszmy się tym, co mamy.
Nie ma mowy.
Musimy dotrzeć do sedna sprawy.
Idźcie na przyjęcie, ale miejcie oczy otwarte.
Dla nas mam specjalne zadanie.
Świetnie.
Mufinka i kaczorek są na tropie.
05:32:09 DO KOŃCA PIERWSZEGO ROKU!
- Jak idzie? - Doskonale.
- Nieprawda. - No tak, okropnie.
Simone wie, że ta dzielnica to mistyfikacja.
Od miesięcy gromadzi dowody.
Czyli spędzała czas z Brentem i uczestniczyła w zajęciach...
Bo miała ukryte zamiary.
Obserwowała go. Wszystko tu obserwuje.
Wybierzcie kartę.
- Super! - Nie teraz.
Przejrzeli nas.
Podejrzewają coś i eksperyment może wziąć w łeb.
O nie.
Przepraszam, to niechcący.
Co to?
Nic tu nie ma. Znalazłeś coś?
Słowa piosenki, którą napisał Michael.
„Oto żwawa pioseneczka o pociągu do odlotowego miasteczka.
Ograniczony umysł to tylko przeszkoda, wskakujcie, czeka nas kosmiczna przygoda”.
To dowód, że jesteśmy w piekle.
Nie ma tu nic na poparcie twojej teorii.
Dowodów na to, że kłamią, jest w bród. Nie widzisz tego?
To pierwszy projekt Eleanor.
Może po prostu popełniła jakieś błędy.
Powiedziała mi też inne rzeczy, w które bardzo chciałbym wierzyć.
Na przykład?
Coś na nasz temat.
Czemu nie mogę doprowadzić niczego do końca?
Mój pierwszy eksperyment, a teraz ten.
Nie dokończyłem tekstu do „Wsiąść do pociągu purpurowego”,
- bo wyczerpała mi się wena. - Skupmy się.
Nie możemy w ostatniej chwili wszystkiego zaprzepaścić.
Nowy plan. Odwołuję toasty.
Nic nie róbmy
i liczmy na to, że początkowe sukcesy
przysłonią tę ostateczną kompromitację.
Jak Facebook. Albo Ameryka.
Może być? Co ty na to, Michael?
Nie wiemy, jak to wpłynie na wynik eksperymentu.
Nie liczymy, że jakoś to będzie. Mam plan.
Ryzykowny, ale tylko tak możemy sprowadzić ich na właściwe tory.
Ufacie mi?
Tak. Pitolić to. Niech ci będzie.
- Chętnie pomogę coś spitolić. - Ufamy ci.
W takim razie zaufajcie Niesamowitemu Doktorowi Presto!
Pytasz, czy ci ufamy, a potem wyciągasz cylinder?
Pokrewne dusze?
Eleanor tak ci powiedziała?
Tak. Fajna sprawa, co?
Tak sądzę. Myślisz, że to fajna sprawa, taka na całą wieczność?
Chidi, bardzo cię lubię, ale nie sądzę, że jesteśmy pokrewnymi duszami.
Nie wierzę w coś takiego.
No tak.
To prawda.
- Prawda? - Pomyśl racjonalnie.
Nie dziwi cię, że tylko tobie o tym powiedziała?
Czy to dziwne? Owszem.
Czy motywy Eleanor wydają się podejrzane?
Owszem.
Czy to oznacza, że nie mówiła prawdy?
Owszem. Zaczynam cię rozumieć.
Co to ma znaczyć?
Tylko czworo? A Tahani i Jason?
Po co te emotki? Jedna z nich to „imprezowicz”.
To chyba dobrze? Pozytywnie.
Lepiej niż buźka z termometrem, wkurzony kot czy uśmiechnięta kupka.
Musimy dotrzeć na przyjęcie,
nim Eleanor i Michael zauważą, że nas nie ma.
Super. Pocałujmy się.
Wybacz, wciąż mam w głowie te pokrewne dusze.
- Chodźmy. - Dobra.
Panie i panowie... Nie wierzę, że to mówię...
MINĄŁ ROK, PRZED NAMI WIECZNOŚĆ!
...Niesamowity Doktor Presto!
Dziękuję. Wiem, że niektórzy z was nie wierzą w magię...
Zależy w jaką.
Wczoraj wszyscy zjedli lizaki i mogli rozmawiać z ptakami.
No dobrze, ale to ziemska magia,
która jest trudniejsza, a jeśli tego nie rozumiecie,
pomogę wam... zmienić zdanie.
Banknot dolarowy zamienił się w cztery ćwierćdolarówki.
„Rozmieniłem” wasze zdanie?
- Masz tylko trzy. - Co?
