Cześć, mały.
Cześć, tato.
Zbierasz się do domu?
Tak, będę gdzieś za godzinę.
Jak tam? Gdzie mama?
Chyba źle się czuje.
Wiem.
Nie martw się. Jakoś jej pomogę.
Bo wiesz...
Ona mówi do siebie.
Słuchaj.
Niedługo wrócę...
I pomogę mamie. Obiecuję.
Dobrze.
Na razie, młody.
Na razie.
Chcesz, żebym została?
Nie. Muszę...
Muszę...
Śmiało, zamykaj.
Jasne.
Przynajmniej zrób coś, żeby nie zamykała się w szafie.
Dobrze. Nie nazywajmy tego wezwaniem.
Paul?
Widziałam coś.
Sytuacja odbija się na małym.
Paul!
Sekundę.
Co?
Na zapleczu coś było.
Jakie "coś"?
Nie wiem.
Zniknęło.
Esther, mam ważną rozmowę...
Wracaj do domu.
Uważaj, gdy będziesz wychodził.
Będę w domu w ciągu godziny.
Dobrze.
Tak. Pa.
Esther?
Dobra.
No nie.
Bez takich!
KIEDY GASNĄ ŚWIATŁA
Jest szansa na powtórkę?
Nikła.
Mniej więcej.
- Czyli nie? - Nie.
Idę pod prysznic.
Może do ciebie dołączę.
Będziesz pachniał babskim żelem.
- Maratończyku. - Nie śpię.
Na noc nie zostaniesz.
Becca.
- Tylko na jedną noc? - Nie.
Wyganiasz mnie w środku nocy.
Poradzisz sobie, nie jesteś szczeniakiem.
Myślałem, że jestem twoim chłopakiem.
Chłopakiem?
Skąd ci się to wzięło?
Jesteś jedynym facetem, z którym się umawiam.
Od ośmiu miesięcy.
Serio? Ośmiu?
Ośmiu.
Formalnie zostałeś liderem.
To może zostawię dżinsy?
Nie.
Skarpetkę?
Tylko jedną, wiadomo.
Co ci po jednej skarpetce?
Czyli się zgadzasz?
Nie!
Spadaj. Od rana pracuję.
Skarpetka nic nie znaczy, będziesz mogła mnie wyganiać.
Skarpeta nie kotwica.
Zobaczymy się jutro na koncercie.
Może być?
Pewnie.
Nadal tam jesteś?
Do jutra.
Którejś nocy mogłabyś...
Też cię kocham.
Ty, ciacho.
Lubię cię.
Bardzo.
I to wszystko?
Nie.
Jeszcze jedno.
Było blisko.
PRZEDSIĘBIORCA Z SERCEM
Mamo?
Nie wiem, co zrobić.
Przykro mi...
Naprawdę nie wiem.
Mamo?
Cześć, Martin. Co tam?
Dobrze się czujesz?
Wyjdę z tego, za jakiś czas.
Obudziłyśmy cię?
Słucham?
Wracaj do łóżka, kochanie.
O tej porze po domu mogą chodzić tylko dorośli.
Dobranoc.
Nie odbiera.
Martin?
Możemy zadzwonić po kogoś innego?
Po prostu...
Nie wiedziałem, że masz brata.
Rebecca?
Tak.
Jestem Emma, z opieki społecznej.
Po śmierci waszego ojca przypisano mi Martina.
Ojczyma.
Proszę?
Był moim ojczymem.
Ojciec zwiał, gdy miałam 10 lat, i tyle go widziałam.
Wolałabym porozmawiać o Martinie.
Jak zachowuje się w domu? Sypia?
Nie wiem, nie mieszkam z nim.
Zatem w domu mieszka tylko z matką?
Tak.
Jak się miewa?
Bierze antydepresanty, o ile to ma pani na myśli.
Bardzo jej dokucza?
Ta depresja?
Przepraszam, Martinowi nic nie jest?
Przesłuchuje mnie pani, jakby miał śliwę pod okiem.
Zasnął dziś w klasie.
Trzeci raz na przestrzeni tygodnia.
Przepraszam.
Siema.
Przyjechałaś.
Pewnie.
Nie byłem pewien.
