NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Na koniec pytanie: czy nikt już nie jest bezpieczny?
Duże zamieszanie wywołał człowiek, który stawił się na audiencji u królowej.
Niezaproszony zjawił się w sypialni królowej w środku nocy.
Mężczyzna zaciął się szkłem z wybitego okna
i zakrwawił łóżko królowej.
Wczorajszy intruz zdołał pokonać
skomplikowany system alarmów elektronicznych
i ominąć pałacowych strażników i policję.
To trzydziestoletni Michael Fagan.
Śledztwo wykazało, że Fagan wspiął się na płot
otaczający teren pałacu w środku nocy.
Następnie wspiął się po rynnie
i wszedł do pałacu przez okno.
Tak wszedł do sypialni królowej
na pierwszym piętrze.
Przez dziesięć minut rozmawiał z królową, siedząc dwa metry od niej.
I poprosił ją o papierosa.
Miał opowiadać matce, że ma dziewczynę, Elżbietę,
mieszkającą w tej okolicy.
Incydent zszokował kraj.
Trwa przegląd ochrony rodziny królewskiej.
Pani Thatcher odwołała spotkania, aby wysłuchać oświadczenia w Izbie Gmin.
Izba wyraża podziw wobec królowej za to,
jak spokojnie zareagowała na to, co się stało.
Królowa dalej pełni swoje obowiązki. Wydaje się nieporuszona,
pomimo tego, jakie zagrożenie
wiązało się z intruzem.
Po tym zajściu komentatorzy mają dwa pytania.
„Jakim cudem on się tam dostał
i o czym rozmawiali?”
TRZY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Według pani Thatcher jej rząd ma program
na wiele następnych lat,
by dokończyć transformację Wielkiej Brytanii.
Wykształcenie i pochodzenie nie mają znaczenia,
bo jeśli udowodnisz swoją wartość dla gospodarki,
jeśli wnosisz wkład,
jeśli możesz zwiększyć swój dobrobyt dla dobra innych…
Spierdalaj!
…przedsiębiorcy stworzą miejsca pracy, ludzie sukcesu,
którzy wykażą się determinacją.
Celem pani premier jest pobudzenie obywateli…
Po przerwie wiadomości turystyczne.
- Siema, stary. - Siema.
Dzień dobry.
Dziś zatopiono argentyński krążownik General Belgrano.
Pierwsze doniesienia o tysiącu ofiar
spowodowały wyraźne wahanie poparcia dla Wielkiej Brytanii.
- Następny. - Następny.
- To znowu ja. - Nazwisko?
Michael Fagan.
Pracowałeś przez ostatnie dwa tygodnie?
Przychodzę co dwa tygodnie
i co dwa tygodnie zadajesz mi to samo pytanie.
Pracowałeś przez ostatnie dwa tygodnie?
W komitecie olimpijskim.
Potem byłem sekretarzem generalnym ONZ.
Następny.
Pracowałeś w ciągu ostatnich dwóch tygodni?
Z czego mam wyżyć? Z powietrza?
- Trzymaj się. - Na razie.
Bill!
Cześć, stary. Jak się masz?
- Dobrze. A ty? - Nieźle.
Wciąż się kumplujesz z tym gościem…
jak mu tam, tym, co płacił gotówką?
Tak. Szukasz pracy?
Cokolwiek masz, wezmę to.
Czyje to pędzle?
- Każdy może ich używać. - Oto on!
Dobra, chłopaki. Do roboty. Krócej tutaj,
- dłużej w pubie. - Dzięki.
Beżowy 28…
Kolor mojego życia.
Dla mnie tylko kieliszek wina.
- Cześć! - Dobry wieczór.
Co podać?
O co chodzi?
Michael tu jest.
Gdzie?
Zostań tu.
Co robisz? Miałeś tu nie przychodzić.
- Musimy porozmawiać o mieszkaniu. - Nie dzisiaj.
Jak dzieci?
W porządku. Idź już.
Co to za fagas?
- Nie mów tak. - No?
Zarabia na życie i opiekuje się twoimi dziećmi.
- Idź już. - To pieprzony fagas.
Pieprzony fagas!
- Nie zaczynaj. - Masz problem?
- Może mam! - Tak?
- Proszę. - Nie warto.
Nie masz jaj!
Nie… Zamknąć się!
Jaja? Mam je.
I wiesz co? Ona dobrze je zna.
Dość tego.
Dobra, dawaj!
- Dawaj, kurwa! - No to dawaj!
No dawaj, kurwa!
Czekaj! Michael, idź sobie.
Kto się zajmuje twoimi dziećmi?
- Ty fagasie! - Przestańcie!
No, kurwa, dawaj!
Pani premier.
Z radością mogę powiedzieć,
że po odbiciu Georgii Południowej w zeszłym tygodniu
nasze siły zintensyfikowały działania.
Bombowiec Vulcan wraz z samolotem wspierającym
przeprowadził bombardowanie w pobliżu stolicy.
Były ofiary?
Nie.
Siły wroga próbowały przeprowadzić kontratak.
Jedna argentyńska canberra i jeden mirage
zostały zestrzelone przez nasze harriery.
Możemy śmiało powiedzieć, że szale się przeważyły
i odzyskanie Falklandów jest w zasięgu ręki.
Widziałam panią premier.
- Rozwinęłaś czerwony dywan? - Czemu bym miała?
Wszyscy byli przeciwni tej wojnie,
ale ona wierzyła, że damy radę, i zwycięstwo jest bliskie.
Jej zwycięstwo.
W końcu robi to, na co czekaliśmy od lat.
Czyli?
Prowadzi kraj stanowczo i zdecydowanie
po latach niekompetencji i złego zarządzania.
Znów poruszyła temat ochrony pałacu,
- co mnie denerwuje. - Czemu?
Chcesz jeszcze wyższych murów?
Żeby publiczność stała trzy metry dalej?
Lubię spotykać się z obywatelami.
Wiele się od nich nauczyłam.
Pamiętasz, czego nauczył nas lord Altrincham.
Doradzono nam 25 lat temu, żebyśmy byli bardziej otwarci.
Dostępni.
Opuścili most zwodzony.
Ponowne podnoszenie go jest niewłaściwe.
No dobra. Rękawiczki założone?
Wybraliśmy i przygotowaliśmy
kilka odpowiednich osób, które państwo poznają.
Ale bez żadnych pytań i normalnej rozmowy?
- Nie, proszę pani. - Miejmy to już za sobą.
Państwo Barrowclough.
- Witam. - Wasza Królewska Mość.
- Co pan robi? - Jestem inspektorem BHP.
- Tu wszystko jest w porządku. - Zdecydowanie.
Czwartek wam pasuje?
Pani Wallace, wiceprzewodnicząca Instytutu Kobiet…
Wciąż ma pani czas, żeby piec?
O tak!
Wychowała mnie wiktoriańska babcia.
Nauczono nas ciężko pracować.
Doskonalić się.
Polegać na sobie.
Następny.
Uczono nas, jak ważna jest czystość.
- To znowu ja. - Nazwisko?
Bond. James Bond.
Pracowałeś w ciągu ostatnich dwóch tygodni?
Jako tajny agent. No wiesz.
Wywiad. Kontrwywiad. Zamachy.
Ćwok.
Mam pytanie. Kto jest twoim szefem?
Złożę zażalenie.
Jeśli źle cię potraktowano, zwróć się do swojego deputowanego.
Skieruje cię do rzecznika praw obywatelskich.
Ty jesteś, kurwa, ćwokiem.
ZAMKNIĘTE
Następny!
Podczas gdy wdraża pani swoje zmiany gospodarcze,
jedną z konsekwencji jest bardzo wysokie bezrobocie.
Które wciąż rośnie.
Nie, to… Ujmę to tak.
To jak pielęgniarka opiekująca się chorym.
Która pielęgniarka jest lepsza? Ta, która wylewnie współczuje pacjentowi?
„To nic, kochanie. Już dobrze.
Połóż się. Przyniosę ci jedzenie.
Podam ci gazetę. Już dobrze. Połóż się.
Zajmę się tobą”.
Czy pielęgniarka, która mówi: „Daj spokój. Otrząśnij się.
Miałeś wczoraj operację.
Czas stanąć na nogi i przejść parę kroków.
Właśnie tak, skarbie.
Teraz połóż się. Jutro przejdziesz więcej”?
Która pielęgniarka jest lepsza?
Wiem, która brzmi bardziej jak pani!
RICHARD HASTINGS, CZŁONEK PARLAMENTU
W czym mogę pomóc…
panie Fagan?
Chciałem porozmawiać o systemie.
Którym systemie?
O tym. O Wielkiej Brytanii.
Co panu przeszkadza w tym systemie?
Jest niesprawiedliwy. To hańba.
Tu jest napisane, że jest pan bezrobotny. A co pan normalnie robi?
Jestem malarzem wnętrz.
Ale ostatnio trudno o pracę.
Może dlatego, że zamiast inwestować w nowe domy,
które mógłbym potem malować,
ta diabelska kobieta wydaje wszystko na niepotrzebną wojnę.
Ja w pełni popieram wojnę.
A wie pan, ile ona kosztuje?
Wiem dokładnie. Rząd opublikował liczby.
Czemu ktoś miałby wydawać ponad trzy miliardy funtów
na wojnę z dalekim krajem,
zamiast zajmować się własną rodziną?
Bo inwazja na Falklandy
była nielegalnym działaniem obcego kraju,
bo generał Galtieri jest przestępcą i faszystą
i dlatego, że Falklandczycy to brytyjscy poddani
mieszkający na brytyjskim terytorium.
Ale dziękuję za pańskie uwagi,
które zanotuję.
- Wcale nie. - Owszem.
Wcale nie.
Zanotowałem, panie Fagan.
Naprawdę musi pan mieć jej zdjęcie?
Jak w Turcji albo w Iraku.
To moja szefowa.
- Ja jestem szefem. Wyborcą. - Głosował pan na mnie?
Chyba pan żartuje!
Więc nie będę pana tak traktował.
Pani Thatcher kieruje Partią Konserwatywną,
do której należę,
więc uważam ją za swoją szefową.
Podoba się panu?
- Co? - Ma pan o niej sprośne myśli?
Niestety nie mam już czasu.
Nie skończyłem.
Jeśli wciąż chce pan zaprotestować,
proszę zrobić to na wyborach albo pokojowo na ulicy,
co jest pańskim demokratycznym prawem.
Ale jeśli chcę pomówić o niej, to z kim powinienem?
Z przywódcą opozycji.
Ma okazję zadawać jej pytania w Izbie Gmin dwa razy w tygodniu.
A jeśli nie z nim, to z królową.
W każdy wtorek spotyka się z panią premier.
Proszę wpaść do pałacu Buckingham i ją poprosić.
Straż!
W lewo zwrot,
szybki marsz!
Lewa, prawa…
Jej Królewska Mość przyjmuje honory.
To kluczowy moment dorocznej urodzinowej parady królowej.
Członkowie doborowych dywizji defilują,
a telewidzowie i szczęśliwcy, którzy otrzymali zaproszenie,
jednoczą się we wspólnym świętowaniu tej radosnej okazji.
Nie muszę mówić, że ja i każdy minister w tym rządzie
bardzo się martwimy…
Numer 72. Drugie okienko.
Wniosek o zapomogę na remont domu?
- Tak. - Poproszę o więcej informacji.
Dobrze. Moja żona mnie zostawiła.
Dobra.
Poszedłem do opieki społecznej na mediacje,
bo chcę spędzać czas z dziećmi.
Jasne.
Ale obejrzeli mieszkanie. Mówią, że trzeba je odnowić.
Jest zawilgocone. Chcę to naprawić.
Pan nie jest dzierżawcą.
Nie, to moja żona.
Ale ona odeszła. Jak mówiłem.
Musiałby pan być dzierżawcą,
żebyśmy mogli rozważyć zapomogę. Próbował pan w urzędzie gminy?
Tam kazali mi przyjść tutaj.
Jeśli tego nie załatwię, nie zobaczę dzieci.
Musi pan rozmawiać z urzędem gminy.
…spłaciliśmy dużą część długu zagranicznego po poprzednikach.
Szybko! Tam jest jakiś mężczyzna.
- Intruz. - Co?
Przy sypialni królowej.
- Chodź! Szybko! - Włączcie światło.
Dobrze.
- Tu go zauważono? - Na drugim końcu.
- Znajdźcie go! - Sypialnia.
- Sprawdź pod łóżkiem. - Sprawdź okna.
- Mógł jakieś rozbić. - W łazience czysto.
- W sypialni czysto. - Garderoba, szybko.
- Ani śladu. - W garderobie czysto.
Dowody wskazują, że intruz…
Zakładamy, że to mężczyzna.
Przeszedł przez płot w pobliżu głównego wejścia,
wszedł po rynnie
i przez okno do biura zarządcy.
Stamtąd udał się na dół, przez kolejne galerie,
aż do pokoju z prezentami…
gdzie wypił butelkę wina.
Co?
Vache Johannisberg Riesling.
Warte sześć funtów.
Rozbił też malowany wazon,
prezent od prezydenta Gujany.
Pamiętam ten wazon.
Takie upiorne różowe coś,
całe w niebieskie robaczki.
To nie były robaki, tylko trzy główne rzeki Gujany.
Essequibo, Berbice i Demerara.
I jakaś dziwna kaczka.
- Ptak narodowy, hoacyn. - Tak.
Czemu nikt go nie zatrzymał?
Nikt nie wie, proszę pani.
Możliwe, że czas włamania, około 21,
pomógł mu się prześlizgnąć.
Wygląda też na to,
że niektóre systemy alarmowe pałacu nie działały,
a okno na drugim piętrze było otwarte.
Wiemy, czego chciał?
Nie wiadomo, jakie miał zamiary. Ale mamy szczęście,
że królowa była wtedy tu, w Windsorze.
Ale kiedy Downing Street się o tym dowie,
będziemy musieli przygotować się na przegląd środków bezpieczeństwa.
Mówisz, że Downing Street na razie nie wie?
Jeszcze nie, proszę pani.
Na razie sprawą zajmuje się policja metropolitalna,
jeszcze nie przekazano jej ministerstwu spraw wewnętrznych.
Czy na pewno muszą wiedzieć?
Niekoniecznie,
jeśli przymkniemy oko na kradzież wina
i zniszczenie wazonu z Gujany.
Czy możemy uznać, że sprawa jest zamknięta?
Inaczej Downing Street będzie przesadzać
i wszędzie będziemy mieć alarmy, kamery i policję.
Pałac już i tak przypomina więzienie.
Tak jest.
- Sam, chodź tu. - Śmiało.
Skacz.
- Śmiało. - Co mówiłem?
Zrób to jeszcze raz.
Nie za wysoko.
Dzielna mała.
Chris!
- Weź dzieci do mamy. - To moja córka.
- No weź. - Co?
Derek, przestań!
Przy dzieciach?
Straszysz je. Czemu to robisz, Michael?
Masz dość?
Na litość boską!
To plac zabaw!
Idź do domu, Mike!
- Już po wszystkim. - I co, dumny jesteś?
Zostaw nas. Nie potrzebujemy cię.
Trzy funty za karton.
Mam embassy, bensony…
Dwa kartony bensonów.
Pokaż, co masz.
W związku z incydentem, który miał miejsce w zeszły czwartek o 15,
podjęto decyzję,
że pańskie dzieci powinny pozostać pod stałą opieką matki.
Co więcej,
uznano, że dla dobra dzieci
nie powinien pan się z nimi kontaktować.
Rozumie pan?
Wczoraj w nocy nasze siły dotarły na przedmieścia Port Stanley,
a w rezultacie wielu argentyńskich żołnierzy się poddało.
Według raportów Argentyńczycy wywieszają białe flagi.
Teraz gdy zwycięstwo wydaje się pewne,
królowa wróciła do pałacu Buckingham
przed spotkaniem z panią premier.
Rzecznik pałacu powiedział…
Brytyjczycy nigdy nie będą niewolnikami
Władaj, Brytanio
Brytania włada morzami
Brytyjczycy nigdy nie będą niewolnikami
- Maggie, Maggie, Maggie! - O, o, o!
Kiedy zaczynaliśmy,
wielu się wahało, wielu było zbyt łagodnych.
Wielu wierzyło,
że nie jesteśmy już w stanie działać jak dawniej. Mylili się.
- Podać coś jeszcze? - Nie, dziękuję.
Wielka Brytania odzyskała pewność siebie
i nie da jej sobie odebrać.
Pani Thatcher była dziś w radosnym nastroju,
gdy ogłaszała w parlamencie, że Falklandy
pozostaną w rękach Brytyjczyków.
Oznajmiła, że brytyjska dominacja została przywrócona
i ostrzegła: „Niech wszystkie narody wiedzą,
że wszystkie brytyjskie terytoria
będą należycie i zdecydowanie bronione”.
Spotkało się to z głośnym aplauzem.
Popularność pani Thatcher gwałtownie wzrosła
według najnowszych sondaży.
- Dzień dobry! - Nie spieszyłeś się.
Coś się działo?
Nie, spokojna noc.
Cmentarna szychta, co?
Do jutra.
Dzień dobry, Bobo.
Co robisz? Jest za wcześnie.
Dobrze, skoro nalegasz.
- Kim jesteś? - Nazywam się Michael.
- Wynoś się! - Nic ci nie zrobię.
Za drzwiami stoi policjant.
Wcale nie.
Halo?
Chcesz pieniędzy?
Nie chcę niczego.
Chcę porozmawiać. I tyle.
Powiedzieć, co się dzieje w kraju.
Bo albo nie wiesz, albo cię to nie obchodzi.
Oczywiście, że obchodzi.
Bardzo mnie to obchodzi. Jak można tak mówić.
- Nie rób tego. - To niemiłe…
- Nie waż się mnie tknąć! Pomocy! - Przestań!
Po prostu daj mi chwilę, dobrze?
Powiem, co mam do powiedzenia i pójdę!
- Nie masz papierosa? - Nie. Paskudny nawyk.
Wiem.
Pomyślałem, że dobrze by było, gdybyś spotkała kogoś zwykłego,
kto ci powie, jak się sprawy mają.
Ciągle spotykam zwykłych ludzi.
Wcale nie.
Strasznie się przy tobie pilnują.
Kłaniają w pas. To nienormalne.
- A to jest? - Mogłoby być, jak się uspokoję.
Krwawisz.
Tak?
Musiałem się skaleczyć.
Gdzie…
Łazienka. Tamte drzwi.
Najbogatsza kobieta świata, a nie ma elektrycznej!
- Co? - Szczoteczki.
Pałac jest bardziej wystawny, niż można się spodziewać,
- ale i bardziej zaniedbany. - Zaniedbany?
Tak. Korytarze i sale?
Zgroza.
Farba się łuszczy, tapety odpadają, są plamy.
- Malarz. Widzę takie rzeczy. - Tym się zajmujesz?
Malarstwo i dekoracje.
Powinnaś mnie zatrudnić.
Szklarz też się przyda.
Tym razem wybiłem szybę.
Wtedy to też byłeś ty?
- Tak. - Co z tobą jest?
- To teren prywatny. - Nie, państwowy.
- Wszedłeś bez pozwolenia. - To nie przestępstwo.
Nie, jeśli nic nie ukradnę.
Ostatnio ukradłeś butelkę wina.
Żeby dodać sobie odwagi przed rozmową z tobą.
Bo próbowałem już wszystkiego.
Pisałem listy,
rozmawiałem ze swoim deputowanym. Nic to nie dało.
Miraż demokracji.
Więc przyszedłem do ciebie,
do głowy państwa.
Jesteś moją ostatnią opcją. Kimś, kto może coś zrobić.
Co miałabym zrobić?
Ocal nas przed nią.
- Przed kim? - Przed Thatcher.
Niszczy ten kraj.
Mamy ponad trzy miliony bezrobotnych.
Najwięcej od wielkiego kryzysu.
- Nie przeszkadza ci to? - Bardzo mi przeszkadza.
Ale nic nie mogę zrobić.
Piastując od lat swoje stanowisko,
widziałam, jak szybko i jak często zmieniają się losy kraju.
Bezrobocie, recesja, kryzysy, wojna.
Wszystko w końcu samo wraca do normy.
Kraje stają na nogach. Ludzie też.
- Bo po prostu muszą. - Tak myślałem.
Że stanę na nogi.
Ale nie zrobiłem tego.
Najpierw skończyła się praca, potem straciłem pewność siebie.
Potem żona przestała na mnie patrzeć z miłością.
A potem zapytałem,
gdzie to się podziało?
Nie tylko pewność siebie i szczęście, ale…
Mówią, że mam problemy psychiczne.
Nie mam. Jestem tylko biedny.
Państwo może ci pomóc.
Jakie państwo?
Państwa już nie ma.
Rozebrała je,
razem ze wszystkim innym, na czym polegaliśmy.
Poczucie wspólnoty, poczucie wzajemnego obowiązku.
Poczucie troski.
Wszystko znika.
Chyba przesadzasz.
Ludzie nadal okazują sobie troskę
i wciąż płacą podatki państwu.
A ona wydaje te pieniądze na niepotrzebną wojnę
i deklaruje, że wróciło nam dobre samopoczucie.
Tymczasem wszystko, przez co czuliśmy się dobrze,
prawo do pracy, prawo do bycia chorym,
prawo do bycia starym,
prawo do bycia słabym, bycia człowiekiem,
zniknęło.
Może czujesz się bezpiecznie,
ale ona chce twoją fuchę. Wkrótce stracisz robotę.
Zapewniam, że pani Thatcher jest aż nazbyt oddaną monarchistką.
Jest żądna władzy. Prezydenckiej.
A w tym kraju prezydent i głowa państwa nie mogą współistnieć.
Zapamiętaj sobie. Nam już zabrała pracę. Po cichu zabierze ją i tobie.
Kto to?
O tej porze przynoszą mi herbatę.
Proszę.
- Nic pani nie jest? - Nie, dziękuję.
Ale zaproś tu policjanta.
Przyjechałeś z daleka?
Z York Way.
Zaraz za King’s Cross.
Uroczo.
To urocze miejsce?
Nieszczególnie.
Chcesz mi jeszcze coś powiedzieć?
Nie.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że nie będą bardzo utrudniać ci życia.
Dziękuję.
Do widzenia.
- Zostaw ją. - Wszystko w porządku.
Będę miała twoje słowa na uwadze.
Wynocha!
A teraz herbata.
Tak jest.
MSW potwierdziło,
że ktoś włamał się do pałacu Buckingham
i wszedł do sypialni królowej, i to dwa razy.
Trwa dochodzenie w sprawie tego skandalicznego błędu,
a kolejne szczegóły zaprezentowano dziś w Izbie Gmin.
Czy minister nie zdaje sobie sprawy,
że Brytyjczycy są zszokowani i zdumieni,
że mogło do tego dojść?
I że słowa ministra spraw wewnętrznych, że „ochrona nie jest zadowalająca”,
są niedopowiedzeniem roku?
Powiedziałbym, że nikt nie jest bardziej zszokowany ode mnie.
Myślę, że musimy poczekać…
- Cisza! - …na raport pana Dellowa.
W imieniu rządu
i policji metropolitalnej
bardzo panią przepraszam.
To powód do wstydu dla całego kraju,
że królowa Wielkiej Brytanii
miała kontakt z wichrzycielem i malkontentem,
który był skory do przemocy.
Nie był agresywny.
Jedyną osobą, którą pan Fagan skrzywdził podczas włamania, był on sam.
I choć może mieć problemy,
nie jest za nie w pełni odpowiedzialny.
Jest ofiarą bezrobocia,
które jest ponad dwa razy większe
niż trzy lata temu, gdy wygrała pani wybory.
Jeśli bezrobocie jest chwilowo wysokie,
jest to konieczny efekt uboczny leku,
który podajemy brytyjskiej gospodarce.
Należałoby uważać, żeby ten lek, jak jakaś okropna chemioterapia,
nie zabił pacjenta, którego ma wyleczyć.
Jeśli ludzie tacy jak pan Fagan mają problemy,
to czy nie mamy wspólnego obowiązku im pomóc?
Co z naszą gospodarką moralną?
Jeśli mamy naprawić ten kraj,
naprawdę musimy porzucić
przestarzałe i błędne wyobrażenia o wspólnych obowiązkach.
Są indywidualni mężczyźni i kobiety,
i są rodziny.
Dbający o własne dobro ludzie, którzy chcą poprawić swoją sytuację.
To silnik, który napędza naród.
Mój ojciec nie mógł polegać na państwie, gdyby zbankrutował.
To ryzyko utraty wszystkiego
i obowiązek wobec rodziny sprawiły, że odniósł sukces.
Może nie wszyscy są tacy wyjątkowi jak pani ojciec.
Widzi pani,
tu się różnimy.
Moim zdaniem każdy ma w sobie ten potencjał.
Nawet ktoś taki jak pan Fagan?
Pan Fagan to inna sprawa.
Dwóch różnych lekarzy stwierdziło,
że cierpi na schizofrenię.
Jeśli ze względu na chorobę nie trafi do więzienia,
to bezpieczny szpital psychiatryczny sprawi,
że nie będzie już zagrożeniem.
A teraz wybaczy pani,
ale muszę już iść.
Dokąd?
Na paradę zwycięstwa w City.
Paradę zwycięstwa?
Zgadza się.
Właśnie wygraliśmy wojnę.
Witam spod Giełdy Królewskiej w Londynie.
A na miejscu honorowym
lord major i pani premier machają do tłumów.
Po prawej lorda majora, po jego lewej, naszej prawej,
stoi admirał floty, sir Terence Lewin.
Premier przyjmuje paradę zamiast władcy. Nie przeszkadza ci to?
Nie. Nie przeszkadza.
To jej chwila. Niech się nią cieszy.
To ciekawe.
Co takiego?
To, jak bardzo tobie to przeszkadza.
Myślę, że ma wygórowane ambicje.
A teraz ta zwiększona ochrona.
Próbuje cię ochronić.
Przed czym?
Przed wariatami.
Zwykłymi ludźmi. Poddanymi.
Daj spokój.
Ten człowiek to wariat.
I błazen.
W najlepszym znaczeniu. Jak błazen Leara.
Nie wyskakuj mi tu z Szekspirem.
Przykro mi, że mnie tam nie było. Że cię nie ochroniłem.
Czuję się okropnie.
Ale ciągle jesteś przy mnie
i robisz dużo więcej.
Ale dziękuję.
Pan Fagan ma szczęście, że nie wylądował w twojej sypialni.
Tak.
To byłaby zupełnie inna rozmowa.
Tak.
MICHAEL FAGAN ZOSTAŁ ARESZTOWANY
I TRAFIŁ DO SZPITALA PSYCHIATRYCZNEGO PARK LANE W LIVERPOOLU.
SPĘDZIŁ TAM TRZY MIESIĄCE.
WCIĄŻ MIESZKA W LONDYNIE.
Napisy: Krzysiek Ceran