Zwiąż to, no dalej!
Hej, chłopaki! Może lepiej zawrócić?
I stracić cały zarobek? Jeszcze czego.
Trzymajcie się blisko.
To tutaj.
Właź mu na plecy.
Szybciej!
Łap go, bo zwieje.
Zapłacisz mi za to.
Proszę, nie!
Stój! Kto idzie?
Dorwałem tylko jednego, ale to piękny okaz.
- To wszystko? - Tak.
Ten grzyb dziabnął mnie dwa razy.
Nagrobki.
Dawno dawno temu, albo i wcale nie tak dawno,
może nawet pamiętacie tę historię,
była sobie potężna wróżka zwana Diaboliną.
CZAROWNICA 2
Z jakiegoś powodu mistrzyni mrocznej magi i obrończyni Kniei
nie cieszyła się wielką sympatią.
Fakt, rzuciła klątwę na królewnę Aurorę.
Lecz potem w jej sercu, zakiełkowało ziarno miłości.
Wychowała dziewczynę jak własną córkę.
I to właśnie ta miłość
pozwoliła jej złamać klątwę. którą wcześniej sama rzuciła.
Ale o tym coś nie za często się mówi, prawda.
Opowieść przekazywano sobie, z ust do ust po całym królestwie.
Aż czasem Diabolina, znów stała się ucieleśnieniem zła.
Wstawać, ruszajmy.
Dziś wielki dzień.
- No dalej. - Lecimy
Wstawać.
Ile się można pluskać? Raz dwa.
Pamiętacie obie nasz tajny plan?
Każdy szczegół.
Kiedy będziemy mogły powiedzieć królowej?
Coś ty taka narwana? Cierpliwości.
Myślicie, że Aurora już wstała?
Cóż, już nie jest Śpiącą Królewną.
A tak łapię, bardzo śmieszne.
Przejdźmy do tematu zaginionych stworzeń.
Wysyłam chochliki, żeby rozejrzały się na polu nagrobników.
Mają wrócić o zachodzie słońca.
Zapewniam, że będziemy szukać aż do skutku.
Pomyślałabyś czasem, zanim zaczniesz kłapać dziuplą.
Miażdżenie ludzi gałęziami to nie jest rozwiązanie.
Diaval, ty też przeciwko mnie?
Przypominam, że ja wasza królowa, też jestem istotą ludzką.
Odrobiną życzliwości przyda się nam wszystkim.
Z drogi.
Przepraszamy.
My w takiej wróżkowej sprawie.
Na słóweczko, Wasza Wysokość.
- No może dwa. - Cioteczki...
Zaczekajcie na swoją kolej jak wszyscy.
- Nie! - To nie może czekać, Wasza Wysokość.
Ani przez chwilę.
Bo pyknę z niecierpliwości, a tego bym nie chciała.
Czy to...
Pinto!
Przyniosła dla ciebie podarek.
Pierwsze soki z budzących się młodych brzózek.
Żeby uczcić wiesz co.
Cicho.
Ale o co chodzi?
Moja korona!
Nie jestem w nastroju do żartów.
Pinto!
Dajcie spokój.
Proszę mi tu natychmiast wrócić.
Nie mam czasu na zabawę, Pinto.
Czy wyście wszyscy powariowali?
Szybko, goń ją, Wasza Wysokość.
Nie mam siły do ciebie.
Pinto. Mam serdecznie dosyć tych wygłupów.
Spójrz na mnie.
Filip. Co ty tu robisz?
Szukałem cię.
No to znalazłeś.
Bardzo mi przykro, nie mogę teraz rozmawiać.
Mówię ci, co tutaj się dzieje.
Muszę jeszcze rozpatrzeć jakieś tysiąc skarg.
Nie lekko być królową.
Chciałam cię o coś zapytać.
Tak?
Sądzisz, że jest możliwe przymierze pomiędzy Ulstead i Knieją?
Przymierze?
Tak, żeby połączyć obie ziemie.
Żyć w harmonii i pokoju.
Można by postawić jakiś most.
Większość?
Tak teraz.
To doskonały pomysł, jeśli obie strony tego chcą.
Powiedzmy, że nad tym pracuję.
Ale z niego oferma.
Daj mu chwilę, zaraz się pozbiera.
Czekaj.
A ty coś się tak wystroił.
Maczałeś w tym palce, prawda?
Jak jesteś zajęta, to może wpadnę potem.
Nie.
Nie jestem ani trochę.
No bo nie chciałbym się...
Naprawdę, słucham cię.
O czym chciałeś porozmawiać?
Masz rację. Oferma.
5 lat temu sądziłem, że straciłem cię na zawsze.
A teraz chciałbym nadrobić cały ten czas.
Wiem, ale zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia.
I wiem, że nasza miłość przetrwa wszystko.
Nie ma takiej magii, takiej klątwy, która mogłaby nas kiedyś rozdzielić.