Spoko.
Gdzie mama?
Wiem, że przechodzicie z mamą trudny okres.
I jest ci ciężej, bo nie możesz z nią o tym porozmawiać.
Próbowaliście jej pomóc?
Gdybyś chciał porozmawiać, przychodź.
Dlatego się wyniosłaś.
No nie?
Nie, miałam poważniejszy problem.
Dobra.
Chodź. Zawiozę cię do domu.
Swojego?
Czy mamy?
Twojego.
Będzie dobrze.
Chodź.
Nic mu nie będzie.
W porządku.
Odezwiemy się.
No i jesteśmy.
Weź mnie do siebie.
Na jedną noc.
Powodzenia, stary.
Nie wiem, czy ci się tam spodoba.
Mam na ścianach dziwne, straszne plakaty.
Muszę się przespać.
Wrócimy do tego.
Rady, jak gadać z mamą?
Ty nie wchodzisz.
Co ty, czemu?
Temu, że jest stuknięta.
Mama miewa takie napady. Daj jej chwilę.
Ma znajomych?
Ktoś do niej przychodzi.
Fajnie, kto?
Diana.
Co powiedziałeś?
Ma na imię Diana.
Wiem, przez co przechodzisz...
mama załatwiła mnie tak, kiedy odszedł mój tata.
Też miałam straszne sny o Dianie.
Ale to nic więcej.
Ona nie istnieje.
Cześć, Becca.
Cześć, mamo.
A ty, co robisz w domu, paniczu?
Ona ci powie.
Nie sypia.
Trudno go winić.
Paul był dla nas całym światem.
Prawie całym.
Chodzisz do terapeuty?
Nie będę dzielić się problemami z obcym.
Już to przerabiałam.
Pamiętasz?
Owszem.
Kiedy odstawiłaś leki?
Proszę?
Słyszałaś.
Niby chciałam, żeby mnie to spotkało?
A Martin? Pomyślałaś o nim?
Będziesz mi zarzucać, że jestem złą matką?
Akurat ty?
Wiesz, jak to jest wychowywać go bez ojca?
Spójrz, na kogo wyrosłaś.
Dam ci kilka dni.
I dopóki będziesz się zachowywać jak kompletna wariatka...
Martin mieszka u mnie.
Tak, tak właśnie będzie.
Zadzwoń, jak ci się poprawi.
Pakuj rzeczy.
Gotowy.
Martin, nie.
Proszę.
Jedziemy.
Zaplanowałaś to.
Niczego nie zaplanowaliśmy.
Wrócę, gdy tylko będę mógł.
Pamiętaj, bierz witaminy.
Rebecca.
- Co się dzieje? - Jedziemy do domu.
Nie, nie.
Proszę cię!
Przepraszam, mamo.
To tutaj.
Możesz spać w łóżku.
Albo na kanapie, jeśli wolisz.
Nie.
Tu będzie spoko.
Dobra.
Spoko.
Boże.
To twój pomysł?
W sensie?
Żeby go przywieźć.
Tam nie jest bezpieczny.
To zadzwoń do babki ze szkoły.
Od tego jest opieka społeczna.
Konkretnie od tego.
- Jest moim bratem. - A ona jego matką.
No i?
Zabrałaś go, żeby mu pomóc...
czy ją zranić?
Idź już.
Wiem, że trochę późno na kolację...
więc uznajmy, że to późna przekąska.
Ze skórką czy bez?
Może być ze skórką.
A zrobisz trójkątne?
Pewnie. Klon starszej siostry z ciebie.
Też tak uwielbiałam.
W porząsiu.
Proszę bardzo.
W ogóle nie idzie...
Przepraszam.
Zrobił się kołtun.
Rebecca?
No?
Skoro mama jest szalona...
my też jesteśmy?
Nie.
Martin?
Co tam kombinujesz?
Musisz pstryknąć światło...
Zabrałaś Martina?
Słucham?
Kto to?
Tak nie wolno.
Jest niezrównoważona. Jej towarzystwo mu szkodzi.
Gdzie on jest?
Szykuje się do szkoły.
Przemyśl, co zamierzasz.
Przemyślałam, dlatego tu jest.
Nie mówię o odruchowej reakcji.
Nie może tu zostać.
Pewnie, że może.
Nie z...
Daj spokój.
Wiesz, dlaczego przyjechałam? Zadzwoniła.
Opieka społeczna wykonuje polecenia świrów?
Osobiście sprawdziłam, czy jest poczytalna...
I była.
Wiesz co? Tak się nie da.
Dlaczego?
Sophie jest jego matką.
Opiekunem prawnym.
Żeby odebrać jej prawa, musiałabyś wystąpić z zarzutami.
Podać ją do sądu.
A sprawy są długie i przykre.
I to tylko połowa tematu.
Aby Martin nie trafił do rodziny zastępczej,
należy dowieść, że ty i twój dom spełniacie określone warunki.
Stoisz przed poważnymi decyzjami.
Wojną przeciwko matce...
i przemianą w odpowiedzialnego opiekuna.
Jesteś na to gotowa?
Będę odpowiedzialnym opiekunem.
Nie szkodzi.
Przespałem się.
Dziś będzie lepiej.
TATA - MAMA - JA
Cześć.
Odczytałem SMS-a.
Zawieziesz mnie do mamy?
Serio? Powtórka z rozrywki?
Co? Nie.
Opowiem ci w aucie. Co ty?
Wypadałoby pogadać.
Co?
Pognałaś mnie za szczerość.
Przepraszam.
Miałeś rację. Chciałam się odegrać na mamie.
Dzięki, że zwróciłeś mi uwagę.
Moglibyśmy...?
Powinnaś przeprosić Martina.
Nie tak, ale powinnaś.
Muszę sprawdzić, o co biega z Dianą.
Suka istnieje.
Czekaj. Jaką Dianą?
Mamo?
Czego szukamy?
Ty szukasz mamy.
Jeśli ją zobaczysz, wiejemy przez ogród.
Jasne.
Pacjentka 283, przyjęta 6 października 1984 r.
Pacjentka cierpi na niezwykłą chorobę skóry...
objawiającą się nadwrażliwością na światło.
PACJENT 71-5 - POPRZECZNE ZŁAMANIE KOŚCI PRZEDRAMIENIA
Leczenie przebiega bardzo opornie.
Pacjentka jest agresywna...
ZAATAKOWANA PRZEZ DIANĘ WALTER
i od niedawna ma obsesję na punkcie pacjentki z helioterapii,
dziewczyny o imieniu Sophie.
Wjedźcie z nią.
Pasów nie odpinajcie. Dziękuję.
Witaj, Diano.
Nie zapalaj światła.
Znowu byłaś bardzo niegrzeczna.
Trzymaj się z dala od Sophie.
To moja przyjaciółka.
Więc dlaczego ją zraniłaś?
Zdrowiała.
Sesja numer 13. Stan skóry pacjentki się pogarsza.
ZNIKAJĄCA KOBIETA
Rozpoczynamy eksperymentalne...
- Trzymać ją! - Proszę!
Pełna dawka. 1200 watów.
Wyłączcie to! Natychmiast!
Jezu...
Bret!
Nie mieszaj się.
Nie mieszaj się, Becca.
Nie dam się znowu odesłać.
W porządku? Co się stało?
Idziemy. Twoja mama wróciła.
Powoli.
W mordę.
Mów. Co się stało?
Nie wiem.
Zaatakowało mnie.
Ale co?
Nie wiem. Nie umiem wyjaśnić.
A pudło na co?
To dowody.
Wiem, mówię tylko, że możemy porozmawiać o twojej siostrze.
Nic jej nie jest.
Brałaś witaminy?
Trochę mi się poprawiło.
Słuchaj.
Wiem, że byłam nieobecna, ale chcę to nadrobić.
Co powiesz na film i popcorn?
Chętnie.
Fajnie.
Wieczór we własnym gronie, tego nam trzeba.
Całej trójce.
Mamo?
A może obejrzymy tylko we dwoje?
Dobra?
Zobaczymy.
Dziecko, widzisz coś w tym świetle?
Od razu lepiej. Aniołku, leć do Ita...
niech przyrządzi lekkie śniadanie.
Jak się miewasz?
Dobrze, a ty?