Trzy ćwierćdolarówki.
Trzy ćwierćdolarówki. To dopiero sztuka!
Dziękuję.
Mogliby mocniej klaskać?
Reagują na to, co widzą.
Znaleźliście coś?
Tak. Dowód, że kombinują coś tylko z naszą czwórką.
Wciąż nie mamy dowodu, że dzieje się tu coś złego
lub że Michael i Eleanor mają podłe zamiary,
więc nie ma co się załamywać.
Popieram. Tu jest spoko.
Jeśli nie dostaniecie się do Najlepszego,
wstawię się za wami. Macie wizytówki?
Brent. Potrzebuję ochotnika. Podejdź tu.
Zdejmij zegarek i włóż go do kapelusza.
To Rolex. Richie Sambora ma taki sam.
Ostrożnie.
A teraz Niesamowity Doktor Presto
zamieni twój...
Nie!
Brent, słyszysz mnie?
Jeśli to w czymś pomoże, masz gołąbka w kieszeni.
Nieważne.
Tak mi przykro. Musiałem coś przekręcić.
Trzymaj się. Wydostaniemy cię.
No myślę.
Wytoczę wam taki proces, że się nie pozbieracie.
Dobra!
Proszę się rozejść. Damy znać, gdy opanujemy sytuację.
Wy troje. Zostańcie tu i pilnujcie Brenta.
Użyjemy zdalnej, odwiecznej technologii.
- Tahani, Jianyu, znajdźcie linę. - Dobrze.
To co robimy? Schodzimy na dół czy czekamy na linę?
Nic nie robimy. Wypitalamy.
Ziemia się otworzyła i pochłonęła jednego z nas.
Nieważne, co to za miejsce. Megadziury nie wróżą nic dobrego.
Skoro tak,
to gdy ktoś wpadnie do megadziury, należy mu pomóc.
Nie boję się.
Daję znać, że nic mi nie jest. Jestem bardzo dzielny.
Oby się udało. Tylko potwierdziliśmy, że ich okłamujemy.
O raju. To był zły pomysł? A jeśli to był zły pomysł?
Nie był. Był dobry.
- Ktoś jeszcze? - Mówię serio.
W futbolu gra na zwłokę nigdy się nie sprawdza.
To obrona zapobiegawcza.
Nie ryzykujesz i próbujesz utrzymać wynik.
Ale obrona zapobiegawcza zapobiega zwycięstwu.
Zawsze lepiej próbować.
Jason, wyraziłeś się... adekwatnie!
Przepraszam. Nie chciałem.
Plan jest dobry, Michael.
Ufajmy, że są na tyle zgrani, iż uratują Brenta,
wezwą mnie, wsiądą do pociągu i razem wyjadą.
Ale źle, że wybrałem Brenta?
Chidi mógł wpaść do dziury. Albo słodka, maleńka panda.
Albo pudełko pączków. Kto by ich nie lubił.
Brent to słuszny wybór.
Ocalić Chidiego to żaden problem.
To wspaniały i życzliwy człowiek,
z zadkiem, od którego można odbijać monety. Sama próbowałam.
Wrzuciliśmy tam Brenta, bo nikt nie ma powodu,
by mu pomóc, bo to drań.
Brent to przeciwieństwo pączków.
- Sedes z brokułami. - Powiedzmy.
Brent to sedes z brokułami.
I właśnie dlatego,
jeśli zaryzykują, by mu pomóc, zarobią więcej punktów.
Czyli rzut ostatniej szansy.
Ryzykowny ruch, ale jeśli się uda, to wygramy.
Dwie adekwatne analogie z rzędu.
Może to demon w powłoce Jasona.
Naprawdę jesteśmy w piekle?
Nie byłem za życia doskonały, ale ciężko pracowałem.
Wyśmiewając ludzi, których nie znasz.
Pewnie masz rację, Simone. Jak zawsze.
Jesteś instrumentem szarpanym?
- Bo uderzyłeś w moją czułą strunę? - Znów masz rację.
To piekło. I wiem, przez co tu trafiłem.
Mleko migdałowe. Piłem je wiadrami,
mimo że to zgubne dla środowiska.
Gdziekolwiek jesteśmy, nie chcę tu być, gdy wybije północ.
Może to nasza jedyna szansa na ucieczkę.
Nie bez Brenta.
Myślisz, że gdyby role się odwróciły, on traciłby czas, by ratować ciebie?
Może... gdyby miał okazję zaimponować Elle Macpherson
albo wziął mnie za księcia, za którego należy się wykupne...
Nie w tym rzecz. Człowiek tkwi w dole.
Mam obowiązek my pomóc. Nieważne, co on by zrobił.
Nie zgadzam się.
