Odcinek porusza temat zaburzeń odżywiania, co może być stresujące.
Informacje dla osób cierpiących na te zaburzenia
dostępne są na www.wannatalkaboutit.com.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
…jego partii.
Według Haseltine’a Brytania musi sięgnąć po środki nacisku,
ot choćby żeby nie zrobili tego inni.
W starciu żołnierzy z terrorystami w Ulsterze zginęła jedna osoba.
Aresztowano podejrzanych o fałszowanie głosów w związku transportu.
Zamieszanie z folią spożywczą…
Dziękuję.
…po ostrzeżeniu przed rakiem. I rzeź zwierząt.
Towarzystwo ochrony zwierząt chce powstrzymać eksport żywca.
Michael Heseltine przemawiał na konferencji w Hamburgu.
Teraz wraca do Londynu
na obrady Izby Gmin.
Sir Geoffrey Howe ma podać szczegółowe powody
swojej rezygnacji.
Czy sir Goeffrey może powiedzieć coś,
co wpłynie na decyzję pana Heseltine’a co do kandydowania?
Cóż, sir Geoffrey jest bardzo ostrożny.
Spodziewam się, że dokładnie przygotował swoją przemowę.
Zastanawiam się, czy będzie na tyle eufemistyczna,
by nie zaszkodzić pani premier.
Sir Geoffrey ma od niej odmienne poglądy.
Myślę, że podkreśli te różnice, ale czy zrobi to jasno i wyraźnie,
atakując jej przywództwo w partii?
Przekonamy się.
Przypominam, że oświadczenie o rezygnacji
ma zostać wysłuchane w ciszy i bez przerywania.
Sir Geoffrey Howe.
Tak jest.
Panie przewodniczący,
ku mojemu zdumieniu minęło ćwierć wieku,
odkąd ostatni raz przemawiałem z tych ław.
O ile wiem, zarówno kanclerz, jak i gubernator są amatorami krykieta.
Ale nie mają monopolu na krykietowe metafory.
Ostatnio bliscy współpracownicy pani premier
czują się jak wysłani na boisko odbijający,
którzy w chwili rozpoczęcia gry odkrywają,
że kapitan drużyny połamał im kije.
Spokój!
Spokój.
Sedno sprawy, panie przewodniczący,
najlepiej ujął pewien brytyjski biznesmen
operujący na giełdzie w Brukseli, który do mnie napisał.
„Ludzie w całej Europie”, napisał,
„widzą, jak nasza premier kiwa palcem
i słyszą jej emocjonalne: »Nie«
o wiele wyraźniej niż treść precyzyjnie sformułowanych oświadczeń.
Dlatego gotowi są uwierzyć, że wszyscy podzielamy jej nastawienie.
W końcu czemu niby”, zapytał,
„od tak dawna jest naszym premierem?”
„To jest”, według autora listu,
„bardzo poważny problem dla naszego kraju”.
Niestety, panie przewodniczący, muszę się zgodzić.
To konflikt lojalności.
Wobec mojej szanownej przyjaciółki, pani premier,
a w końcu po dwóch wspólnych dekadach
ta lojalność wciąż jest bardzo głęboka.
I lojalności wobec tego, co uważam za prawdziwe dobro narodu.
Ten konflikt lojalności stał się zbyt wielki.
Już nie wierzę, że to możliwe,
by rozwiązać go, pozostając w rządzie.
Dlatego zrezygnowałem.
Zrobiłem to, co uważam za słuszne
dla mojej partii i dla mojego kraju.
Nadszedł czas, by inni rozważyli własną odpowiedź
na tragiczny konflikt lojalności,
z którym sam się zmagałem, być może zbyt długo.
Tak jest.
Lilibet?
- Królowa? - W salonie, Wasza Wysokość.
Rozumiem.
Ponownie nawiązała romans z majorem Hewittem,
rażąco lekceważąc porozumienie, które wypracowaliśmy na spotkaniu z tobą.
Spotkaniu, na którym bezczelnie cię okłamała.
Chyba zgodzisz się, że nie mam wyjścia i muszę wnieść o separację.