Będzie dobrze.
Już jest.
Brakuje mi twojego taty.
Przy nim czułam się silna.
Bezpieczna...
Dobrze by mi zrobiło, gdybym się tak poczuła.
I tobie też.
Nic mi nie jest.
Rebecca jest silna.
Rebecca udaje silną, czasem bywa...
ale kiedy przyszedł kryzys...
zostawiła mnie samą.
Nie chcę, by spotkało cię to samo.
Czasem najlepsze wyjście to stawić czoła lękom.
Tak mi powiedziała Emma.
Prawda.
Myślę, że masz rację.
Zaraz wracam.
Mamo?
W porządku, kochanie.
Co ty wyprawiasz?
Zaufaj mi. Opowiem ci historię.
Proszę cię, mamo.
Kotku.
Dawno temu...
miałam przyjaciółkę, Dianę.
Była niezwykła.
Wyjątkowa.
Spójrz na mnie.
Później dowiedziałam się, że spotkało ją coś bardzo złego.
Ale w wiadomościach wszystko pokręcili.
Ona przeżyła.
I nareszcie wróciła.
Mamo, proszę, puść.
Słuchaj dalej.
Porzuciłam ją na tyle lat.
Opuściłam ją.
Ale teraz zostanie u nas.
Wystarczy, że nie będę brać leków,
a ty nie będziesz zapalał światła.
Nie!
Martin!
Nie zapalaj światła!
Ona nad tym nie panuje.
Nie!
Diana!
On nie rozumie! Nie zrobił tego celowo.
Martin...
Diana nie chciała.
Proszę, nie rób mi tego.
Twoja mama w młodości leczyła się psychiatrycznie?
Tak.
Na to wychodzi.
Nic nie mówiłaś.
Ona też nie.
To jeden z tematów, na które się nie gada.
Może tylko posłucham?
Nadal nie wiem, kim jest Diana.
To...
Jest coraz gorzej.
Trzeba zrobić zakupy.
Fakt.
Skoczyłbyś do sklepu?
Jasne. Przyjąłem.
Na razie, młody.
Chcesz pogadać?
Wiem, że nie uwierzysz...
ale Diana istnieje.
Dotknęła moich włosów.
Posłuchaj.
Powiem ci coś...
czego nikt mi nie powiedział.
Wierzę ci.
Nie wiem, czym jest.
Nie lubi światła.
Dobra.
Chodź.
To tak...
Okazuje się, że twój tata...
próbował poznać przeszłość mamy i Diany.
Dianę znaleziono w piwnicy...
Zamknięto ją w niej, gdy miała 13 lat.
Jej ojciec się zabił.
SIEDZI MI W GŁOWIE
Cierpiała na dziwną chorobę skóry.
Opowiadano o niej historie.
Ludzie twierdzili, że jest w niej zło.
Że potrafi zawładnąć umysłem.
Zmienić człowieka.
Zabrano ją do Szpitala Psychiatrycznego Mulberry Hill...
w którym poznała mamę.
Myślę, że namieszała jej w głowie,
wmówiła, że się przyjaźnią.
A tak wcale nie było?
Nie.
Diana wraca, gdy mama ma się gorzej.
W twoim wieku też przez to przechodziłam.
Kiedy twój tata odszedł?
Tak.
To co się stało z Dianą?
Lekarze wypróbowali na niej eksperymentalną metodę...
Tyko że coś poszło nie tak.
I umarła.
Ale skoro nie żyje...
jak może nas atakować?
Nie wiem.
Ale myślę, że mama jest jej jedynym łącznikiem ze światem.
Gdyby udało się pomóc mamie...
wzmocnić ją psychicznie...
może zerwalibyśmy ich więź.
Nie.
Diana na to nie pozwoli.
Czemu tak mówisz?
Mój tata już próbował.
Jedzenie.
Bret?
Nie ruszaj się.
Rebecca!
Boże.
Mamo, musimy pogadać.
No więc?
Opowiesz nam o Dianie?
O co ci chodzi?
Swojej przyjaciółce.
Dianie.
Martin mówi, że...
była tu godzinę temu.
Tak. To moja przyjaciółka.
Czy to ta przyjaciółka?
To ona?
Skąd je masz?
Odpowiedz.
Nie, ty odpowiedz mnie.
Poznałaś ją w Mulberry Hill...
podczas leczenia depresji.
Mam rację?
- Co za różnica? - Mam?
Co za różnica, kiedy się poznałyśmy?
Taka, że ona umarła.
Rok po zrobieniu tego zdjęcia.
Kłamstwo. Nie wiem, o co ci chodzi.
Taka jest prawda.
Przestań. Rozumiem.
Znowu próbujesz mi go odebrać.
Znowu próbujesz odebrać mi syna...
dlatego wymyślasz te brednie.
Znalazłam jej nekrolog.
Wyjaśnij mi to!
Nekrolog można sfałszować!
Gadasz jak wariatka. Posłuchajcie jej.
Wiem, brzmi to niewiarygodnie.
W domu jest martwa kobieta...
a ty ją wpuściłaś.
Pozwoliłaś jej zostać.
Już wiem.
Łapię.
Przyszłaś, bo masz wyrzuty sumienia, że mnie opuściłaś.
Racja?
Nie odzywałaś się. Nie odwiedzałaś.
Wiesz, jak się nacierpiałam?
A teraz okazuje się...
że cały ten czas tak samo odwracałam się od Diany.
I nie zamierzam traktować tak przyjaciółki.
Przyjaciółki?
Mamo...
mowa o zmarłej osobie.
Słonko...
Duchy nie istnieją.
To czym ona jest?
Dziś też możesz przenocować u mnie.
Rano zadzwonię do OPS.
Nie.
Jakie "nie"?
Długo cię przy nas nie było, ale to nasza mama.
Potrzebuje nas bardziej niż dotąd.
Nie wróciłam dla niej.
Wróciłam dla ciebie.
Jesteś dla mnie priorytetem.
Nie mogę jej zostawić.
Dobra.
Ale tu nie jest bezpiecznie.
Nigdzie nie jest.
Do której przeważnie siedzi w pokoju?
Mama?
Zwykle nie wychodzi aż do rana.
Najważniejsze - zakładamy zabezpieczenia.
Bret i ja śpimy na dole, na kanapie.
Dobra?
Drzwi otwarte czy zamknięte?
Zamknięte.
Czekaj.
A mogłabyś...
Mogłabyś spać dziś tutaj?
Pewnie.
Tylko powiem Bretowi. Zaraz wracam.
Nie musisz zostawać.
Wiem.
Martin chce, żebym spała u niego.
Luz.
Potrzebuje cię bardziej niż ja.
Właśnie.
I mimo to zostaniesz?
Chyba że nie chcesz...
Tak.
Trudno będzie spać przy zapalonym świetle.
Pewnie masz nas za wariatów.
Wiesz...
że tak nie uważam.
Dziękuję.
Przy mnie możesz być sobą.
Nigdzie się nie wybieram.
Dolna szuflada.
Proszę?
Dolna szuflada.
W komodzie.
Zrobię ci w niej miejsce.
Poważnie?
Nie.
Może.
No dobra. Dobranoc.
Mamo?
Zostajemy na noc.
Dobra. Widzimy się rano.
Kocham cię.
Zostajecie?
Tak.
To dobrze.
Pomyślałam, że...
jutro rano mogłybyśmy...
zacząć od nowa, jeśli się zgodzisz.
Pewnie.
Oczywiście.
Tata się kiedykolwiek odezwał?
Napisał list albo...?
Nie.
Przykro mi.
Chciałabym, żeby dał jakiś znak.
Wiem, że mnie winisz, i nie mam pretensji...
Nieprawda.
To on zdecydował, że odchodzi, nie ty.
Dobrze.
POTRZEBUJĘ POMOCY
Cholera.
Rebecca?
Tak?
Znalazłaś te leki?
Nie.
Ale coś wymyślimy.
Tak myślisz?
Jasne, stary.
Dopilnujemy, żeby mama wyzdrowiała.
Dobrze.
Prześpij się.
Szlag.
No pal się.
Bret.
W dupę.
Cholera.
Włącz się.
Rebecca!
Rebecca?
Dawaj.
Co ty wyprawiasz?
