Czuję, że mój czas się zbliża. Gadam jak wariatka.
Wcale nie. Wierz mi, rozumiem.
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Ci sąsiedzi prowadzą w okolicy odwierty.
Wydobywają całą wodę, przez co grunt się zapada.
Gene!
Ktoś musi za to odpowiedzieć. Moja żona nie żyje.
Nigdy nie popierałem tego planu.
Twoja siostra wierci na terenach stanowych.
Wheeler staje się ciężarem.
Nie ma rzeczy niemożliwych dla pewnej małej wrony.
To czarownik. Unikaj go.
Śmierć jest bliżej, niż ci się wydaje.
Ostatnią twarzą, jaką zobaczysz przed śmiercią, będzie twoja.
Mam się martwić?
Tak jak zwykle.
Ukrywasz się tu już kilka tygodni.
Nie ukrywam się, tylko pracuję.
Gratuluję.
-Czego? -Jesteś w ciąży.
Owszem.
Tak.
Doszło do nielegalnego nagabywania.
Przychylam się do wniosku obrony i odrzucam pozew.
-Takie zachowanie... -Będę pracował za darmo.
Nagabywanie nie ma zastosowania przy działaniu pro bono.
Nie wezmę pieniędzy.
Zastanawiałaś się kiedyś, czy chcesz poznać swoją biologiczną matkę?
To niestosowne.
Christina Lukin?
Nieruchomości i prawo?
-Tak wyszło. -Niesamowite.
-Nieźle. -Dziękuję.
Billy McBride wie o tunelu.
Trafisz do paki.
Na twoim miejscu
wręczyłbym moim klientom spory czek.
-Chwileczkę, na ile opiewa ugoda? -Pięćset milionów.
Będę miała pieniądze?
Tak.
Przenoszę się do Chicago.
Mój brat ma tam mieszkanie.
Chociaż poznałam ciebie.
I Denise.
Dobra dziewczyna.
Ale potrzebuje ojca.
PIEKIELNA DZIWKA
O co chodzi z tą piekielną dziwką?
-To bandzior. -Powinnaś odpuścić.
Jak ty możesz odpuszczać? Dlaczego nic nie zrobimy?
Wielu spekuluje, że rezygnacja burmistrz
pozwoli jej uniknąć burzy związanej z artykułem opublikowanym przez LA Times
dotyczącym umowy na dystrybucję wody, a to ponoć wierzchołek góry lodowej.
Cześć, Billy.
Diana, zaczekaj.
Wiesz, że masz przesrane, gdy nawet ściany do ciebie krzyczą.
Co ty gadasz?
Masz ciekawą pracę, rodzinę.
Może twoje odbicie w lustrze, ten omen, czy co to jest, stanowi znak,
że osiągnąłeś wszystko,
co miałeś w tym życiu osiągnąć.
Gówno osiągnąłem.
NIEZŁOMNY - PRODUCENT: MARK SCHAFER
Jestem Mark Schafer, a to Column One.
Od 1996 ponad 100 miliardów tabletek z opioidami
zalało nasz kraj.
To ponad 300 tabletek na jednego obywatela.
Ten zalew leków przeciwbólowych
doprowadził 200 000 Amerykanów do śmierci z przedawkowania opioidów.
Epidemię szczególnie dotkliwie odczuła Kalifornia.
Ale pojawił się ratunek. Tom True.
Jestem zwykłym prawnikiem z małego miasta, z Concord.
Stanął do walki z Big Pharmą za jej rolę w opioidowym kryzysie.
Wielkie koncerny farmaceutyczne zatruwają nasze społeczności
dla rekordowych zysków.
-Zabijają ludzi dla pieniędzy. -Dla miliardów. Absurd.
Żeby ich pokonać, trzeba uderzyć w czułe miejsce.
-Chce pan ich bankructwa? -Zgadza się.
Dla Toma True jest to też sprawa osobista.
