Będzie szczęśliwsza w szkole specjalnej.
Skąd wiesz?
Bo jest specjalna.
Nie mówi, Philippe. To nie to samo.
Jest nam trudno, a szkoła poradzi sobie z tym lepiej.
Sama nazwa tej szkoły...
Co?
Szkoła Specjalna i Zakład Poprawczy Madame Walrafen.
No i?
Jasne.
Wysyłamy naszą córkę, która nie mówi, do szkoły pełnej dziewczyn
dźgających ludzi ołówkami?
Zakład poprawczy?
Trzymają je osobno. Nieme dziewczęta i przestępczynie.
Nie licząc przerw.
Podobno nie mówi.
Ma mutyzm wybiórczy, czasem wydaje dźwięki.
Czasem?
Może krzyczeć. Na przykład kiedy jest zdenerwowana.
Nieźle. Zdenerwujmy ją, zobaczymy, czy będzie krzyczeć.
Dobra, będzie fajnie.
Pobawimy się w litość?
Nie umiem.
Łapiemy ręce.
Wykręcamy je sobie nawzajem,
póki jedna z nas nie podda się, prosząc o litość.
Nie, dzięki.
Proś o litość.
Proszę.
Prosisz?
Odwal się, ściero.
Możesz krzyczeć?
Kiedy?
Co musiałoby zajść?
Znasz to słowo?
Czyli kiedy?
Nie zmusili cię. Nawet tą głupią zabawą. Jesteś twarda.
Jestem w szkole dla niemych, ale nie jestem niema. Mam okropnego ojca.
Rozumiem.
Ja jestem w złej szkole. Ale nie jestem zła.
Mama nie chce się mną zajmować.
Sophie.
Agathe.
PATRIOTA
Szansa na przyszycie palców
Czy kogokolwiek obchodzi
ten pieprzony czas na przyszycie mi palców?
Kurwa!
Nie obchodzi mnie już, czy John wróci z palcem, może moim.
Idę do szpitala, niech przyszyją mi te palce,
moje czy nie!
Tom mówi, że nie możesz.
Nie jest moim ojcem.
Mój ojciec ma dwa bary.
-Co on robi? -Chce iść do szpitala.
Dennis, nie możesz. Już to przerabiałeś, prawda?
Wcześniej?
Tak. Kiedy John mnie dźgnął.
To wszystko przez to.
Musisz sobie odpuścić...
To moje pieprzone palce! Proszę pana!
-Witaj, Tom. -Dennis...
Cholera.
Oni wszyscy muszą tu być?
Nie.
Ale jest OK.
To moi przyjaciele.
Jestem mamą Johna.
Nie wiem, co tu się, kurwa, dzieje,
ale idziecie do szpitala.
Bernice, nie mogą.
Mogą. I pójdą.
To dobrze, bo mamy niecałą godzinę. Cholera.
Co to za ludzie?
Jestem mężem Johna.
Nie jesteś.
-Nie jestem. -Wciąż jestem mężem Alice.
Dennis, najlepszy przyjaciel Johna.
Też jestem postrzelony. W ramię.
-Leciutko. -Boże, Eddie!
Co lepsze, to mój syn, Efram.
A to Carol, jest super. Jest weterynarzem.
Nie potrafi przyszyć palców, ale to nic,
świetnie tańczy, jest świetną mamą.
To moja mama.
-Masz te palce? -Tak, w kieszeni.
Dennis ma jeden, ja mam drugi.
Idziemy.
Nie mogą.
To palce twojego syna. I jego przyjaciela.
-Najlepszego. -Co?
Najlepszego przyjaciela.
Zbyt często to powtarzasz. To dziwne.
Chodźmy.
Dobra. Niech ci będzie.
Nie o to chodzi.
Chodzi o przyszycie twojemu synowi pieprzonych palców.
Nikt mnie nie słucha.
Co ja tam wiem? Jestem tylko szefem wywiadu.
Dobra. Kurwa.
