Mogę usiąść?
Cześć, Frank.
Cześć.
Nic mi nie jest.
Czujesz się tu bezpieczna?
Ja też się tak czułem.
Nie musisz tu zostawać.
Nie widziałam wyjścia.
Ja też nie widziałem.
Chcesz uciec,
ale nie ma dokąd.
Miałeś rację co do wujka.
Nie chciałem.
Kocham cię.
Jasne.
WALKA Z GOLIATEM
To jakieś jaja.
Zresztą nieważne. Jak Kate?
W porządku.
Nic jej nie będzie.
George namówił ją, żeby została tu
na trzydniowej obserwacji.
Kawał chuja.
Twój brat próbował mnie zabić.
-Zaskoczony? -Nie.
Bo ja ani trochę.
Nie rozumiem. Po co to zrobił?
Ma Kate, wygrywa.
Wygrana to dla niego za mało.
Będziesz zeznawał?
-Cześć, Lisa. -Hej, Billy.
-Co u ciebie? -Po staremu.
Czysta ręka. Całe szczęście.
Wystarczy mi to, co zawsze.
Nie zmazałeś recepty?
Nie. Był dla mnie łaskawy.
Pani stawia.
Sajgonkę? Są całkiem dobre.
Nie, dzięki. Chcesz, żeby cię ze mną widziano?
Możemy trzymać dystans.
Proszę.
Jak mogę ci pomóc?
Sporo już zrobiłeś.
Pracowity jak mrówka. Sporo nabroiłeś.
Sędzia unieważniła ugodę z Zax Pharmą.
Poważnie? Co się stało?
Przecież wiesz.
Zwolniłaś mnie. Nie pracuję u was.
Cieszę się bezrobociem i robię sobie wycieczki.
Szkoda, że nie mogę poczytać dziennika z podróży.
-Dopiero po procesie. -Oczywiście.
W takim razie życzę udanej zabawy,
a ja będę opłacać ci czynsz,
póki nie skończysz swoich wojaży.
To bardzo miło z twojej strony.
Nie robię tego, bo jestem miła. Nie lubię cię.
A jednak trochę tak.
Sprawa zaczęła śmierdzieć,
a ty to wyczułeś szybciej ode mnie, więc nie mam wyboru.
-Muszę zaufać ci i twoim przeczuciom. -Dobra.
I szczerzę mówiąc, boję się.
-Czego? -Sam.
Jej reakcja na śmierć Toma była...
Dziwna. Zimna.
Śniło mi się potem,
że poderżnęła mi gardło nożem do listów,
o czym pewnie marzy, odkąd wyszłam za jej ojca,
ale dotąd nie nawiedzała mnie w snach.
Ja też miałem ostatnio kilka koszmarów.
Zginąłeś w nich?
Jeszcze nie wiem. Przekonam się.
Sam jest przeciw nam?
Niestety tak.
Kurwa!
Co mam robić?
Tylko Sam może uratować samą siebie.
Hejka.
Potrzebują twojego podpisu,
-żeby wypłacić ubezpieczenie Toma True. -Nieprawda.
Uznaj to za formalność.
Nie chcę sama tego podpisywać. To okropne.
Wejdź.
Ciągle słyszę na korytarzu gwizdanie Toma.
Fałszujące, iluzoryczne gwizdanie.
Nadal nie rozumiem, czemu się na to zdecydował.
Co on sobie myślał?
Z samobójstwami już tak jest. Nikt się nie spodziewa.
-Musimy omówić coś jeszcze. -Co?
-Twoją polisę na życie. -Co z nią?
Po śmierci Toma powinniśmy podwyższyć twoje składki.
Ale twoje stwardnienie rozsiane stanowi problem.
Ava, rób, co uznasz za konieczne.
I tak pewnie zostaniesz ostatnim żyjącym Margolisem.
A kto powiedział, że nie zamknę kancelarii,
zanim wyschnie tusz na czekach za twoją polisę?
-Bo byś tego nie zrobiła. -Nie?