Przez opioidy stracił pan córkę.
Miała na imię Amanda.
Nikt by nie podejrzewał, że mogłaby przedawkować.
Amanda True była wzorową uczennicą, przewodniczącą klasy
i cheerleaderką, póki w wypadku nie wypadł jej dysk.
Lekarz przepisał jej Trimadon.
TRIMADON - TABLETKI Z OKSYKODONEM
Dwa lata później już nie żyła.
W tym problem. Nikt nie jest bezpieczny.
Tom True pozywa trzy firmy.
Zax Pharmę, producenta Trimadonu,
który twierdzi, że lek nie uzależnia.
Tillinger Health, dystrybutor, jest oskarżony o zaniedbanie,
gdyż nie zgłosił podejrzanie dużych dostaw opioidów agencji DEA.
Oraz Russell Drug za to, że nie zgłosiła zwiększonej sprzedaży
opioidów na receptę i podejrzanego zachowania pacjentów.
Jak myślisz, dlaczego jeszcze nikt
nie przekazał nam żadnych informacji, które ujawniłyby te praktyki?
Mogę tylko powiedzieć...
Czeka nas sporo wielkich niespodzianek.
Wrócimy po przerwie.
Pierdol się.
Kto tam?
To ja, Ken. Potrzebujemy cię w kancelarii.
Teraz?
Teraz.
Wezmę tylko marynarkę.
Tom!
No wychodź.
Nie rób sobie jaj.
WALKA Z GOLIATEM
Hej!
Pociąg o 12 będzie na czas?
Raczej tak.
Wiesz, gdzie mogę zwrócić tę gwiazdę?
-Znudziła ci się? -Chyba nadszedł czas.
Rozumiem.
SZERYF
Wysłałem po ciebie chłopaka. Był?
Był tutaj.
Przyjaźnimy się całe życie...
Nie siedź tak blisko, bo zgłupiejesz.
Chciałem być taki jak ty, Mart. Całe życie służysz prawu.
Żaden z tych dupków mu nie pomoże.
No.
...wypuścić ich, żeby wrócili i znów do ciebie strzelali.
Ty nie będziesz dupkiem, jak dorośniesz, co?
Nie.
To rozumiem.
Za nic. Za kawałek blachy.
Tato.
Czekaj.
Już prawie koniec.
To wszystko na nic, Will.
Wszystko na nic.
Sprawdź, czego chce.
Przepraszam, co pani Ramirez...
Inaczej „niechęć”, na dziewięć liter.
Nienawiść.
Nie pasuje.
SZERYF
W lewo.
W prawo.
W górę.
W dół.
Te blizny strasznie swędzą,
a czasem parzą. Minęło już dużo czasu,
wdała się jakaś infekcja czy coś?
Nie ma żadnej infekcji.
Problem jest w twojej głowie. Oszalałeś.
Nie wiem, czemu masz taką obsesję na punkcie blizn.
Są brzydkie, ale to tylko blizny.
Po prostu nie zdejmuj koszuli przy kobiecie.
Bo nie lubią facetów, którzy się strzelają.
Mówiłem, że z nikim się nie strzelałem.
Zrobisz coś z moimi dusznościami?
Czasem w nocy nie mogę w pełni nabrać powietrza.
Mówiłem, że ci z tym pomogę,
ale będziesz musiał częściej przychodzić.
I pić to, co ci przepiszę. Wstawaj.
Zajebisty napar.
Co tam?
To co ostatnio?
-Prawie. -A co się zmieniło?
Nie mogę powiedzieć.
Sekret rodziny Ming?
Zapytaj jego.
Twój ojciec nie jest zbyt gadatliwy.
Może zadajesz złe pytania.
Serio?
Wie, co robi.
Pewnie.
Co za liście, patyki i świńskie ryje są w tym paskudztwie?
Chyba lepiej źle się czuć niż pić to gówno.
Do dna.
Nie mam wyjścia.