Na pewno masz czas?
Dokończ, Filipie.
Ukląkł przed nią.
Myślałam, że będzie tak dukać do jutra.
Wyjdziesz za mnie?
So.
- Tak? - Tak.
Tylko wstań i wreszcie mnie pocałuj.
Słyszycie? Będzie ślub.
I wielkie huczne wesele.
Oczywiście trzeba powiedzieć rodzicom.
Koniecznie?
Szefowo.
Czego?
Przynoszę pewne wieści.
No to czekam, gadaj.
W sumie to nic ważnego, ani powód, żeby unosić się gniewem.
Chodzi o to, że...
Książę Filip się...
Utopił?
Nie. On się...
Zaraził tyfusem? Nie, czekaj...
Trądem.
Nie, pani.
Książę Filip zapytał Aurorę czy zostanie jego...
Milcz!
I nie psuj mi humoru z samego rana.
Szefowo, proszę!
Po co te nerwy.
A zatem, panie, będę twoim drużbą,
czy wolisz jakiegoś potworka z Kniei.
Jeśli w ten pokrętny sposób, pytasz czy przyjęła oświadczyny to...
W to akurat wątpiłem.
Kto by chciał zostać w tej dziczy.
Co masz przeciwko mieszkańcom Kniei?
Mieszkańcom Kniei? Tak ich teraz nazywamy?
Skrzydlate bestie, drapieżne drzewa.
Zważaj na słowa, Generale.
Nic o nich nie wiesz.
Wiem, że Diabolina mordowała naszych, dziesiątkowała nasze armie.
Ona nie jest taka.
Moim zadaniem jest chronić to królestwo.
I zrobię wszystko w jego obronie, bez chwili wahania.
Jedziemy.
Otworzyć bramę.
Wasza Wysokość przywieziono łupy z podboju Śródlądzia.
Głównie broń.
Nie trzeba nam już oręża.
Czasy krwawych wojen dobiegły końca.
Ingrith ...
Popatrz, gdzie cię artysta umieścił.
Stoisz tuż za mną.
Kobieta powinna znać swoje miejsce.
Kochanie, mówiłem już, broń jest nam zbędna.
Ostrożności nigdy za wiele.
Pani, cięciwa jest naciągnięta.
Co ty nie powiesz.
Ojcze, matko.
Mów, co powiedziała.
Zgodziła się.
Tak!
Co za wspaniała wiadomość.
Nasze królestwa wreszcie się zjednoczą.
So.
Chyba niesłusznie się obawiałam, powinnam być bardziej otwarta.
Podjąłeś decyzję, więc teraz musimy to uczcić.
Miło, że się zgadzasz, matko.
Nie tylko się zgadzam,
mam zamiar przyjąć wybrankę twojego serca z otwartymi ramionami.
Zaprosimy ją na ucztę.
Będzie zachwycona.
Ale mam jeden warunek.
Ma przyjść razem z Diaboliną.
Wasza Wysokość, stanowczo...
Chcę poznać tę, która ją wychowywała.
Matka ma chyba do tego prawo?
Tak, zgadzam się z królową.
Nie wiem czy jej wróżka chrzestna...
Stanowczo nalegam.
Jakby nie było, mamy wkrótce stać się rodziną.
Każcie ogłosić wszem i wobec,
że mój syn Filip poślubi królową Aurorę.
I że będziemy gościć w zamku Diabolinę.
Niezwłocznie wyśle wiadomość.
Nadlatuje.
O matko, zaraz mi zdmuchnie kiece.
Proszę, proszę.
No i?
Nie ja.
Wróżko chrzestna.
Książę Filip poprosił mnie o rękę.
Biedaczek. Jakoś się pozbiera.
Powiedziałam mu "tak".
- Nie. - Tak.
Nie.
Nie pytam cię o zdanie.
Ja tez cię nie pytam.
I co dalej?
Zamienisz go w kozła?
Przestań.
Czemu go tak nie znosisz?
Zacznijmy od tego, że jest człowiekiem.
To tak jak ja.
Ja ci tego nigdy nie miałam za złe.
Póki się nie zakochałam.
Miłość nie zawsze kończy się szczęśliwie, Paskudo.
Pragnę zaznaczyć, że Książę Filip jest księciem.
Bardzo przystojnym i z manierami.
Ja tylko proszę, żebyś mi zaufała.
Daj mu szansę.
Zobaczysz, że się mylisz.
Filip jest wrażliwy, dobry i czuły.
Czuły na co?
Król i królowa wydają dziś wieczerzę i zapraszają nas obie do siebie do zamku.
Chcesz przedstawić mi jego rodziców?
To zwykła wieczerza.
Zakazali mi wstępu do Ulstead.
Dlaczego miałabym się zgodzić?
Bo jego matka chce się spotkać z moją?
Proszę.
Filipie.
Chcę żebyś go dziś przepasał.
Twój miecz.
Bo dzięki tobie, Ulstead i Ród Kniei wreszcie się zjednoczą.
Moja miłość do Aurory, nie ma nic wspólnego z polityką.
Tak, ale twoja miłość, zapewni nam pokój na wiele pokoleń.
A teraz weź go i noś u boku.
Wiedząc, że nigdy go nie będziesz musiał użyć.
Mój synu.
W życiu nie byłem taki dumny.
A co z matką?
Pogodzi się z tym?
Twoja matka musi ją pokochać, skoro ty ją kochasz.
Nagrobnik.
Zaczynam tracić cierpliwość.
Wasza Wysokość.
Musisz działać szybciej.
Tak, Wasza Wysokość.
Aurora się zgodziła.
Wszystko zaczyna się układać...
po naszej myśli.
To zaszczyt.
A spróbuj mniej szczerzyć kły.
Tak lepiej?
Poćwiczmy podziękowanie.
Jakże miło z waszej strony, że raczyliście mnie zaprosić.
Pamiętaj, to nie jest groźba.
Jakże miło z waszej strony, że raczyliście mnie zaprosić.
Lepiej.
A teraz jeszcze dygnij.
To w sumie można pominąć.
Ona go naprawdę kocha.
Robisz jej wielką życzliwość.
Życzliwość?
Pani...
Pięknie wygląda, prawda?
Chciałabym ci coś dać.
Na twoje rogi.
Pomyślałam, że wszyscy będą się czuć mniej nieswojo.
Zresztą ty też.
Może to kiepski pomysł.
Pomysł jest w porządku.
Nie mogę się doczekać.
Też nie posiadam się ze szczęścia.
Aby Diabolina.
Widły?
Pocieszna rasa z tych ludzi.
I jaka przyjazna.
Szubienica dla każdego, kto opuści posterunek.
Tak jest.
Już są.
Jakbyś mnie kiedyś w niedźwiedzia zmieniła?
Jakie to możliwości otwiera.
Spójrz na te pazury. Jakie ostre.
O czym ty w ogóle mówisz?
Jej wysokość Aurora królowa Kniei.
Dziękuję.
Cudnie wyglądasz.
Tak się cieszę, że tu jestem.
Auroro, to dla nas wielki zaszczyt.
Witaj w naszym królestwie.
Taka piękna dziewczyna.
Nic dziwnego, że skradłaś serce Filipa.
Wasza Wysokość.
Te kwiaty we włosach.
Jestem uczulona.
Bardzo przepraszam.
Nie szkodzi.
Są bardzo piękne.
JEJ Ekscelencja Diabolina.
Diabolino, wspaniale znów cię zobaczyć.
To mój ojciec. Król Jan z Ulstead.
I moja matka, królowa z Ingrith.
Witaj w naszych progach.
Jakże miło z waszej strony, że raczyliście mnie zaprosić.
I uśmiech.
Chciałabym też przedstawić wam Diavala.
Mam nadzieję, że podróż była spokojna.
Dlaczego miałaby nie być?
Chciał zagaić rozmowę.
Potem ci to wszystko wyjaśnię.
Żadnych trudności, panie.
Wasze Wysokości, panie i panowie, podano do stołu.
Czujcie się jak u siebie.
Ptaki.
Rarytas.
Czyżby coś nie tak?
Są żelazne.
Podobnie jak Waszej Wysokości szkodzą kwiaty,
tak jej szkodzi żelazo.
Nie miałam pojęcia.
Zabrać sztućce, natychmiast!
W tej sytuacji będziesz musiała używać rąk.
Strasznie ostatnio upały, nieprawda?
Istotnie upalnie.
Cicho!
Mamy też drobny podarek, dla Filipa i Aurory,
żeby uczcić ich wspaniałą wspólną przyszłość.
Nie mogę się doczekać,
aż po zamku znów zacznie biegać jakiś mały brzdąc.
Po tym zamku?
Tak, oczywiście błędem.
Tutaj będzie ich dom.
Słyszałem, że Aurora posiada swój własny zamek.
Zgadza się.
Więc ...
Jestem ciekawa, w jaki sposób Aurora została królową Kniei.
Za moją sprawą.
Jej zamek jest przepiękny, zobaczycie.
Tak, ale ma chyba jeszcze jeden zamek.
Czy się mylę.
Matko.
Jeden w Kniei, a drugi odziedziczyła po ojcu.
Królu Stefanie, czy się mylę?
Nigdy nie był moim domem. Oddałam go poddanym.
A zatem jesteś również prawdziwą królewną.
Stefan umarł, czy go zabito?
Przypomnijcie mi, umarł czy go zabito?
Aby mi się.
Tak, racja. Ostatnio jest bardzo gorąco.
Zdaje się, pamiętam opowieść o niemowlęciu.
Na które ktoś rzucił klątwę, żeby zasnęło wiecznym snem.