Karolu!
Jestem taki nieszczęśliwy, choć jest ktoś, kto by mnie uszczęśliwił.
- Szybko, włącz telewizor. - Czemu?
To idy marcowe.
Dla naszego Juliusza Cezara, a może raczej Julii Cezar?
Właśnie prowadziliśmy ważną rozmowę.
…jej styl rządzenia.
Mówi, że jej koszmarna wizja Europy zagraża przyszłości kraju.
Czy przemowa sir Geoffreya,
w której poprosił innych, by rozważyli swoją odpowiedź,
może być odczytana inaczej niż jako wezwanie do walki
o przywództwo?
To jedna implikacja. Niektórzy twierdzą, że to coś więcej.
Że namawia do głosowania przeciw pani Thatcher…
To największe zagrożenie dla jedenastoletnich rządów…
Pierwszy raz od 15 lat…
Sir Howe, długoletni kolega pani Thatcher,
obrócił się przeciwko niej w Izbie Gmin,
oskarżając ją, że ryzykuje przyszłość kraju.
Po raz pierwszy wyjaśnił,
czemu zrezygnował ze stanowiska wicepremiera.
…nie stosowała się do europejskich uzgodnień.
…spodziewano się eufemizmów.
Zamiast tego lata urazy i frustracji
zostały uformowane w gorzki atak na panią Thatcher
i jej stosunek do Europy.
Wezwał konserwatystów,
by rozważyli, jak to ujął, konflikt lojalności…
Howe ostro skrytykował…
Zwolennicy pani premier są rozgoryczeni
i liczą na reakcję na jej korzyść. To zależy od konserwatystów…
Premier Thatcher rzucono wyzwanie, przez które może stracić pracę.
…deputowani, ministrowie i lordowie próbują ocenić to,
co jeden z nich nazwał podżeganiem do buntu,
a co według innego jest po prostu zdradą.
WOJNA
SZKOŁA LUDGROVE
William!
Biegnij!
Ivo ją ma!
Dalej, Ivo!
- Ivo! - Ruchy!
Tak, brawo!
Dobra robota!
Brawo, Ivo!
Jest wspaniały, prawda?
Widziałeś? Tak!
Brawo, chłopcy!
Pa, kochanie. Już niedługo święta.
Kocham cię.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Zobaczymy się na święta.
Do zobaczenia.
Trzymaj się.
I to tyle?
Już nigdy więcej nie porozmawiamy?
Skoro każda rozmowa kończy się kłótnią,
chyba lepiej milczeć.
Co to za podróż do Nowego Jorku?
Nie dziw się tak.
Rząd poprosił. Wszyscy wiedzą, że lecę.
Nie, że lecisz sama.
Co za brzydki, chciwy wyskok.
Wolałabym podróżować z mężem.
I co byś robiła?
Przez kilka ostatnich miesięcy nie byłaś w stanie
pójść do fryzjera, a co dopiero reprezentować królową.
Choć z tego, co wiem, znalazłaś czas, by odwiedzać innych ludzi.
Myślę, że z tej rozmowy nic nie będzie.
To ty chciałaś rozmawiać.
Ja mówiłem, że lepiej milczeć.
Pani Thatcher. Pani premier?
Jeden kryzys wybił się ponad inne, Wasza Królewska Mość.
- Tak. - Niedogodność, której wolałabym uniknąć,
biorąc pod uwagę wyzwania, przed którymi już stoi kraj.
Kryzys w Zatoce.
Ten kryzys?
To obecnie największe wyzwanie.
Myślałam, że chodzi pani o sprawy krajowe.
Jest kilka drobnych spraw,
zmiany w koncesjach na połowy,
ale nie chciałabym marnować nimi pani cennego czasu.
Nie powinnyśmy omówić tamtego przemówienia?
Jakiego przemówienia?
Z okazji rezygnacji sir Howe’a, które wywołało takie poruszenie.
Po co mamy je omawiać?
Bo wszyscy o nim mówią.
Biedny Geoffrey.
Zaoferowałam mu stanowisko wicepremiera,
a on chyba źle to odebrał.