Cholera.
Zrobisz mi makaron dandan? Tylko daj do niego plastikowy widelec.
Dziękuję.
-Widzę, że Elvis nie wyszedł. -Nigdy nie wychodzi.
Ona ma coś w sobie
Nie wiem, co to takiego
Ale wiem, że bez niej nie mogę żyć
Za ile będzie ten makaron?
Billy?
Co?
Siedzisz po ciemku.
Przysnąłem. Chodź.
Dobra.
Prezent do nowego mieszkania.
-Nie musiałaś. -Wiem.
Miło z twojej strony. Dzięki.
Bo jestem miła.
Jest tu rondel, ale skoro ty w zasadzie nie jesz,
to pewnie go nie użyjesz, ale gdybyś użył,
to można go podgrzać.
-Kuchenka działa? -Nie wiem.
No dobra.
Proszę.
Coś ciekawego?
Facet z kotami.
-Ciekawy widok. -No.
Super.
No to...
Przyjechałeś. Wprowadziłeś się.
Tak.
To dobrze. Będzie dobrze.
Jasne.
Ta sprawa z opioidami jest gruba.
Zax Pharma poszła na ugodę za 160 milionów,
ale zostały Tillinger Health i Russell Drug.
To będzie kupa roboty.
Wiem, że to jakbyś wskakiwał na pędzący pociąg.
Czytałem wszystko, co przesłałaś. Dam radę.
Jasne. Świetnie.
Okej.
Tom True się odzywał?
Od kilku miesięcy cisza.
Podobno pękł.
Żona go zostawiła po śmierci córki.
To ma sens.
A ty jak się czujesz?
W porządku. Kancelaria jest nieco sztywna
i pretensjonalna, ale Sam jest świetna.
Jutro ją poznasz. No i jeszcze...
Pytałem o to, jak się czujesz. Masz za sobą sporo gówna.
Owszem, mam.
Tak.
Nie chcesz o tym mówić, ale w razie czego wiesz, gdzie jestem.
Słuchaj, zobaczymy się jutro, dobra?
-Dzięki za przygotowanie mieszkania. -Proszę. Nie spóźnij się jutro.
Dobra.
Dziękuję.
Szofer?
Idziesz czy nie?
Taka mała torebka? Nosisz tylko bagaż emocjonalny?
Boże. Za wcześnie na takie teksty.
Dzień dobry, Sanya. Dziękuję.
No dobra. Wnioski przedprocesowe, ujawnienie dowodów,
tutaj konsultanci ławników.
Cześć, Patty.
-Nie znam cię. -Rozmawiałaś z Sam?
Tak, wieczorem, ale dzisiaj nie.
-Przyjdzie dzisiaj? -Chyba tak.
-Billy McBride? -Tak.
Ava Wallace-Margolis. Witaj. Wiele o tobie słyszałam.
Później się oficjalnie przywitamy,
mam spotkanie. Patty,
zadbaj o pana McBride'a.
Jasne. A niby co ja robię?
Ava jest prezeską komitetu wykonawczego.
-Wydaje się miła. -To suka.
Jest też żoną wspólnika firmy, Samuela Margolisa.
Ale on już nie żyje. Cześć.
Biuro Griffina Petocka potwierdziło jutro.
Wreszcie.
Griffin to prawnik przeciwnej strony i chuj.
-Co? -Nie przedstawisz nas?
Rob, Billy, Billy, Rob Bettencourt, starszy adwokat.
Cześć.
Rob siedzi w tym od początku, pomaga nam iść do przodu.
Piszę kwestionariusz wyboru przysięgłych. Chce się skonsultować.
-Dobra. -Powoli.
Pozwolisz nam najpierw wejść? Dzięki. Chodźmy.
-Dobra. -Proszę.
-Ty przodem. -Dobra.
To nasza baza.
Proszę o chwilę uwagi.
Dziękuję. Podejdźcie.
