NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Co dziś mamy na tapecie?
Chidi chyba rozpoczął już zajęcia.
Sprawdźmy, jak idzie Brentowi.
Tylko Chidi zdołałby sprowadzić tego zupka na dobrą drogę.
Kolekcjonował figurki słynnych filozofów.
„Patrz, Arthur Schopenhauer w niemal idealnym stanie,
i to z piórem!”
Co za ciołek.
Kocham go na zabój.
Może sam sprowadzi całą czwórkę na dobrą drogę.
To dobrze, że skasował sobie pamięć.
A zarazem przykre dla ciebie.
Szanuję to i nieustannie o tym myślę.
Co jest, kurka?
Cześć, Eleanor. Cześć, Michael.
Wybieramy się na piknik.
A właśnie mieliśmy sprawdzić, jak idzie Brentowi.
Chyba nie zagrzeje miejsca.
Przyszedł raz i stwierdził,
że z wartości moralnych miał czwórkę z plusem,
więc to on powinien uczyć innych.
Spytał, czy wiem, że ukończył Princeton.
Ja na to, że wiem.
A on na to, że ukończył Princeton, i wyszedł.
Cóż poradzić?
Tak teoretycznie,
co powiedziałby Kant na temat obowiązku pomagania innym?
Szczerze? Przy tak pięknej pogodzie
pewnie spytałby: „Kto ma ochotę na frisbee golfa?”.
Musicie usłyszeć mój nowy dowcip o Kancie.
Nigdy go takim nie widziałem. Pełen czilaks.
To połączenie imienia „Chidi” ze słowem „relaks”.
Gdy nie ciąży ci odpowiedzialność ocalenia ludzkości,
życie jest sielanką.
Tylko pozazdrościć.
W tym rzecz. Nic go nie dręczy.
Myśli, że za życia dobrze się spisał,
więc zasłużył na nagrodę.
Jeśli nie postawimy go przed stresującymi wyborami,
nie będzie miał szansy stać się lepszym.
Właśnie.
Jeśli chcesz pereł, wsyp sobie piasek do muszelki.
Ostrygi.
Chidi musi żyć w stanie lekkiej udręki.
Zostaw to mnie.
Mam wprawę, jeśli chodzi o dręczenie byłych chłopaków.
Na początek wypełnimy mu gitarę mokrą karmą dla kota.
Możesz się śmiać, ale to działa.
ROZDZIAŁ 42
- Janet, skarbie. - Czołem.
- Ufarbowałaś włosy? - Tak.
Po rozstaniu z Jasonem sporządziłam listę typowych strategii.
Na ósmym miejscu jest rada, by zrobić coś z włosami.
A na 42., by obejrzeć Mamma Mia! Here We Go Again.
Ujdzie.
Choć piosenki są te same co w pierwszej części.
Mam nadzieję, że na tej liście było też: „Rzuć się w wir pracy”,
bo wiem już, jak pomóc Johnowi.
Dzień w spa.
„Dzień w spa”?
Właśnie. Rozpracowałam go.
W roku 2014 John napisał 11 artykułów
wyśmiewających wakacje Gigi Hadid w ekskluzywnym kurorcie na Bali.
A potem sam wyszukiwał tanie loty na Bali
i coś o nazwie „zniżkowy pakiet hotelowy”.
John był mściwy, bo czuł się wykluczony przez bogatych i wpływowych.
Zatem ja, bogata i wpływowa,
zaproszę go do ekskluzywnego świata luksusu i zabiegów kosmetycznych.
Uwielbia plotki.
Powiedz mu, że osiem postaci z Gry o Tron
wzorowano na tobie.
Świetny pomysł. Widzisz? Załapałaś.
Otworzymy mu pory, a potem serce.
Złuszczymy martwe komórki zawiści i oczyścimy mu duszę z toksyn.
- Dzień w spa! - Dzień w spa.
Dzień w spa, tak się cieszę!
Wiem, że nie mogę tu przytyć,
powietrze jest idealne
i nikt nie ma pracy, stresu czy problemów,
ale czuję, że tego właśnie mi trzeba.
Czeka cię niezła gratka, bo Janet stworzyła dokładną replikę
prywatnego, superekskluzywnego spa Victorii Beckham.
Posh Spice?
Spice Spa?
Każdy Anglik marzy o zaproszeniu.
Członkostwo przyznają w oparciu o wagę i dochody.