A ty?
- Nie zostawiaj mnie więcej. - Dobra.
Nigdy!
W porządku.
Nic nie działa.
Co się mogło stać?
To pułapka.
Nie!
Pomocy!
Pomocy! Bret!
Wypuść nas!
Becks?
Wypuść nas!
Becks!
Bret!
Jesteśmy na dole!
Czekajcie.
Pani Wells?
Nie! Bret!
Pani Wells?
Stój w świetle!
Bret!
Czekaj, Becks.
Dobra.
Nie! Bret!
Chodź tu!
Zostawi nas?
Nie.
Nie zrobiłby tego.
Ty zostawiłaś.
Nie! Pal się!
Długo nie pociągnie.
Znajdźmy więcej światła.
Rebecca?
Halo?
Martin?
Diano, gdzie jesteś?
Miałaś nie krzywdzić dzieci.
One nie mają pojęcia.
Nie groź mi.
Nie, to ty potrzebujesz mnie!
Beze mnie nie istniejesz.
Nie powinnam była...
SZPARGAŁY
Ile będziemy tu siedzieć?
Nie wiem.
Nie ma okien.
Fakt.
Obmyślam plan.
Niewiele ci pomagam.
Świetnie sobie radzisz.
Przejrzyj rzeczy w pojemniku.
Znalazłem latarkę.
Czy coś takiego.
To świetlówka UV.
Nawet w miarę naładowana.
Czekaj. Dokąd idziesz?
Zebrać rzeczy.
Dorzucaj do ognia.
Boże.
Boże drogi.
JAK W SZPITALU
"Jak w szpitalu".
"Uwięziona"...
UWIĘZIONA W MROKU
Jasna cholera!
"Próbują odebrać mi Sophie".
PRÓBUJĄ ODEBRAĆ MI SOPHIE
JAK OJCIEC
"Zapomnij o Dianie".
Wiejemy!
Widziałam ją. W tym świetle nie znika.
No i?
Będziemy wiedzieć, gdzie jest.
A tą może nawet uda się ją zranić.
Co teraz?
Mamo!
Umrzemy?
Nie.
Walczymy.
Słyszysz? Walczymy.
Jest w domu. Moja dziewczyna i jej rodzina.
Proszę wsiąść do auta i jechać do szpitala.
Weźcie latarki.
Niech pan wraca do auta.
Tu 81. Jesteśmy na Marigold. Wysiadło zasilanie.
Policja.
Czy ktoś jest w domu?
Halo?
Policja. Wezwano nas do awantury domowej.
Tu jesteśmy!
Na dole!
Pomocy!
Diana!
Tknij dzieci, a więcej się nie odezwę!
Świećcie na nas!
Proszę pani?
Proszę wyjść.
Cofnij się!
Andrews?
Boże.
Tu 99. Przyślijcie wsparcie. Ranny funkcjonariusz.
Trzymaj. Inaczej jej nie zobaczysz.
- Bierz! - Nie podchodźcie.
Weź to!
- Idziemy. - Wróćmy po mamę.
Nie, musimy iść!
Nie wyjdziemy bez mamy!
Wrócę po nią. Obiecuję.
Teraz!
Becks!
Biegnij!
Chodź, stary.
Wyprowadź go.
Nie!
- Puszczaj! - Już dobrze.
Rebecca!
Idę po mamę!
Dobra.
Mamo?
Nie wtrącaj się.
Albo zobaczysz, gdzie skończył twój ojciec.
Mówiłam ci!
Nie krzywdź mi dzieci.
Ona zabiła tatę!
Tak mnie nie zranisz.
Ale tak na pewno.
Beze mnie nie istniejesz.
Nie. Mamo, co ty wyprawiasz?
Ratuję wam życie.
Nie!
Mamo!
Jestem przy tobie. Nie martw się.
Trzymaj.
Wróciłeś.
Oczywiście.
Ty też.
Tak.
Więcej nie ucieknę.
Będziemy razem.
Spokojnie.
To nic takiego.
Zajmę się wami.
Tak. Nie zostawimy cię.
Chodź tu.
KIEDY GASNĄ ŚWIATŁA
Tłumaczenie: Jakub Kowalczyk