Śmiało. Wy z tyłu też. Dziękuję.
Jak wiecie, Tom True odszedł z powodów osobistych.
Z przyjemnością informuję,
że jego miejsce zajmie legendarny Billy McBride.
Wystarczy. Dość.
-Chcesz coś powiedzieć? -Słucham?
Chcesz coś powiedzieć?
Nie, dzięki.
-Dobra. Patty... -Nie.
Wracajcie do pracy.
Sporo ludzi nad tym pracuje.
-Nieźle, co? -Tak.
Na swoim biurku znajdziesz wszystko o Zax Pharmie.
I segregator z informacjami o pozasądowej ugodzie Toma.
-Trzeba się skupić na Tillinger. -Tak.
To jeden z największych dystrybutorów leków.
On wie. Rozprawa miała być w poniedziałek,
ale jutro spotykamy się...
Zapomniałem, muszę... Muszę iść.
Co?
Nigdzie nie musisz iść.
Billy!
Wróci? Bo mamy rozmowę za 14 minut.
Co ty nie powiesz.
-Wyglądasz tragicznie. -I tak się czuję. Długi dzień.
Nie ma jeszcze wieczora.
Lepiej się czuję nocą.
Jak pierwszy dzień w pracy?
Samantha Margolis, wspólniczka w Margolis and True.
-Mów mi Sam. -Cześć, Sam.
Oboje zrobiliśmy sobie wagary.
Na to wygląda.
Tata zawsze witał osobiście każdego nowego prawnika.
Mówił, że pierwsze wrażenie jest najważniejsze.
Drugiego nie będzie. Wypijmy za to, jak je spieprzyłam.
Takie wrażenie bardziej mi się podoba.
Cieszę się.
-Znałem twojego ojca. -Naprawdę?
Dawno temu. Byłem wtedy dzieciakiem.
-Pozwolisz? -Pewnie.
Byliśmy po przeciwnych stronach.
I jak poszło?
Dobrze dla niego.
Rozwalił mnie.
No nie.
Godzinę później
znalazł mnie w barze niedaleko sądu.
Podszedł, podał mi rękę i powiedział:
„Od dawna nie musiałem tak się napocić w sądzie”.
I chyba nawet mówił poważnie.
To dużo dla mnie znaczyło,
że ktoś taki poświęcił czas gówniarzowi jak ja.
Był dobrym człowiekiem.
Za Samuela Margolisa.
Tak.
Powiem wprost,
nie ma po co tego ukrywać.
Chodzę do doktora Minga przez stwardnienie rozsiane, ból, zmęczenie.
Ostatnio trudno mi utrzymać równowagę.
Co miesiąc dochodzą mi kolejne zasrane objawy.
Ale czasem miewam naprawdę dobre dni.
-Przykro mi. -To nic.
Nie zmienię tego.
-A ty czemu przychodzisz? -Zostałem postrzelony.
Wolałam nic nie mówić, ale Patty o tym wspomniała.
Jasne.
-I jakie to uczucie? -Postrzelenie?
Jak się czujesz?
Została mi połowa płuca, ale lepsze to niż nic,
więc powinienem się cieszyć.
Przynajmniej żyjesz.
Podobno serce stanęło mi na sześć minut.
-Naprawdę? -Tak.
-Nieźle. -Byłem trupem, a potem ożyłem.
To musiało być...
Pamiętasz coś?
Jakieś jasne światło, anioły i tak dalej?
-Coś w tym stylu. -Nic takiego nie widziałem.
A co widziałeś?
Czułem się, jakbym był w jakimś surrealistycznym filmie.
Jakby ktoś posklejał kawałki mojego życia
jak dziwaczne puzzle.
Trudno to opisać, ale...
Nie mogę o tym zapomnieć.
Mam wrażenie, że muszę coś zrobić,
ale nie wiem co.
I ciągle siedzi ci to w głowie?
Cały czas.
Chyba że akurat myślę o sprawie.