Według prasy jego słowa to wyzwanie rzucone pani przywództwu.
To zależy od tego, które gazety pani czyta.
Nie tylko gazety. Telewizja również.
Albo ogląda.
Jako monarcha muszę zapytać…
czy spodziewa się pani głosowania?
- Odwiedziła mnie dziś pani premier. - Tak.
By omówić kryzys w Zatoce.
Co?
Nie to, że została dźgnięta w plecy
przez wiernego sprzymierzeńca?
Spytałam o to.
- Naprawdę? - Tak.
Odważna jesteś.
Co powiedziała?
Że sytuacja jest niefortunna…
…ale to niewiele ponad błahe rywalizacje i urazy…
…niczym spory na podwórku.
Niebawem będzie po wszystkim.
Poza tym nie powinnyśmy poświęcać nieistotnym…
…przepychankom partyjnym naszego cennego czasu.
Cóż…
Atak sir Geoffreya sprawił, że ta krytyka pani Thatcher
jest dużo groźniejsza.
Myślę, że ma poważne kłopoty.
Nie przegra z Michaelem Heseltine’em w pierwszym głosowaniu,
ale pewnie tyle osób zagłosuje przeciwko niej,
tyle osób wstrzyma się od głosu, by poważnie jej zaszkodzić.
Jedna osoba powiedziała mi, że możliwe jest, jeśli to jej zaszkodzi,
że członkowie gabinetu przekażą jej wiadomość,
że powinna pomyśleć o swojej przyszłości.
Na razie nie ma pewności,
ale bez wątpienia ruch przeciwko pani Thatcher
jest silniejszy niż kiedykolwiek.
Powell.
Tak.
Rozumiem.
Dziękuję.
Ile?
Brakuje czterech.
Nie dość, by uniknąć drugiego głosowania.
To zdrada najgorszego sortu.
Zawdzięczają mi swoje kariery.
- To podłe. - Ci mali ludzie!
A ty chcesz, żebym padła przed nimi na kolana?
Nigdy.
Przyprowadźcie mi ich.
Jednego po drugim.
Pierwszym punktem programu jest nadchodząca wizyta Jej Wysokości…
indywidualna wizyta w Nowym Jorku.
Patrząc na plan wydarzeń,
obawiamy się, że to będzie wyzwanie.
Kilka spotkań dziennie.
- To tylko cztery dni. - W wielu miejscach.
Wszyscy wiemy, jakie to może być ciężkie.
Nikt nie chce, żeby księżna Walii nadwyrężyła swoje siły.
Na pewno nie kosztem zdrowia.
Księżna Walii cieszy się świetnym zdrowiem.
Zdrowia psychicznego.
Nie mówiąc już o tym, jak długo byłaby odseparowana od dzieci,
i o wiążącym się z tym stresie.
Księżna Walii wie, czego się od niej wymaga,
i nie może się doczekać podróży.
Mam tylko jedno pytanie.
Poprzesz mnie?
Oczywiście.
Zawsze będziesz miała moje bezwarunkowe poparcie.
Jestem z tobą.
Możesz na mnie liczyć.
Problem w tym…
…że liczby są przeciwko tobie…
…a twoja niezdolność do zjednania sobie partii…
…w kwestii Europy…
…gospodarki…
…podatków…
Gdybyś była mniej konfrontacyjna…
…gdybyś konsultowała się z gabinetem, zamiast decydować osobiście…
Odrzuciłaś podstawowe konserwatywne wartości
umiaru…
…i współczucia…
A brak szacunku dla centrum…
…cię naraża.
Wystawia na atak i izoluje.
Zawsze będę cię bronił, Margaret.
Zawsze.
Ale…
…jako przyjaciel…
…jako sojusznik…
…chyba mówię w imieniu większości,
że nadszedł czas na zmiany.
W najlepszym interesie wszystkich byłoby,
gdybyś ustąpiła.
Dranie.
Cała cholerna wataha.
Mordercy.
Czyli to tyle?
To koniec?
Nie.
Został mi jeszcze jeden ruch.