Naprawdę?
Kto by zrobił coś tak okrutnego niewinnemu dziecku?
Cóż, świat jest pełen przeróżnych nikczemności.
Na pewno między wami bywa podobnie?
Co znaczy "między nami"?
Między nami ludźmi.
Znika ostatnio sporo magicznych istot.
U mnie magicznie zniknęło wino.
Porywają je wasi kłusownicy.
Pierwsze słyszę o czymś podobnym.
Ktoś im wydał rozkaz.
Brzmi jak oskarżenie pod adresem króla.
Nic takiego nie powiedziała.
Przepraszam, ale na co komu te stworzenia?
Wasza Wysokość, nie chcę się wtrącać,
ale przy granicy Kniei znaleźliśmy dwóch martwych wieśniaków.
Zginęli kilka dni wcześniej.
To prawda?
Tak, to prawda.
Granice otwarto, ale ludzie nie są u was mile widziani?
Co dokładnie chcesz powiedzieć, Wasza Wysokość?
Niewinni ludzie sa mordowani w Kniei, a ona mówi o jakichś stworkach.
Zrób coś z tym zwierzakiem albo ja to zrobię.
Aż trudno uwierzyć.
Ale wyczuwam w twoim tonie groźbę.
Może spróbuj?
- Czego spróbować? - Uwierzyć?
Wystarczy.
Zostaw kota.
Proszę, zostaw go.
Spotkaliśmy się aby świętować.
Wybaczcie, król ma rację.
Pamiętajmy po co tu jesteśmy.
By cieszyć się nowym życiem naszej Aurory.
Na zdrowie.
To doprawdy godne podziwu, Diabolino,
że wbrew własnej naturze wychowałaś te dziecko.
Ale teraz
Aurora może wreszcie zaznać miłości prawdziwej rodziny.
Prawdziwej matki.
Jedne czego żałuję to tego, że nigdy nie miałam własnej córki.
Ale od dzisiaj to się zmieni.
Od dzisiaj Aurora będzie tylko moja.
Straże!
Zaprosiliśmy pod swój dach wiedźmę.
Przestań!
Nie ma żadnego przymierza.
I nie będzie żadnego ślubu.
- Diabolino! - Musimy chronić króla!
Diabolino, błagam, zaniechaj tego.
Janie, tak się lękam.
Co ona mi zrobiła?
Ojcze!
Kochany!
Wracamy do domu.
Janie!
To klątwa.
Rzuciła klątwę!
Diabolina rzuciła klątwę na króla!
Coś ty zrobiła?
Nic.
Auroro, wracamy do domu i to już.
Aurora!
Zbudź iść.
Zbudź go, proszę.
Odsunąć się.
Do łóżka!
To magia, nie potrafimy nic na to poradzić.
Musi być znak na ciele.
Dowód, że to czary.
Proszę, nie odzierajcie go z godności.
Wszyscy widzieliśmy, co Diabolina mu zrobiła.
Tak mi przykro.
Klątwa rzucona na króla, to atak na całe królestwo.
Mój mąż pragnął tylko pokoju.
To wszystko moja wina.
Nie musisz przepraszać, moja droga.
Diabolina jest zagrożeniem dla nas wszystkich.
A zwłaszcza dla ciebie.
Zrobimy co w naszej mocy, by cię chronić.
Musi być jakiś sposób, aby zdjąć tę klątwę.
Matko, nie możesz go pocałować?
Prawdziwa miłość i te sprawy?
Wątpię czy to coś da.
Warto spróbować.
- Pocałunek, tylko zwykły pocałunek. - Proszę, matko.
Skoro nalegasz.
Chciałeś pokoju,
więc będziesz spoczywał w pokoju na zawsze.
Mówiłam wam.
To prawdziwe życie, nie jakaś bajka.
Muszę wrócić do Kniei.
To jedyny sposób.
Zaczekaj, stój.
Muszę ją odnaleźć.
Jest środek nocy.
Diabolina zdejmie klątwę. Przekonam ją.
Zabierz mnie ze sobą.
Powinieneś zostać ze swoją rodziną.
Ty jesteś moją rodziną.
Puść ją, Filipie.
Może zdoła go ocalić.
Diabolino!
Wróżko chrzestna!
Proszę wróć.
Nie ma jej w Kniei.
Diaval, w Ty?
Nikt jej nie widział.
Tak się cieszę, że jesteś.
Przepadła jak kamień w wodę.
A jeśli nigdy nie wróci?
Zostanę w ludzkiej postaci na zawsze.
Muszę ją odnaleźć.
Tylko ona może zdjąć tę klątwę.
Powiedz mi, że nie żyje.
Żelazo przebiło jej skórę.
Wezbrana rzeka zaniosła ją do wodospadu.
Gdzie jest więc jej głowa?
Było tam coś jeszcze.
Jakiś inny stwór.
Wyciągnął ją z morskich odmętów.
Jak on wyglądał?
Jak ona.
Zniknęli razem wśród chmur.
Ranne zwierzę atakuje, a teraz nie jest już same.
Musimy przygotować się na wojnę.
Diabolina rzuciła klątwę na króla.
Wracajcie do pałacu.
Diabolina rzuciła klątwę na króla.
Gdyby nie Conal, już by nie żyła.
Próbowali ją tym zabić.
Słyszycie to?
Słyszycie to?!
To wiadomość od ludzi.
Słyszę ją głośno i wyraźnie.
Chcą nas wszystkich zabić.
Ludzie od wieków używali żelaza przeciw nam.
I właśnie dlatego została nas już tylko garstka.
Zabijanie wieśniaków w Kniei tylko zaostrzy konflikt.
Nauczyli się wytapiać żelazo, kuć z niego miecze.
Zepchnęli nas pod ziemię, ale to...
Tym nas wykończą.
Tu nasz lud jest póki co bezpieczny.
Ale na jak długo?
Ludzie nas znajdą, nie cofną się przed niczym.
Musimy się bronić.
Ruszajmy na wojnę.
Ramię w ramię.
Ludzi jest za dużo.
Zbyt wiele królestw.
Conall, będą znajdować nowe sposoby, żeby nas zgładzić.
Nie zwyciężymy.
Nie pokonamy ich.
Nie w ten sposób.
Mylisz się, Conall.
Bo jest coś, czego nie wzięli pod uwagę.
Mamy ją.
Posiada moce jakich nie ma nikt z nas.
Jest ranna, Borra.
Kim jesteście?
Cała cuchniesz ludźmi.
Może myliłem się co do ciebie.
Może Conall powinien zostawić cię na pewną śmierć na dnie morza.
Nie.
Widzę tę dzikość.
Masz ją w sobie.
Widzicie?
Widzicie jaką ma siłę?
To właśnie ona nas uratuje.
Ocaliłeś mnie.
Chodź.
Pokażę ci, kim jesteśmy.
Jesteśmy dziećmi nocy.
Tak jak ty.
Zostało nas niewielu.
Skrywamy się tu, jak najdalej od ludzkich oczu.
Ludzi przybywało,
coraz bardziej rośli w siłę, aż dla nas zabrakło miejsca.
Robimy co się da, by przetrwać.
Ale wielu zginęło.
Zaledwie kilka pokoleń temu, nasza rasa zamieszkiwała cały świat.
Tundrę, knieje, góry,
pustynie.
Teraz znaleźliśmy schronienie tutaj. W tej grocie.
Kolebce naszego ludu.
Zobaczymy, czego się nauczyłeś.
Skacz.
Te dzieci powinny szybować nad lasami i rzekami.
Lecz dorastają jako wygnańcy.
Mogę je ochronić.
Jak? Tocząc wojnę z rasą ludzką?
Wojowałam z ludźmi przez całe życie.
Z małym wyjątkiem.
Przygarnęłaś i wychowałaś jedną z nich.
Może nie musimy się ukrywać przed ludźmi.
Może moglibyśmy żyć bez strachu. Wojen.
Znaleźć wspólny język.
To się nigdy nie stanie.
Mam cię!
Witaj w swoim nowym domu.
Martwiliśmy się o ciebie, kochana.
Wasza Wysokość.
Nie mogłam jej znaleźć.
Nawet nie wiesz jak ci współczuję.
To miał być taki cudowny dzień, ale ona musiała go zepsuć.
Była przeciwna temu małżeństwu.
Nie wierzyła, że się sprawdzisz jako królowa.
Kiedy ją zobaczyłam przy stole,
z tymi jej rogami pod chustą.
Trudno się dziwić, że ostatecznie wybuchła.
Po prostu nie wiem co robić.
Powiedz, naprawdę go kochasz?
Mojego syna.
Nad życie.
Z czasem miłość ukoi twój ból.
Jest najlepszym lekarstwem.
Zaczniemy wspólne życie, wszyscy razem jako rodzina.
Do wszystkich mieszkańców Kniei.
Co to za hałasy?
Do wszystkich krain, jak świat długi i szeroki.
Król i królowa ogłaszają, że za trzy dni,
ich syn Filip poślubi królową Aurorę.
Zapraszamy wszystkich.
I to bez wyjątku.
Słyszeliście? Zapraszają nas do zamku.
Wiedziałam, że Aurora o nas nie zapomni.
Było pewne, że mnie zaproszą.
Ale fajnie, że wy też załapałyście się.
Kto z kim się żeni?
Posłuchaj, ślub nie ucieknie, możemy z tym jeszcze zaczekać.
Królowa ma rację.
Jesteśmy to winni wszystkim, a zwłaszcza królowi.
A co z Diaboliną?
Porzuciła nas.
Feniks.
Powiadają, że była matką naszej rasy, że to od niej się wywodzimy.
Jesteś ostatnią z jej rodu.
Masz w żyłach jej krew.
Jesteś nią.
Dzierżysz władzę nad życiem i śmiercią, zniszczeniem i odrodzeniem.
Ale największą siłą natury, jest moc całkowitej przemiany.
Ty ją przeszłaś, wychowując Aurorę.
Odnajdując miłość w czarnej otchłani swego bólu.
Teraz proszę abyś stłumiła cały swój gniew,
cały swój ból i kierowała się sercem.
Pomóż nam wynegocjować pokój z ludźmi.
Bo tylko on
przyniesie całkowitą przemianę dla całego naszego ludu.
Knieja to ostatnie miejsce, którego nie zagarnął człowiek.
A jednak na królową wybrałaś istotę ludzką.
Córkę, którą kochasz.
Ja już nie mam córki.
Przeszła na stronę wroga.
Doszły nas wieści.
Za trzy dni na zamku odbędzie się huczne wesele.
Zjadą się ludzie ze wszystkich krain i właśnie wtedy uderzymy.
Zabijemy Króla i królową, i księcia też.
Ich królestwo upadnie, a nasze plemię wreszcie się odrodzi.
Wróżki mi ją uszyły.
Szłam w niej przed laty do ślubu z królem.
Będzie idealna.
Też tak sądzę.
Wasza Wysokość, ona jest zachwycająca.
Zważywszy na to, kto ją wychował.
Ta sama wiedźma, która ją przeklęła.
Istny cud, że nadarzył się jej Książę Filip.
To cud, że biedaczka w ogóle żyje.
Bardzo dziękuję.
To wspaniale.
Gdy podrosnę, zamieszkam z tobą w Kniei.
Będziemy sobie pomagać.
- Powiedz mi co cię gryzie. - Nic takiego.
Auroro, myślisz że cię nie znam.
Te wszystkie błyskotki, fryzury, zasady.
Zrozum, ja się duszę.
Nie czuję się już jak królowa Kniei.
Sama już nie wiem kim jestem.
Posłuchaj.
Zakochałem się w dziewczynie z lasu i to mi odpowiada.
Nie musisz się zmieniać.
Wcale tego nie chcę.
Po co namawiałam ją, żeby włożyła tę chustę.
No i?
Formuła działa?
Miałem tylko kilka magicznych stworzeń do testów,
a pozyskiwanie esencji trwa niemiłosiernie długo.
Esencji czego?
Kwiatów nagrobnika.
Rosną na mogiłach wróżek, są przesycone ich magią.
Po zamieszaniu z opiłkami żelaza,
ich pyłek skutecznie likwiduje istoty magiczne.
Potrzebujemy tysięcy kwiatów.
Pokaż mi.
No pokaż.
Jak każesz.
Kto teraz?
Nareszcie Knieja będzie moja.
Nigdy więcej magii.
Zachować czujność.
Właśnie tu go znalazłem.
Doskonale.
A jeśli Diabolina powróci?
Tym się nie musisz martwić.
Będziemy gotowi.
Zebrać nagrobniki.
Na rozkaz marsz.
Najwyższa czujność.
Miejcie broń w gotowości.
Ruszać się.
Diabolino ...
Tutaj chowamy zmarłych.
Wszystko zniszczyli.
Tacy właśnie są ludzie.
Pochłaniają nasz świat jak szarańcza.
Musimy ich powstrzymać.
Przez lata dbałaś o istotę ludzką.
Najwyższy czas zadbać o siebie.
Ognia!
Przeładować! Jest ich więcej!
Ognia!
Przeładować. Tam jest kolejna.
Uwaga, moi mili. Trzymamy się razem.
Opuszczamy granice Kniei.
Złapcie się za ogon albo skrzydła, co tam kto ma.
Hej, tutaj.
Trzymać formację, nie puszczać nikogo.
- Przepraszam pana. - Nie tak prędko.
Ja od panny młodej.
Mamy rozkaz, żeby tą drugą rasę wpuszczać pierwszą.
Nie jestem człowiekiem.
- Jestem krukiem. - Że co?
Krukiem. Taki czarny ptak.
Ten ryż jest przepyszny.
Ty żarłoku.
Miałaś nim obrzucić młodą parę.
Co? Marnować taki dobry ryż?
Mieszkańcy Kniei wchodzą pierwsi.
Wpuście nas.
Czemu nie wpuszczacie ludzi?
Dlaczego nie możemy wejść?
Tak, znam ten przesąd.
Ale mam coś dla ciebie.
Proszę.
Nagrobnik?
Skąd go wziąłeś?
Dostałem od matki.
Słońce weszło. Niedługo nasz ślub.
Dostałem od matki.
Gdzie powinniśmy siąść?
Po lewej. My od panny młodej.
Co racja to racja.
Chociaż pan młody też niczego sobie.
No tak.
Siadamy na środku?