Oczywiście. Dlatego cię zatrudniłam.
Jasne.
Jezu.
Podobno Billy McBride wyszedł w trakcie spotkania.
Tak było.
-U nas się tak nie robi. -Oczywiście, że nie.
Od dawna pracuję z Billym,
mam do niego rękę. On potrzebuje długiej smyczy.
Może warto rozważyć kolczatkę do tej smyczy?
-Wiem, jaką ma reputację. -Dzięki niej wygrywa sprawy.
W zasadzie nigdy wcześniej absolwent La Verne
nie miał u nas szans zostać wspólnikiem.
Pochwaliłaś się swojemu stowarzyszeniu absolwentów?
-Tak. -Tak myślałam.
To dzięki Sam. Przekonywała mnie,
że razem z Billym wygracie dla nas spór o miliard dolarów.
-Bez presji. -Bez presji.
Nie, ale szkoda by było, gdyby McBride naszczał na dywan
i zniweczył twoje starania.
Ja decyduję w kancelarii,
a bardzo nie lubię sików na dywanie.
Nie dziwię ci się.
Boże!
Cześć.
Pracujesz w San Francisco jako opiekunka?
Co?
Widzę przez okno mieszkania twojego sobowtóra.
Pozdrów ją ode mnie.
Pracujesz?
Od trzech godzin czekam, aż gnój wyjdzie do kochanki.
Może dziś sobie odpuści.
Myślałem, że lubisz tę robotę.
Lubię. Ale za często przesiaduję w zimnych autach
i grzebię w cudzych śmieciach.
Gdzie to mieszkanie?
W Chinatown.
Kancelaria je załatwiła. Mam blisko do lekarza.
Wrócisz do Los Angeles?
Pewnie umarłbym na plaży, gdyby nie Patty.
Czemu nic nie mówiłeś?
Teraz mówię. Jest dobrze.
Mam gdzie mieszkać i co robić.
Powiedzieć ci coś o Denise?
Gdzieś sobie żyje.
Nie musisz nic mówić, to nic nie zmieni.
Jezu, Billy, przestań!
To nic. Kiedyś to sobie wyjaśnimy.
Kurwa! Muszę kończyć.
Pociąg przyjedzie planowo?
Zaraz będzie. Wszystko w porządku?
Słucham?
Wszystko dobrze?
Tak.
Tato, co ty robisz? Obiecałeś.
Nie odbieraj.
Słucham.
Halo?
Stary telefon jeszcze działa.
Kto mówi?
Górna szuflada koło zlewu.
Namierzyliśmy auto Toma na parkingu długoterminowym przy lotnisku.
A Tom?
Nie wiem. Wątpię, żeby opuścił miasto.
Nie przeszedł kontroli ani nie wsiadł do żadnego samolotu.
To co robił na lotnisku?
Nie wiem. Wygląda na to, że kilka godzin jeździł autobusem,
a potem zniknął z kamer.
Czyli znów go zgubiliście.
To on nas zgubił.
Mogę w czymś pomóc?
Zależy, kim jesteś.
Ochroniarzem.
Świetnie.
Chcę się zaznajomić z tym miejscem.
Od zaginięcia Toma ludzie zrobili się drażliwi.
Wyobrażam sobie.
-Dobranoc. -Nawzajem.
Niewidzialny potwór.
Jak z czymś takim żyć?
Przez każdą sekundę każdego dnia?
Niestety odpowiedź brzmi, że się nie da.
To niemożliwe.
Życie w ciągłym bólu,
w nieustającym cierpieniu,
to żadne życie.
Wszyscy widzieliśmy programy, w których krytycy
zarzucają nam chciwość. Żądzę zysków.
Jesteśmy firmą i zarabiamy pieniądze.
I to niemałe.
Dostarczając niezbędne leki.
To nie wstyd.
Jeśli się to komuś nie podoba, może nas pozwać.
Ktoś już to zrobił i wyszliśmy z tego obronną ręką, więc...
Gdzie popcorn?
Ale niepokoi mnie...
Przepraszam, za głośno?
Myślałem, że z Zax Pharmą koniec.
Owszem.
Pora na Tillinger. Chciałem tylko przygotować przemowę na jutro.
Nudziarz, ale Zax jest fascynujący.
Niezły z niego showman.
Miałem nadzieję, że znajdę notatki Toma
na temat Tillinger Health.
Przejrzałeś materiały, które ci zostawiliśmy?
Tam powinno być wszystko.
Nie ufam czystym transkrypcjom. Chcę zacząć od początku.
Przez ostatnie miesiące Tom pracował z domu.
Notatki są pewnie tam.
Nie wgrał nic do systemu.
Nie ufał mu?
Był raczej staroświecki.
Dobrze go znasz?
Tak.
Patty wspomniała coś o stresie związanym z jego córką i żoną...
Tak.
-Tak mówimy. -A jak było?
Nie wiem, ale nie porzuciłby sprawy.
Dlaczego?
Jego córka przedawkowała.
Te sprawy były dla Toma...
bardzo osobiste.
To dlaczego zniknął?
Coś go przestraszyło.
-Albo ktoś. -Mówił o tym?
Mnie nie, ale zrobił coś dziwnego.
Gdy ostatnio u niego byłem, nie chciał mnie wpuścić.
Powiedział, że to niebezpieczne.
-Powiedziałeś komuś? -Sam. Są ze sobą blisko.
Mogę ci dać nagrania z zeznaniami. To pomoże?
Będę wdzięczny, dzięki.
Cześć, młoda.
Zatrzymajcie windę.
Pieprzona Patty Solis-Papagian.
Ma osiągnięcia, ale męczy mnie ta rozmowa.
-Nigdy nie dojrzysz tego, co ja. -Tony lakieru do włosów?
Nie czepiaj się.
Randy Hayes i jego klakierzy z zarządu upominają się o zeznanie finansowe
i nie dam rady dłużej ukrywać, jak bardzo mamy przesrane.
Chcesz się przenieść do jakiejś rudery w Oakland?
Bo ja nie.
Billy i Patty załatwią nam dobrą ugodę,
wykaż się cierpliwością.
Chryste. Twój ojciec nigdy by tak nie zrobił.
Zamkniemy te sprawy. Pół miliarda albo więcej.
Nie możesz tego zagwarantować.
Mogę.
Przez dziewięć miesięcy w 2007
dostarczyliście cztery miliony opioidów
do jednej apteki w Bellwether w Kalifornii,
które ma niecałe 1000 mieszkańców.
-Tak. -Czemu tego nie zgłosiliście?
Nie mamy kompetencji, by kwestionować decyzje lekarzy.
To apteki zajmują się kontrolą wydawanych recept.
Jeśli zawiedli, to oni są winni, nie my.
Do tego też dojdziemy.
-Zróbmy 15 minut przerwy. -Dobra. Mogę prosić o kawę?
-Gdzie ten młody z kawą? -Nie wiem.
Chodź.
Tom True.
Kto mówi?
Rozumiem. Co to za informacje?
Jeśli się boisz, możemy cię ochronić.
Spotkajmy się osobiście.
INFORMATOR?
Kiedy chcesz, gdzie chcesz. Halo?
Nie, jestem sam.
Nie mam podsłuchu w telefonie.
Halo?
20 SIERPNIA, GODZINA 15.04
Przepraszam, która godzina?
Słucham?
Która godzina?
Godzina? Jasne.
Za sześć dwunasta.
Zauważyłeś, że 11.54 na zegarku elektronicznym wygląda jak 11.54,
ale na takim ze wskazówkami jak za sześć dwunasta?
W sumie tak.
Wszystko dobrze?
A z tobą?
Dobranoc.
Napisy: Małgorzata Fularczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski