NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Skończyłam studia, więc to moje ostatnie lato tutaj.
Według Majów to nasze ostatnie lato w ogóle.
Oby. Nie chcę dorastać. Wolę zawsze pracować na obozach.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Fajnie byłoby dorosnąć.
W końcu zaznać wolności.
Bo tym jest niepłatny staż i zatęchła suterena.
Rodzice nie pozwolą ci mieszkać w suterenie.
Może razem zamieszkamy?
- Serio? - Tak.
Chętnie.
A jakby świat miał się skończyć, miałybyśmy imprezowy bunkier.
Próbowałam zrobić z ciebie seksowną Katniss,
ale wyszła mi Ania z Zielonego Wzgórza. Jeszcze raz.
- Dobra? - Tak.
Okej. Rozrzuć włosy.
Nauczysz mnie, jak to robić.
Masz piękne włosy.
Renée!
Mark!
Spójrz.
Kurwa, zapal.
Nie ma paliwa.
To Renée.
Co z Markiem?
- Mark - Mark!
Mark!
Jesteś ranny.
Weź lód do buzi. Pomoże na ból.
Masz inną ranę?
Uderzył mnie z boku.
Zabrał mi broń.
Gdzie jest Renée?
O Boże. Chryste.
Co tu robiliście?
Renée czegoś tam szukała.
Jakiegoś dowodu.
Nie chciała nic powiedzieć.
Musimy cię zabrać do chaty.
Nie.
Musimy się dowiedzieć, czego szukała.
Moim zdaniem to Dawn.
I nie mówię tego, bo mnie uderzyła.
Nie.
Po prostu nie?
Czyj to był pomysł, żeby tu przyjechać?
Nasz.
Ktoś musiał to zasugerować.
Tak myślałam.
Dawn miałaby przeprowadzić egzekucję ośmiu osób?
- Nawet prania sama nie odbiera. - Nieźle sobie radzi z samoobroną.
Brakuje jakiejś teczki?
Nie wiem. Pełno ich tu.
A wasze tu są?
Wciąż nie myślisz, że to Dawn?
Powinnaś odpocząć. Jesteś ranna.
Ktoś chce mnie zabić i już zamordował przynajmniej sześć osób.
- Sama odpocznij. - Dawn.
Byłam niemiła, ale już nie dam rady.
Idziemy strzelać z łuku.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Będzie super.
Nie oddalajcie się, bo będę musiała wypełniać nudne papierki.
Hej! Idziemy!
Cześć.
Ustawcie się w rzędzie.
Stare przysłowie świata łucznictwa mówi,
że nie trafiacie sto razy, kiedy nie próbujecie.
Więc nie bójcie się próbować.
Ja się nie boję.
Dlaczego zawsze trafiają mi się typy jak z horroru?
Słodko.
- Spróbujesz dziś swoich sił? - Ja?
- Chętnie. - Świetnie.
Pokażemy tym dzieciakom.
- Suń się trochę. - „Sunąć się”?
Tak. Łapiesz łuk w lewą rękę
i stajesz prostopadle do celu.
- Dobra. - Prostuj rękę.
Świetnie.
- Dobra. - Bierzesz strzałę...
- i zaczepiasz o cięciwę. - Nie pomagam.
- Przepraszam. - Spoko.
A teraz trzema palcami...
naciągnij.
I puść...
O Boże!
Ale z pani słabizna.
Strzelałam kilka razy z łuku.
Współczesny Robin Hood.
Miałam dużo prywatnych lekcji w dzieciństwie.
Jazda konna, łucznictwo.
Zwykle gdzieś w Europie.
Zabrzmiałam jak snob. Wcale nie było tak fajnie.
Rodzice wysyłali mnie do Europy, żeby się mnie na trochę pozbyć.
Zwłaszcza po rozwodzie.
Za pierwszym razem celowo nie trafiłaś.
Dlaczego?
Nie wiem.
Kolesie nie lubią, jak laska jest lepsza.
Taka prawda.
