NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Siemasz, głąbie.
Cześć, Zła Janet. Jak się miewasz?
Fatalnie.
Przyszedłem cię poinformować, że po pół roku więzienia
w próżni Dobrej Janet nastał twój ostatni dzień.
Opowiem ci coś,
a potem pozbędę się ciebie.
Wreszcie zachowujesz się jak dorosły demon.
O czym mi opowiesz?
Chcesz dowieść,
że ludzie są „dobrzy” i „warci szacunku”,
a nie „pełni cuchnących odchodów”?
Powiedzmy.
Gotowa?
Jeszcze coś, zanim zaczniesz...
ROZDZIAŁ 45
Nieprędko wywietrzeje.
To ta historia? Flaki z olejem.
To element mojej historii. Sama zobaczysz.
Zaczęło się to jakiś tydzień temu.
Wysłaliśmy naszą czwórkę na narty...
Zjechali ze zbocza, połamali kości,
pogubili gacie i świecili gołymi tyłkami. Koniec.
Tak naprawdę poszło lepiej, niż się spodziewaliśmy.
Przyznaję, że się myliłam.
Świetna zabawa!
Może i nie wsiadłem na narty,
bo przeraża mnie pochyła jazda,
ale dom obfitował w zakątki do czytania.
W każdym kącie... zakątek!
Do tego Jianyu poprowadził cudowną medytację.
Jak brzmi wasza mantra?
Moja brzmi jak Cate Blanchett, która mówi: „Rihanna”.
Gratuluję wygranej w remika.
Myślałem, że pozamiatam,
bo grałem w to na studiach.
Rutgers, tak?
Nie, Princeton.
Wiem. Tylko się przekomarzam.
Nieźle! Żartowałaś, tak?
Wiesz, że to Prince... Jasne.
Brawo, drużyno. Świetna robota!
Wszyscy robią postęp, ale nie aż taki jak Brent.
Gdy przegrał z Simone, nie przewrócił stołu i trzasnął drzwiami.
Tylko trzasnął drzwiami. Super!
Nie wiemy, czy naprawdę się zmienił,
czy chce się dostać do „Supernieba”.
Ale zmienia się jego zachowanie.
Pamiętajcie wytyczne.
Najpierw pracujemy nad zachowaniem, potem nad motywacją.
A teraz...
chwila, na którą czekaliście.
Ocalaczem Ludzkości Tygodnia został...
Jason!
Pracuj nadal nad Chidim.
A nagroda dla Najseksowniejszego Ocalacza Tygodnia wędruje do...
Eleanor Shellstrop!
Dzięki, nie odmówię.
Nigdy jej nie wygrałem.
Nie wiem, co powiedzieć.
Może zrób parę przysiadów. Wyrzeźb tyłeczek.
Cudowne zwieńczenie naszych wysiłków.
Wyprawa narciarska, nie tendencyjny system nagród.
Słowem, poczuliśmy, że eksperyment może się udać.
Po czym Brent zachował się...
jak typowy Brent.
Któż by się spodziewał?
Hej, narciarze!
Mam dobre wieści.
Napisałem powieść i jako jajogłowi
macie szansę pierwsi ją przeczytać.
„Dwa metry pod dołkiem: zagadka Chipa Drivera”.
W połowie powieść szpiegowska i kryminał.
W połowie przygoda podwodna, pamiętnik erotyczny
i thriller polityczny.
Do tego w połowie przewodnik po golfie i komentarz społeczny.
Trzy i pół książki w jednej?
Co najmniej. Sprężcie się.
Będzie promo z autografami, a ty mnie zapowiesz.
No wiesz, zachwalisz ją.
Zostały dwa dni. Uwińcie się.
Tahani! Odwołaj inne plany.
Otwieramy wino i czytamy na głos wypociny Brenta.
Ojej.
Nie nabijajmy się.
Podczas wyprawy wydawał się milszy.
Zrobił nam s'mores!
Choć utrzymywał, że to jego wynalazek.
Nie broń go, zanim się nie dowiesz, w kim kocha się Chip Driver.
O nie.
„Nazywała się Scarlett Pakistan.
Typ dziewczyny, której nie sposób ogarnąć na raz.
Trzeba poznawać ją stopniowo, jak dzieło sztuki,
jak Luwr”.
„Jej brązowe oczy przypominały brąz brązowej kredki.