Jeśli eksperyment naukowy daje tysiąc razy
ten sam wynik, to pora dać sobie spokój.
Brent miał tysiąc okazji, by stać się lepszym człowiekiem.
Raz zachował się tak okropnie, że uderzyłeś go w twarz.
Zrobiłem to, myśląc, że gdy odejdzie z naszej grupy,
znajdzie sobie inną, nadal będąc w niebie.
To się zmieniło. Nie zostawię go tak.
Cóż...
szanuję twój wybór.
A ja twój.
Wiem, że ogólnie zrobiło się tu strasznie,
ale muszę ci coś powiedzieć.
W życiu nie widziałem tak nudnego zerwania.
Chidi, nie pękaj.
Autobus kursuje co kwadrans.
00:25:14 DO KOŃCA PIERWSZEGO ROKU!
00:10:01 DO KOŃCA PIERWSZEGO ROKU!
- Gdzie oni są? - Nie zamówili pociągu.
- Pewnie pojechali escalade'em. - To dobrze.
Najważniejsze, że są zgraną grupą i trzymają się razem.
- Halo? Ktoś nam pomoże? - Nam?
Pitolony geniusz spadł, próbując mi pomóc.
- Miałem cię za bystrzachę. - Mówisz serio?
Grupa jednak się nie zgrała,
tylko się rozbiła.
Pomożecie nam? Te skały pod nami są bardzo ostre.
- Boję się. - A ja nie.
- Dajcie nam chwilę. - Daliśmy ciała.
- To koniec. - Nie. Nieprawda.
Nie poddam się. Jak mówiłam, gram tylko, gdy mogę wygrać,
a skoro grałam, to znaczy, że wygramy.
- To nielogiczne. - Cicho. Co możesz wiedzieć?
Dosłownie wszystko, ale kontynuuj, podoba mi się twoje nastawienie.
Mamy jeszcze osiem minut. Próbujmy dalej.
Ale jak? Wszystko popsuliśmy.
Już bardziej się nie da.
Jedno wiem na pewno:
tę samą rzecz można popsuć dwa razy.
Ma rację.
Jeszcze jedno możemy zrobić.
Przykro mi, że was to spotkało.
Mamy tylko parę pytań.
Gdzie jest John i Simone? Nie możemy ich znaleźć.
Odjechali. Nie wiem dokąd.
Wiadomo. Niekoleżeńscy dranie.
Wiesz co, naprawdę się starali,
ale trudno się z tobą kumplować.
Wiesz, o co poszło?
Pozazdrościli mi Najlepszego Miejsca.
Wymiękli.
Nie idziesz do Najlepszego Miejsca.
Nie rozumiesz? Torturują cię. Jak nas wszystkich.
Bo to jest Złe Miejsce.
Stary. Nie wierzę, że to rozpracowałeś.
Zaraz. To prawda? To jest Złe Miejsce?
Tak. Do diaska. Zgadł.
- Ale cośmy sobie podręczyli, to nasze. - Fakt.
Czyli nici z Najlepszego Miejsca?
„Nici z Najlepszego Miejsca?”
Brent, ty buraku. Nie zmieniaj się, stary.
Powiadomimy ich, że zaraz będziecie.
- Tak. - Chwila. Gdzie?
W prawdziwym Złym Miejscu.
Dali nam się z wami zabawić dla rozrywki,
ale teraz idziecie...
I uwierzcie mi...
tam jest dużo gorzej.
- Dobra robota. - Oby się udało.
Została nam minuta.
Niezły zwrot akcji.
Rodem z serii o Chipie Driverze.
- Daj mi spokój. - Chwyta mnie panika, stary.
- Jesteś moim jedynym przyjacielem. - Nie. Nie lubię cię.
- Pomogłeś mi. - Tak.
Bo trzymam się kodeksu moralnego i wszystkim pomagam.
Za to ty nigdy nikomu nie pomogłeś, bo inni cię nie obchodzą,
a to absolutne minimum.
Choćby odrobinę troszczyć się o innych.
Nawet tego nie potrafisz.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Jesteś złym człowiekiem.
- Dasz radę. - Dalej, matołku. Załap wreszcie.
Nieprawda.
Nie... Nie jestem złym człowiekiem.
Nie. Jestem dobrym człowiekiem.
Nie.
Słuchaj, Chidi, cokolwiek nas czeka, muszę ci coś powiedzieć.
Dobrze. Chcę...
Chcę cię bardzo, bardzo przepro...
Przepraszam. Eleanor prosiła o to, gdy skończy się eksperyment.
Cóż, jak mawiają,
gdzieś w niebie właśnie wybiła godzina zero.
Napisy: Ewa Nowicka