-Nie. To firma mojego ojca. -Mojego męża.
Uszanuję jego dorobek, nawet jeśli ty tego nie zrobisz.
Wypierdalaj z mojego biura.
-Dzięki za podpis. -Proszę bardzo.
-Dzięki Bogu, Peter. Dajesz. -Cześć, Patty.
Chcesz gumę?
-Co? -Gumę.
Nie trzeba, dzięki.
Po plastrach dziwnie się czułem.
Jasne.
Straciłaś świadka.
-Słucham? -Kate Zax. Nie zezna.
-A kim ty jesteś? -Posłańcem.
Co?
Wujek ją zamknął na obserwacji w psychiatryku.
-Kiedy? -Nie wiem, nie pytałem.
Dziś wieczorem masz spotkanie. Szczegóły są tutaj.
-Z kim? -Jestem tylko posłańcem.
Byle nikt cię nie śledził. Gumę?
Nie chcę żadnej gumy.
-Na pewno? Dobra. -Tak. Cholera!
Peter?
Dziękuję.
Kurwa.
To zły klucz. Nie wejdę.
Na dole czysto. Zdążysz coś wykombinować.
-Spróbuj u sąsiadów. -Dobra.
Mogę w czymś pomóc?
-Margaret? -Carol.
Widziałem cię kiedyś na korytarzu z Tomem.
Możliwe.
Miałem coś mu przynieść z mieszkania,
ale nie odbiera telefonu i dał mi zły klucz.
Mogę jakoś...
Wejdziesz moim wyjściem ewakuacyjnym?
-Byłoby świetnie. -To zapraszam.
-Bardzo dziękuję. -Nie ma sprawy.
Boże, Kenny? Wiedziałam, że to ty.
Rozpoznałam cię z daleka. Mam chyba sokoli wzrok.
Co ty robisz w San Francisco?
Przepraszam.
Nie mów, że mnie nie pamiętasz,
-bo jak nie ty to kto? -Znamy się?
Nie pamiętasz mnie ze ślubu?
Nie jestem obrażona. Trochę zła. Przystojny jesteś.
-Serio? -Wybacz.
Miałam inne włosy. Nie wiem, czy nadal jesteś z tamtą laską...
-Jestem zajęty. -Jasne.
Wszyscy jesteśmy zapracowani. Chyba wypadł mi kolczyk.
Cześć, Billy. Jak poszło?
Dobrze, dziękuję. Mam to, po co przyszedłem.
Napijesz się czegoś?
Gdybym miał czas, to z wielką chęcią, ale...
-Muszę to dać Tomowi. -Jasne.
Następnym razem. Do widzenia w korytarzu.
-Następnym razem. -Miło cię poznać.
Ciebie też.
-Cześć, Patty. -Co tu robisz?
Nie mam gdzie się podziać. Mogę przenocować u ciebie?
Nie!
Spoko.
Jestem zarobiona i spóźniona. Pogadamy w aucie?
Czyli mogę zostać?
Twoja matka wie, że jesteś w San Francisco?
-Co za różnica? -Jasne.
-Co się stało? -Tata mówił, że mogę zostać u niego.
Ale nie ma go w domu. Jest w Cabo. Z Rhondą.
Jebana Rhonda. Nie wiedział, że wpadniesz?
Nie chciałam, żeby miał okazję mnie spławić.
Dobry plan. Zrobimy tak.
Możesz u mnie przenocować pod jednym warunkiem.
Powiesz matce, gdzie jesteś.
Daj spokój, ona ma mnie w dupie.
Mam to w dupie. Napisz do niej.
Naprawdę nie chcę znów słuchać,
że marnuję życie jako kelnerka, zamiast iść do college'u.
-Nie zniosę tego dłużej. -Rozumiem cię.
Christina bywa nieznośna.
Ale najlepiej będzie,
jeśli powiesz jej, gdzie jesteś.
-Czemu? -Bo tak powiedziałam!
Chcesz ze mną zostać?
-Jezu! -Boże!
Zostań tu, ale zamknij drzwi i nie rób głupot.
Kocham cię.
Cześć. Patty Solis-Papagian.
Patty Solis-Papagian.
Do środka, okej.
Okej, cześć.
No dobra.
Boże!
Zdajesz sobie sprawę, jak bardzo ryzykujemy spotykając się teraz?
Tak.
Co się stało? Kate jest cała?
-Nic jej nie jest, ale nam nie pomoże. -Pomoże.
To nie może być koniec.
Wniosę o odroczenie sprawy, póki nie wyjdzie
-z ośrodka. -Dam ci kogoś lepszego.
-Kogo? -Franka Zaxa, ojca Kate.
To chemik, opracował Trimadon.
Będzie lepszym świadkiem, ale jest też problem.
Świetnie. Jaki?
Miał problemy psychiczne.
Kate jest zbyt wzburzona. To świeża sprawa,
ale Frank żyje z chorobą od bardzo dawna.
Jeśli go dopilnujesz, to najlepszy świadek.
Cały czas był u boku George'a.
Okej.
Musisz sprawić, żeby sąd uznał wyniki badań nad Amurzynem.
-Te od Coopermana. -Jak?
-Sędzia się nie zgodzi. -Musisz spróbować.
Potwierdzą zeznania Franka. Inaczej to będzie słowo przeciw słowu.
Chciałabym, żebyś po prostu...
-Żebyś wystąpił w sądzie. -To twoja sprawa.
Poradzisz sobie.
Świetnie. Jasne.
Okej.
Kiedy poznam tego...
-Franka. -Franka.
Przyjdzie do kancelarii za pół godziny.
Do mnie?
Chcesz, by Sam go zobaczyła.
Lepiej, żeby wiedziała.
-Co z nią? -Koszmar.
Nie ufam jej.
Super. Wracam do kancelarii i zajmę się papierami.
Nie wiem, kiedy...
Kurwa, moja siostra tu jest. Co ja mam z nią zrobić?
-Gdzie ona jest? -Czeka w aucie.
Ma jechać do ciebie? Odwiozę ją.
-Poważnie? -Tak.
-Byłoby zajebiście. -Chętnie ją poznam.
-Tylko nie bądź dziwny. -Czemu dziwny?
Zabrzmiało podejrzanie.
-Chcę zobaczyć, jaka jest. -Znowu.
-Bardzo. -Co?
-Słuchaj. Pierwsze drzwi... -Domyślę się.
-Spadaj. -Dobra, dzięki.
Bardzo dziękuję.
-Patty. -No?
Świetnie ci idzie.
Raczej tonę. Dzięki.
Zaczniemy od prostych pytań.
Dobra.
W którym roku założył pan z bratem Zax Pharmę?
Kiedy się pani urodziła?
To nie ma nic do rzeczy.
Po prostu wygląda pani bardzo młodo.
A mimo to ma pani gadane.
-Jasne. -To był komplement.
Pewnie.
Zapewne nie było pani na świecie, gdy zakładaliśmy firmę.
-1979? -Nie.
-Wciąż przed czterdziestką? -Tak.
-Przepraszam. -Cześć.
-To nasz nowy świadek. Frank Zax. -Witam.
Dobry wieczór. Możemy porozmawiać?
Jasne.
Znam ten ton.
Zaraz wracam.
Co jest?
Wiesz, że Frank Zax był w zakładzie.
Nie będę tego ukrywać.
To dobry pomysł?
Nie chcę utracić kontroli.
Musimy być szczerzy i przejrzyści.
Jasne.
Nie jesteś ciekawa, co się stało z Kate Zax?
Chcę być obecna przy rozmowach ze świadkami.
Byłaś już kiedyś w San Francisco?
-Nie. -Też jestem tu nowy.
Fajnie, że będziesz mogła spędzić czas z Patty, co?
Ona mnie tu nie chce.
Jest zajęta.
Pracuje nad dużą sprawą. Nie bierz tego do siebie.
Jasne, kumam.
Po dziecku bardzo się zmieniła.
Mówiła o tym, co się stało?
