Buraya!
Maalesef doğru.
Prens hazretleri zorlanıyor.
Ve Majestelerinin tahtın ilk varisi olan oğlunun normal bir okula
gitmesini istemesi ne kadar takdire şayan olsa da
ve Prens hazretlerini Cheam'da görmek bizi ne kadar mutlu etse de
bu planın başarılı olduğunu düşünerek kendimizi kandırmamalıyız.
Teşekkürler.
Basın neredeyse her gün hakkında haber yapıyor.
Diğer çocuklar gazetelerde hikâyelerini okuyor.
Dedektifini görüyorlar.
Elimizden geleni yapıyoruz ama...
O yaştaki oğlanlar zalim olabiliyor.
Gerçek şu ki, Prens hazretleri farklı.
Sadece kimliğinden ve anne babasından ötürü de değil.
Olağanüstü utangaç ve hassas.
Kırılgan.
Yani mesleki görüşüme göre hangi liseye gitmesi gerektiğini
soracak olursanız...
Evet, bunu soruyorum.
Eton Koleji sizin için kusursuz bir çözüm olur, derim.
Hem evinize çok yakın.
Bak Charles!
Bak, bize çok daha yakın olacaksın.
Hafta sonları
tepeye tırmanınca bizlerle olacaksın.
Ve kendi yatağında yatabileceksin.
Babana sormam gerek ama tamam diyeceğinden eminim.
Sevgili Dickie Amca,
annem liseyi Eton Koleji'nde okumamı istediğini söyledi.
Çok rahatladığımı söylemeliyim. Ardından çok heyecanlandım.
Eton'a gitmem çok mantıklı.
Sen de orada okumuştun, değil mi?
Eton'da okumadım.
Epey sıkıcı bir özel öğretmen bir süre evde bana işkence etti.
Sonra Osborne'daki deniz harp okuluna gönderildim.
Eton'a gideceğin için sana imreniyorum.
Orada o kadar çok eğleneceksin ki.
Savile Row'daki en güzel hanenin kafa kesicisi Arthur Cunningham'le
tanışmak için beyler olarak bir gezi düzenlemenizi tavsiye ederim.
- Beyefendi. - O ikili düğüm mü?
- Evet efendim. - Diğer adı nedir?
- Eton düğümü. - Eton düğümü.
Paçaları kıvıralım.
Bence omuz biraz daha yüksek olsun.
Evet efendim. Yarım santim kadar.
Şapkayı baş parmaklarla ayarlıyoruz.
Eton takım elbisesi.
- Sonraki beden? - Beş efendim.
Beş mi?
- Beş. - Beş.
Beyazlar.
Nefes al.
Güzel.
Teşekkürler.
- Bu insanı neşelendirmiyor mu? - Kesinlikle!
Son rötuş.
Şimdi oldu.
"AİLENİN REİSİ"
Tebrikler efendim!
- Bravo! - Teşekkürler!
Yarı boyla kazandık. Burun farkının denizcilikteki dengi.
- Hay aksi! Alnın yanmış. - Bir de bacaklarımı gör.
Teşekkür ederim.
Doğrusu epey geciktik ama son nişanda iyiydik.
Bu da son üç yüz metrenin denizcilikteki dengi.
Son iki yüz.
Yemekten sonra Charles'a bir baksak iyi olur.
Ödülü göstermek için mi? İyi fikir.
Hayır. Üniformalarına iltifat ederiz diye düşündüm.
- Ne üniforması? - Eton üniformaları.
Neden bahsediyorsun? Charles, Gordonstoun'a gidecek.
- Bu şart değil. - Evet, şart.
- Taşa yazılmış değil. - Bana çekiçle keski ver
ve bunu taşa yazışımı izle.
- Philip. - Onun için doğru yer Gordonstoun.
Beni ben yapan o okuldu. Charles da aynı şeyi yaşayabilir.
Eton'da kendisi hakkında hiçbir şey öğrenemez.
Evet ama hayatta kalabilir, hatta serpilip gelişebilir.
Ya da İngiltere'nin üst sınıfının geri kalanı gibi
çıtkırıldım, yavan, nazenin bir velet olabilir.
Majesteleri, Kraliçe hazretleri.
Dickie, Eton'ın doğru okul olduğunu düşünüyor.
Bu Dickie'yi ilgilendirmez.
Charles'a zaafı var, biliyorsun.
- Yazışıyorlar. - Ne zamandan beri?