Za dużo jednego, za mało drugiego, i wylatujesz.
Idziemy?
Jason, jesteś. Musisz nam pomóc.
Dobra, dajcie słoik.
- Co? - Słoik z masłem orzechowym. Dajcie mi.
Mówiliście, że mam wam pomóc go otworzyć.
Nieprawda.
- To kto to powiedział? - Nikt. Zamknij się i słuchaj.
Musisz nam pomóc w ważnej sprawie.
Na pewno?
Pewnie zawalę sprawę. Jak z Janet.
Koleś, ocalanie ludzkości
to dobry sposób, by się pocieszyć.
Janet nie ma auta, które mógłbyś zarysować,
czy domu, który mógłbyś puścić z dymem.
Dobra, wchodzę w to. Możecie na mnie liczyć.
Dajcie ten słoik.
To ma być przenośnia?
Zadanie, którego się podejmujemy, jest owym słoikiem,
który otworzysz, wykonując to zadanie?
Tak.
Bosko, woda ogórkowa.
Nie, to świeża woda z posiadłości Oprah na Maui.
Z grzybami z jej prywatnego mokradła w Pirenejach.
O raju, smakuje jak cukierki.
Jak mawiają:
„Nie ma nic lepszego niż grzyb z mokradeł Oprah”.
Nie wiedziałem, że tak mawiają.
Tyle fajnych rzeczy mnie ominęło.
Nic cię już nie ominie.
Wreszcie doświadczysz wszystkiego, co najlepsze.
Przydałaby się tylko porcja soczystych plotek.
Proszę bardzo.
Otóż wpadłam raz na Robbiego Williamsa, Heidi Klum
i dziewczyny z Fifth Harmony na wiosennym pokazie Dolce & Gabbana.
Nie znoszę go, nie cierpię jej, tamte mam gdzieś, pokaz do kitu. Opowiadaj.
Mówisz, że Natalie Portman dubluje Scarlett Johansson?
- Czemu? - Dla satysfakcji. Żeby móc się chwalić.
Jasne. Czaję.
Tahani, czuję się cudownie. Dziękuję.
Ależ nie ma za co.
A wiesz, co dodałoby ci większego blasku?
Na Ziemi zawrotną karierę robiła pewna duchowa terapia.
Zajęcia z etyki.
To jak lewatywa dla duszy.
Prowadzi je nasz miejscowy filozof,
Chidi Anagonye.
Może wspólnie się zapiszemy?
Czy chciałbym spędzić swój czas w raju, uczęszczając na zajęcia z filozofii?
Nie.
Trzymaj się, złotko. Pa.
- Piknik się udał? - Jak najbardziej.
Oblazły nas mrówki, ale okazały się pomocne.
Nosiły nasze kieliszki z winem
i składały serwetki. Słodkie stworzonka.
Czekaj, aż zobaczysz, jak wydry ścielą łóżka.
Słuchaj, znasz mnicha Jianyu?
Chce się zapisać na twoje zajęcia.
Jasne, możemy je wznowić.
Podyskutujemy o Laozim i Konfucjuszu.
Ekstra! Wszystko jest ekstra.
Wspaniale.
Tylko coś dodam. Trudno mu się przystosować.
Mnisi podobno są niezbyt towarzyscy.
Obiecaj zrobić wszystko, by mu pomóc.
Obiecuję, że zaopiekuję się nim jak własnym bratem.
Obietnica złożona przez zagorzałego wyznawcę Kanta
to najbardziej niepodważalna umowa w całym wszechświecie.
- No to na razie. - Pa.
Zatem, Jianyu, chciałbyś może...
Cicho. Nie jestem mnichem.
Nazywam się Jason Mendoza,
jestem DJ-em z Florydy i trafiłem tu przez pomyłkę.
Pomóż mi, brachu. Boję się.
Herbaty. Pytałem, czy chcesz herbaty.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Spełniłeś moje marzenie. Mam gdzie wpadać na chatę.
- Wszystko spoko? - Nie.
Od tygodnia boli mnie brzuch. Tyle razy o mało nie wpadliśmy.
Błagam, koniec kanapek z pulpetami i rysowania piersi w piachu.
Nie mogę kłamać, by cię kryć.
Pamiętaj, że masz być mnichem.
Eleanor i Michael przyszli. Co za niespodzianka!
Zmieniłeś wystrój.
Tak, moje mieszkanie miało strój,
a teraz ma... wystrój.
- A jak tam Jianyu? - Jak to mnich.
Cichy. Spokojny.
Nie zdarza mu się pochłaniać sera z puszki.
Jaki byłby z niego mnich? Żaden!
No cóż...
nadal tu jesteście.
Chcemy prosić o przysługę.
Zabrałbyś dziś Jianyu na hawajską imprezę?
Nadal nie integruje się z resztą mieszkańców.
Mógłbyś pomóc mu się przełamać.
- Chyba nie dam rady. - A to czemu?
Właśnie sobie przypomniałem... Jednak dam radę. Zatem do zobaczenia.
No dobra. Na razie.
Nie pojmuję, czemu John nie poczynił postępów.
Tyle zrobiłaś, by poczuł się wyjątkowy.
Właśnie.
Prywatna wycieczka po Luwrze. Mógł dotykać eksponatów.
Przejażdżka na Aquamanach.
I tyle zabiegów kosmetycznych, że moje włosy zbytnio się błyszczą.
Nieźle się dogadujemy,
ale nie chce słuchać o samodoskonaleniu.
Opiera się równie mocno,
co Timothée Chalamet, gdy nalegałam, by wyszedł na słońce.
Przejrzałam ponownie jego akta. Nie obchodź się z nim jak z jajkiem.
Powiedz mu wprost, że potrzebuje pomocy.
Może masz rację.
Przypuszczę atak,
jak sześć z ośmiu postaci Gry o Tron, które na mnie wzorowano.
Właśnie.
- Jak ci idzie z Chidim? - Jak po maśle.
Wystarczy, że jestem sobą, a on panikuje.
Nie tylko on, mój drogi.
Jak jeszcze możemy mu dopiec?
Słuchaj, E-ziomówa,
wiem, że nie jestem specem od planów czy pomysłów,
ale radzę wrzucić na luz.
Jest już nieźle zestresowany.
Bez przesady. Jeszcze go nie mdli.
Ile rennie dziś zażył?
- Jakieś 20. - Za mało.
Musi zażyć cały karton.
Cierpiąc katusze, przyłoży się do nauczania ciebie
i reszty, aż w końcu ocali całą ludzkość.
To taki Superman z rozwolnieniem na tle nerwowym.
Przygotuj się. Wkrótce wygłoszę mowę.
Hej, laska. Wpadniemy jutro do spa?
Chcę wypróbować zabieg „Mała syrenka”.
Usuwają struny głosowe
i w zamian masz boskie nogi.
Może. Ale chcę poruszyć ważny temat.
To, co pisałeś, szczerze powiem...
- sprawiało mi ból. - Że co? Podaj przykład.
Gdy przytyłam dwa kilo, nazwałeś mnie Ta-pani Je Jak-wilk.
Natchnęło mnie.
Tak pojechałeś po Day-Lewisie, że rzucił aktorstwo.
Czyżby wcielał się w kogoś,
kto wygląda dobrze w dzwonach?
Wiem, co tu jest grane. Fałszywa przyjaźń.
Zwodziłaś mnie przez tydzień, by nagle mi dokopać.
Nieprawda.
Chcę ci tylko uświadomić, że raniłeś ludzi,
ale masz szansę stać się lepszy.
Co proszę? I kto to mówi?
Gdy ty obracałaś się w wyższych sferach,
ja żyłem w realnym świecie, w którym trzeba płacić rachunki.
Tyrałem nad blogiem 16 godzin dziennie, by zdobyć miliony czytelników.
To z tobą jest coś nie tak. Nie przypisuj innym swoich wad.
Kolejny desant do Plotek z klopa.
Witam wszystkich! Dobrze się bawicie?
Zaplanowaliśmy dla was coś wyjątkowego.
Każdy z was dostał magiczny kamień wulkaniczny.
Gdy wrzucicie go do ogniska,
otrzymacie to, czego najbardziej pragnie wasza dusza.
Podejdź, Matildo. Rzuć kamień.
Moje zwierzątko z dzieciństwa. Pan Skorupka.
- Cześć. - Też chcę.
Nie! Nie wolno ci, pod żadnym pozorem.
Dobra. Ale muszę.
Nie. Jeśli rzucisz kamień,
przywołasz coś, czego pragniesz, a kto wie, co to takiego?
Ja.
Mój stary motor z Pamelą Anderson na baku.
Wybuchł po tygodniu,
bo ktoś chciał sprawdzić, co się stanie,
gdy wleje do silnika płyn do zapalniczek.
Tym kimś byłeś ty?
Tak. Wybuchł. Wiedziałem.
Słuchaj, może mnich Jianyu lubi motocykle.
Przecież go nie znamy.
Żaden mnich nie pragnie motoru z twarzą Pam Anderson.
Nie z twarzą.
Nie!
Motocykl z rozwiązłym wizerunkiem? Czyj to kamień?
Mój.
Jianyu rzucił mój kamień, by pomóc
swojemu kumplowi, który uwielbia motocykle i kanadyjską aktorkę Pamelę Anderson.
Dzięki, Jianyu.
A teraz dosiądę go i odjadę.
Zabiorę tę bestię na przejażdżkę.
Tak jest.
Jedziemy z tym koksem.
Świetnie poszło, nie ma co!
Chidi jest w rozsypce.
Otwórzmy szampana.
Zawołajmy magiczne mrówki.
Nigdy nie był poddany aż takiej próbie.
Musimy dorzucić do pieca.
Skłamał w żywe oczy.
Spanikuje i nikomu więcej nie pomoże.
Starczy na dziś.
Nie ma mowy! Musimy go doprowadzić na skraj załamania.
Urabiać jego delikatną psychikę,
aż się zapowietrzy i zacznie tracić zmysły.
Cześć. Słuchajcie...
- Macie chwilę? - Tak.
Muszę coś wyznać. Otóż...
Nie mogę.
Nie. Słuchajcie, nie teraz.
Całe życie bolał mnie żołądek,
bo nie umiałem podejmować decyzji.
Początkowo tutaj mi przeszło, ale ostatnio znów cierpię katusze.
Dlaczego? Jesteś w Dobrym Miejscu.
No tak. Ale mam dylemat.
Jeśli wybiorę opcję A...
A jeśli wybiorę opcję B...
Nie.
Posłuchaj. Czasem przeciwieństwa losu pomagają nam czynić postępy.
Zmaganie się z moralnym dylematem
może wyjść ci na dobre.
No tak.
Nie.
Przywykłem do moralnych dylematów. Lubię je. To moja działka.
- Ale wydaje mi się, że... - Co?
Że to jakiś rodzaj kary.
Wiem, to niemądre. To Dobre Miejsce.
Nie skrzywdzilibyście nikogo.
Ale mam poważne obawy, że zrobiłem coś nie tak,
a teraz wszechświat mści się na mnie.
O nie.
O co chodzi?
O nie. Nie.
Doprowadziłem Boga do łez?
Ból żołądka. Witaj, druhu.
John jest niemożliwy.
Gość, który wszczął przewlekłą utarczkę w sieci z Jacobem Tremblayem,
mówi, że to ze mną jest coś nie tak?
Może bądź jeszcze bardziej dosadna.
Uderz go w twarz.
Sama nie wiem. Jestem naładowana.
Jesteś dla niego miła i nie podoba mi się, jak cię traktuje.
Może to na nic. Zbytnio się różnimy.
Babrał się w trzewiach Internetu,
zazdrosny, żałosny, bez przyjaciół,
zaś ja obracałam się w wyższych sferach...
zazdrosna, żałosna, bez...
przyjaciół.
Podeszłam do tego od złej strony.
Właśnie. Proszę bardzo.
Nie trzeba.
Dlaczego płaczesz?
To wszystko moja wina. Obiecałam, że się tobą zaopiekuję.
- Naprawdę? - Tak. Obiecałam.
Architekt odpowiada za całą dzielnicę,
dlatego boli ją, gdy ktoś cierpi.
Wiesz co? Chodź tu.
Nie martw się.
Mamy proste rozwiązanie na wszelkie problemy.
- Świetnie. Jakie? - Pozbywamy się ich.
Mówisz, że masz problem, a my go usuwamy.
Choćby...
Powiedzmy, że masz problem z wazonem.
Widzisz?
Powiedz, co cię gryzie. Machnę dłonią, usunę twój problem
i będziesz dalej wiódł swoje idealne życie.
Motocykl. To właśnie jest mój problem.
Z jakiegoś powodu nie sprawia mi
aż tyle radości, ile powinien,
- więc lepiej się go pozbędę. - Załatwione.
Znowu?
- Już. Problem z głowy. - Świetnie.
Mam nadzieję, że ci przejdzie.
Nic jej nie będzie.
John? Chcę ci coś powiedzieć.
Druga runda? Dawaj.
W 2007 roku Blake Lively zaprosiła mnie na urodziny
Leonarda DiCaprio na megajachcie Paula Allena.
Trzy wzmianki celebrytów naraz.
Zaproszono setkę najbogatszych i najsławniejszych członków socjety.
Odkryłam, że mają pokład dla VIP-ów.
A tam jeszcze bardziej ekskluzywne pomieszczenie,
do którego dostałam się, wprowadzając tajny PIN.
Zgadnij, kto tam na mnie czekał.
Przyznam, że umieram z ciekawości. Kto?
Nikt.
Byłam tam tylko ja.
Reszta bawiła się na zewnątrz,
ale byłam tak opętana ideą statusu, że stamtąd nie wyszłam.
Przez cały wieczór nie zamieniłam z nikim słowa.
Porywająca historia. Szkoda, że nie dłuższa i nie rzewniejsza.
Chodzi o to, że obsesja na punkcie aksamitnego sznura
nie uczyni cię szczęśliwym. Nieważne, po której jesteś stronie.
Stanowimy żywe dowody.
Ale teraz jesteśmy tutaj.
Możemy zacząć od nowa?
Cóż...
skoro mamy się przyjaźnić, to muszę coś powiedzieć.
Szczerze żałuję tego, co wypisywałem o tobie na blogu.
I na Twitterze.
I na okładce programu przed drugim aktem Wicked.
Poprosiłem kogoś, by ci go przekazał
od anonimowego, sumiennego obywatela.
Ty to napisałeś?
Fakt, grzywka „pogrubiała mi uszy”.
Należało mi się.
Uroczy wieczór.
Przejdziemy się?
Jason? Mam nowy plan.
Zamiast unikać przyłapania, będziemy studiować etykę.
Pomogę ci polepszyć charakter.
Ekstra. Zawsze chciałem ładnie pisać.
Dlatego podbierałem darmowe długopisy.
Chwila. Wnoszę poprawki do programu nauczania.
Zajefajnie. Wymiatasz.
Jesteś ludzką wersją motoru z cyckami Pam Anderson.
Dzięki. To niebywały komplement.
Przykro mi, że twój motocykl wybuchł.
Spoko, ziomal.
Motocykle już tak mają.
Chidi i Jason są na dobrej drodze.
- Jak się czujesz? - Trochę lepiej...
ale nadal okropnie.
Torturowałaś go, bo nie było innego wyjścia.
Wiem.
Posunęłam się za daleko.
Co gorsza, podobało mi się to.
Jestem zła, że mnie porzucił,
choć nie powinnam tak mówić, bo poświęcił się dla nas,
ale i tak jestem zła, że mnie zostawił, przez co czuję się winna,
przez co jestem zła, przez co chcę pogadać z Chidim,
bo zawsze tak robię, gdy jestem zła.
Obłędne błędne koło.
Nadal nie ogarniam wachlarza ludzkich emocji.
Czujecie radość, gdy powinniście się smucić,
złość, gdy powinniście się cieszyć,
wysyłacie SMS-y, gdy powinniście trzymać kierownicę.
Wiem, to z innej beczki, ale równie niepojęte.
Chcę powiedzieć, że w tym przypadku,
choć to nieracjonalne, masz prawo czuć się zła.
Nie bądź dla siebie surowa.
Przemyśl to i przetraw to sobie.
I pozbieraj się do zupy, bo czeka nas sporo pracy.
Dzień dobry.
Chcecie usłyszeć sprawozdania?
Pierwsze miejsce! Znaczy się, zacznę pierwsza.
Poczyniłam niesamowite postępy z Johnem.
Super. Będzie chodził na zajęcia?
Filozofia aż tak mu się nie przyda.
Będzie zgłębiał autentyczne relacje międzyludzkie.
Na początek
obejrzymy wspólnie i bez ironicznego podejścia
film z Britney Spears Dogonić marzenia.
Uwierzcie,
to wielki krok w odpowiednim kierunku.
Świetna robota, Tahani.
Jason, poważnie, brawo.
Dzięki.
To były ciężkie dwa tygodnie,
ale fajnie było ruszyć mózgiem i mieć... przydatność.
Jasna sprawa.
Cóż, wreszcie możemy stwierdzić,
że cała czwórka zmierza w dobrym kierunku.
Zatem... co dalej?
Napisy: Ewa Nowicka