NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
A oto wszyscy stali bywalcy,
cali w futrach i brylantach.
Ciekawe, ilu zdaje sobie sprawę z napięć za kulisami.
Niektórzy zapłacili tysiąc funtów za bilet.
Aktorom pozostaje tylko dokończyć charakteryzację, włożyć kostium,
zjeść kanapkę i pokonać tremę.
Ponoć królewska limuzyna już nadjeżdża.
Królowa zaraz tu będzie.
Samochód wita tłum sympatyków.
Królowa, prawdziwa gwiazda wieczoru,
wychodzi na czerwony dywan,
gdzie wita ją impresario teatralny lord Delfont,
prezes Funduszu Pomocy Artystom.
Dzisiejszego wieczoru
artyści i arystokracja jednoczą siły w słusznym celu.
Dla ciebie, Annette.
Joan Collins z serialu Dynastia.
Książę Edynburga uśmiecha się.
Dobrze, George.
A teraz pora na hymn.
Zaczęło się, tak?
Boże, królową chroń
Niech żyje długo nam
Dobrze, Katherine. Proszę.
I dla ciebie, Nerisso.
Grzeczna dziewczynka. Połknęłaś?
Dobra robota.
Jak się masz?
Wszystkie nań dary zlej
Zaraz pora się kłaść.
W opiece miej
Niech broni naszych praw
A ty, o Boże spraw
By z serc i ust biegł śpiew doń
Boże, królową chroń
ZASADA DZIEDZICZENIA
- Za galę! - Royal Variety Show.
Przynoszę prezent.
Plotki.
Uwielbiam je.
O jakichś grzeszkach?
O tak.
Chodzi o kogoś sławnego?
Tak. Ale musisz zachować to w tajemnicy.
Nie kryguj się.
Sama o tym zadecyduję.
- Ależ proszę pani! - Dazzle.
Nie wierzysz mi.
Co mnie zdradziło?
To wielka tajemnica!
Praktycznie państwowa.
Nadstawiam…
Nadstawiam uszy.
I oczy.
- I usta. - No dobrze.
Usta, mówisz?
Jestem w grzesznym nastroju.
Tak, widzę.
Wspaniale się bawiłem przez ostatnie miesiące.
- Ja też. - Doceniam bliskość, która nas połączyła.
- Nie bliskość. Intymność. - Boże…
Proszę.
Kiedyś mężczyźni, których kochałam, zostawiali mnie dla innych kobiet.
Teraz zostawiają mnie dla Kościoła.
Kto?
- Derek Jennings. - Dazzle?
- Tak, Dazzle. - Co z nim robiłaś?
Trochę się zakochiwałam.
Małgorzato.
Colin Tennant powiedział, że jesteśmy niemożliwi.
Że należy trzymać nas z dala od siebie z uwagi na bezpieczeństwo.
Jak azot i glicerynę.
Ale on jest taki przystojny.
Tak.
O wszystkich może powiedzieć coś złego,
co uwielbiam.
I cechuje go… wzruszająca wrażliwość.
A ponieważ oboje uważamy, że szczęście jest ulotne,
omawiamy różne sposoby osiągnięcia
zadowolenia i spokoju.
Polecam żwawy spacer.
- Tobie to może pomóc. - Zawsze pomaga.
Ale dla innych to będzie za mało.
A Dazzle znalazł to, co sprawdza się u niego najlepiej.
Czyli?
Kapłaństwo.
- Katolickie? - Tak.
To drugi argument przeciwko niemu.
A jaki był pierwszy?
No wiesz…
on jest ciepły.
- Dazzle? - Słynie z tego.
Jesteś pewna?
Ale to, jak czasem na mnie patrzy…
Opisz jak.
Wielkimi oczami pełnymi podziwu.
To pewnie dlatego, że jesteś księżniczką,
a on jest ogromnym snobem.
Czy jestem taka głupia?
Lub zdesperowana?
- Nie podoba mi się ten kaszel. - To nic.
Od dawna masz problemy z płucami.
Powinnam na to wpaść,
kiedy ciągle proponował wyjście do opery.