Wyślemy więcej żołnierzy do Zatoki.
Sekretarz obrony Tom King powiedział…
Prezydent Bush zadzwonił, żeby powiedzieć, że to barbarzyństwo.
Według kanclerza Kohla to nieludzkie.
Michaił Gorbaczow przypomniał mi, że dziesięć lat temu
to w Wielkiej Brytanii odbywały się demokratyczne wybory,
podczas gdy w Rosji dochodziło do przewrotów w rządzie.
Teraz jest na odwrót.
Wszyscy zgadzają się,
że usunięcie mnie byłoby narodowym samookaleczeniem.
Dlatego przyszłam tutaj.
Żebyśmy mogły razem działać dla dobra kraju.
Jak mogę pomóc?
Rozwiązując parlament.
Co?
Jesteśmy na progu wojny.
Jaki sygnał wysyłamy naszym wrogom,
Saddamowi,
zmieniając teraz przywództwo?
Wyjdziemy na beznadziejnie słabych i podzielonych.
Tak, to niefortunne.
Konsultowała to pani z gabinetem?
Nie, Wasza Królewska Mość.
To z pewnością byłoby typowe działanie?
Z całym szacunkiem,
decyzja o rozwiązaniu parlamentu
leży wyłącznie w gestii premiera.
Mogę to zrobić, jeśli tylko uznam to za stosowne.
Ma pani rację.
Technicznie rzecz biorąc, może pani o to poprosić.
Ale wszyscy musimy rozważyć,
kiedy korzystać z naszych uprawnień, a kiedy nie.
Pani pierwszym odruchem, jak myślę, jest działanie.
Korzystanie z uprawnień.
Tego ludzie chcą od przywódców.
Niezachwianej wiary i siły.
Żeby przewodzili.
Ja tylko zadaję pytanie.
Czy należy korzystać z uprawnień tylko dlatego, że się je ma?
Władza jest niczym bez autorytetu.
W tej chwili
gabinet jest przeciwko pani.
Partia jest przeciwko pani.
A jeśli wierzyć sondażom,
gdyby zarządziła pani dziś wybory,
nie wygrałaby pani.
Co sugeruje, że kraj jest przeciwko pani.
Może nadszedł czas,
by ten jeden raz nic pani nie zrobiła.
Różnica polega na tym…
że królowa ma władzę, gdy nic nie robi.
A ja zostanę z niczym.
Zostanie pani godność.
W dziczy nie ma godności.
Niech pani tak o tym nie myśli.
Niech to będzie okazja, by poświęcić się innym pasjom.
Mam zamiłowania.
Kocham mojego męża, moje dzieci…
Ale ta praca to moja jedyna prawdziwa pasja.
Jeśli zostanie mi odebrana…
tak okrutnie ukradziona…
Najbardziej boli to,
że zaszliśmy tak daleko.
A teraz szansa, żeby dokończyć tę pracę,
zostanie mi odebrana w ostatniej chwili…
To piekło!
On mnie nienawidzi.
Chce, żeby mi nie wyszło.
Mówi wszystkim, że jestem szalona.
Traktują mnie jak wariatkę.
Aż zaczynam wariować.
Czemu zgodziłam się na tę podróż?
To będzie porażka.
Wszystko dobrze?
Chyba tak.
Miło pana poznać.
Kocham cię, Diano!
Diano!
Dziękuję. To bardzo miłe.
Wasza Wysokość.
Miło nam, że księżna tu jest.
To jest Linda Correa.
- Miło cię poznać. - Wasza Wysokość.
Jest lista oczekujących na lokale socjalne…
Skromny szpital w złej części Harlemu,
mało który amerykański polityk pomyślał, żeby go odwiedzić,
ale dziś to ostatni przystanek na trasie księżnej Diany po Nowym Jorku.
Wasza Wysokość.
Dwa lata temu założyliśmy dziecięcy oddział AIDS,
żeby zająć się noworodkami cierpiącymi na tę chorobę.
Cześć.
Wiele dzieci zostało porzuconych,
ma uzależnionych albo chorych rodziców.