-Z dzieckiem? -No.
Był wcześniakiem.
Miał coś nie tak z żyłami i mózgiem.
Nie pamiętam nazwy.
Nie znam szczegółów.
Mam córkę w podobnym wieku do ciebie.
Studiuje?
Studiowała, ale nie wiem, co teraz robi.
Nie gada ze mną.
Możesz do niej napisać.
Nie chce ze mną rozmawiać.
Po rozwodzie nie gadałam z tatą przez jakiś rok.
A potem zaczął mi wysyłać zdjęcia psów z jego okolicy.
-I zaczęłaś z nim gadać? -Po jakichś 20 psach.
Może wyślę jej kilka psów i zobaczymy.
Nie odpisze od razu.
Dobrze wiedzieć.
Dotarło do mnie to, co mówiłaś. I myślę, że masz rację.
-W jakiej kwestii? -Przejmę sprawę.
Zamknę ją dla ojca.
Jasne. A co na to Patty?
Jutro jej powiem.
Ale ona nadal będzie prowadzić sprawę.
Ja tylko siądę obok niej.
Jesteś na to gotowa?
-Pomyśl o zdrowiu. -Nigdy nie czułam się lepiej.
Ale dziękuję.
-Zapomniałam apaszki. -Trzeba chronić szyję.
-Patty? -No?
Sam chce przejąć sprawę.
-Co? -Nadal prowadzisz w sądzie.
Dlatego rób to, co dotychczas.
Ale ona będzie tuż obok.
I będzie czuła, że może robić to, co się jej podoba.
To znaczy co?
Nie wiem.
A co ja mam zrobić?
Najlepiej przygotuj się najlepiej,
jak to możliwe.
Słuchaj, Patty. Na swój sposób
jesteś groźna.
Na pewno coś wymyślisz i dasz sobie radę.
Dobranoc.
Jestem groźna?
Co?
Joe, co jest?
To jakaś parada.
Pieprzyć to. Pójdę pieszo.
Czyli słyszałeś.
Ostrzegałem, żebyś nie mieszał w to Kate.
Wyciągnąłem ją z tego. Nie wiem, co ty odpierdalasz.
Robię bajzel.
Frank, co ty... Kurwa.
Dlaczego?
To całkiem dobre pytanie.
Bo uważam, że tak należy.
Czyli chodzi o mnie?
Nie! O Kate, dupku.
Zniszczysz wszystko, co zbudowaliśmy dla naszych dzieci.
Jeśli masz problem ze mną, załatwmy to tu i teraz.
Czego chcesz?
Nawet nie wiesz. Czemu to robisz?
Żeby zostać bohaterem? Żeby Kate cię pokochała?
Na to już zdecydowanie za późno.
Frank, jestem tu.
Zawrzyjmy ostatnią umowę.
Jeśli nie będziesz zeznawał, dam ci, co zechcesz.
-Błagaj dalej. -Pierdol się!
Sprzedaj mi to. Uwielbiasz to robić.
Jesteś w tym dobry.
Powiedz, że uchylisz mi nieba albo dasz mi magiczną fasolkę.
Sam już nie wiesz, co sprzedajesz, masz to w dupie.
Nic nie stworzyłeś.
Jesteś jebanym pasożytem.
Gratulacje.
Przywaliłeś umierającemu staruchowi.
Jutro w sądzie będę o tym pamiętał.
Pasożyt.
-Dzień dobry, doktorze Zax. -Dzień dobry.
Używa pan imienia Frank?
-Arthur to imię mojego ojca. -Rozumiem.
George Zax to pana brat?
Założyliście razem firmę Zax Pharmaceuticals.
Jak by pan opisał wasze role w firmie?
Byłem głównym chemikiem i opracowywałem leki,
a George był prezesem.
Jakie leki opracowywał pan w firmie?
Zacząłem prace od Zax Lax. To lek przeczyszczający.
Rozumiem.
Leki na nadkwasotę. Potem opioidy.
Trimadon, Amurzyn.
Sprzeciw. Możemy podejść, Wysoki Sądzie?
SĘDZIA POKOJU REISS
-Co to jest? -Zobaczysz.
Składam wniosek
o wykluczenie informacji o Amurzynie z jego zeznań.
Na jakiej podstawie?
Ta sprawa dotyczy Trimadonu. Amurzyn nie ma nic do rzeczy.
Amurzyn to kluczowy argument.
Dowód, że wiedzieli, że Trimadon uzależnia.
Wartość materiału dowodowego
jest mniej istotna od wywołania uprzedzenia
i dezorientacji, które wywoła.
Jeśli zaburzy to proces decyzyjny przysięgłych,
to będzie podstawą do odwołania.
Na pewno coś pani wymyśli, pani Solis-Papagian.
Podziwiam panią. Dziękuję.
Uznaję wniosek.
Doktorze Zax, nie wolno panu wspomnieć o Amurzynie
podczas składania zeznań.
-Rozumiem. -Dobrze.
Jak to się stało, że firma przeszła z leków na przeczyszczenie na opioidy?
-Za sprawą mojego brata George'a. -Jego.
Chciał, żebyśmy specjalizowali się w zarządzaniu bólem.
Bo to dobry biznes.
Środków przeczyszczających używa się sporadycznie.
A leków przeciwbólowych długoterminowo.
-Można sporo zarobić. -Zgadza się.
Popierał pan jego strategię?
-Słucham? -Popierał pan tę strategię?
Na początku tak. Chciałem opracować łagodny analgetyk.
Dlaczego nie chciał pan opracować leku na bazie opioidów?
Bo uzależniają.
Historia to potwierdza.
Opium, morfina, kodeina.
Czyli leki na bazie opioidów zawierają opiaty?
Tak. Syntetyczne.
Skoro wszyscy wiedzą, że naturalne opiaty uzależniają,
czemu nie jest tak samo z syntetycznymi opioidami?
Jednym z powodów jest artykuł w The New England Journal of Medicine
z 1980,
w którym jakiś lekarz napisał, że opioidy nie uzależniają.
Statystycznie.
Artykuł był recenzowany i miał podstawy naukowe?
Nie, to był jeden akapit. Ale George go znalazł.
Ucieszył się, bo stanowił dla nas ochronę prawną.
-Ten tekst pana przekonał? -Jestem naukowcem!
Przepraszam za swój ton, ale nie. To była tylko opinia.
Ale George miał to w dupie.
Doktorze Zax, proszę bez przekleństw.
Co wykazały wyniki badań nad Trimadonem?
Że uzależnia.
Doktorze Zax, skoro wiedzieliście, że Trimadon uzależnia,
dlaczego nie porzuciliście badań?
Próbowałem. Myślałem, że uda się opracować nieuzależniającą wersję.
Ale nagle pojawiły się nieoczekiwane komplikacje.
-Sprzeciw. -Nie wierzę.
Doktorze Zax, proszę nie wspominać o Amurzynie.
Zadała mi pytanie. Co miałem powiedzieć?
Pani Solis-Papagian, zada pani pytanie jeszcze raz?
Dobrze.
Skoro Trimadon uzależniał, czemu wypuściliście go na rynek?
Bo George tak postanowił.
Nie obchodziły go moje zastrzeżenia.
Zależało mu tylko na tym, żeby jak najszybciej wypuścić Trimadon.
To był jego model biznesowy.
Uzależniający, legalny lek sam się sprzedaje.
Co było później?
Wyrzucił mnie z firmy.
Pozbył się mnie. „Nie ma tu dla ciebie miejsca”.
Chciał być jedynym Zaxem w Zax Pharmie
i zarobił miliardy,
dosłownie miliardy dolarów
na życiu innych ludzi.
Mogę prosić o chwilę, Wysoki Sądzie?
Przysięgli są zadowoleni, kończmy.
Mam pominąć jego problemy ze zdrowiem psychicznym?
-Niech Griffin o nich powie. -Nie, to idealny moment.
-Nalegam. -Zniszczą go.
-Nalegam. -Coś jeszcze, pani Solis-Papagian?
Jedna kwestia, Wysoki Sądzie.
Mogę pana o coś prosić?
Może pan spojrzeć na ławę przysięgłych?
Powie pan, dlaczego ma pan podbite oko?
Brat mnie uderzył.
Uderzył pana brat, George? Zgadza się?
-Tak. -Dlaczego?
-Tak.
Bo zamierzałem zeznawać przeciwko niemu.
-Dziękuję. -Ja też pani dziękuję.
Nie mam więcej pytań.
Wiemy, że ma pan dużą wiedzę o lekach.
Wynika ona jedynie z doświadczenia zawodowego?
-Sprzeciw. -Ujmę to inaczej.
Czy zażywa pan obecnie leki, które wpływają na pana stan psychiczny?
Przyjmuję klozapinę i lamotryginę.
Lek antypsychotyczny i stabilizator nastroju.
Odrobił pan lekcję, prawda?
Bierze pan te leki przez zaburzenia schizoafektywne?
Sprzeciw. To nie ma związku ze sprawą.
Podejdźcie, proszę.
Chcę ustalić jego wiarygodność.
Choroba psychiczna nie wyklucza wiarygodności.
O tym zdecyduje sąd.
To atak na chorego człowieka
i stygmatyzacja choroby psychicznej, a to nie fair.
Wiarygodność tego świadka jest kluczowa w sprawie,
proszę o pozwolenie.
To może być ryzykowne, panie Petock.
Nie widzę innej opcji.
To nie moja wina, że strona powodowa pominęła problemy świadka.
Odrzucam sprzeciw.
Proszę kontynuować z rozwagą.
Dobrze.
-Panie Frank. -Tak?
Przyjmuje pan te leki regularnie?
Dwa razy dziennie.
Zaczął pan je przyjmować około 25 lat temu?
Po odejściu z Zax Pharmy?
Mniej więcej, tak.
Ćwierć wieku temu.
Miewa pan problemy z odróżnieniem urojeń od rzeczywistości?
Żadnych.
Mówił pan, że brat wyrzucił pana z firmy,
bo chciał pan zablokować Trimadon.
Zgadza się.
To stało się...
piątego sierpnia 1994.
Nie wiem.
Pamięta pan, co się stało tydzień wcześniej, 30 lipca?
Nie pamiętam.
-Czy to odświeżyło panu pamięć? -Sprzeciw.
Wysoki Sądzie, nie dostaliśmy tego.
Teraz już tak. Załącznik 233.
Dlaczego nie podzielił się pan tym wcześniej?
Doctor Zax został świadkiem w ostatniej chwili, zaskoczył nas.
Robimy wszystko, by jak najlepiej przesłuchać go w tych warunkach.
Idę panu na rękę, panie Petock.
Proszę przeczytać raport. Zaznaczone fragmenty.
Sprzeciw. To pogłoski.
To oficjalny dokument stanowy sprzed 20 lat.
Oddalam. Doktorze, może pan przeczytać.
Proszę przeczytać.
Zostawiłem w domu okulary.
Oczywiście.
Wchodzi Georgey i przypadkowo
ma przy sobie moje okulary
podczas procesu w swojej sprawie.
-Co mam przeczytać? -Zaznaczone fragmenty.
„Funkcjonariusze odpowiadający na zgłoszenie przy Turk Street 200
znaleźli Arthura Francisa Zaxa, 51 lat.
Szedł środkiem ulicy
nagi, zdenerwowany i zdezorientowany.
Został zatrzymany na badania”.
W tym okresie doświadczał pan
wielu urojeń, tak?
Nie pamiętam. Byłem wówczas bardzo zestresowany.
Ale po tym incydencie pana brat
zapewnił panu długoterminową, profesjonalną opiekę.
Zamknął mnie w szpitalu! To ma być opieka?
Nie został pan wydalony z Zax Pharmy,
póki nie uznano pana za niepoczytalnego.
Zrobił z tego pretekst,
żebym nie mógł zablokować produkcji Trimadonu.
Ten człowiek odebrał mi życie
z żoną i córką.
-Miał pan wtedy żonę? -Tak.
-Gdzie wtedy była? -Sprzeciw.
-Co to ma do rzeczy? -Wszystko.
-Za trzy pytania do tego dojdę. -Proszę, ale będę liczyć.
-Gdzie była pana żona? -Nie wiem, byłem zamknięty.
Powiedział pan bratu, że wróciła do Chin, zgadza się?
To prawda. Tęskniła za rodziną, więc wróciła do Chin.
Ale to nie wszystko, prawda?
Pojechała do domu, żeby pochowano ją z rodziną?
-Co? Pochowano? Nie. -Popełniła samobójstwo, prawda?
To nieprawda, co pan opowiada.
Chce pan zobaczyć akt zgonu?
Nie.
Nie pamięta pan tego, bo nękały pana urojenia prześladowcze.
Mówił jej pan, że państwo chce was dopaść
i że zamknie ją w obozie pracy.
Doprowadził ją pan do samobójstwa.
Nieprawda! Ona tylko chciała być ze swoją rodziną w Chinach.
Gdyby tak było, czy opuściłaby jedyne dziecko?
Co?
Druga strona raportu. Może pan przeczytać?
„Funkcjonariusze sprawdzający warunki bytowe w jego miejscu zamieszkania
znaleźli dziewczynkę bez nadzoru.
Dziecko zostało oddane pod opiekę jej wujkowi.”
Uważa pan, że pamięta pan wszystko o Trimadonie.
Że był uzależniający i próbował pan powstrzymać brata.
Ale w tym samym okresie nie zdawał pan sobie sprawy, że pana żona umarła.
Ani że porzucił pan własną córkę.
Bo to nieprawda! Nie dajcie się nabrać.
To wymysł, on jest aktorem.
Opowiada historyjki i wkłada wam je do głowy.
Właśnie tak myśli pan o swoim bracie?
Że kładzie panu do głowy różne myśli?
Nie powiedziałem tego.
Opowiada historie. To handlarz.
Przebiegły, bezwzględny
i zawsze wie, co powiedzieć. To kłamca.
Załącznik 234. Wniosek o adopcję z pana podpisem.
-Zrzekł się pan praw rodzicielskich. -To fałszywka.
Podrobiliście dokument.
To nie pana podpis?
-Fałszerstwo. -Notariusz to poświadczył.
Boże. Wciągnęliście w to notariusza?
Pana brat nie ukradł panu córki.
W chwili poczytalności
oddał mu ją pan pod opiekę, by ją wychował,
bo pan nie był w stanie.
Nie... To nie miało miejsca.
Prawda?
Nie pamięta pan dużo z tamtego okresu,
zwłaszcza w kwestii Trimadonu, prawda?
Nienawidzi pan brata, bo wysłał pana do szpitala
i adoptował pana córkę, zgadza się?
To jakieś prawnicze machlojki.
-Uderzył mnie. -Nigdy pana nie uderzył.
-Uderzył mnie! -Sam pan to sobie zrobił.
-Pierdol się. -Sam pan to zrobił.
-Doktorze Zax... -Pierdol się.
Zejdź mi z drogi.
-Ty. Wstawaj. -Proszę wezwać straż.
-Szybko. -Wstawaj!
-Już! -Nie siedź tak
z zadowoloną przyklejoną do mordy.
Wiesz lepiej niż ktokolwiek na tym świecie, że nie jestem wariatem.
Jestem tutaj.
Zajmę tylko chwilę.
To dobrze, bo mam mało czasu.
Byłaś skrupulatna,
a nie wiem nawet o połowie tego, co robisz.
-A co zrobiłam? -Nie wiem.
Może chcesz utrzymać kancelarię,
a może wynegocjowałaś z Zaxem więcej.
Ale póki przysięgli nie zbiorą się na naradę,
masz jeszcze szansę to odkręcić.
Byłeś dziś u doktora Minga?
Nie wiem, co to za różnica.
Do końca życia będę cierpieć.
Nic mi nie ujdzie na sucho.
Wiem, jak się czujesz.
Nie.
Nie wiesz.
Wiem, przechodziłem przez to.
Jeśli masz być zła, złość się na mnie.
Ale nie idź tą drogą.
Wyjdź.
W porządku.
Posłuchaj.
Rob, miałeś rację. Billy to równy gość.
Trzymaj się go. Jest po dobrej stronie.
Jeśli cię o coś poprosi, zrób to. Nawet jeśli wyda ci się szalone.
Powiedziałem mu, że jeśli mu się uda,
jest lepszym prawnikiem ode mnie.
Zaangażowałem się w sprawę.
Czasem to pomaga, a innym razem...
Miażdży ci duszę.
Moja dusza pękła.
Ale mam nadzieję. Pierwszy raz od dawna.
Mam nadzieję, że te dupki się wykrwawią
i będą cierpieć jak moja biedna Amanda.
Pierdolone, bezduszne śmiecie!
Czekaj chwilę. Chyba ktoś mnie śledzi.
Odpieprz się ode mnie, gnoju!
Cholera, nie!
Nie! Przestań!
-Cześć. -Cześć.
Mama przyjechała.
-Cześć. -Cześć.
Dziękuję, że kazałaś jej do mnie napisać.
Koleżanka miała ją odwieźć do domu.
-Już widziałam je w rowie... -Nie ma sprawy.
-Spakowałaś się? -Prawie.
-Prawie? -Mamo.
-Przestań. -Nie masz...
Wszystko robię źle.
Jak było w sądzie?
Chujowo.
Co się stało?
Miałam przeczucie, ale nie mogłam tego zrobić
i przejebałam sprawę.
-Nie jest dobrze. -To koniec procesu?
-Nie. -To dobrze.
Masz czas, żeby to odkręcić.
W zasadzie tak.
-Jadłaś coś? -Nie.
Niedaleko jest włoska knajpa, pewnie ją znasz.
Chciałabym cię zaprosić na kolację.
-Nie musisz. -Wiem.
-Ja jestem głodna. -Niesamowite.
To Denise.
Cześć, co tam?
To chyba nic strasznego, ale twój kot dwa razy zwymiotował.
Wysłać ci zdjęcie?
Błagam, nie.
Teraz nic mu nie jest, ale to było obrzydliwe.
Zabrać go do weterynarza?
Nie trzeba...
Niedługo wracam.
Dobra. Jak wyjazd?
W porządku. Dużo pracy i trochę zabawy.
Dzięki za informację o kocich rzygach.
-Proszę bardzo. Do zobaczenia. -Pa.
Co Denise robi w Chicago?
Opiekuje się Kojakiem.
-Chcesz wiedzieć więcej? -Nie.
Okej.
No dobrze, a więc to gdzieś tutaj Tom nagrał wiadomość.
Tam są kamery. Możesz przejrzeć nagrania?
Jasne.
Przy okazji sprawdź też tam i tam.
Co?
To te psy.
Jasna cholera.
Dobra, siostro.
Wyjaśnijmy coś sobie.
Co to za układ?
Nie poszłam z tobą na żaden układ.
-A z George'em? -Jakim George'em?
A z Frankiem? Kto kazał ci mnie śledzić?
Nie wiem, o czym mówisz.
Nikt ci nie płaci, żebyś mnie śledziła?
To przypadek, że wszędzie cię spotykam?
-Tak? -To małe miasto.
Poza tym zawsze, gdy mnie widzisz, to już jestem w danym miejscu.
Może to ty mnie śledzisz.
Ja prowadzę, nie podążam za kimś.
Wybacz, że cię rozczarowałam.
Jak możesz dotykać ich ciała Pewnie możesz, dasz pokaz
Hej.
Nie wiem, co ja robię.
Pogubiłam się.
Pozwól mi zeznawać.
Niby jak?
Mam plan.
Chodź.
Napisy: Małgorzata Fularczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski