NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Sonra şuraya…
Hazır mısın?
Hazırım.
DAKAR RALLİSİ
Teşekkürler.
Sayın Başbakan.
Başbakan, iktidara geldiğinizde
bu gerilemeye son verip işleri yoluna koyacağınızı söylemiştiniz.
Aradan üç yıl geçti, enflasyon %12'de, üç milyon işsiz var
ve büyük şehirlerde isyan ve huzursuzluk hâkim.
Doğru.
Ama birkaç düğmeye basıp çevirince
ülkeyi hâle yola koyacak sihirli bir formül yok.
Ben de faiz oranlarını düşürmek istiyorum…
-Başbakan, iyi misiniz? -Harikayım, teşekkürler.
Ama bunu yapabilmek için önce enflasyonu düşürmek gerek,
bunun içinse kamu harcamalarını kısmak şart.
Ben daha sert politikaları tercih ederdim
ama parlamentonun ve halkın hızına ayak uydurmak zorundayım.
Affedersiniz.
Ne demek.
-Hiç profesyonelce değil. -Hiç olur mu?
Bu odada hislerine yenik düşen ilk başbakanın bir kadın olması…
Bu odada hislerine yenik düşen ilk başbakan değilsiniz.
Yıllar boyunca bu oda kâh ofis kâh kabul salonu
kâh günah çıkarma odası kâh terapi koltuğu oldu.
Kâğıt mendilimiz bile var.
Ya da konyak?
Varsa viski alırım.
Teşekkürler.
Sorun oğlum Mark.
-İki çocuğunuz var, değil mi? -Evet, ikizler.
Mark ve Carol.
28 yaşındalar.
En sevdiğim çocuğum Mark…
Çok özel bir çocuktur.
Her annenin hayalindeki erkek evlattır.
Oğlum kayboldu.
Kayıp mı?
Paris Dakar Rallisi'nde yarışıyordu.
Ekip arkadaşlarıyla Fransa'dan Cezayir'e geçmişler,
oradan da Sahra Çölü'ne ilerlemişler.
-Nerede olduğumuzu bilmiyorsun. -Gayet iyi biliyorum.
Şu an…
Şuranın 23 kilometre doğusundayız…
Yok, doğu değil, "Reggarnay"in batısındayız.
Reggane.
-Kaybolduk. -Kaybolmadık.
Ne yaptığımı biliyorum.
Son kez iki gün önce Cezayir'de bir köyde kontrol noktasında görülmüşler.
O zamandan beri haber yok.
Mark Thatcher ve ekibinden en son beş gün önce haber alındı.
Helikopterler, kayboldukları çölde arama çalışmalarına başladı.
Ama alan geniş…
Başbakan oğluyla ilgili enteresan bir şey söyledi.
Yön duygusu hakkında mı?
En sevdiği çocuğu olduğunu söyledi.
Bunun nesi enteresan?
Hiç dolandırmadan, düşünmeden bir anda söyleyiverdi.
Hangi ebeveyn ikizlerinden birini tercih ettiğini böyle açıkça söyler?
-Dürüst bir ebeveyn. -Ne?
Dürüst ebeveyn birini daha çok sevdiğini itiraf eder.
-Bizim en sevdiğimiz kim? -Benimki mi, seninki mi?
-İkisi farklı mı? -Evet, farklı.
-Peki, seninki kim? -Anne.
Fazla hızlı cevap verdin.
-Düşünmeme gerek yoktu. -Philip!
-Seninkiyse… -Bilmiyorum.
-Yalancı! -Ciddiyim, sahiden bilmiyorum.
Kendinden bu kadar habersiz olman cidden inanılmaz.
Bence bu iyi bir özellik.
Seninkini herkes biliyor.
-Öyle mi? -Evet.
Kimmiş peki?
Söylesene.
Philip!
-Öylece gidemezsin! -Bak nasıl gidiyorum.
Philip!
Mark'ın yeteneklerine dair endişeler yeni değil.
Yarış öncesi annesinin endişeleri soruldu.
Tüm anneler oğulları için endişelenir. O annelik içgüdüsünü aşmaları zor.
Duygusallaşıyorlar.
EN SEVİLENLER
GÜNEY GEORGIA
FALKLAND ADALARI, GÜNEY ATLANTİK
-Kot 24. -Kot 24.
800.
Şuraya branda gerelim.
FALKLAND ADALARI ARJANTİN'İNDİR
İZİNSİZ GİRİŞ YASAK
LEITH İSTASYONU KUTUP YER ÖLÇÜMÜ
Ne yapıyorsunuz?
Burası Britanya Denizaşırı Toprakları, bu adaya çıkmanız yasa dışı.
Meslektaşlarınızla derhâl burayı terk edin.
Arjantin bayrağını da indirin.
Buraya yasa dışı gelen sizsiniz!
Lütfen bayrağı indirin.
Geminize binip gidin, hadi.
Kendi topraklarımızda bayrağımızı indirmemizi istiyor.
Bunu Falkland Adaları valisine bildirmemiz gerek.
-Majesteleri. -Martin.
Dört çocuğumla görüşme ayarlamanı istiyorum.
-Efendim? -Özel olarak, birer birer.
Başüstüne. Belli bir sırayla mı olsun?
Hayır, gerek yok.
Ama hepsini çağırdığımı bilmemeleri benim için mühim.
Başüstüne.
Martin.
Buluşma öncesi kısa bir bilgilendirme hazırlansın,
çocukların hobileri, ilgi alanları vesaire.
Tabii.
Habersiz görünmek istemem.
Ya da soğuk ve mesafeli.
Elbette efendim.
İyi haberler var.
Michel Bosi adlı İsviçreli ralli pilotu Mark ve yardımcı pilotunu dün görmüş.
-Yaşıyorlar mıymış? -Evet, yaşıyorlar.
Lord Carrington ve Dışişleri Bakanlığı İsviçre Başkonsolosluğuyla konuşup
en kısa sürede Bosi'yle iletişime geçip bilgi almalarını istedi ama…
-Ama? -Henüz haber yok.
Harika, kayıp olmayan pilotları bile bulmaktan acizler.
Oraya kendim gitsem iyi olacak.
Son bir mevzu daha var Başbakan.
Güney Atlantik'te ufak bir mevzu patlak verdi.
Falkland Adaları'nın valisi Rex Hunt,
buz kırıcı HMS Endurance gemisinin
bir grup Arjantinli hurda metal işçisini tahliye etmek üzere
Port Stanley'den Güney Georgia adasına gönderilmesi talebinde bulundu.
HMS Endurance şu an Port Stanley'de,
Kraliyet Deniz Piyadelerinden bir birlik gönderip
adaya izinsiz çıkan metal işçilerini kolayca bastırabiliriz.
Gidin.
Dışişleri Bakanı'yla konuşurum.
Sizi geçireyim.
Biraz zamana ihtiyacı var.
Trafik olması benim suçum değil. Meşgul olduğunu biliyorum, ben de öyleyim.
Tamam, git hadi.
Hayret bir şey.
Ne işgüzar, ne amirane ne kendini bilmez insanlar bunlar.
-Yollar kapalıysa ben ne yapayım? -Canım, iyi ki geldin.
Anne.
Nedir tüm bunlar?
İki kişilik yemek davetini alınca dehşete düştüm.
Kötü bir haber mi? Kraliyet maaşımı kesmiyorlar, değil mi?
-Maaşı alacaksın, 20.000 sterlin. -Öyle söyleme.
Hâlâ okuyan bir öğrenci için iyi para.
Çoğu sekreterlik masraflarına gidiyor.
Kontrol ettim, 800 sterlin gidiyor.
Geriye küçük bir servet kalıyor.
Hepsi güvenli bir vakıf fonunda, merak etme.
Yemekte ne var?
Dur, tahmin edeyim.
Somon buğulama.
Evet.
Harika!
Korumamla somon buğulama olacağına iddiaya girmiştim.
Burada somon buğulama dışında yemek yenmiyor.
Yüzgeç ve solungaç çıkarmamış olmamız tam bir mucize.
Demek sınıf başkanı oldun.
Gordonstoun'da "gözetmen" deniyor, söylemiştim.
Doğru, affedersin.
Bu sayede kendin hakkında ne öğrendin?
-Ne? -Meşhur bir aforizma vardır.
"İnsan kendini ya hayati tehlikede ya eline büyük güç geçince tanır."
İçimde yatan polisi uyandırdı.
-Öyle söyleme. -Neden?
Disiplin önemli bir şey ve uygulamaktan keyif alıyorum.
Geçen dönem birini gönderttim.
-Nereye? -Evine.
Sigara yüzünden.
-Az daha sigaradan yakalanmamış mıydın? -Evet ama yakayı sıyıracak kadar zekiydim.
-Bu haksızlık değil mi? -Hayat böyle anne.
Hayat sana çok imkân tanıdı.
Evet ama beraberinde zorluklar da getirdi.
Sıradan bir Eddie Windsor olsam belki biraz zorbalığa maruz kalırdım
ama taht sırasında üçüncü Prens Edward olarak…
-Kim sana zorbalık yapıyor? -Neredeyse herkes.
-Nasıl? -Bilmek istemezsin.
İstiyorum.
Peki.
Diş tellerim yüzünden "metal çene" diyorlar.
Plastik kaşıkları tükürükle doldurup kafamın arkasına atıyorlar.
Sandalyeme yapıştırıcı sürdüler.
Hediye olarak bir şişe şarap verdiler ama meğer…
Neymiş?
İdrarmış.
Üşenmeyip soğutmuşlar.
Zekâlarına hayran olmamak elde değil.
Öyle bakma.
Kriket iyi gidiyor, yine ilk 11'deyim.
Peki ya dersler ne âlemde? Lise bitirme sınavı gelecek dönem.
-Karnelerine bakıyorum. -Her gördüğüne inanma.
-Yardım lazımsa… -Merak etmesene!
Cambridge Kabul Ofisi'yle konuştum, halledecekler.
Bu insanlar aptal değil. Onların da işine geliyor.
Jesus College'da kraliyet ailesinden biri olacak.
Başvurular nasıl artacak, görürsün.
-Bu pek hoş bir tavır değil. -Ama doğru.
Deniz Piyadeleri, bankacılık… Ne seçersem seçeyim durum bu.
Beni hep isteyecekler.
Ne yapayım peki? Geri mi çevireyim?
Kraliyet ailesinden olmanın bir iyi yanı olmalı.
Ülke için yaptıklarımızın karşılığı olarak.
Mark Thatcher, pilot Anne-Charlotte Verney ve tamircilerinden bu gece de haber yok.
Görüldüklerine dair haberler yalanlandı.
Bölge, haritada böyle görünüyor.
Gerçekte ise görüntüsü bu şekilde.
Fransız Hava Kuvvetleri uçaklarına ek olarak
iki helikopter, üç çöl aracı ve cam tabanlı bir uçak
Mark'ı aramaya başladı.
Babam aradı. Cezayir'e sağ salim inmiş.
Sağ ol.
İyi haber şu,
yarış organizatörlerinin yardımıyla aramayı daraltmayı başardık.
Sahra Çölü'nün Cezayir'in Tamanrasset şehriyle
Mali'nin kuzeyindeki Tessalit kasabası arasındaki kısmı.
Kötü haberse
hâlâ yaklaşık 335.000 kilometrekarelik bir bölgeyi aramamız gerekiyor.
Bu boyutu bir bağlama koysanız?
Tüm Birleşik Krallık'tan daha büyük bir alan.
-Şimdi olmaz. -Affedersiniz, Dışişleri Bakanı acil dedi.
-Ne var Charles? -Falkland'daki mevzu.
HMS Endurance, bir Kraliyet Deniz Piyadeleri birliğiyle
Güney Georgia yolunda.
Evet, metal işçilerini tahliye etmek için.
Arjantin cuntası da bir buz devriye gemisi ve füze taşıyan iki korvetle cevap verdi.
-Hangi gerekçeyle? -Vatandaşlarını korumak için.
İzinsiz girerek yasaları çiğnediler.
Dışişleri Bakanı önerdiği çözüm için desteğinizi istedi.
Neymiş o çözüm?
Durum diplomatik olarak çözülürken
Arjantin'le gereksiz bir çatışmadan kaçınmak için
HMS Endurance'ın yönünü değiştirmek.
-Çözümü bir şey yapmamak mı? -Evet.
Her şeyin yoluna gireceğine güvenmek.
Hiçbir şey yapmazsak her şey nasıl yoluna girsin?
Hiçbir şey yapmazsak bu işin sonu nasıl iyi bitsin?
Vatandaşlarımız evlerinden uzakta ve canları tehlikede Charles.
Bizim insanlarımız!
Bir şeyler yapmaya mecburuz!
Müsaadenizle…
Oğluma döneceğim.
Tabii Başbakan.
Teşekkürler.
-Bu taraftan. -Teşekkürler.
Evet, çok rahat geldim, sağ olun.
Teşekkürler.
-Merhaba canım. -Merhaba.
-Ne yazık ki vaktim dar. -Evet, söylediler.
-Hemen gidelim mi? -Üstümü değiştireyim.
-Yağmur yağacakmış, emin misin? -Evet, eminim.
-Merhaba Alan. -Merhaba efendim.
-Nasılsın? -Sağ olun.
İyi görünüyor. Bir selam vereyim.
Merhaba, nasılsın bakayım?
Yürüyüşe mi çıkıyoruz? Evet.
-Burası olur mu? Biraz ıslak. -Olur, sorun değil.
Burası cennet gibi.
-Sen öyle diyorsan… -Diyorum.
Taşrada her şeyden uzakta,
yağmur, çamur, atlar, köpekler, çocuklar, mahremiyet.
Sana imreniyorum.
Burası tam olarak cennet sayılmaz.
Öncelikle mahremiyet yok. Nereye gitsem oradalar.
-Kimler? -Basın.
Foto muhabirlerin bana garezi var.
-Piç kuruları. -Böyle konuşursan…
"Basın gidin." dedim.
Tek bir kez.
Ayrıca haksız mıyım?
Bana karşı o kadar acımasızlar ki.
Zaten dikkat çekmeyi sevmem. Ne övgü isterim, ne ilgi ne teşekkür.
Ama ben de insanım. Eşek bile iki güzel söz duymak ister.
-İyi bilirim. -O kadar kolay değil.
Üçüncü dünya ülkelerinde o sıcakta, o sefalette çalışıyorum,
hayır kurumları için emek veriyorum.
Ama bir gazete bile adımı yazıyor mu? Teşekkür ediyor mu? Ne münasebet.
Ama hanımefendi azıcık süslendi mi manşetten haber yapılıyor,
herkes ne kadar harika olduğundan bahsediyor.
Kimin?
Onun işte.
Diana.
Evet, sürekli karşılaştırıldığım ailede benim dışımda tek genç kadın.
Diana güzel, ben tıknaz.
Diana güleç, ben suratsız. O büyüleyici, ben korkuncum.
Yetmezmiş gibi sürekli Mark'la ve evliliğimle ilgili sorular…
Mark nasıl?
Hah, işte aynen böyle, "Mark nasıl?" Mark gayet iyi.
Ben de iyiyim, çocuklar da iyi.
Bunu duyduğuma sevindim.
-Ama bazı söylentiler var. -Söylentilere kulak vermezdin hani?
Yakın zamanda Komutan Trestrail'la görüştüm.
Kiminle?
Kraliyet Koruma Şube Başkanı.
Çavuş Cross hakkında bazı söylentileri bana iletmek istemiş.
İkinizin samimiyetiyle ilgili.
Ve bu dedikodular ışığında Scotland Yard,
Croydon'da masa başı görevine geri dönmesi talebinde bulundu.
Yapma…
Bana bunu yapma.
Yapamazsın, beni mutlu eden tek şey o.
-Seni mutlu edecek çok şeyin var. -Peki neden etmiyor?
Sabırlı olursan yine eder.
Bu kadar mı? Tavsiyen bu mu?
"Dayan, sık dişini, olmuyorsa da oldur" mu?
Bekleyecek sabrın varsa bu dertler gelir geçer.
Eskiden zor biri olarak görülmek hoşuma giderdi.
İnsanları biraz korkutmak hoşuma gidiyordu çünkü bu benim kontrolümdeydi.
Ama son zamanlarda…
Artık korkan benim.
Artık durum değişti, o benim kontrolümü ele geçirdi.
İçimde sadece öfke yok, onun yanı sıra…
Bir pervasızlık var.
Her şeyi yakıp yıkmak istiyorum.
Ama bu da geçecek.
Bu mudur?
Her şeye çözümün eylemsizlik mi?
Gitmem gerek.
Doğru, seni tutmayayım, işlerin var.
-Yolu bulur musun? -Bulurum.
Mark Thatcher ve Fransız yardımcı pilotu Charlotte Verney bu sabah
Cezayir Hava Kuvvetleri C-130 arama uçağıyla
Mali sınırına birkaç kilometre uzakta görüldü.
Kurtarma merkezine dönen pilotu
Mark'ın babası Denis Thatcher kucaklayarak karşıladı.
Bay Thatcher, iyi haberi vermek için Londra'daki Başbakan'a telefon etti.
Kurtarma görevinin başarılı olduğuna dair harika haberi
teyit edebildiğim için gerçekten çok mutluyum.
Biliyorum, sizler beni yalnızca başbakan olarak görmeye alışkınsınız.
Ama son birkaç gün bana bir şeyi çok açıkça gösterdi,
her şeyin ötesinde, ben bir anneyim.
Çok teşekkürler. Müsaadenizle…
Mark Thatcher'ın neden bu güzergâhı seçtiği
gizemini korumaya devam ediyor.
Bilindik yollardan bu kadar sapmış olması…
Kendini aptal gibi hissediyordur.
Bence yorgun ve aç hissediyordur.
En sevdiği çocuğuna kavuştuğunda Başbakan'ın içi rahatlayacaktır.
Hâlâ seninkini bulamadın mı?
Çölde daha doğrudan bir yol takip etmek istediği aşikâr
ama bu, katıldığı ilk ralliydi ve yeterli tecrübeye sahip değildi.
Hayatımdan hiç endişe etmedim.
Diğerleri hayatı sorgulamaya başladı.
Sorgularlar tabii canım, onlar Fransız.
Aynen öyle ama ben sakindim,
çölde geçirdiğimiz zamanı tatil olarak kabul ettim.
-Kitap bile okudum. -Çok güzel canım.
-Bu ne? -En sevdiğin yemek, sosisli börek.
Evet, onu gördüm anne ama sos hani?
Ah, affedersin.
Neyse, sonunda bizi bulduklarında o tantana biraz şok etkisi yarattı.
Meğer ünlü olmuşuz.
-Dünya gazeteleri manşetten vermiş! -Ünlü oldunuz tabii.
Ben başka bir kelime kullanırdım.
Hepsi saçmalıktı.
"Başbakan'ın Oğlu Çölde Kayboldu. " Biz kaybolmadık ki.
Ben yerimizi biliyordum ama dünya bilmiyordu.
Sorun oydu, asıl siz bizi kaybettiniz.
Ama rotadan 50 kilometre sapmıştınız.
Bu iş öyle basit değil. Kendi rotanı kendin belirlersin.
Pilot sıcak çarpmasıyla hastaneye kaldırılırken mutlu değildi.
-Carol, o abartıyordu. -Tabii ki abartıyordu, kadın işte.
-Aynen. -Şarabı uzatıver.
Çok iyiydi.
Neyse, bulunduğumuz an babamdan zılgıtı yedim.
Ne? Bunu neden yaptın?
Kurtarma ekibine karşı daha minnettar davranabilirdi.
Nedenmiş? İşleri bu değil mi?
Hem ne diye minnet duyacakmış? Bulmaları bir hafta sürdü.
Tüm arama kurtarma operasyonu tam bir maskaralıktı.
Çöl bedevileri işte.
Müsaadenizle, içki alacağım.
-Tuz ister misin tatlım? -Yok, böyle iyi.
İtiraf et, dayanılır gibi değil.
Anneler ve oğulları, hepsi bu.
Neyse ki babalar ve kızları var.
-Açmayacak mısın? -Ben neden açayım?
Benim için gelmediler.
Sen ve ben, canım, biz bu filmin yardımcı oyuncularıyız.
Şarabı getir Carol.
Otele dönüp bir şeyler içmek nasıl bir histi, bilemezsin.
Böldüğüm için üzgünüm Başbakan.
Buenos Aires'den gelen istihbarata göre
ülkenin içişlerinde sorun yaşayan Arjantin cuntası
Falkland Adaları'na saldırmayı düşünebilirmiş.
Arjantin halkını yatıştırmak için böyle bir riske girebilirler.
Dışişleri Bakanı gelip beni görsün.
Kendisi Brüksel'de.
-O zaman Genelkurmay Başkanı. -Yeni Zelanda'da.
O zaman Savunma Bakanı.
O da Birleşik Devletler'de.
Ülkemiz saldırıya uğramak üzere.
Kimsenin durumun aciliyetine göre davranamamasını anlayamıyorum.
Dışişleri Bakanı, Genelkurmay Başkanı ve Savunma Bakanı'na söyle,
yarın hepsini bu saatte ofisimde istiyorum.
Başbakan.
Donanma 479, doğuya doğru 500 fitin altında alçaktan uçacak.
Londra QNH, 1013.
-Güzel bir girizgâh yapalım. -Helikopterle gelmek yeterli değil mi?
Öğle yemeği için orada mı buluşulacak?
Dört gibi mi?
Tanrım.
Bana bırakın.
Bana bırakın dedim.
-Prens Andrew, Majesteleri. -Majesteleri.
-Anne? -Bunu nasıl başardın?
Helikopteri mi? Onlara doğruyu söyledim.
Başkomutanımızın ulusal öneme sahip bir konu için beni çağırdığını.
Bu bir anne oğul yemeği. Ulusal bir önemi yok.
Sen kraliçesin, bense tahtta ikinci sıradayım.
-Gaz bile çıkarsak ulusal önemi olur. -Kes şunu!
Doğru ama.
Ayrıca seninle konuşmam gereken bir iki konu var.
-İlki unvanım. -Ne unvanı?
Evlendiğimde vereceğin unvan.
Hiç düşünmemiştim.
Evlenmeyi düşündüğünü bilmiyordum.
Düşünmüyorum.
En azından ciddi olarak.
Gerçi bu son kız cidden farklı.
-Evet, genç, arsız Amerikalı oyuncu. -Evet, o!
-Hangisi canımı daha çok yakıyor, bilmem. -Okuduklarına inanma.
Başka bilgi kaynağım yok, tanışmaya getirmedin ki.
Eserlerinden tanıyacak hâlim yok.
Gerçekten mi? Emily'nin Uyanışı'nı duymadın mı?
Duymalı mıydım?
Sever misin bilmem ama müstehcenliğinden değil.
-Andrew! -Aslında müstehcen de sayılmaz.
1920'lerde geçiyor,
Koo'nun oynadığı gelinlik çağında, 17'sinde hassas bir kızı anlatıyor.
-17 mi? Bilmesem de olur. -Bu kadar tutucu olma anne.
Hikâye, İsviçre'deki okulunu bitirip
İngiliz kırsalında annesinin evine dönüşünü anlatıyor.
-Wilton'da çekmişler. -Herbert'ların ev mi?
-Evet, orada çekilmiş. -Çok güzel evdir.
Büyükbaban oraya ava giderdi.
Her neyse, kız orada kaçık, sapkın olgun adamlarla tanışıyor.
Bu adamlar çaresiz, savunmasız, genç Emily'yi baştan çıkarıyorlar
ve Emily'nin tensel zevkleri keşfetmesini izliyoruz.
Evet, hiç müstehcen değilmiş. Yasal olduğuna emin misin?
Kimin umurunda?
İnanmayabilirsin ama benim umurumda.
Sonuç olarak bu, sanat.
Yani geleceğin düşesi için gayet uygun. Ne düşesi olsa?
York.
-York mu? -Evet, York. Şimdi aklıma geldi.
Bu dükalık ikinci en büyük oğula verilir ve askerî bağlantıları da var.
"Grandük York" şarkısındaki gibi mi?
Aynen öyle.
Son iki York Dükü kral olmadı mı?
Evet, ağabeylerinin beklenmedik ölümü ya da taçtan feragatiyle.
Ama sana Charles'ın ölmesi yetmez, oğullarını da öldürtmen gerekir.
York Dükü'nün öyle bir şanı da var. III. Richard.
Doğru ya! Nasıl hatırladın.
Somon çok leziz.
Değil mi?
Askerî bağlantılar demişken, konuşmak istediğim bir mevzu daha var.
Benim gibi cephe birliğindeysen
olan biteni yakından takip etmen gerekiyor.
Bu Falkland sorununun kolayca çözülmeyeceğini duydum.
Senden…
Başbakanlarınla özel görüşmelerinde neler olduğunu anlatmanı istemem…
Anlatmam da.
Ama haberin olsun, durum kötüleşirse gitmek istiyorum.
Kraliyetin, ön cephede olmama engel çıkarmayacağına söz ver.
Kesinle çıkarmaz.
Güzel!
Bizim ailemiz ordu hizmetinden kaçınmaz. Biz de herkes gibiyiz.
Ben de herkese bunu söylüyorum.
Galler Prensi'nin özel kaleminden bir telefon aldım.
Yarın Londra'da buluşmak yerine
sizi Gloucestershire'daki yeni evi Highgrove'a davet etti.
Vaktimiz yeter mi?
Evet, gerekirse sizi akşama Londra'ya getiririz.
-Peki, olur. -Başüstüne.
Teşekkürler.
Donanma telsiz trafiğinde ciddi bir artış oldu.
GCHQ da sıra dışı uçuş faaliyetleri tespit etti.
Görünüşe göre, büyük bir Arjantin birliği Falkland Adaları'na yola çıkmış
ve muhtemelen niyetleri istila etmek.
O zaman topraklarımızı hararetle savunmalıyız.
Sayın Başbakan, diplomatik kanalların hâlâ açık olduğunu hatırlatmak isterim.
O Arjantin bayrağını Britanya topraklarına diktikleri an
diploması vakti sona erdi.
Katılıyorum.
48 saat içinde bir savunma birliği kurabiliriz.
Olacak iş değil.
-Nedenmiş? -13.000 kilometre uzakta.
Oraya varmamız en az üç hafta sürer.
-Arjantin o zamana kadar Falkland'ı alır. -O zaman geri alırız.
İmkânsız.
İmkânsız mı Amiral?
-Sizce yapılabilir mi? -Yapılabilir Başbakan.
-O zaman yapmalıyız. -Ama sırf maliyeti bile…
Güney Atlantik'e 30.000 asker göndermekten bahsediyoruz,
hem de üretimin hâlâ düşük olduğu, işsizliğin tavan yaptığı bir resesyonda.
Kamuoyunu düşünmeliyiz.
Bu hükûmet…
Bu yönetim şu anda…
Hadi Geoffrey.
Söyle.
Sevilmiyor, popüler değil.
Karşılayamayacağımız, gereksiz bir savaştan sağ çıkamayız.
Ben de savaşa girmeden hayatta kalamayacağımızı söylüyorum.
Amiral, bu konuyu masaya yatırmak için yarım saate üst katta dairemde buluşalım.
-Genelkurmaylar da gelsin. -Elbette.
Güzel, buradaymışsın.
Yardımın lazım.
Genelkurmay başkanlarına yemek yapmamız lazım.
-Seninle konuşacaklarım var. -Tatlım, şu an olmaz.
-Neden Mark'ı daha çok seviyorsun? -Efendim?
İkiz çocukların var ve birini diğerine tercih ediyorsun.
Carol, bu doğru değil.
Tartışmasız ve acı verici biçimde doğru.
Sadece şunu söylemek istiyorum.
-Sırf annenle kötü bir ilişkin oldu diye… -Tatlım, buna vaktim yok.
…bunun tüm kadınlarla ilişkini etkilemesine izin veremezsin.
-Hele ki kendi kızınla. -Hep tam vaktini buluyorsun.
Meşgulüm. Birkaç dakikaya genelkurmay başkanları gelecek.
O zaman o dakikalardan birini bana ayır.
Beni ihmal ediyorsun.
Görmezden geliyorsun.
Mark'ı kayırıyorsun.
Çünkü o daha güçlü.
Aynı babam gibi.
Evet, haklısın.
Annemle çok sorun yaşadım ama bunun cinsiyetiyle hiç ilgisi yoktu.
Zayıflığıyla ilgisi vardı.
Ev kadını olmaya dünden razı olmasına kesinlikle katlanamıyordum.
Çünkü kocası o muameleyi yapıyordu.
Bu doğru değil!
Büyükbaban, babam, kadınlara karşı harikuladeydi.
Harikulade.
Bana cesaret verdi, beni eğitti.
Beni ben yapan oydu.
Azmimin sınırlarını ortadan kaldırdı.
Bunu büyükannenle de yapmaya çalıştı.
Ama insanların kendileri sınırlıysa
yapabileceklerin de sınırlı oluyor.
Roket gemilerimizde Sea Wolf füzelerimiz var.
Her birinde bir tugay asker ve amfibi bir ekip var.
Sağ ol canım.
Tabağınızı alayım.
Dur deyin.
Güzel bir dilim oldu.
Lütfen tabağınıza bezelye ve havuç da alın.
Mükemmel.
Bir de salata ve meşrubat ekleyelim.
İyi hissetmediğini biliyorum
ama bu gelen sadece kayınvaliden değil, aynı zamanda kraliçen!
Diana!
Diana.
Evet, bize prensesli bir peri masalı anlatın, lütfen.
Pekâlâ.
Size bir masal anlatayım, hatta…
Bu tavrın gerçekten inanılmaz.
Gabriel benim için müzik çalarsa ve Bagpuss benim için hayal ederse…
Tamam, neyi hayal edeyim?
Küçük bir gümüş taç takmış güzel bir su prensesi hayal et.
Tamam.
-Teşekkürler. -Anne.
Çok güzelmiş.
-Gelebilmene çok sevindim. -Sen tek misin?
Evet, Diana uzanıyor. Hamileliği pek kolay geçmiyor.
Zavallıcık. Ben şanslıydım, hamilelik beni pek etkilememişti.
Evet ama ikiniz çok farklı kadınlarsınız.
-Dışarıdan başlayalım mı? -Evet, olur.
Teşekkürler.
Kaç çalışanın var böyle?
Çok gibi görünebilir ama burayı sıfırdan yapıyoruz.
Zaten beni çeken de buydu. Tabula rasa, yeni bir sayfa.
"Tabula rasa" ne demek, biliyorum.
Etrafı dinlesene.
Böcek yok, kuş yok.
Dehşet verici.
Korkunç, hastalıklı bir sessizlik.
Böceklerin yaşam alanı yok, buraya yabani bir bahçe kuracağım.
Şuraya duvarlı bir bahçe,
şuraya sebze bahçesi,
şuraya da güneş saatli bahçe.
Böyle bir projeye başlarken amacın basit olması çok mühim.
Her şeyin kalbinde tek bir fikir yatmalı.
Seninki ne?
Evin, arazinin ve bahçenin nihayetinde
kim olduğumu, nasıl biri olduğumu yansıtması.
Yani o tek fikir sensin.
Her şeyi organik yetiştireceğiz. Kimyasallar, ilaçlar yok.
Düz çizgiler istemiyorum, hiçbir şey tek tip ve nizamlı olmayacak.
-Yabani bir bohemlik hâkim olacak. -Sen de mi öylesin?
Enteresan her insan öyledir, değil mi?
Kim kurallara, geleneklere uyar?
Bahçıvanların her şeyi düz bir çizgiye koyması korkunç değil mi?
Tabiat düz çizgi sevmez.
Şu havuzun çizgileri gayet düz görünüyor.
Evet ama havuz o.
Şu da tenis kortu değil mi? Pek organik gibi görünmüyor.
-Anne. -Pardon, haklısın, çok güzel.
Beğenmene sevindim. Burada gerçekten mutlu olabilirim.
Sanki içimde bir şey yeşerdi.
Bana özel bir Shangri-La ya da benim Xanadu'm.
"Bahçeler vardı Kıvrıla kıvrıla akan derelerle parlar
Bahçeler ki mis kokulu ağaçlarının Çiçekleri bir bir açar
Ormanlar vardı Kadimlerdi dağlar kadar
Ormanlar ki güneşli çayırları kucaklar."
Mor salkımın açıyor. Çiçek vermiş bile.
Yemek yiyeceksek başlayalım. Altıda Londra'da olmalıyım.
Tabii.
Açıkçası derdi ne, bilmiyorum.
Taşrada büyüdü, buraya bayılır diyordum.
Evi dekore etmesini istedim. Birkaç hafta onunla oyalandı.
Sonra yine uzaklaşmaya başladı.
Kendini odasına kilitleyip saatlerce televizyon izliyor.
Entelektüel açıdan o kadar ilgisiz ve kayıtsız ki.
Shakespeare ve şiir dersleri vermeye, ufkunu biraz genişletmeye çalıştım.
Harika konuklarımız oldu.
Laurens van der Post, Eric Anderson, Eton'ın müdürü.
Ama hepsine kayıtsız, Londra özleminden bahsedip duruyor.
Belki istediği budur. Belki bu hayat ona uygun değildir.
Gloucestershire'ı seçme nedenini merak etmiştim.
Yeri çok müsait.
Kraliyet Hava Kuvvetleri pisti yakın,
Cornwall'a ulaşım kolay ve Anne de hemen dibimizde.
Sadece Anne değil.
Arabayla 15 dakikaymış.
Camilla'yla sadece ava çıkıyoruz, o kadar.
Bir de telefonlaşıyoruz.
-Ne sıklıkla? -Ne sıklıkla gerekirse.
Neşelendirilmeye ihtiyaç duyduğumda.
Neşelendirilmeye mi?
Hayallerindeki evi, Xanadu'nu satın aldın,
şakşakçı ordunla beraber ruhunun tezahürüne dönüştürüyorsunuz.
O gencecik, güzelim karın hamilelikle boğuşuyor
ve kendini odaya kilitlemiş, çıkmak istemiyor.
Burnumu sokmayı sevmem, biliyorsun.
Koca adama ne yapacağını söylemek bana düşmez.
Ama senin yerinde olsam kendi mutluluğumu biraz ikinci plana koyar
ve doğacak çocuğumun annesinin sağlığına daha fazla özen gösteririm.
-Merhaba. -Merhaba, mesajını aldık.
Acil durummuş, her şeyi bırakıp geldik.
Ne oldu canım?
İçki.
Bu bir soru muydu, emir mi?
Daha ziyade yardım çığlığıydı.
Hemen geliyor.
Açık kapı bir davet mi?
Öyle bir davet değil.
Konuşmak istemiştim.
Çocuklarımız hakkında.
Bir sonuca ulaştın mı?
Gizli gizli düzenlediğin baş başa yemeklerden sonra.
Öğrendin demek.
Hepsi şaşkınlık içinde beni aradı, neyin peşinde olduğunu merak etmişler.
Vardığım sonuç şu,
yolunu kaybeden Başbakan'ın oğlu değil, bizim çocuklarımız.
-Hepsi kendi çölünde kayıp. -Anne kayıp değil.
Evliliği öyle.
-Peki, Edward kayıp değil. -Katılmıyorum.
Edward tamamen yolunu kaybetmiş, zorbalığa maruz kalmış, kinci biri olmuş.
Charles'ın yolunu kaybettiğini kabul ediyorum
ama o hep öyleydi.
Andrew'a gelince…
En sevdiğine mi?
Şok oldum.
Eğer değişmezse…
Bu, bizi nasıl ebeveynler yapar?
Annemle konuştum.
Kâhinimizle.
Ne dedi peki?
Kendimi suçlamamamı söyledi. Ben tüm ulusun annesiymişim.
Annen haklı.
Andrew ve Edward'ı ben istedim, sen başka çocuk istemiyordun.
Yapabileceğimi kanıtlamak için iki çocuk daha istedim,
hatalarımı telafi etmek istedim.
Özellikle de Charles'la.
Sen erkeksin, anlamazsın.
Ama bir şeyi dadıların yapmasına asla izin vermeyecektim.
Neyi?
Çocukların banyosunu.
Ama banyo vakti gelince…
…arkada bir sandalyede otururdum.
Nasıl yapacağımı bilmiyordum…
Neyi?
Nasıl dokunup tutacağımı.
Yüzüme bak.
Bu saçmalığa bir son ver.
Sen gayet iyi bir annesin.
Çocuklarımız artık yetişkin insanlar. Kendi sorunlarını çözmekten mesuller.
-Çözerlerse tabii. -Çözecekler.
Er ya da geç.
Ve…
Bu esnada sana düşense…
Burada, hayatta kalmak, nefes almaya devam etmek.
Aynen öyle.
Hepimizin iyiliği için.
Biraz dinlen.
Bu sabah tam 10.15'te
HMS Invincible, bu inanılmaz filonun amiral gemisi,
demir alıp Portsmouth Limanı'nın dingin sularına yelken açtı.
Britanya'nın bu harekâta bağlılığı ve operasyon başladı.
Donanma üssünde tüm gece gemiyi hazırladılar.
Portsmouth ya da eski adıyla Pompey bu denizcileri uğurlamak için toplanmıştı.
Sonunda gemi uzaklaşıp Solent boğazının sislerine gömüldü.
Yarım saat sonra
sıra eski nesil taşıyıcı gemi Hermes'deydi.
Ama dışarıdan bakanlar için çok daha tehditkâr görünüyordu.
İnsanlar veda etti. Küçük bir çocuk selam durdu.
"Selametle." diye bağırdılar.
Sonraysa bir fısıltıyla
"Sağ salim dönün."
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