- Charles'ın mutsuz olduğunu duymuş. - Keşke işimize karışmasa.
Dickie'nin huyu bu.
Oğlumuzu Eton'a gönderirsek ona ihanet etmiş oluruz.
Gordonstoun'a gidecek. Konu kapanmıştır.
Madem bu kadar istiyorsun, pekâlâ.
- İstiyorum. - Üniformaları iade ederiz.
İstersen yak, umurumda değil.
Ama haberi Charles'a benim yerime sen vereceksin.
- İyi. - Majesteleri.
Teşekkürler James.
İskoçya'yı seviyorum ama evden çok uzak değil mi?
- Hayır. - Beni orada ziyaret etmeniz de
- çok zor olmayacak mı? - Kesinlikle hayır.
Hoşluk olsun diye seni oraya kendim uçakla götürmeye karar verdim.
Ama sana yalan söylemeyeceğim.
Gordonstoun'a gideceğimi öğrenince senin şu anki hislerine kapılmıştım.
Perişan olmuştum.
En sevdiğim biricik ablamla evde kalmak istemiştim.
Daha kolay, daha yumuşak olan yolu istemiştim.
Ama büyüyünce düzgün biri olabilmen için
bu saçmalıklardan uzaklaşmalısın.
Sana büyük bir sır vereyim mi?
Lütfen.
Bu...
...gerçek dünya değil.
John. At şunları.
Eski kazağımı giyebilirsin. Üniforma hiç değişmedi.
Başını çıkar.
Bu ilk ders.
Biz giydiğimiz şey ya da pırıltılı şeyler değiliz.
Bizi biz yapan ruhumuzdur.
Burasıdır.
Philip?
WOLESGARTEN ŞATOSU, ALMANYA
Onu okula gerçekten cenaze kıyafetleriyle
götürmeyeceksin, değil mi?
Elbette.
Kaçınılmaz olana uygun giyinmek iyidir.
Sağ salim inersek üstümü değiştiririm.
O senin ablan!
Yakında görüşürüz.
Evet, Yunanım.
Gel bakalım. Şu işi halledelim de bitsin.
Bunu neden yaptık? Uçmayı hiç sevmem. Trenle gitmeliydik.
Elini ver bana.
Sorun yok. Bana bak.
- Her şey yolunda. Sadece hava. - Evet.
- Çok güzel! - Buz gibi!
Neden Almanya'da kalıp
okula orada gidemiyorum?
Babam bir dâhi tarafından eğitilmene çok önem veriyor da ondan.
Dr. Hahn Yahudi olduğundan Almanya'da kalmana imkân yoktu.
İyi.
Ama bu dâhi neden İskoçya'yı seçti?
Prens hazretleri.
- O kim? - Yabancının biri.
- Adın ne? - Philip.
Philip ne?
Sadece Philip.
Hadi işinizin başına.
Philip! Gelsene!
Prens hazretleri!
Büyük gün Londra Havalimanı'nda,
Edinburgh Dükü'nün Prens Charles'ı okula
uçakla götürme sürpriziyle başladı.
Bu, okula gitmenin en modern yolu.
Babasının kullandığı uçakla,
müstakbel kralımız için bu çok mühim günde.
- Hoş geldiniz! - Sevgili Dr. Hahn.
- Evinize hoş geldiniz efendim. - Geri dönmek çok güzel.
Bay Tennant, Charles'ın dönem öğretmeni.
- Majesteleri. - Memnun oldum.
- Günaydın çocuklar! - Günaydın efendim!
- Hoş geldiniz Prens hazretleri. - Teşekkürler.
Biliyorsunuz, bu okul babanızın kanına işledi.
Kendisi okulun ilk öğrencilerindendi.
- Burayı kurmamıza yardım etti. - Evet, o duvarı ben diktim.
Evet. Babanızın zamanından beri işler biraz değişti.
Ama önemli şeyler değil.
Prensipler aynı kaldı.
- Evet, güzel. Yumuşamamışsın. - Hayır.
Lüks bir otelde pohpohlanmasını istemiyorum.
Bu taraftan Prens Charles!
Efendim? Beyefendi?
Bu sert deneyime hazır mısınız Prens hazretleri?
Evden uzakta olmak nasıl bir his?
Pekâlâ, güzel. Teşekkürler.
Bu onun için iyi mi efendim?
Bu onun için doğru okul mu Majesteleri?
Burası babanızın yurt odasıydı. Hatta size onun eski yatağını verdik.
- Merhaba çocuklar. - Günaydın efendim.
Simon Harper efendim. Yatakhane nöbetçisi.
Simon size kuralları öğretip ihtiyaçlarınla ilgilenecek.
Size cam kenarını verdik Prens hazretleri.
Hayır, ona öyle demeyin. Sadece Charles deyin.
Peki efendim. Charles.
Teşekkürler. Çok naziksiniz.
Bu Geddes.
Charles.
Bu Gilkinson.
Anılara mı daldınız efendim?
Evet.
Umarım güzel anılardır.
Bu Griffiths.
En güzelleri. O kim?
Kraliyet dedektifi.
Saray ısrarcı oldu. Basın rahatsız edici olabilir diye.
Burada amaç çocuğun başının çaresine bakmayı öğrenmesi.
Merak etmeyin. Bizden ne beklendiğini biliyoruz.
Dük, hiç vakit kaybetmeden Prens Charles'ı
Gordonstoun'un meşhur Yıllık Yarışma'sına yazdırdı.
Bu etkinlik, İskoçya'nın yalçın dağlarında
çocukların dayanıklılığını ve azmini sınamak üzere tasarlandı.
Gordonstoun'da formda olmaya da akademik başarı kadar önem verilir.
Prensi çetin fiziksel aktiviteleriyle
epey zorlayacakları kesin.
Burası kesinlikle genç prensimizi
ülkesine hizmet etmeye hazır bir erkeğe dönüştürecek.
Kapanmıyor. Bozulmuş.
- Yağmur içeri giriyor. - Çerçeve kırık geri zekâlı.
- Ne yapıyorsun sen? - Yatağı çekiyorum.
- Eski yerine çek! - Ama örtüler ıslanıyor.
Geri çekmezsen seni rapor ederim.
Işıklar sönsün!
Hadi, geç kalacağız.
Daha hızlı!
Hadi çocuklar.
- İt. - Acele edin de bitsin!
- Çekil yolumdan. - Hadi gidelim!
Acele et!
Kalk! Prens hazretleri.
Çekil.
Sorun ne?
Hava buz gibi.
Daha soğuk duş alacaksın. Hadi!
Bir tur daha. Hadi!
Tamam. Hadi o zaman!
Çekil!
Hadi.
Sen! İn aşağı!
Bu tercihe bağlı değil. Sana verilen çalışma projesi.
Amelelik bu.
Hahn burayı yeniden inşa etmek istiyorsa personele para versin.
Personel...
- Kendini bizden büyük mü görüyorsun? - Öyle olduğumu biliyorum.
- Nöbet tutun. Bu iyi olacak. - Tamam.
Kırma, Avrupalı bir kont mu?
Aslında prens.
Senin gibileri iyi biliriz.
Ablalarının hepsi Nazi.
Baban da Paris'teki orospusuyla olabilmek için
seni başından attı.
Monako'da.
Annen kafadan çatlak.
Akıl hastanesinde çürüyor.
Sen bir hiçsin ve bu işi sen yapacaksın.
Neden?
Ben öyle diyorum da ondan.
Git başımdan!
Çekil!
Böyle gel!
Geç otur.
İlk yumruğu Jim attı.
Adaletsizliği anlıyorum.
İkimiz de sürgündeyiz.
İkimiz de kurbanız.
Öfkeni de anlıyorum.
Ama dünya bu gidişle
öfkeyle dolacak ve yakında yok olacak.
Burada, deliliklerden uzakta yeni bir yol çizmeliyiz.
Yeni bir okul. Yeni bir felsefe. Yeni bir değer sistemi.
Dünyanın kurtarıcılara ihtiyacı var.
Öfkeyi içlerinden atmış,
mücadelelerindeki acıya kucak açan
başarılı genç adamlardan oluşan bir nesle.
Her erkek bilinmeyene yelken açmak zorundadır.
Kurtuluşumuz sadece orada, nefretin, öfkenin
ve egonun
mahvındadır.
Burada kalamam. Hepsi delirmiş, hem de tamamen.
Kuzen Louis'in düğünü sömestr tatiline denk geliyor.
Don uçakla gitmek istiyor.
Ona gitmeyeceğimi söyleyeceğim.
Almanya'ya gelip bende kalabilirsin.
- Sadece ikimiz mi olacağız? - Muhtemelen.
Bu ne demek?
Sana söylemedim. Bekliyorum.
Neyi bekliyorsun?
- Yeni bir bebek. - Yine mi?
Öyle deme. Şatolar doldurulmalıdır.
Herr Hitler bizi mümkün olduğunca çok çocuk yapmaya teşvik ediyor.
Almanya büyüdükçe daha çok askere ihtiyaç olacak.
Alo?
Geri zekâlı!
Rahatça yerleşip yerleşmediğine bakmak için geldim.
Arkadaş edindin mi?
Bir tane. Sanırım.
Ama bazen ne dediğini anlamak çok zor oluyor.
Evet, buralı bazı oğlanları okula almışlar diye duydum.
Charles.
Babanla samimi olsak da,
baban değilim.
Hislerini ona gösterememenin ya da söyleyememenin sebebi
onu üzmekten korkman mı?
- Evet efendim. - Hatta hayal kırıklığına uğratmaktan.
O şeyleri bana söyleyebilirsin.
Başka kimsenin duymayacağı konusunda için rahat olsun.
Dünyadaki kimsenin.
Peki efendim.
Charles, burada mutlu değilsen bana söyle.
İşin icabına bakarım.
Aptal!
Burada ne işin var? Niye yemek için giyinmedin?
Seninle konuşmam lazım.
Ne konuda?
Kapıyı kapatır mısın?
Charles'ı Gordonstoun'dan alıp
eve getirmeye karar verdim.
İstediğin kararı ver. Orada kalacak.
Dickie bana onun mutsuz olduğunu söyledi.
Dickie hiçbir şey bilmeyen, her işe burnunu sokan bir aptal.
Mutsuz bir çocuk gördüğünde bunu anlayabiliyor.
Charles her açıdan sefil durumda.
Uyandığı andan uykuya daldığı ana kadar
eziyet çekiyor.
O okula ne diyor, biliyor musun?
"Dünyadaki cehennem, İskoç etekli Colditz."
- Bunu tartışmak istemiyorum. - Buna mecbursun.
Sırf oğlumuz olduğu için değil, müstakbel kral olduğu için.
Zorbalık edilen çocuklar o yaraları ömrünün sonuna dek taşır.
Yaralı çocuklar da perişan yetişkinlere dönüşür.
Seninle anlaşmıştık.
Evliliğimizde
bir nebze eşit olacağımızı garanti eden bir anlaşma yapmıştık.
Kararım Charles'ın Gordonstoun'a gitmesi yönünde.
Şimdi değil!
Diğer çocuklarımızdan herhangi biri olsa tamam.
Ama Charles, tahtın geleceği.
Ve hem taht, hem annesi adına,
onu Gordonstoun'dan alıp eve getirmeye, ait olduğu yere,
Eton'a, yani Windsor'a göndermeye karar verdim.
Hep sırtını tahta yaslayamazsın.
Yaslayabilirim. Yaslayacağım da.
O zaman bana verdiğin sözleri hatırlasan iyi olur.
O sözleri bozmanın tahta yönelik sonuçlarını da.
Charles'ın eğitimi
benim sorumluluğumda.
Senin sorumluluğunsa sözünü tutmak
ve kocanı elinden kaçırmamak.
Charles.
Merhaba efendim.
Yıllık Yarışma'ya mı hazırlanıyorsun?
Evet.
Bu yıl ödülü Edinburgh Dükü veriyor.
Biliyorum.
Bana Yarışma'nın öneminden uzun uzun bahsetti.
Yarışma, bu okulun en büyük geleneklerinden biri
ama epey çetin.
Yapamayacağımı düşünüyorsunuz.
Fiziksel dayanıklılık, özerkliğe giden tek yoldur.
Kimliğinden ötürü bu okulda karşılaştığın zorluklar
yeterince büyük.
Baban da
zorlanmıştı.
Onun zorlandığı konular farklıydı.
Çok büyük zorluklar, müthiş acılar.
Ama hiç pes etmedi ve yardım alınca
galip geldi.
Bunlara rağmen Yarışma'ya katılmak istiyorum efendim.
Galiba babam benden bunu bekliyor.
- Yürüyün! - Hadi çocuklar!
- Hadi! - Elinizi kaldırın!
- Hadi! - Durmayın!
- Çek kendini! - Olmak üzere.
Hadi. Yardım et de çıkayım!
Buraya çık!
Konuyu kapatacağımı mı sandın?
- Yardım et! - Philip!
- İyi misin Jim? - Bunu hak etmişti!
Herkesle iyi geçinmenizi beklemiyorum.
Öğrencilerimden beklediğim, Platon'un ideallerine uymaları.
Kavga etmeden tartışmaları, kuşku duymadan kavga etmeleri,
- iftira atmadan kuşkulanmaları. - Efendim...
James'le ikiniz inşaatta fazladan görev yapacaksınız.
- Birlikte ön kapıyı onarabilirsiniz. - Bakın, kendimi savunayım...
Bence kendini nasıl savunduğunu
hepimiz gördük.
Teşekkürler.
Ceza olarak da sömestr tatilinde birlikte bahçe kapısı dikeceğiz.
- Seni görmeye gelemeyeceğim. - Dr. Hahn dün bana telefon etti.
Okula alışabilmen için tatilde eve dönmene
izin vermeyecekmiş. Maalesef tamam dedim.
- İşin uzun mu? - Defol! Ne yaptın sen?
O yüzden ben de düğüne gitmek zorundayım.
Ama düğün Londra'da.
Evet. Şu an havalimanındayız.
Özür dilerim, kapatmam lazım.
Oraya alışmaya çalış ve uslu dur. O zaman keyfim yerine gelir.
Pislik!
Evet.
Philip!
Hahn seni çağırıyor!
Acele et!
Köln'den havalanmışlar
ve kötü havadan ötürü Brüksel'e inememişler.
Ostend'e inmeye çalışırken...
Maalesef...
Maalesef 12 kişinin hepsi hayatını kaybetmiş.
12 kişi.
Uçuş ekibinden dört kişi de dâhil.
Ama Cecile, Don, Ludwig,
Alexander ve dört ekip üyesi sekiz kişi eder.
Büyük Dük'ün annesi,
hemşire
Joachim Freiherr von Reidesel de.
11 kişi.
Anlaşılan ablan Cecile'in doğumu da
uçakta başlamış.
Enkazda
yeni doğmuş bir bebek bulunmuş.
Ayarlamalar...
Nerede o?
- Philip! - Philip, neredesin?
Philip!
- Hadi ama Philip! - Philip!
Çık ortaya Philip!
- Philip! - Philip!
Philip!
- Philip! - Philip!
- Burada! Dr. Hahn! - Gölde!
Hadi!
Efendim!
Evinize gidin!
Okula dönün!
Feneri bana ver.
Sen de.
Süt treni yarın sabah 04.45'te
Inverness istasyonundan yola çıkacak.
O trende olacaksın.
Londra'dan
Berlin'e, oradan da amcanla Darmstadt'a uçup
eniştenin, yeğenlerinin
ve ablanın
cenazesine katılacaksın.
Kolay olmayacak.
Ama geri döndüğünde
ailen biz olacağız.
Evin bu okul olacak.
Şimdi gel!
Güçlü ol!
Philip!
Philip.
Hadi.
Gel Philip.
Anneciğim. Philip geldi.
Oğlun.
Buraya gelmeye cüret etmesine şaşırdım.
Babacığım!
Philip ve disiplinsizliği olmasa
Cecile o uçağa binmezdi.
Doğru.
Öyle değil mi çocuk?
Hepimizin burada olmamızın,
gözde çocuğumu gömmemizin sebebi sensin.
- Babacığım. - Götürün şunu buradan.
Şu an ondan nefret ediyor olabilirsin
ama bir gün, Tanrı izin verirse sen de baba olacaksın.
Ve bütün anne babalar gibi sen de eksik kalacaksın.
Senden de nefret edilecek.
Ve oğlun tarafından bağışlanmak için dua etmek ne demektir, anlayacaksın.
Philip. Nereye gidiyorsun?
İçeri gir.
Sanırım yardıma ihtiyacı var efendim.
Önce yardım istesin. Gel.
- Efendim? - Yürü!
Geldi.
Yardım edin.
Yüksek sesle konuş.
Yardıma ihtiyacım var.
Evet...
Şimdi oldu.
Çocuklar.
Hadi çocuklar.
- Üç, iki... - Tutun.
- Bir. - Kaldırın!
- Yavaş. - Dikkatlice.
Durun. Geri çekin.
- Evet. - Evet.
Güzel.
Aferin çocuklar.
Sana da aferin Philip.
Karşılaşacağınız zorluğu, her Gordonstoun öğrencisi tadar.
Yolunuz 29 kilometre.
Fener.
Siz Gordonstoun öğrencilerisiniz
ve bu zorlukla baş etmeniz bekleniyor.
Plus est en Vous, beyler. Hepinizin içinde daha fazlası var.
Plus est en Vous.
Çabuk olun!
- Hadi! - Ne?
Hadi!
Yürüsene Charlie! Çabuk ol!
- Charles! - Yetiş onlara! Hadi, çabuk!
- Acele et! - Çabuk ol!
Acele et!
Bırak onu. Yola devam et.
Merhaba efendim! Geldiğinize çok sevindik!
O zevk bana ait.
Durumu nasıl?
Saat 02.00'de dönmeleri gerekiyor.
- Grater. Hadden. Cann. - Özür dilerim efendim.
Boş ver. Pickering. Griffiths.
- Charles burada mı? - Bir bakayım.
- Charles nerede? - Onu en başta kaybettik.
Geddes. Tamam, herkes bir an önce üstünü değiştirsin!
Teşekkürler.
Bay Peacock, etüt başkanımız.
Nasılsınız? Sizi gördüğüme sevindim.
Son olarak da, B Takımı.
Bravo.
Bence sunuma başlamalıyız.
On dakika daha.
Elbette.
Charles?
Tamam! Yeter artık. Başlayalım.
Teşekkürler. Sağ olun. Çok teşekkürler!
Burada olmak
ve bunca mutlu, sağlıklı, yakışıklı çehreyi görmek büyük bir zevk.
Yıllık Yarışma eşsiz bir sınavdır.
Onu tamamlamak için
bütün katılımcıların müthiş bir karaktere, dayanıklılığa
ve en önemlisi de...
Bu o. Neredeymiş?
En önemlisi de cesarete ihtiyacı var.
Gordonstoun'da prensibimiz,
birey yerine topluluğu,
yıldız oyuncu yerine takımı kucaklamaktır.
Bu yüzden, bu müthiş ödülü, yani Edinburgh Dükü Kupası'nı
kazanan takıma takdim etmek benim için büyük bir zevk.
Yanılmıyorsam o takım C Takımı.
Simon Harper'ın liderliğinde.
Öylece oturmasana çocuk! Gel ödülünü al!
Tebrikler. Çok iyiydiniz.
Aferin! İyi çocuk! Bravo!
Bugünkü yarışmada aldığın neticeden ötürü
üzülüyorsan söyleyeyim.
Benim için hiç önemi yok.
Biliyorum, bu tür fiziksel sınavları geçmeye
doğuştan yetenekli değilsin.
Ama müthiş bir cesaret
ve azim sergiledin.
Hiç üzülme.
Eğer utanç hissediyorsan, seni temin ederim,
bu utanç senin yaşındayken yaptığım bir şeyden ötürü
hissettiğim utanca kıyasla bir hiç.
En sevdiğim ablama yaptığım şeyden ötürü.
Cecile'e. Uçağa binmeyi hiç sevmezdi.
Bundan nefret eder, ödü kopardı.
Uçağa binerken hep kendi cenazesi için siyahlar giyerdi.
Neyse, demek istediğim, Kurt Hahn ve bu okul beni düzeltti.
Beni sertleştirdi. Charles...
Bu acı...
Zorlanmak bir hediyedir Charles.
Bu azmetmen gereken an.
Şimdi çabalamalısın ki gelecekte çabalaman gerekmesin.
Ama seni bekleyen şeyler için biraz sertleşmelisin çocuk.
Korkmasana! Sadece hava!
İçinde daha fazlası var, biliyorum Charles.
Güçlü olmalısın. O gücü bulmalısın.
Sadece hava!
- Onu arkaya alalım! - Bu kadar zayıf olma!
Bu kadar zayıf olma yahu!
Charles, her şey yolunda.
- Çekil! Geç arkaya! - Charles!
Her şey yolunda.
Rüzgâr şiddetleniyor...
Babacığım!
Sevgili Anne! En sevdiğim küçük kız nasılmış?
- Daha hızlı babacığım! - Tamam, geliyorum!
Teşekkürler.
Yolculuk karnını acıktırmıştır.
Sana sandviç yapayım mı?
Evet, lütfen.
Merhaba Martin!
PRENS CHARLES GORDONSTOUN'DA BEŞ YIL DAHA KALDI
SONRADAN ORAYI "HAPİS CEZASI" VE "RESMEN CEHENNEM" OLARAK BETİMLEDİ
BABA OLMA SIRASI KENDİSİNE GELDİĞİNDE...
...CHARLES OĞULLARINI ETON KOLEJİ'NE GÖNDERDİ.
Çeviren: Bilge Gündüz