Księżniczka Małgorzata przechodzi operację
w szpitalu Royal Brompton.
54-letnia księżniczka, którą przyjęto dziś po południu,
pozna wyniki dopiero za kilka dni.
Według naszych źródeł nie cierpiała na żadne dolegliwości.
Szpital odmówił podania szczegółów o stanie zdrowia księżniczki.
Ponoć księżniczka Małgorzata paliła aż 60 papierosów dziennie,
co byłoby wbrew…
Chyba to wyłączymy. To trochę…
Księżniczka zostanie w szpitalu…
Księżniczce Małgorzacie nic nie będzie. Jest w dobrych rękach.
- W porządku, Katherine? - John. Chodź.
- Nie rób problemów. - Katherine, daj spokój.
Właśnie.
Chodź, czas spać.
Dolly musi iść spać, prawda?
Wszyscy razem.
No proszę.
Spanko, Katherine. To twoje łóżko.
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje drogi Edward
Niech nam żyje sto lat
Brawo!
Sto lat, Katherine!
Jeśli chodzi o dzieci, wszystko robimy dwójkami.
Szczerze mówiąc, nie chciałem czterech.
Wystarczyłby mi dublet,
ale szefowa tupnęła nogą
i po trudnych negocjacjach
na jachcie w Lizbonie, podczas burzy…
- Pamiętasz? - Tak.
Pojawiła się jeszcze dwójka.
Drużyna B!
Druga jedenastka.
Dwójka wyjątkowych dzieci.
Nie, żeby pierwszy zestaw nie był,
ale ich się spodziewano.
Z obowiązku.
A drugi zestaw był z…
Miałem powiedzieć „przyjemności”, ale to niewłaściwe słowo,
sądząc po minie Anny.
- Jakiego słowa szukam? - Z radości?
Dokładnie.
Z radości.
Zostały poczęte w ramach pojednania,
zbliżyły nas do siebie i przyniosły wiele radości.
Zatem unieście kieliszki.
Jesteś pewna?
Dalej, Margot.
Spokojnie.
Wszystkiego najlepszego dla…
Przepraszam, jak ci na imię?
Najmniejszemu w miocie,
drogiemu Edwardowi.
- Sto lat! - Dziękuję.
- Chcesz duży kawałek? - Tak.
Nie możesz mieć całego. Daj spokój.
Podzielę na pół.
Skoro to urodziny twojej siostry,
dostaniesz duży kawałek.
Wszyscy to widzieli?
Pamiętam jego chrzciny.
- Na odwrót. - Nie grasz.
- Mam zagrać? - Nie umiesz!
Mamy zdjęcie nas obu z dziećmi.
Tak.
Trzymałaś swoje, jakby to była bomba.
A ty byłaś strasznie ponura, bo znowu pokłóciłaś się z Tonym.
Nie pasowałaś do niego.
Doszłam do wniosku, że nie pasuję do żadnego.
- Nie mów tak. - To prawda.
Miłość to dla innych czuły pocałunek.
Ale mnie traktuje siekierą.
Jestem gotowa na nowy rozdział…
bez mężczyzn,
bez papierosów, bez…
Proszę pani?
W końcu jestem gotowa…
skupić się na tym, co mnie nie zawiedzie.
Czyli?
Na nas.
Na mojej roli jako księżniczki.
Na obowiązkach.
Więc padam na kolana
ze starą prośbą.
Daj mi tyle obowiązków, ile możesz.
Mnóstwo pracy i zajęć.
Żeby przetrwać, twoja siostra potrzebuje…
poczucia celu.
- Ale ma wielki łeb. - Wyglądasz idiotycznie.
Cześć.
On też?
- Wasza Wysokość. - Nie przeszkadzamy?
Ani trochę. René przyjdzie w południe.
Nowy kawaler?
Nie, nowy fryzjer.
Również ciepły.
A poza tym nie mam planów.
Dzień rozciąga się przede mną niczym wielka, pusta otchłań.
Więc…
czego chcesz?
To zła wiadomość,
inaczej nie byłoby tu Lurcha.
Przyszliśmy pomówić o akcie regencyjnym z 1937 roku
wyliczającym członków rodziny królewskiej,
którzy mogą formalnie reprezentować monarchę.
Dobrze to wiem. Zastępuję ją od lat.
Tak.
Ale liczba tych członków rodziny jest ograniczona.
Do sześciu.
Mów dalej.
Niedawne 21 urodziny księcia Edwarda
oznaczają, że jest już pełnoletni,
a jako dziecko suwerena…
Cóż, jest wyżej w linii sukcesji.
W związku z czym pani…
będzie musiała zrzec się roli radcy stanu.
Nie odbieraj mi tego.
- Małgorzato. - To bez sensu.
Przemawia za mną dojrzałość, mądrość,
nie wspominając o doświadczeniu.
Edward jest chłopcem. Niedojrzałym i bezużytecznym!
Może i tak, ale obowiązują zasady.
Będziesz mogła skupić się na rekonwalescencji.
Czy możesz nas zostawić?
Zostaw nas.
Nie chcę mieć więcej czasu.
Nie rozumiesz?
Czas mnie przeraża.
Napawa mnie zgrozą.
Chcę…
Chcę mieć czym go wypełnić.
- Nadal masz swoje zainteresowania. - Błagam!
- I przyjaciół. - Przyjaciele!
Ci, których warto znać, mają mnie dość.
- I fundacje. - Też mnie nie chcą.
Nie, teraz mamy księżną Walii,
która jest młodsza, milsza i ładniejsza.
- Tego nikt nie chce. - Margot.
Prosiłam cię tylko o jedno.
Żebyś dała mi pracę.
Cel. Godność.
Tak, i gdyby to ode mnie zależało, oddałabym ci to wszystko,
cały interes, z radością, na samym początku.
Ale nie zależy.
- Musimy z tym żyć. - Nie.
Ja muszę z tym żyć, nie ty. Ja!
Nie.
Anne.
Witamy.
- Wszystko w porządku? - Nie.
Moje obiekcje co do Marcosów
narobiły mi smrodu w zarządzie.
„Jakim zarządzie?”, spyta pani rozsądnie.
Wyspa jest spółką, więc musi mieć zarząd.
Słyszała pani coś równie absurdalnego? To nikomu nie służy.
Witam, Wasza Wysokość.
Proszę pani?
Sucha.
Lunch?
Piękne miejsce.
Gdybyś widział je w pełni rozkwitu.
Teraz jest dość smutne. Zaniedbane.
Spójrz na te helikonie.
Czy to drzewo kapokowe?
Tak.
„Przycinanie jest wyzwaniem każdego ogrodnika.
Potrzeba do tego zręcznych palców”.
Roddy.
Ogrodnik czy jakiś były?
Niestety jedno i drugie.
Dziękuję.
Diana znowu jest w ciąży.
Gratulacje.
Myślałby kto, że to nas podniesie na duchu.
Zamiast tego pogrążyliśmy się w jeszcze głębszym przygnębieniu.
Niemal się nie widujemy, a kiedy się widzimy,
tylko się kłócimy.
To takie przygnębiające i niszczące.
Nie miałem wyboru. Musiałem zacząć się z kimś spotykać.
- Chyba wszyscy to wiemy. - Nie z Camillą.
Chodziło mi o…
profesjonalistę.
Terapeutę, który ma mi pomóc.
Lekarza od czubków?
Ciociu, nie możesz ich tak nazywać.
Pomogło?
Nie pogorszyło sprawy.
Słaba reklama.
Mówię o tym, bo obiecałem Anne,
że poradzę ci, żebyś też do kogoś poszła.
Zmówiliście się?
Troszczymy się.
Spróbuj po powrocie.
Anne znalazła kogoś dobrego.
To oburzające, że ja, księżniczka, mam jechać do niej.
To chyba część procesu.
Pacjent ma zaakceptować, że jest pacjentem.
Leczenie nie może się zacząć, póki nie ustąpi mania wielkości.
Jakiej wielkości?
Tak bardzo spadłam w porządku dziobania,
że jestem niemal poza zasięgiem.
To tutaj.
Już raz byłam na terapii.
Na początku małżeństwa z lordem Snowdonem.
Problem w tym, że…
Cóż, jestem temu przeciwna.
Uważam, że to żałosne. Przeczy wszystkiemu, co mi wpajano.
Mianowicie?
Że użalając się nad sobą, nic nie wskórasz.
Musisz sobie radzić.
To bardzo pospolite podejście.
A także staromodne.
Mówisz, że jestem pospolita i stara?
Bo to nie byłby dobry początek.
Czemu chcesz spróbować jeszcze raz?
Pani.
Bo…
Ze wstydem przyznaję, że czułam się…
trochę przygnębiona…
już od jakiegoś czasu.
A…
ten obecny problem…
zdaje się opierać wszystkim…
moim próbom, żeby go znieść.
Czy ktoś jeszcze z pani bliskiej rodziny ma problemy ze zdrowiem psychicznym?
Książę Walii ma lepsze i gorsze dni.
Ale to nie kwestia choroby, tylko małżeństwo.
Książę Gloucester, mój wuj.
Od czasu do czasu bywał przygnębiony.
Pytam tylko dlatego, że wiem,
od kolegów po fachu, o… siostrach.
Siostrach?
Jakich siostrach?
Wtedy powiedziała mi o naszych kuzynkach.
O Katherine i Nerissie Bowes-Lyon.
Trzeciej i piątej córce starszego brata mamy…
Wujka Jocka.
Zamknięto je
w Szpitalu dla Umysłowo Chorych Earlswood, jeśli uwierzysz, w Redhill.
Pamiętam, że słyszałam o Katherine i Nerissie
i o ich… strasznych problemach.
Ale umarły dawno temu.
Z tego, co wiem, obie wciąż żyją.
Możemy sprawdzić.
Co robisz? To mój guzik.
Proszę. Burke.
- Ja to zrobię. - Nic mi nie jest.
ALMANACH SZLACHECKI BURKE’A
Proszę. Ciężkie!
- Łap! - Nie waż się!
To nie jest śmieszne. Ostrożnie.
P, R, S…
Chyba mi mignęły.
Tak. Patrz, tu jest.
Nerissa zmarła w 1940 roku.
Katherine zmarła w 1961 roku. Czarno na białym.
Obie zmarły dawno temu.
Dziwne.
Nie ma mnie.
Kto to był?
Pan Jennings, proszę pani.
Dazzle?
Czego chciał?
Powiedzieć, że w przyszłym tygodniu będzie w Londynie.
Gdyby miała pani czas.
Nie.
Mater misericordiae, ora pro nobis…
- Chyba się nie modlisz? - Owszem.
Maria, mater gratio… Kiedy ostatnio prowadziłaś?
Ciągle prowadzę. Może nie ten konkretny model.
Zresztą kto to mówi? Sam nie umiesz prowadzić.
Znam swoje ograniczenia.
Chętnie dałabym się zawieźć szoferowi,
ale wtedy…
Co ty wyprawiasz?
Nie bylibyśmy sami.
Dlaczego to takie ważne?
A jeśli ktoś spyta, kim jestem?
- Jesteś księdzem. - Nie jestem.
Jeszcze. Tylko klerykiem.
Oni tego nie wiedzą.
Wyglądasz jak ksiądz i nie wzbudzasz podejrzeń.
Źle się z tym czuję. To oszustwo.
To się wyspowiadasz. Idź.
Proszę. Tędy.
Żyją.
Widziałeś je?
Tak.
Co z nimi?
Są jak dzieci.
Ale wiedzą, kim jesteś.
I wiedzą, kim jest twoja siostra.
Mają zdjęcia całej rodziny.
Wiedzą, że to ich rodzina.
Uwielbiasz je, prawda?
Tak.
Trzyma je na honorowym miejscu.
Chce pan poznać ich kuzynki?
O jakich kuzynkach pani mówi?
- Cześć. - Cześć.
Jest ich więcej.
Więcej czego?
Więcej krewnych.
Ich kuzynki z podobnymi dolegliwościami.
- Witam. - Możesz usiąść tutaj.
Chcesz usiąść na łóżku?
- Cała rodzina razem. - Tak, rodzina.
Nic ci nie jest, Nerisso?
Kochanie!
Co za niespodzianka. W samą porę na obiad.
Nie jestem głodna.
Umieramy z głodu. Byłyśmy na długich spacerach.
A teraz przejdziemy się na kolejny.
Nie macie nic przeciwko, żebym ją ukradła?
Ani trochę.
Pięć.
Pięć, mamo!
Pięć osób z rodziny, zamkniętych i porzuconych!
Niby co mamy zrobić?
- Zachować się jak ludzie. - Nie bądź naiwna. Nie było wyboru.
To twoje bratanice.
- Córki twojego ulubionego brata! - Nie były zdrowe.
Ciocia Fenella była przytłoczona.
A potem nagle wszystko się zmieniło. Nie mogliśmy tego przewidzieć.
Tego? Czego?
Abdykacji.
Nie! Nie wszystko, co jest nie tak z tą rodziną,
da się wyjaśnić abdykacją.
Ale abdykacja naprawdę wszystko zmieniła.
Byłaś za mała, żeby zrozumieć.
Wszystko.
To skomplikowane.
Nie, nie jest!
To niegodziwe i oziębłe.
I okrutne.
I pasuje do bezwzględności,
z jaką sama byłam traktowana w tej rodzinie.
Jeśli nie jesteś pierwsza w kolejce do tronu,
jeśli jesteś niezależną osobą z własnymi potrzebami,
albo, broń Boże, nietypowym temperamentem…
Jeśli nie pasujesz do schematu…
milczenia i posłusznej pokory,
to zostajesz przeżuta albo ukryta,
albo, co gorsza, ogłoszą, że nie żyjesz!
Darwin mógłby się od was uczyć.
Wstydźcie się wszyscy.
- Małgorzato… - Nie!
Małgorzato!
Jeśli spróbuję wyjaśnić,
wysłuchasz mnie?
Prawda jest taka,
że gdy ten człowiek, twój perfidny wuj,
zrzekł się tronu,
wszystko naprawdę zmieniło się z dnia na dzień.
Z żony księcia Yorku,
wiodącej względnie normalne życie,
stałam się królową
oraz żoną króla i cesarza.
Jednocześnie moja rodzina, Bowes-Lyonowie,
z pomniejszych szkockich arystokratów…
stała się bezpośrednio spokrewniona z rodziną królewską.
W wyniku tego…
dzieci mojego brata…
Katherine i Nerissa.
…i ich kuzynki…
Idonea…
Etheldreda…
i Rosemary.
Tak.
Zapłaciły straszną cenę.
Dlaczego?
Bo…
ich choroba…
ich debilizm…
Nie używaj tego słowa.
Ich profesjonalnie zdiagnozowany idiotyzm i debilizm…
prowokowałyby pytania o jakość naszych genów.
Co?
Wyobrażasz sobie nagłówki, gdyby to się wydało?
Co ludzie by mówili?
Zasada dziedziczenia już i tak wisi na włosku.
Dodaj do tego chorobę psychiczną…
i będzie po wszystkim.
Pomysł, że tylko jednej rodzinie przysługuje prawo do tronu,
już i tak jest bardzo trudny do uzasadnienia.
Pula genów tej rodziny…
musi być stuprocentowo czysta.
Już u Windsorów było dość powodów do zmartwień.
Król Jerzy III.
Książę Jan, twój wuj.
Jeśli dodamy do tego choroby Bowes-Lyonów…
istnieje ryzyko, że ten pomysł byłby nie do obrony.
To wszystko jest rodzinną chorobą.
Kiedy zabraniają ci wziąć ślub.
Kiedy pozbawiają cię twojej roli.
Kiedy biorą stronę twojego męża, gdy twoje małżeństwo się rozpada.
A teraz to.
Ta ostateczna…
zniewaga.
To, że każde poniżenie,
każde…
cholerne…
nieszczęście…
mam zapisane…
w genach.
Więc…
bez mydlenia oczu dla mojego dobra,
bez owijania w bawełnę,
powiedz mi prawdę.