Potrzebują rodziców zastępczych, ale ludzie boją się je adoptować.
Dlaczego?
Z powodu uprzedzenia. Strachu przed chorobą.
Okrzyki „Chcemy księżną”
wznoszono dziś w nowojorskim Harlemie.
To triumfalny koniec pierwszej samotnej podróży księżnej.
Bez swojego męża, księcia Karola, osiągnęła zupełnie nowy poziom.
Kochamy ją. Jest piękna. Jest ciepła.
Jest idealna. Nie chcą jej tam? My ją przyjmiemy.
Kiedy przytuliła tego chłopca w szpitalu, niemal pękło mi serce.
Książę Karol ma farta.
Księżno Di, dziękujemy za sprowadzenie miłości i życia na Lower East Side!
Wie, jak sprawić, by ludzie czuli się dobrze, a to dar od Boga.
Tak!
Jeśli ci na mnie zależy,
wybij sobie z głowy rozstanie z Dianą.
Dlaczego?
Nie chcesz, żebyśmy byli wolni, żebyśmy mogli otwarcie być razem?
Chcę.
Ale chcę też uniknąć upokorzeń i ataków.
To mnie czeka, jeśli mam rywalizować z nią o sympatię.
Przegram.
Jestem starą kobietą.
Jestem mężatką.
Nie jestem równie ładna, równie promienna.
Dla takiej jak ja nie ma miejsca w bajce.
A tego ludzie chcą. Bajki.
Gdyby znali prawdę o naszych uczuciach,
mieliby swoją bajkę.
Nie!
Żeby być bohaterką bajki, najpierw trzeba zostać skrzywdzoną.
Trzeba być ofiarą.
Jeśli się ujawnimy, ona nią będzie.
W konflikcie bajki z rzeczywistością
bajka zawsze wygra.
Ona zawsze będzie górą w ocenie opinii publicznej.
O co chodzi, kochanie?
Co w ciebie dzisiaj wstąpiło?
To rzeczywistość.
Ona jest księżną Walii.
Jest przyszłą królową, matką przyszłego króla.
- A ja jestem… - Moją prawdziwą miłością.
…kochanką.
Kochanką księcia Walii, tak jak moja prababka, Alice Keppel,
była kochanką księcia Walii, twojego prapradziadka.
Kochał ją do samego końca.
Zostaw to mnie.
Numer 10 to nie tylko biuro, ale i dom.
Po tylu latach Margaret Thatcher opuściła go przy oklaskach.
Słyszałem, że personel uronił kilka łez.
W głosie pani Thatcher słychać było emocje.
Panie i panowie,
opuszczamy Downing Street po raz ostatni
po przeszło jedenastu wspaniałych latach.
To koniec epoki zdominowanej przez kobietę,
której nazwisko stało się polityczną dewizą.
Jedenaście lat taczeryzmu.
Zdobyła się na to, żeby pomachać tłumom.
Potem niemal opadła maska Żelaznej Damy.
Patrzcie na jej twarz.
Dziękuję.
Przyjaciele mówią, że jest w szoku wywołanym tą niesprawiedliwością.
Trzy wygrane wybory
i zdecydowana przewaga w pierwszym głosowaniu
zostały nagrodzone, jej zdaniem, wypowiedzeniem.
Pani Thatcher ma oczywiście nowy dom w Dulwich…
Martin? Możesz poprosić panią pre…
panią Thatcher, żeby mnie odwiedziła?
Kiedy wstąpiłam na tron,
byłam młodą dziewczyną.
Miałam 25 lat.
Otaczali mnie
wyniośli, protekcjonalni, siwi mężczyźni,
mówiący mi, co mam robić.
Chciałam powiedzieć…
że to, jak radziła sobie pani z protekcjonalnymi mężczyznami
przez wszystkie swoje kadencje
i pozbyła się ich…
Teraz się zemścili.
Byłam zszokowana tym, jak musiała pani odejść z urzędu.
Chciałam okazać współczucie.
Nie tylko jako królowa premierowi,
ale kobieta kobiecie.
Przez całą naszą współpracę
ludzie skupiali się na tym, co nas różni,
co było leniwe i moim zdaniem mylące.
W ten sposób przegapili to, ile nas łączy.
Nasze pokolenie.
Chrześcijańską wiarę.
Podejście do pracy.
Poczucie obowiązku.
Ale przede wszystkim…
oddanie dla kraju, który obie kochamy.
Mając to na uwadze…
Orderu Zasługi…
nie przyznaje jakiś anonimowy komitet.
Decyduje o tym suweren.
Jest wyrazem uznania za wyjątkowo chwalebną służbę.
W danej chwili mogą go mieć tylko 24 osoby.
Ich pochodzenie nie ma znaczenia.
Może go dostać córka księcia.
Albo sklepikarza.
Liczą się tylko osiągnięcia.
A nikt nie może zaprzeczyć…
że teraz to zupełnie inny kraj niż ten,
którym zaczynała rządzić nasza pierwsza pani premier.
Zwykle wręcza się go w pudełku,
ale jeśli mi pani pozwoli…
Gratuluję.
Miło, że przyszedłeś.
Czemu tak mówisz?
Nawet moi zagorzali krytycy przyznaliby, że moja wyprawa nie była katastrofą,
że nie zakończyła się porażką.
Dlatego sądzę, liczę, że przyszedłeś przeprosić,
odszczekać swoje słowa
i pogratulować mi.
Twoja zdolność do okłamywania samej siebie
nie przestaje mnie zadziwiać.
Dobrze, że wróciłaś,
nie czyniąc poważnych szkód. Twoi synowie cię potrzebują.
Nasi synowie z łatwością przeżyli mój wyjazd.
Ale nie wiem jak reszta nas.
Niesłychany egoizm stojący za twoimi pobudkami
i…
chłodna wulgarność twoich wygłupów…
Dobrze wiedziałaś, jakie będą nagłówki.
„Wygłupów”?
Takich ostentacyjnych pokazów.
My tak nie możemy?
Teatralnie tulić nieszczęśników i nędzników,
żeby okryć się chwałą w gazetach?
Wątpię w to.
Sami ledwie potraficie się przytulać.
Tulę, kogo chcę.
Tulę, kogo kocham.
Zwłaszcza gdy dotyka jej egoizm innych i trzeba ją pocieszyć.
- O kim ty mówisz? - O Camilli.
Czemu miałaby mnie obchodzić?
Bo mi na niej zależy!
Czy to rano, w południe czy w nocy!
A ty ją zraniłaś.
A kiedy ranisz ją…
ranisz mnie.
To Camilli pragnę.
To wobec niej jestem lojalny.
- Ona jest moim priorytetem. - Nie matka twoich dzieci?
- Nie wciągaj w to chłopców. - Dobrze. Nie twoja żona!
Nie dam się dłużej obwiniać za tę groteskową pomyłkę!
Umywam od niej ręce!
Jeśli masz zażalenie…
bo…
nie jesteś kochana…
albo doceniana w tym małżeństwie…
zgłoś je ludziom, którzy je zaaranżowali.
Uczy się.
Idzie mu coraz lepiej.
Opowiada dowcipy,
ale zaczyna od puenty, co jest zabawniejsze od dowcipów.
Tu jesteś.
Mamo.
Pewnie nikt ci nie powiedział, ale poprosiłam moje biuro,
żebyśmy miały chwilę na prywatną rozmowę.
Chyba nie tutaj?
Nie, nie tutaj.
Ani teraz. Trzeba nakarmić psy.
- Psy. - Tak, psy.
Zrobimy to kiedy indziej.
Kto jest głodny?
Jesteście głodni?
Jak wam minął dzień?
Miałeś udany dzień? Bawiłeś się?
- Co tu robisz? - Nie masz nic przeciwko?
- Liczyłem na rozmowę we dwoje. - Doprawdy, co z wami jest?
Z nami?
Ty i twoja żona czyhacie na mnie wszędzie, niespokojni, i chcecie rozmawiać.
Owszem, chcę, mamo.
Musimy porozmawiać.
Porozmawiajmy.
Możemy to zrobić jak Tajna Rada?
Na stojąco, żeby się nie rozwlekać.
Małżeństwo.
Miałam straszne przeczucie, że o to chodzi.
Zrobiłem, co mogłem.
Starałem się, ale cierpię!
Nie cierpisz. My cierpimy, musząc to znosić!
Pozwól, że coś wyjaśnię.
Ludzie widzą w was uprzywilejowanych młodych ludzi,
którym szczęście przyniosło wszystko, o czym można marzyć.
Nikt nie znajdzie tu powodu do cierpienia.
- Znaleźliby, gdyby wiedzieli. - Co?
Wiedzą, że zdradzasz żonę
i nie próbujesz tego ukryć.
Wiedzą, że przez ciebie ma problemy psychologiczne
i je albo nie je, czy co ona tam robi.
Wiedzą, że jesteś rozpieszczony, niedojrzały i wiecznie narzekasz,
i jesteś mężem identycznej kobiety.
Wszyscy mamy tego dość.
Wszyscy chcemy tylko,
żebyście przestali robić z siebie pośmiewisko,
naprawili to małżeństwo i odnaleźli się w tej sytuacji.
A jeśli chcę separacji?
Wykluczone. Rozwód też!
Nie zawiedziesz rodziny.
- A jeśli chcesz kiedyś być królem… - Chcę.
…to zacznij się zachowywać jak król.
- …królika między oczy. - Nie!
Widzieliście Dianę?
Proszę.
Halo?
Proszę, nie.
Chciałem spytać, czy wszystko w porządku.
Wiesz, chyba nigdy nie byłem w tym pokoju.
Ta rodzina potrafi być szorstka.
Na pewno czasami…
dla wrażliwej osoby
to musi być…
Pozwól, że spytam. Jak się czujesz?
Jak w zimnej, zamarzniętej tundrze.
Tak.
Czyli to takie uczucie.
To lodowata, ciemna, pozbawiona miłości jaskinia…
bez światła…
bez nadziei… gdziekolwiek spojrzeć.
Ani odrobiny.
Rozumiem.
On zmieni zdanie.
Zmieni je.
W końcu.
Gdy zrozumie…
że nie może mieć tej drugiej.
Czy pomoże ci świadomość, że wszyscy myślimy, że oszalał?
Kiedyś by mnie to uspokoiło,
ale teraz to już nie wystarczy.
Proszę pana.
A jeśli on…
Jeśli ta rodzina nie może mi dać miłości i poczucia bezpieczeństwa,
to nie mam wyboru.
Muszę się od niej odseparować, oficjalnie, i poszukać ich sama.
- Nie robiłbym tego. - Czemu nie?
W żadnej wersji to się nie skończy dla ciebie dobrze.
Oby to nie była groźba, proszę pana.
Nie teraz. Wynocha!
Oboje jesteśmy obcymi, którzy weszli do rodziny przez małżeństwo,
ale bardzo się różnimy.
Tak.
Teraz to widzę.
Masz rację, jestem obcy.
Byłem obcy tamtego dnia, gdy poznałem…
trzynastoletnią księżniczkę, która miała zostać moją żoną.
A po wszystkich tych latach…
Wciąż nim jestem.
Wszyscy jesteśmy.
Każdy…
w tym układzie…
jest zagubionym…
samotnym…
nieistotnym obcym…
poza jedną osobą,
jedyną osobą,
która się liczy.
Jest tlenem, którym oddychamy,
esencją naszego oddania.
Twój problem, jeśli mogę tak rzec…
polega na tym, że chyba nie wiesz, kto jest tą osobą.
Wejdź!
Chciałem poinformować Wasze Wysokości, że fotograf jest gotowy.
Dziękuję.
Słuchajcie, robimy zdjęcie.
Czy to nie królowa powinna być w środku?
Karol się wpycha.
Zostań na zewnątrz.
Żadnych kłótni, proszę.
Cisza.
Tam jest.
Wesołe świąteczne uśmiechy!
Tak.
Trzy, dwa, jeden…
Gotowe. Ktoś mrugnął?
Napisy: Krzysiek Ceran