Kochana mama pozwoliła przyszyć mi palce
Tata się zgodził, bo jest cipką I trochę się jej boi
Nie chcę mieć łapy jak potwór Ale ma rację co do tych
Którzy mnie szukają
Nawet jeśli wpadną na mój trop Wciąż będę miał środkowy palec
Wiem, że czekają mnie kolejne meduzy
Muszę przypomnieć sobie rymowankę
Skupić się, by nie wyjawić Tajnych informacji pod znieczuleniem
To taka technika
Ale raczej nic sobie nie przypomnę Jestem wyczerpany
Mało nas, mało nas, do pieczenia chleba
Tylko nam, tylko nam
Potrzeba, byście coś tam dojebali
Coś tam, coś tam, chusteczkę haftowaną
Ilu kobietom nie ustąpiłeś miejsca?
W metrze?
Tak.
Trzem.
Czterem.
Stroughs.
Jest w Paryżu.
Lakeman?
Tak, John Lakeman.
Jest w Paryżu.
Lakeman?
-Tak. -John Lakeman?
Tak.
Świetnie. Sophie też.
Jak się dowiedziała?
To Sophie, jest mądra.
Śledziła tego dziwnego kongresmena.
Miałaś rację. To Lakeman z dziwnym kongresmenem.
Lakeman jest w Paryżu.
Jest w Paryżu.
Entliczek pentliczek, czerwony stoliczek
Kółko graniaste, chujokanciaste
Idzie rak nieborak
Jak uszczypnie, będzie znak
Chodzi lisek koło drogi, nie ma ręki ani nogi
Upierdoliło mu je
Chyba nie?
Nie wiem. Co?
Co?
Kurwa.
James?
Hej, James?
Chodź, robi się zimno.
James?
Meduzy.
Zapomnij o meduzach.
Muszę liczyć meduzy.
Po co?
Nie mogę powiedzieć.
Kochanie, proszę...
Wrócę, kiedy policzę wszystkie meduzy.
Przypływa ich coraz więcej, nie policzysz ich.
Przyjdę, kiedy je policzę.
Kiedy policzysz wszystkie meduzy?
Tak.
Wszystkie?
Tak.
Nigdy tylu nie widziałem.
Co takiego?
Jest ich coraz więcej.
Dzień dobry.
Widzi pani coś?
Nie.
Widzi pani kształty?
Nie.
Widzi pani światło?
Nie.
Cienie?
Nie.
Nic?
Nic pani nie widzi?
Nic.
Hej.
Możemy iść.
Dobrze.
Co robisz na schodach?
Próbuję nie rzucać się w oczy.
Tyle się teraz dzieje.
Szedłem do ciebie.
A ty co robisz na schodach?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Nie za bardzo.
Chciałem wyjść z sali.
Przyszedłem tutaj.
Zjesz coś, Myszko?
Nie, dzięki.
POMARAŃCZOWY ALARM INTERPOL - FRANCJA
Za godzinę wypuszczą Lakemana.
-Zdążyliśmy. -Tak.
Jak się czujecie?
Znieczulenie słabnie.
Chyba powinniśmy kupić leki.
Wracamy do pokoju. Lepiej się nie pokazywać.
Tak.
Hej.
Przepraszam.
-Czy ja zemdlałem? -Tak.
-Z bólu? -Nie wiem czemu.
Przepraszam. To nowe doświadczenie.
Ból łączenia kości.
Chodźmy po leki.
Nie możemy.
Czego?
Kupić leków. Są na Lakemana.
Tak.
-Szukają cię. -Tak.
-Szukają Lakemana. -Tak.
Z powodu twojej mamy.
Sam plan też jest nieźle popierdolony...
Tak. Cóż...
-Z powodu mamy też. -Niech będzie.
Nie boli cię nic?
Wszystko gra.
Zwykły facet zemdlał.
Twierdzisz, że wszystko gra?
Prawdopodobnie czujesz to, co on.
Mieliście ten sam zabieg.
Jak się czujesz?
W porządku.
Idź po leki przeciwbólowe.
Już.
Dobra.
PASZPORT STANY ZJEDNOCZONE
Jak dowiedział się pan, że Lakeman jest w Paryżu?
Dzięki...
Bólowi.
Domyśliłem się.
W życiu spotkało mnie wiele przemocy,
co wiąże się z bólem,
a skoro John Lakeman trafił do paryskiego szpitala
przez izbę przyjęć
i spędził tam ponad 16 godzin,
uznałem, że jest w złym stanie.
W Paryżu.
Że cierpi.
To był mój trop.
Spotkał pan go tamtego ranka w paryskiej aptece.
Obiekt?
To był jego błąd.
Nie wiem... Błąd?
3 LUTEGO 2017
Kupował tylko leki. To nic takiego.
To dzieciak, a nie John Wayne.
Sądziłem, że to zrobi.
Tam go znaleźliśmy.
Wszystko gra.
Na pewno wielu weterynarzy nie dałoby rady przyszyć palców.
Nie przejmuję się tym.
Prawie zginąłeś.
Nie chcę, żebyś dalej to robił.
Był kongresmenem?
Nie, to jest w porządku.
Trochę obrzydliwe, ale bezpieczne.
Chodzi mi o pomoc twojemu tacie.
Nie pomagam tacie, pomagam Johnowi.
Podobasz mi się, kiedy operujesz.
Dzięki.
Jara cię to, że mnie postrzelono?
-Trochę? -Nie.
Ani trochę?
Może trochę.
Cantar Walley wylatuje za trzy dni.
Na razie jest spokojnie.
Zróbmy sobie kilka dni wolnego. Odpocznijmy.
Co?
Czołem.
Dzień dobry.
Gregory Gordon. Dział HR.
Tom.
Wiem, poznaliśmy się na polowaniu.
-Co tu robisz? -Leslie mnie tu wezwał.
Z Luksemburga.
By pomóc przy prezentacji.
I...
I?
Poprosił, by pomóc Johnowi.
Leslie.
Hej.
Cześć, synu.
Leslie Claret.
Miło cię poznać.
Jestem Valerie.
No, no.
Kogo my tu mamy?
Cześć, jestem twoim dziadkiem.
Co ty na to?
-Boże. -Kurwa.
Było pyszne. Ale już nie ma.
Kiedy zostaliście obdarowani
tą piękną dziewczynką?
To chłopiec.
Tak.
To przez te włosy.
Przepraszam.
Powinniście go ostrzyc.
-Sami o tym zdecydujemy. Dzięki. -Oczywiście.
Tylko mówię, że trzeba go ostrzyc.
-Wygląda jak dziewczynka. -Nie mów tak.
-Co? -Wiesz co?
To był zły pomysł.
-Możemy porozmawiać? -Robi się późno.
Co jest, synu?
Chodźmy na chwilę do kuchni.
Ostrzygę cię
tym nożem do steków.
Może być?
Na pewno się denerwuje.
Był pewnie po lampce wina.
Raczej koksie.
-I dziesięciu lampkach wina. -Sytuacja jest niezręczna dla wszystkich.
Proszę.
Fryzura na Holendra.
Kultowa.
Mój Boże.
-Co? -Przestań.
Obcinasz mu włosy?
Dobrze się bawimy.
Jesteś narąbany jak szpadel.
Jest późno, tato. Czas iść.
-Dopiero przyszedłem. -Pora iść.
Dobrze się bawiliśmy.
Ciebie też strzygłem.
Nadrobilibyśmy stracony czas
i zaoszczędziłbyś.
Sypiasz więcej ostatnio?
Nie za bardzo.
A co ze sztuczkami karcianymi?
Tak... Nie.
Tak, nie? Dobrze działają na stres.
Przestałem.
Dobrze.
Odżywiasz się zdrowo i regularnie w ciągu dnia?
Nie.
Jesz coś w ogóle?
Nie.
Czasem jem.
Dali mi mus jabłkowy.
W szpitalu.
Pudełeczko z musem.
Ale nie zjadłem.
To nie posiłek.
Dobra.
Martwię się o ciebie.
Dobra.
-Ile sypiasz? -W ogóle.
Niedostatek snu, zmęczenie, opóźnianie regeneracji organizmu
poprzez odpoczynek i spanie
powodują poważne problemy psychologiczne.
Potrzebujemy pewnych rzeczy.
Potrzebujemy snu.
I nie tylko. Potwierdziły to badania.
Zabrzmi to dziwnie, wiem.
Ale to prawda.
Co takiego?
Niedostatek snów.
Snów?
Musimy spać, ale częściowo chodzi też o sny.
By odetchnąć.
Potrzebujemy ucieczki od zasad życia na jawie,
tego, czego od nas wymaga.
Musimy śnić.
Jeśli zbyt długo będziesz odmawiać sobie snów
i żyć w takim stanie,
możesz zatracić poczucie rzeczywistości.
Chcieć uciec...
Od obciążeń
i ciężaru rzeczywistości.
Może tak być.
To więcej niż pewne.
Dowiedzmy się, co powoduje, że nie możesz spać.
Co najgorszego w życiu zrobiłeś?
Ja?
Była letnia sesja.
Studia w Syracuse.
Ja.
Brad Conrack.
Tad Pondich.
Jedliśmy bez płacenia.
W Applebee's.
Co najgorszego zrobiłeś ty?
Zastrzeliłem pracownika hotelu.
Co?
Strzeliłem pracownikowi hotelu w głowę.
Gregory, możemy porozmawiać?
3 LUTEGO 2017
Dotarliśmy do dnia, kiedy spotkał pan Lakemana.
Potem.
Jak przebiegała konfrontacja?
Tego dnia w Paryżu.
Powiem pani, ale proszę wybaczyć
mój uliczny slang z Milwaukee.
Paryż jest pojebany.
John ma pewien telefon.
Zapasowy.
Tak.
Powiedział mi,
że jeśli chcesz coś odwołać,
zadzwonisz na niego.
Zawsze nosi go ze sobą, bo możesz zadzwonić.
Wtedy wszystko rzuci.
To prawda.
Myślałem sobie...
Tak?
Czemu jeszcze go nie użyłeś?
Żenię się.
Żenię się, więc...
Carol marzyła o ślubie w Paryżu.
Jesteśmy w Paryżu,
postrzelono mnie, zacząłem myśleć,
że gdybym umarł, Efram by płakał, a Carol...
Gdybym był jego tatą na serio, a jestem, i jej mężem,
płakaliby bardziej.
Pewnie tak.
O to w tym wszystkim chodzi.
Jak bardzo ktoś będzie płakać?
Twoje powiedzonka są coraz lepsze.
Dzięki.
Spytała: „Mogę spać w twoim zamku?”.
Tom.
Poprosiłam cię, żebyś dał Johnowi odpocząć.
Chociaż dzień.
Odmówiłeś.
On potrzebuje odpoczynku.
Prosisz czy każesz, Alice?
Chcę, żebyś zainteresował się swoim synem.
Dałem mu kilka dni wolnego.
Myślę o odejściu.
Jakim odejściu?
Nie chcę być kongresmenem.
Co będziesz robił?
Szukał skarbów.
-Super. -Wiem.
Myślę, że mi się spodoba.
Skończyć z czymś, czego nie...
Nie całym sercem.
Myślę, że ona chce aresztować tatę.
Powinna już przyjść po Mynę.
Coś jest nie tak.
Czemu nie przyszła? To pojebane.
Pojebane.
Tak, to pojebane.
Będziesz drużbą?
-Drużbą? -Tak.
-Twoim? -Tak.
No kurwa!
Eddie się żeni.
-Niemożliwe. -Tak.
Tak.
Dobry ruch.
Omówimy wieczór kawalerski?
Tak.
Jutro ślub. Musi być dzisiaj.
Dennis się narąbie.
I Icabod. I Gordon...
Pochowamy Johna Lakemana.
-Czemu? -Nie mogę już nim być.
Mama kazała mi iść do szpitala jako on,
ludzie go szukają. Musi zniknąć.
Musi odejść.
Mam wolny dzień.
Tak słyszałam.
Zaczynamy imprezę?
Jest 11.00.
Wiem.
Niech będzie.
-Będziesz pić? -Pewnie tak.
To wieczór kawalerski. Mam wolne.
Jesteś na lekach, lepiej uważaj.
Idziesz z nami.
-Tak? -No.
Czyli Carol też z nami idzie?
Bo...
Na to wychodzi.
PARYŻ
Człowiek z Luksemburga...
Tak.
Ten, którego pieniądze wzięliśmy.
John Lakeman.
Tak.
Jest w Paryżu.
Skąd wiesz?
Przyjęto go do szpitala.
Tutaj.
W Paryżu.
Jest tu.
Ruszamy.
Przygotować się do wyjazdu z Paryża z Cantarem Walleyem przed 1 w nocy.