Co jest?
Tu nikomu nie wolno wchodzić, oprócz mnie.
A ja już tu jestem, także wynocha!
Diabolino, błagam.
Niemożliwe.
To nie Diabolina.
Precz stąd!
Albo wezwę straże!
Zaginione stworzenia.
Powiedziałem wynocha, głucha jesteś?
Co ty tu wyprawiasz?
Jesteś chochlikiem.
Jak śmiesz mnie tak nazywać?
Jestem szlachcicem, wiernym sługą królowej.
Ucięła ci skrzydła.
Musimy ich wypuścić.
Ich miejsce jest w Kniei.
Tak jak twoje, Auroro.
Zdrajczyni całej ludzkiej rasy.
To ty rzuciłaś klątwę na króla.
Skarbie,
może jesteś królową, ale bardzo młodą.
Rządzenie ludźmi jest nieco bardziej skomplikowane,
niż bieganie boso po lesie w wiankach z polnych kwiatów.
Kiedy ja byłam młoda,
również mieszkałam w zamku na granicy Kniei.
Pewnej wyjątkowo srogiej zimy,
wszystkie plony wymarzły,
a nasz lud zaczął głodować.
Z murów zamku widzieliśmy,
że mieszkańcy Kniei opływają w dostatki.
Mój brat i ja chcieliśmy najechać ich ziemie,
ale nasz ojciec król wolał rozwiązania pokojowe.
Co było robić, zgodnie z jego wolą brat wyruszył by z nimi negocjować.
I słuch po nim zaginął.
Te bestie go zabiły,
a ja od tej pory wiem doskonale, jak się kończą takie negocjacje.
Nigdy w to nie uwierzę.
Na naszych poddanych padł blady strach.
Obalili mojego ojca.
Królestwo ogarnął chaos, a mnie wypędzili z zamku.
A potem zmusili do ślubu z królem Janem z Ulstead.
Kolejnym słabym władcą, snującym wizję o zgodzie i równości.
A teraz mój własny syn,
zaraził się tymi głupimi wizjami.
Nie pozwolę, aby pokój nas zniszczył.
Zamknąć ją w komnacie i szykować się do wojny.
Nie!
Tak bym chciał z tobą porozmawiać.
Conall pragnął pokoju, a oni naszpikowali go żelazem.
Nie będziemy więc dłużej czekać.
Dostaną czego chcą. Wojny!
Nie cofniemy się przed niczym.
Będziemy walczyć o wolność.
Żadnego współczucia. Żadnej litości.
A gdzie są goście Filipa?
Ci ludzie to zawsze się spóźniają.
Niechaj zabrzmi muzyka.
Uciekła.
To pułapka! Wszyscy na ziemię!
Wasza Wysokość, nadlatują od strony morza.
Uciekła!
Na dół, szybko.
Wasza Wysokość.
Strzelać na mój rozkaz.
Sprawdzić komnaty!
Nie mogła uciec daleko.
Czekać.
Co się dzieje?
Teraz!
Ognia!
Nie!
Wyglądają jak ona.
Odwrót!
Wycofać się!
Diabolina chce rozpętać wojnę.
Najpierw mój ojciec, a teraz to.
Filipie! To nie Diabolina!
Co?
To nie ona rzuciła klątwę.
To twoja matka.
Nie rozumiem.
Ma kołowrotek.
Jego magia nadal działa.
Twoja matka ukłuła ojca wrzecionem.
Widzisz?
Wyglądają tak samo.
Zamknęła mieszkańców Kniei w kaplicy.
To nie żaden ślub, tylko zasadzka.
Pamiętaj skąd się wywodzisz.
Pamiętaj kim jesteś.
Ja zrobiłem co mogłem.
Teraz twoja kolej.
Trzymać się nisko!
Rozdzielić się!
Za mną!
Do ataku!
Dalej!
- Odpalać! - Odpalać!
Nie!
Cioteczki!
Za ciężkie, nie dam rady!
Aurora!
Diaval! Całe szczęście!
Wszędzie ten pył.
Zmienić broń!
Matko!
Powstrzymaj tę rzeź!
Toczymy wojnę.
To nie jest żadna wojna, to jest pogrom.
Filipie, nic nie rozumiesz.
Te bestie zrobią wszystko, żeby nas zniszczyć.
Póki istnieją, nigdy nie zaznamy spokoju.
Mylisz się.
Możemy żyć w harmonii.
Tylko głupiec może w to uwierzyć.
Rzucą się nam do gardeł przy pierwszej okazji.
Okłamałaś mnie.
Po prostu bronię królestwa i twojego tronu.
A co z ojcem?
Jego też pewnie broniłaś?
Książę Filip chyba nie czuje się dobrze.
Zaprowadźcie go do komnaty.
Teraz.
Panie, zatrzymaj się.
Puszczaj!
Moja matka rzuciła klątwę na króla, żeby mogła podbić Knieje.
