DENTON, TEKSAS 1992
Tylko piwa?
Piwo, z którego słynie Milwaukee
Uwielbiam Tall Boya.
Co jest dziwne, bo jestem niski.
Jak masz na imię?
Jestem Chris.
A ja Rick.
Co słychać, Rick?
Zrobiłem sobie przerwę. Mam mnóstwo roboty.
Wiesz, jak jest.
Czym się zajmujesz?
Szukam zakopanych skarbów.
Chuj z tym, uciekamy.
PATRIOTA
Na ziemię.
Natychmiast.
Kładź się albo strzelę ci w stopę.
Rozumiesz?
Trochę.
Coś o mojej stopie.
Chyba chcesz mnie postrzelić.
Tak.
Jeśli się nie położysz.
3 LUTEGO 2017 - 11:59:40
Może pan powiedzieć, czego nauczył się podczas pierwszej fazy?
W pierwszych chwilach
po przekroczeniu granicy, o której pan wspomina?
Dowiedziałem się,
że trzeba kogoś uderzyć 17 razy, by stracił przytomność.
To sprzeczne z tym,
co myślałem wcześniej.
Myślałem, że to proste, jak w filmie.
Błędnie zakładałem, że pójdzie szybko.
Dowiedziałem się, że tak czy siak,
w tamtej chwili,
w tamtym miejscu,
byłem osobą,
która liczy te ciosy.
Było mi niedobrze.
Przytrzymaj go.
Nie zatrzymuj się.
Wszystko gra?
Boże.
Synu...
Poradzisz sobie? Dojdziesz na pociąg?
Idź.
-Uważaj, idź tak, żeby cię nie widział... -Wiem.
Dasz radę iść prosto?
Kolejna rzecz, kiedy przekroczysz granicę.
Zostają ci tylko boczne uliczki.
W przenośni
i dosłownie.
Najbardziej niebezpieczne w tym jest,
że na pewno
uda ci się spotkać
inne osoby skazane na boczne uliczki.
Mógł celować w kogoś innego.
To na pewno mój?
Co?
Czy przyszywasz mi mój palec
-czy palec Johna? -Przestań gadać.
Przyjmie się?
Tak się mówi? Jeśli jest Johna?
Nie.
-Nawet jeśli jest się kumplami? -Tak.
Przestań paplać.
-Przepraszam, strasznie mnie boli. -Zamknij mordę!
Jeśli chcesz, żeby weterynarz przyszył ci palce, przestań gadać,
moi pacjenci nie gadają, bo to koty.
Boże, nie mogę.
Idź do szpitala.
Szansa na przyszycie palców
-Halo? -Pan Tavner?
Tak.
Brent Paddocks z księgowości.
Czekałem na pański telefon w sprawie pewnej nadwyżki.
Musimy się tym zająć.
Jest też sprawa kolejnego wydatku.
-Chodzi o krzesło. -Krzesło?
Tak.
-Krzesło? -Tak.
-Brent, tak? -Tak, Paddocks.
-Pierdol się, Brent. -Słucham?
Rozmowa jest nagrywana, zapomniałem wspomnieć.
Kim jest John Lakeman?
W dwóch sprawach
przyznano mu nieograniczone fundusze rządowe.
Dzięki naszym procesom znaleźliśmy rządowy rachunek
na podróż do...
-Widzieli cię? -Tak.
-Z pistoletem? -Tak.
Kurwa.
I tak by się nie udało. Teraz będą w gotowości.
Strzeliłem do kogo innego. Na ulicy.
-Do kogo? -Nie udało mi się.
To przez samochód.
Mogą myśleć, że o to mi chodziło.
Może będzie dobrze.
Rozdzielmy się.
Możesz iść.
Ty idź. Jesteś ranny.
Ja poczekam na następny. Idź, synu.
Idź.
Moja wielka
Motywacjo
Nie mogę ulżyć ci w pracy
Błogosławieni wiarą Przeklęci synami
Mój drogi
Rezonatorze
Słyszę, jak drży ci głos
Obniż swój ton
By zaśpiewać naszą piosenkę
Błogosławieni wiarą Przeklęci synami
Mój nieśpiący
Śpiewaku pozbawiony snów
Zbierają się wszyscy nieważcy
Wzywają do niej matkę
Mój blady obrońco
Kiedy ją ochronimy?
Czy kiedyś zabierzemy ją do domu?
Żeby zaśpiewać naszą piosenkę
Błogosławieni wiarą Przeklęci synami
Żeby zaśpiewać naszą piosenkę
Błogosławieni wiarą Przeklęci synami
Uwaga. Nie spuszczajcie go z oka.
Zachowujcie się jak Holendrzy.
Miał miejsce incydent.
Będziemy musieli szybko opuścić Paryż.
Tymczasem podwójcie straż.
Umieścić jeszcze po dwóch strażników przy każdym wejściu.
-Tak jest. -Do roboty.
Muszę spisać raport. Wtedy możemy jechać.
Nan, jesteś ranna w głowę. Jedź do szpitala.
Zaraz.
Muszą cię zbadać.
Za chwilę.
Ukradł pistolet,
kamizelkę kuloodporną i tłumik.
No i?
Nie kradniesz broni, by iść na żagle.
Przygotowuje coś groźnego.
Muszę złożyć raport. Pomimo mojej głowy.
Daj to dyrektorowi Biura Bezpieczeństwa Narodowego.
Nie muszę wiedzieć, co dokładnie ci się stało,
ale powinieneś pójść do szpitala,
mimo wszystko.
Nie mogę.
Muszę zrobić coś jeszcze.
Mamo?
Tak.
-Icabodzie? -Tak.
Powinniście stąd wyjechać.
Zobaczymy się innym razem.
Mamo?
Tak, kochanie?
Przepraszam.
Potrzebuję pomocy.
Co takiego?
Próbowałem poradzić sobie sam, ale nie mogę.
Nie chciałem cię w to wciągać,
ale potrzebuję pomocy.
-Dobrze. -Co musisz zrobić?
Postrzelić kogoś.
Przyprowadź dziś do mnie Mynę, rozwiążemy sytuację.
Ile mamy czasu na przyszycie palców?
-Półtorej godziny. -Kurwa!
Niewiele.
Co?
To mało czasu na przyszycie mi palców.
Kurwa! No weź!
Nie drzyj się na mnie. Nie kazałam ci łapać pistoletu.
Uratowałem nas!
Mamy nowy dzień
i chcę go spędzić z moimi pieprzonymi palcami!
Zrób coś!
Gdzie John?
Powiedział, że zaraz będzie.
Chcę wiedzieć, co mam robić.
Nie wiem, czy mogę iść do szpitala,
ani czyje to palce, ani, kurwa, nic!
No weź!
Nie wiem, co robić! Cholera!
Cholera. Co robić?
To logiczne,
że nie ustępuję miejsca kobietom w metrze.
Moje życie, jako mężczyzny, jest o wiele trudniejsze.
Mężczyźni cały czas są w stanie walki,
ciągłego, że tak powiem, porównywania fiutów.
Wszystko to muszę wygrywać.
I zawsze wygrywam.
Powtarzam, zawsze.
Zgadzam się.
Ja też.
Męczy mnie też zaspokajanie kobiet w łóżku
lepiej niż ktokolwiek.
Mnie też.
I mnie.
Przekonujący argument.
Dziękuję.
Jak ma się sytuacja z Lesliem?
Dzwoniłem do niego.
Jest w Paryżu i nie zgadza się na przesłuchanie.
Co się zmieniło?
Nie wiem.
Znaleźliście Johna Lakemana?
Powinniśmy go aresztować.
Jeśli go znajdziemy.
Pokażemy tym babom od spódniczek i pończoch,
co znaczą mężczyźni.
Niefart.
Wygląda na to, że zniknął.
Chcę zdjęcie Lakemana.
Lecę do Paryża.
Ten cały Claret mnie wystawił.
Jeśli mamy porównać nasze fiuty,
będzie miał niespodziankę.
No kurwa.
Właśnie.
3 LUTEGO 2017 - 12:03:05
W tym momencie
całej afery
powinienem przypomnieć kontekst tych decyzji.
Czyli?
Wrogi reżim był bardzo blisko zdobycia niewyobrażalnej siły.
W tym kontekście podejmowaliśmy decyzje.
Nie mogliśmy na to pozwolić.
Nie za dobrze widzę.
Muszę kogoś postrzelić.
Nie chcę postrzelić niewłaściwej osoby.
Kogo masz postrzelić?
Nikogo konkretnego.
Po prostu chcesz kogoś zastrzelić.
-To plan? -Tak.
Wiem, że nie powinnam pytać.
Ale teraz muszę, bo to gówniany plan.
Jak ktoś mógł coś takiego wymyślić?
To nowy plan.
Reszta planów się posypała.
Jestem zamieszany w parę incydentów w Paryżu,
te wydarzenia się ze sobą łączą.
Można odgadnąć zakończenie.
Sprawię, by historia wyglądała na zakończoną.
-Strzelając do losowej osoby? -Tak.
W czym ci to pomoże?
W strzeleniu do innej osoby. Potem.
Ale na razie nikogo nie widzę.
Nie mogę nikogo wybrać.
Chciałem wybrać kogoś, kto na to zasługuje.
Choć trochę.
Jakiegoś wrednego faceta
krzyczącego na żonę
albo chociaż kogoś kopiącego swojego psa.
Nie widzę nic.
Nie mogę...
Nie możesz po prostu kogoś postrzelić.
Muszę.
-Wcale nie. -Tak.
To tylko postrzał. Ale zrobię to.
Nie ma tu nikogo, kto by na to zasługiwał.
Nikt nie robi niczego takiego.
Cholera.
Są tu dwie starsze panie,
facet idący do pracy
i chłopiec stojący z ojcem i grający na akordeonie.
Muszę kogoś postrzelić. Kurwa!
Mogę ci pomóc.
-Super. -Często jeździmy do Europy.
-McMillan. -Rozumiem.
Ci czarnowłosi chłopcy grający na akordeonie w metrze.
Albo w parkach, jak tu. To nie są zwykli chłopcy.
To akordeonowi niewolnicy.
Akordeonowi niewolnicy?
Niewolnicy z Rumunii.
Są porywani z Rumunii, z romskich klanów,
przez starszych Romów, by grali turystom na akordeonie
za drobniaki.
Śpią w przeludnionych melinach,
dostają marne grosze.
Przez dziesięć lat grają te piosenki,
a nie stać ich nawet na pasek.
Akordeonowi niewolnicy Paryża.
Mają alfonsów.
Widzisz?
-To nie jego ojciec? -Nie.
To akordeonowy alfons?
Tak. Zarządza klanem 100 akordeonistów.
Pierwszy raz zauważyłem to parę lat temu,
pomimo wesołej muzyki
twarze tych dzieci są bez wyrazu
i bez duszy.
To twarze niewolników.
Są zmuszani do żebrania. Na zawsze.
Dla akordeonowych alfonsów.
Mamo?
Tak.
-Mogę strzelić do alfonsa? -Tak.
Co?
-Chcę to zobaczyć. -Ja też.
Patrzcie stąd.
A najlepiej pójdźcie sobie.
Czym się zajmujesz, Bernice?
Jestem sekretarzem ds. transportu.
Stanów Zjednoczonych?
-Tak. -Członkiem Gabinetu?
Tak.
Nie powinno cię tu być.
Będzie strzelał lewą ręką?
To przez palce.
Wpłynie to na jego cel?
-Nie. -Boziu.
-Co się stało? Kurwa. -Tak.
Strzelił do chłopca?
Tak.
Chodźmy stąd.
-Idziemy. -Tak.
Chciałabym potwierdzenia,
że dyrektor biura otrzymał raport.
Zostawiłem dyrektorowi wiadomość.
Rozmawiałeś z nim?
Poszedł popływać, jak co rano. W kanale Saint-Martin.
Zostawiłem wiadomość w jego biurze.
Miałeś z nim porozmawiać.
To takie pilne?
W tym tygodniu jest spotkanie OPEC.
Trzeba go natychmiast ostrzec.
Musiałbym wejść do kanału.
Pojedźmy wzdłuż kanału Saint-Martin.
Stracimy 20 minut. Ma pani uraz głowy.
Pojedziemy wzdłuż kanału.
To rozkaz.
Kurwa!
Cholera.
Zdrzemnę się.
Nie będę o tym myślał.
Akurat.
Kurwa!
Zwolnij.
Musimy jechać szybko.
Stój.
Musimy jechać do szpitala.
Zatrzymać karetkę.
Proszę pani,
-złożyłam przysięgę... -Zatrzymać wóz.
Nie przypominam sobie przysięgi.
Co?
Ja nie składałem przysięgi.
Nie ma żadnej przysięgi, Greg.
Chciałam, by wiedziała, jak poważny to uraz,
grozi jej obrzęk mózgu.
Obrzęk może spowodować niedrożność, a to grozi nieodwracalnymi...
Wiem. Jestem ratownikiem, Susan.
Wiem, że wiesz.
Mówię, po co wymyśliłam przysięgę.
Nie chciałam jej nastraszyć.
Ale musi natychmiast zobaczyć się z lekarzem.
Dobrze...
Stąd ta cała przysięga.
Stąd ta przysięga.
Proszę pana.
Detektyw Nan Ntep.
Proszę pana.
Proszę pana
Detektyw Nan Ntep.
Dzień dobry.
Dyrektor biura bezpieczeństwa, pan Laurent?
Tak.
Detektyw Nan Ntep.
Chciałam poinformować o tym, co działo się rano,
spotkanie może być zagrożone.
OPEC?
Tak.
Dobrze.
To ważna sprawa.
Dlatego tu jestem.
Dziękuję, pani detektyw.
Jak myślisz, jak by brzmiała?
Przysięga ratownika?
Nie wiem. Nie zastanawiałam się nad tym,
kiedy to wymyślałam.
Moglibyśmy jakąś mieć.
Tak.
Wymyślę jakąś podczas jazdy.
Pewnie.
Gdzie ona jest? To ryzykowne.
Szybciej.
Dziękuję.
Możemy jechać?
Tak.
Proszę się położyć i zapiąć pas bezpieczeństwa.
Gaz do dechy.
Pistolet, kamizelka i tłumik.
Obawiamy się, że może chodzić
o spotkanie OPEC.
Jeśli mają zostać państwo w Paryżu na spotkanie,
proszę zrozumieć, że ostatnie wydarzenia
sugerują poważne i rychłe niebezpieczeństwo.
Pewny strzał?
Tak.
Może już tego nie potrafisz.
Może powinieneś przestać strzelać.
Nie wiem, jak to działa,
ale myślę,
że jeśli strzelisz do kogoś i chybisz,
ten ktoś może zastrzelić ciebie.
Niedobrze.
Może czas przestać strzelać,
tak tylko mówię.
John.
Musiałem dziś kogoś postrzelić.
Musiałem.
I tego nie zrobiłem.
Kula otarła się o chłopca. Nie trafi do szpitala.
Oj tam.
Nie,
to ważne.
To nie Milwaukee.
To ważna sprawa.
Ktoś musiał trafić do szpitala.
Nie rozumiem,
jeśli wiesz tyle o moim mężu, czemu go nie aresztujesz?
Ktoś poinstruował go,
by popełnił morderstwo.
W Luksemburgu to przestępstwo.
Chcę wiedzieć, kto to był, i go aresztować.
Za nakłanianie do popełnienia zbrodni w Luksemburgu.
Wiem, kto to był.
Nie będę o tym rozmawiać.
-Alice? -Co?
Pomóż mi
w aresztowaniu go.
Jeśli pomożesz mi aresztować ojca Johna,
nie zamknę Johna.
Co się stanie z Johnem?
Myna spytała, czemu twój mąż jest smutny,
wtedy nie znałam odpowiedzi.
Ale dowiedziałam się, kto daje mu polecenia.
Twój mąż napada każdego, kto przeszkodzi
w wykonaniu instrukcji.
Nie przestanie,
bo wiemy, kto wydaje mu rozkazy.
Mimo że z tego powodu cierpi.
Możesz to powstrzymać,
pomóż mi go aresztować.
Co to znaczy?
-Potrzebuję ręki. -Ręki?
Nie miecza.
Potrzebuję dwóch rzeczy.
Dowodu, że Thomas Tavner był w Luksemburgu.
-Nie dostaniesz tego. -Już mam.
Teraz muszę go nakryć na posiadaniu pieniędzy.
Pieniędzy związanych z tymi zabójstwami.
Przez nie zginęły dwie osoby.
Sama nie dam rady.
Alice.
Twój mąż błaga o litość, ale nie ma głosu.
Dopilnuj, żeby Myna odrabiała matematykę,
nie jest utalentowana.
Zaległości z tego przedmiotu ciężko nadrobić.
Agathe.
Czemu wzięłaś pieniądze?
Nie spodoba ci się to.
Nieważne.
Twój mąż pobił wielu ludzi,
którzy stanęli między nim a pieniędzmi.
Skrzywdził kobiety, z którymi pracuję.
Zabrałam im pieniądze
z powodu brutalności i agresji twojego męża.
Chcę, by kobiety, z którymi pracuję, nie były zamieszane
w ich pojmanie i aresztowanie.
Moje koleżanki nie wiedzą, że dalej pracuję nad sprawą.
Myślą, że kto inny jest w to zamieszany.
Tak będzie
bezpieczniej.
Jestem sama.
Potrzebuję twojej pomocy.
Co z tobą nie tak?
Boisz się go, a zostawiłaś z nim córkę.
Nie skrzywdziłby Myny.
Chyba że się mylę?
Jeszcze nie stał się...
Nie znam słowa.
Upiorem.
Prawie jak potwór.
Ale gorszy.
Upiór?
Upiór.
Jeszcze nie jest upiorem.
Proszę, pomóż mi złapać tego, który go zmienia.
Mam Mynę. Gdzie reszta?
Spotkamy się? Nie wiem, dokąd iść.
Przepraszam.
Co?
Zapomniałem. O tym, co się dzieje,
przez wszystko, co się dzieje.
W porządku.
Hej.
John.
W porządku.
Będzie dobrze.
Chodźmy do reszty.
Ma pan złe maniery.
Posłucham cię, jak skończysz 18 lat.
A nawet wtedy pewnie będę udawał.
Co powiedział?
Że posłucha mnie, kiedy skończę 18 lat.
PRAWO JAZDY
BIURO BEZPIECZEŃSTWA NARODOWEGO
Postrzelono policjanta...
Policjanta?
Słucham?
Postrzelono policjanta? Nic o tym nie wiem.
Przyleciał tu z Luksemburga.
Został postrzelony,
prawdopodobnie z pistoletu skradzionego dziś rano
z 11. dzielnicy.
Miał też tłumik, taki jak ten skradziony.
Dziś po południu ktoś użył skradzionych rzeczy,
incydent nie miał związku ze spotkaniem OPEC.
Cantar Walley może wziąć udział w czwartkowych wydarzeniach.
Dziękuję, dyrektorze.