Czy poza tym, że urodziłam się druga,
pisane jest mi również szaleństwo?
Nie, pani.
Kiedy usłyszałam, że umówiła się pani na dzisiejszą wizytę,
trochę poczytałam.
Skaza genetyczna odpowiadająca za stan pani kuzynek
wydaje się pochodzić od ojca ich matek,
Charlesa Trefusisa, 21 barona Clintona.
To sugeruje, że gen recesywny odpowiedzialny za ich chorobę
występuje w rodzinie Clintonów.
Więc jak trafił do rodziny Bowes-Lyonów?
Przez pani ciotkę Fenellę,
z domu Clinton,
która poślubiła Johna Bowes-Lyona.
Wujka Jocka.
Pani kuzynki cierpią na poważne zaburzenia rozwoju.
Cokolwiek może dolegać pani,
to zupełnie co innego.
Nie został przekazany…
mojej matce, królowej Elżbiecie?
Nie.
Ale jeśli nie groziły zdrowiu rodziny królewskiej,
nie było potrzeby, żeby ukrywać dziewczęta.
Moja rodzina zrobiła coś niewybaczalnego.
W każdym razie przepisała mi leki,
zaleciła psychoterapię
i wzmożoną aktywność fizyczną.
Niedługo zalecą abstynencję.
Abstynencję też.
Zawsze możesz się nawrócić i wyjechać do Rzymu.
- Dazzle. - Tylko to na mnie podziałało.
Podniosło na duchu.
Wcześniej chodziłem do kościoła.
Po nawróceniu odnalazłem wiarę.
- Kolosalna różnica. - Teraz ewangelizujesz.
Pasuje mi to. Nie chodzi tylko o piękno,
ale i o rygory Kościoła katolickiego.
Wymaga podporządkowania,
a właśnie tego potrzeba tak silnym osobowościom jak my.
Nie można w pełni przyjąć Boga, dopóki nie poddamy się czemuś większemu,
a gdy tylko to zrobiłem…
Niech zgadnę. Ujrzałeś światło i znalazłeś szczęście?
Więcej niż szczęście.
Ekstazę.
A przygnębienie, o którym tyle rozmawialiśmy…
pustka…
zniknęły.
Jak miło.
Pójdź za mną.
Zrobiłabym to, ale jeśli nie zauważyłeś, Dazzle,
poddałam się już czemuś większemu.
Rodzinie królewskiej.
Gdybym została katoliczką,
to byłby skandal.
Mówiliby o zdradzie, o drugiej reformacji.
Kazaliby mi zrzec się tytułu i wyrzucili.
To byłoby takie złe?
Uwolnić się raz na zawsze?
Znaleźć szczęście?
Czemu miałabym?
Tytuł,
moja pozycja, bliskość tronu, to jest moje szczęście.
Tym jestem. Nie oczekuję, że zrozumiesz.
Nie rozumiem!
Właśnie odkryłaś straszne rzeczy o swojej rodzinie,
która wyparła się krewnych, żeby się chronić.
Czy kiedyś ochroni ciebie?
Nie! Chroni tylko samo centrum.
- A ci z dala od centrum… - Jestem w centrum!
Jestem w samym centrum.
Jestem siostrą królowej,
córką króla i cesarza,
i zawsze będę w centrum.
Idź już, Dazzle.
Wracaj do swojej ekstatycznej nowej rodziny,
a ja się pomęczę ze swoją.
Myślę, że byłoby lepiej, gdybyśmy się już więcej nie widywali.
A…
jeśli kiedyś będziesz miał czas,
może się za mnie pomodlisz.
Tak zrobię.
Wasza Wysokość.
Byłam na szczycie
Póki nie runęła moja wieża
Teraz kiepskie życie mam
Nadal czuję, że spadam
I za to wszystko winię cię
KATHERINE BOWES-LYON 4 LIPCA 1926 – 23 LUTEGO 2014
NERISSA BOWES-LYON 18 LUTEGO 1919 – 22 STYCZNIA 1986
Napisy: Krzysiek Ceran