To ona rozpętała tą wojnę.
Musimy coś zrobić.
Żegnajcie, kochane.
Wracaj!
Nie!
Wracaj, gdzie twoje miejsce.
Uciekaj, Auroro! Biegnij!
Zostawcie go.
Wróżka chrzestna.
Za Ofelię!
Mamy ją!
Tędy!
Szybko! Uciekajcie.
Szybko.
Nie podchodź.
Nie dam się wam pozabijać.
Moja matka chciała wojny, a wy tańczycie jak wam zagra.
Ale nie pozwolę jej zniszczyć ani mojego ani waszego królestwa.
Nie splamię sobie rąk waszą krwią.
Uciekajcie! Szybciej!
Diabolina wróciła.
Chce dopaść królową.
Nie strzelać!
Przerwać ostrzał.
Opuścić broń.
Oto i zło w najczystszej postaci.
Twoja rasa jest bardziej przewidywalna niż ludzie.
Stój!
Czekaj!
No tak, oprócz niej.
Przestań.
Wybacz, że w ciebie zwątpiłam. Wiem, że to nie byłaś ty.
Zakończ tę wojnę.
Pokaż im, że się mylą.
Wiem jaka jesteś.
Nie masz pojęcia.
Znam cię jak nikt inny.
Jesteś moją matką.
Nie!
Wiesz po czym można poznać wielkiego przywódcę?
Potrafi zasiać lęk w sercach swoich poddanych,
a potem wykorzystać go.
Wasza Wysokość.
Przeciwko swoim wrogom.
To dlatego
rozpuściłam pogłoski o złej czarownicy i przeklętej przez nią dziewczynce.
I nieważne, że Śpiąca Królewna w końcu się obudziła.
Na ludzi padł blady strach.
A moja opowieść stała się legendą.
Wiem. że uważasz mnie za potwora.
Lecz to co zrobiłam Diabolinie, mojemu mężowi i synowi,
zrobiłam dla mojego królestwa.
A ty zdradziłaś swoją rasę i teraz za to zapłacisz!
Diabolina nie żyje.
Już nigdy nie będziemy żyć w strachu.
Wracaj tu.
Ulstead nareszcie jest wolny!
Puszczajcie!
Co się dzieje?
Proszę, proszę.
Cześć, Paskudo.
Tęskniłam za tobą.
Uderzyłaś się w głowę?
Najwyraźniej.
Filipie.
Tak?
Czy kochasz moją córkę?
Całym sercem.
Świetnie.
Zdaje się, że to należy do ciebie.
Klątwy nie wygasają.
Trzeba je złamać.
To koniec.
Od dziś nie będzie już żadnej walki.
Ulstead nigdy więcej nie zaatakuje Kniei.
Teraz już zawsze
będziemy mogli żyć i się rozwijać.
W pokoju.
Razem.
Filip i ja zamierzamy się pobrać.
Nasz ślub nie tylko połączy dwoje ludzi,
ale też zjednoczy dwa królestwa.
Zapraszamy was wszystkich,
do wspólnego ucztowania i do wspólnego świętowania.
A kto to?
Nie będziemy mieszkać wśród tych plugawych potworów.
Naprawdę wypadałoby zasłonić te rogi.
Szkoda, że Conall cię teraz nie widzi.
Borra ...
Już czas wrócić do domu.
Dzień dobry.
Przyjdziesz na chwilkę?
Tak?
Gotowa mnie oddać?
Nigdy.
Nie.
Czy poprowadzisz mnie do ołtarza?
Oczywiście.
Przepraszam, jeśli trochę na was wcześniej nawarczałem.
Czy to?
Można ją zmienić z powrotem.
Tak mi się wydaje.
Tylko jeśli zechcemy.
Ojcze.
Tak się cieszę, że znów z nami jesteś.
Marzyłem o tej chwili.
Dwa królestwa wreszcie zjednoczone.
A wszystko dzięki tobie.
Nie masz pojęcia jaki jestem dumny.
W zielonym jej bardziej do twarzy.
W różu raczej.
Nie, w zieleni.
W różu.
- Zieleni. - Różu.
Flittle!
Jest idealnie.
Możesz ją puścić.
Weź się trochę w garść.
Zebraliśmy się tu by połączyć dwa królestwa,
które niegdyś dzielił strach.
Dzięki wam zrozumieliśmy,
że nie ma znaczenia skąd się wywodzimy,
ale dla kogo bije nasze serce.
Obrączki proszę.
Czy ty Filipie chcesz poślubić...
Tak, chcę.
A czy ty Auroro...
Tak, chcę.
A zatem ogłaszam wasz mężem i żoną.
Możecie się pocałować.
Uśmiechasz się.
Jaki piękny dzień.
To prawda.
Dzień dobry.
Zostaniesz z nami chwilę?
Krótką chwilę.
Zobaczymy się na chrzcinach.