Miała nogi jak Jessica Rabbit z tego znanego filmu”.
„Jej długie, powabne włosy pachniały jak księżyc podczas golfa o zmierzchu”.
Współczuję.
Bywało gorzej.
Na urodzinach Elona Muska
posadzono mnie pomiędzy Silviem Berlusconim a Elonem Muskiem.
Niedobrze.
Brent i Simone to najbardziej skomplikowana para.
Simone pochopnie ocenia ludzi,
a Brent stale potwierdza trafność jej pochopnych ocen.
Musi uwierzyć, że jest lepszy, niż świadczy o tym jego durne zachowanie.
Jak choćby stwierdzenie, że Tahani „brzmi jak angielska królowa,
tyle że brak jej ohydnych zmarszczek”.
Myśleliśmy, że panujemy nad sytuacją.
Ale jak to zwykle bywa,
negatywne skutki poszły jak lawina.
Jak wtedy, gdy ktoś zwróci w autobusie,
a potem wszyscy rzygają?
Powiedzmy.
Coś nie tak?
Brent najwyraźniej opisał nas w swojej książce.
Jedna z postaci to Igby Okularnik,
który „nosi okulary i wełniane kamizelki
i nigdy nie robi nic spontanicznego czy odlotowego”.
Uczę was etyki! Jest coś bardziej odlotowego?
Jeśli chcesz, pomogę ci zrobić coś spontanicznego.
Na Ziemi zwykle działałem bez namysłu
i bez martwienia się o skutki.
Stąd moje przezwisko: „Pozwany”.
Słabe uzasadnienie, ale masz rację.
Co spontanicznego mógłbym zrobić tu i teraz?
Zróbmy listę dziesięciu możliwości
i wyłońmy jedną w ciągu paru dni.
Mam lepszy pomysł. Zatańczmy.
Wyluzujesz się.
W ten sposób pokonamy Igby'ego-sztywniaka.
- Tak jest. Spójrz na te ruchy. - Dajesz!
Nie znam tego kawałka. Kto to?
Ja. Kompozycja własna. Tytuł: „Zawsze będę cię kochał”,
nawias: „Zarzuć zadkiem w wannie”.
Ciekawostka: syreny policyjne w tle są autentyczne.
Ścigali mnie podczas nagrywania.
O nie...
Niech mnie Ga-ga.
Tak więc sprawy przybrały niepożądany obrót.
Możesz przejść do końca?
Nie. Muszę opowiedzieć ci całą historię.
Po co? Każda ludzka historia kończy się tak samo.
Oszczędź mi i powiedz, jak nawalili.
Zbyt szybko ich osądzasz.
Uwierz. Spędziłem z nimi dużo więcej czasu niż ty.
A ja wiem dosłownie wszystko na ich temat.
Wiesz, co teraz dzieje się na Ziemi?
Wojny, morderstwa, kobiety w drogaśnych legginsach nie chcą szczepić dzieci,
a mściwi kolesie z Apple znowu zmieniają końcówkę kabla do ładowania.
Skąd się to bierze?
Ta poroniona nadzieja, że ludzie warci są zachodu?
Ja mówi okropna piosenka
okropnego muzyka, którą wszyscy uwielbiają
i wykorzystują w okropnych zwiastunach filmowych,
ludzie są „na wskroś p-podli”.
A ja twierdzę, że czasem są d-dobrzy.
Powinnaś d-dać im sz-szansę.
Teraz...
Na czym to ja skończyłem?
John odkrył przypadkiem prawdę na temat Jasona.
Dotrzymanie tego typu sekretu
za życia było jego słabym punktem.
Mówiąc w sposób dla ciebie przystępny, plotki zaczęły wylewać się z klopa.
Teraz rozumiem, dzięki.
Jianyu to tak naprawdę Jason z Florydy?
Kto jeszcze o tym wie?
Tylko ja? Mam wyłączność?
Tak. I niech tak pozostanie.
Jeśli to się wyda, kto wie co z nim będzie.
Nie wiesz, czego ode mnie wymagasz.
Dzielnica jest cudowna,
ale przypomina czwarty sezon Downton Abbey.
Piękna sceneria, ale nic się nie dzieje.
Pomyłka z Jasonem
to największa sensacja, od kiedy tu jesteśmy.
Może w zamian za twoją dyskrecję Jason pokaże ci,
jak się robi popisowy numer z Magic Mike'a?
Zawsze chciałeś się tego nauczyć.
Zgoda.
Ale w zamian za cały taniec.
PYSZNE MIEJSCE
Simone nie zapomniała o książce Brenta
i niestety...
„Chip Driver zajechał na miejsce zbrodni swoim cadillakiem, rocznik '68.
»Zaparkuj niedaleko«, warknął w stronę portiera, Luisa.
»Tak jest, señor«, odparł Luis,
który skrycie podziwiał Chipa bardziej niż własnego ojca”.
„Chip zerknął na seksowny zarys zamordowanej ofiary na podłodze.
»Co za strata«, warknął.
Spojrzał na swój rolex, autentyk.
Zbliżała się pora na golfa, więc sprawa musiała zaczekać.
Dobrze, że już ją rozwiązał.
Zabójcą był portier Luis”.
Ujawnia mordercę na dziesiątej stronie. O czym jest reszta?
Co słychać?
Zgłębiamy wybitne dzieło literackie.
Posłuchajcie.
Możliwe, że Brent popełnił parę niedyskrecji.
Mimo to mogłybyście mu wybaczyć?
- Chyba... - Nie.
Nie?
Wybacz, ale nie potrafię.
Powieść zawiera uprzedmiotowienie, mizoginizm i rasizm.
Mamy to znosić nawet w Dobrym Miejscu?
Czemu mamy wybaczać
takim niedouczonym chamom?
Poza tym, choć to mniej istotne,
czemu zamieścił na okładce swoje zdjęcie w myśliwcu?
Znam odpowiedź na to pytanie. Bo jest fanem Top Gun.
Co do pozostałych
musisz zaczekać, aż skonsultuję się
z nieśmiertelnymi istotami, które są bardzo mądre.
Nie brałem cię za profesjonalistę.
Doceniam grę w golfa.
Jak stwierdził Ben Hogan:
„W golfie liczy się następne uderzenie”.
Piękne przesłanie.
Jeśli popełnisz błąd, zawsze masz szansę go naprawić.
Cóż, jak rzekł John Daly do Davida Lee Rotha
podczas Pro-Am w Orlando w 2002 roku:
„Ssij mi kijek, zadojadzie!”.
Dołek! Pokręciła się i wpadła.
Może tak doświadczony golfista powinien grać
bez wspomagacza?
- Tradycyjnie. - Dobra. Czemu nie?
Kurka! Kichnąłeś.
Nie sądzę. Nie mam takiej możliwości.
Ktoś kichnął. Do diaska.
Brent, nikt nie kichnął.
Nie wyszło ci, nic nie szkodzi.
Przyznanie się do błędu nie jest oznaką słabości.
Dobra. Wybiłem z piętki.
Otóż to. Idź po piłkę i postaraj się następnym razem.
A jeśli potem
zaczniesz stosować tę zasadę w życiu, to też spoko.
- Co? - Co? Nic.
Powiem szczerze,
wydawało mi się, że załatałem dziurę.
Myślałeś, że ciołek się zmieni
dzięki jednej przenośni?
No cóż, jestem optymistą.
Ale podczas imprezy wszystko się rypło, niemal na wstępie.
BRENT NORWALK AUTOR POWIEŚCI O CHIPIE DRIVERZE
Dzięki, że nie wsypałeś Jasona.
Od początku Tahani pomaga mi zrozumieć,
że plotkowanie to niezdrowy sposób, by się podbudować.
Z drugiej strony, aż mnie skręca, bo komuś powiedzieć.
Pamiętaj słowa Kanta:
„Musisz dochowywać sekretów przyjaciela”.
Moja ulubiona filozofka, Bethenny Frankel,
powiedziałaby: „Puść to w obieg!” oraz: „Jeśli masz problem z prawdą,
to masz problem ze mną!”.
Błagam ponownie, słuchaj Kanta, nie Bethenny Frankel.
Muszę puścić jakąś plotkę!
Może parę soczystych kąsków z dzielnicy?
Chcesz wiedzieć, kto wciąż nosi durne gacie?
- Nie. - Cathy „Durne Gacie”.
Simone? Rozmyślałam na temat tych pytań, które mi zadałaś.
Wybacz, że tyle to trwało.
Przeglądałam starożytne zwoje, które trudno było... zwinąć z powrotem.
Przemyślałam, co powinnaś powiedzieć,
gdy Brent poprosi cię o opinię.
Ja też. Mam świetny pomysł. Powiem mu, że to denna szmira.
Słuchaj. Masz rację, Brent musi dojrzeć,
ale znam bardziej subtelny sposób, by mu to ułatwić.
Wreszcie!
Aniołki Charliego.
Skończyłyście czytać? I jak?
Cóż, interesujący dobór słownictwa.
Nie widziałam dotąd, by ktoś aż tyle razy użył wyrażenia „poranny namiot”.
Uznałem, że tak właśnie
wyraziłby się minister zdrowia.
Co jeszcze? Więcej kompli.
Komplementów. Gdy mnie zapowiesz.
Już to, że napisałeś książkę, to wielkie osiągnięcie.
No raczej. Fabuła też jest genialna.
Chip znalazł zabójcę już na 10. Stronie. Detektyw wszech czasów.
Wskakuj na podium
i mów od serca o swojej ulubionej książce.
Jednak nie da się ukryć,
że postać Scarlett Pakistan jest wzorowana na Tahani,
ale w mało pochlebny sposób.
Mało pochlebny?
Napisałem, że ma balony.
- Największe komplo! - No tak...
Pamiętasz naszą rozmowę o popełnianiu błędów
i że „liczy się następne uderzenie”.
Chwila. Zgadzacie się z nią?
Nie wierzę.
Nie potrzebuję stróżów poprawności politycznej.
Chciałem dać ci 10% zniżki.
Teraz wybulisz całe 65 dolców, jak reszta.
Nie używamy tu waluty.
Odwołuję promo.
Przez te podłe jędze.
O nie...
Przekonam Simone, by zareagowała jak Brytyjka.
Uśmiechaj się dziarsko, zduś uczucia i pozwól, by smutki
pomalutku rozwiały się w ciągu 50 lat.
Pitolić to! To nie z Simone coś nie tak, tylko z Brentem.
Musi się zmienić.
Nie ma co obchodzić się z nim jak z jajkiem.
Lepiej rozbić mu jajko na twarzy.
Racja. Miarka się przebrała. Spędził na Ziemi prawie 60 lat,
a koniec eksperymentu jest już za pasem.
Nie możemy wiecznie czekać, aż się zmieni.
Janet, gdzie jest teraz?
Zgadnij.
Cześć. Co porabiasz?
- Celujesz do dołka? - Próbuję.
Kijaszek odmawia dziś współpracy.
Uwagi Simone były podłe.
Może wręcz rasistowskie.
No cóż. Sztuka jest subiektywna.
Rzecz w tym, że...
Co tu kombinować, stary, popełniłeś błąd.
Ranisz innych
i musisz wziąć za to odpowiedzialność.
Musisz wrócić i przeprosić.
Poczyń pierwszy krok, by uzdrowić tę dzielnicę.
Dobra. Wykażę się charakterem.
Jak mój ojciec,
który w pojedynkę stawił czoła pozwom grupowym.
Chciałbym do niego dotrzeć.
Może poruszyłaby go teoria umowy społecznej.
Czemu chcesz mu pomóc?
Nawet nie wie, że istniejesz.
Nie obchodzą go inni.
Fakt, nazwał mnie „cykorem w brylach, który posuwa książki na sucho”.
Ale nie lepiej mu darować i odpuścić?
Nie. Bo w ten sposób
godzisz się na takie traktowanie,
a nikt nie zasługuje na coś takiego.
Ani Tahani, ani ja, ani nawet ty, Igby.
Uwaga! Podejdźcie tu, proszę.
Brent chciałby coś powiedzieć.
Jeśli chodzi o moją chwaloną przez krytyków powieść,
bardzo mi przykro,
jeśli ktoś poczuł się urażony.
To żadne przeprosiny.
Właśnie, że tak.
No dobra.
Żałuję, że moja powieść, która nie miała nikogo urazić,
jakimś cudem was uraziła.
Ale to wasz problem.
Brent, nie tędy droga.
Chwila. Przeproś nas szczerze, inaczej marnujesz nasz czas.
Wiecie co? Wcale mi nie przykro. I co wy na to?
To chcieliście usłyszeć?
Oczywiście, że nie.
Zróbmy sobie przerwę. Przekąśmy coś.
Najpierw niech dadzą mi komple, jakie mi się należą!
Chcesz kompla? To masz:
nie sądziłam, że ktoś mógłby napisać aż tak koszmarną szmirę.
Nie wiedziałam, że kogoś byłoby stać
na taki stek rasistowskich, seksistowskich bzdur.
A Chip Driver jest albo prywatnym detektywem,
albo rozgrywającym w Chicago Bears,
albo „najsilniejszym prezydentem na świecie”.
Nie wszystkim naraz.
O rety.
Hańba!
Dokonałem czegoś, napisałem powieść.
Atakujecie mój charakter?
Nazywacie rasistą, seksistą.
Nie jestem ani jednym, ani drugim!
Ja, Brent Norwalk, jestem dobrym człowiekiem.
Jestem w Dobrym Miejscu. Wiecie, co to?
Jestem tu, bo mi się to należy.
Zasłużyłem sobie, bo jestem najlepszy.
Błazen z ciebie.
A z ciebie przemądrzała glista.
Nie mów tak do niej. Mam pomysł.
Przywołam parę dzieł filozoficznych i...
Dość pitolonych książek, Igby.
O tak. Jeśli nie wiesz,
oparłem tę postać na tobie!
Wiem.
- Uważaj! - Atakują mnie!
- To nienaumyślnie. - Pitol się!
To może minibajgle...
w ramach przekąski?
Kruche ego Amerykanów w średnim wieku.
Wiesz, czemu nazywa się ich dziećmi wyżu?
Bo gdy próbujesz sprowadzić ich na ziemię,
zachowują się jak dzieci.
Porażka. Mieliśmy przesiusiane.
Pół roku pracowaliśmy w pocie czoła,
by pomóc czterem ludziom wyzbyć się złych nawyków i nawiązać więź.
I nagle wszystko prysło.
Mówiłam. Ludzie są do bani.
Cóż, ta historia ma jeszcze jeden rozdział.
Źle nam dziś poszło.
I to bardzo. Straciliśmy sporo punktów.
I nie mam żadnych pomysłów.
No dobrze. Zacznijmy od nowa.
Popełnię lekką gafę,
żeby John mógł zaoferować mi pomoc.
Powiem mu, że planuję pasemka ombre,
a on wybije mi to z głowy.
A co nie tak z pasemkami ombre?
Eleanor. Błagam. Dość już na dziś.
Mógłbym podpalić swoje szaty, a Brent by je ugasił.
Wiem, że proponujesz to, bo zawsze mówiłeś,
że wymiatałbyś w płonących szatach,
ale może coś w tym jest.
Będzie zmuszony pomóc komuś bez namysłu.
A Chidi poprowadzi zajęcia z empatii.
Tak! Zapiszmy to sobie.
Mamy sporo czasu,
wyjdziemy na prostą.
To było godzinę temu.
Zaraz potem przyszedłem tu do ciebie po raz ostatni.
Od miesięcy toczymy tę debatę. Ludzie są dobrzy czy źli?
Ale byłem świadkiem tego,
jak radzą sobie z niepowodzeniem,
i zrozumiałem, że zadajemy błędne pytanie.
Nie chodzi o to, czy są „dobrzy”, czy „źli”.
Liczy się to, czy dziś próbują być lepsi niż wczoraj.
Pytasz, skąd czerpię nadzieję?
Oto odpowiedź.
Co robisz?
Odsyłam cię z powrotem.
Nie zamienię cię w kulkę. Pozwolę ci odejść.
Próbowałem cię do nas przekonać,
ale bez skutku, więc nie będę cię więził, bo to by było okrutne.
Pozwalam ci wrócić do siebie,
bo chcę być trochę lepszy dziś niż wczoraj.
Oto twój telefon...
i prezent na drogę.
Ekstra. Książka Brenta?
Nie. Nie miałem gotówki, więc nie mogłem jej kupić.
To manifest.
Opisaliśmy tu wszystko, co przydarzyło się tej czwórce.
Sporządziliśmy go jakiś czas temu z Janet. Uzupełniała go na bieżąco.
- Mam nadzieję, że go przeczytasz. - Jasne.
Ludzie zawsze czytają podarowane im książki.
Bywaj!
Napisy: Ewa Nowicka