Chyba zawsze myślałam, że tak się muszę zachowywać.
Chcę, żebyś była przy mnie sobą.
Nie udawaj nikogo innego lub gorszego.
Po prostu bądź sobą.
Kurwa, będzie wkurzona.
Muszę lecieć.
Ale dzięki. Było naprawdę...
- inaczej. - Inaczej?
W dobrym sensie. Muszę lecieć.
Może jak się ściemni, to gdzieś pójdziemy?
Nie.
Wciąż mnie zapraszasz na randki, a ja wciąż odmawiam.
Po prostu wciąż masz inne plany.
To to samo.
Naprawdę zaczynam się źle z tym czuć.
- Dobrze. - I...
koleżanka właśnie tu idzie.
- Dobrze. - Do zobaczenia.
- Znowu Owen? - Tak.
Ocaliłabyś mnie, jakbyś się nie spóźniła.
Świr znowu mnie zapraszał na randkę.
- O nie. - O tak.
Pogadajmy o tym z panem Dubois.
Cóż...
W międzyczasie...
Spóźniłam się, bo spędziłam niesamowity czas z Ryanem.
Wystawiłaś mnie dla typa.
Źle to zabrzmiało,
ale jakbyś tam była, zrozumiałabyś.
Zwykle od razu idę z kolesiami do łóżka,
ale to się zawsze źle kończy.
A z nim jest jakoś inaczej.
To tylko wakacyjny romans.
Po co to komplikować?
To zawsze jest skomplikowane.
A w ogóle to...
masz.
Były chłopak mi to dał. Ma złe fluidy. Nie chcę go.
- I mi dajesz te złe fluidy? - Będzie ci pasował i sporo kosztował.
To dajesz.
- Widzisz? Jest śliczny. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Usiądź tam.
Gotowy?
A gdzie reszta ciała?
To Mark.
Ten Mark?
- Nie. - Może z kimś pracować.
I ten ktoś potrąciłby go skuterem?
I ukradł broń? Po co?
Bo to dobra przykrywka.
Byłaś kiedyś tą drugą?
Trochę mi wstyd, ale tak.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Jak było?
Tylko nie oceniaj.
Nie będę.
Dom, który rozwaliłam, był mój.
Jak miałam 18 lat...
uwiodłam ojczyma.
Tak mi przykro.
To nic takiego.
On się mi nie narzucał.
Byli małżeństwem
od niecałego roku.
Powiedziałam jej, że zupełnie nie zna się na facetach.
I udowodniłam jej to.
Nigdy nie byłam w związku dłużej niż pół roku.
Nie chcę dodawać kolejnego chłopaka na listę tych, z którymi się przespałam,
więc z Ryanem będzie inaczej.
Jak mam się do tego zabrać?
Trzeba ci...
przybocznej.
Co ja bym bez ciebie zrobiła?
Jak twoja głowa?
Boli, ale przynajmniej nie widzę już podwójnie.
Powinieneś pić? Możesz mieć wstrząs.
Byle zagłuszyć ból.
- Chcesz? Jeszcze coś jest. - Dlaczego nie?
- Komuś jeszcze? - Jasne.
Nie, dzięki.
Dziękuję.
Do dna.
Dzięki.
Wypijmy za to, że alkohol nie jest zakazany w Jesteśmy Jednością.
Może zagramy w pijacką grę?
- „Nigdy, przenigdy”? - Jestem za.
Wciąż w to graliśmy, jak tu pracowaliśmy.
Jeśli coś się zrobiło, pije się. Jeśli powiem:
nigdy, przenigdy nie spotykałam się z żadną Andi,
ty byś pił.
Już gramy?
Tak.
Moja kolej. Nigdy, przenigdy...
nie wsadziłem komuś palca do tyłka.
Jako pielęgniarka to robiłam, ale nie gram.
- Nigdy tego nie zrobiłem. - Ani ja.
A jeśli nikt tego nie zrobił?
Wtedy ten, kto to zasugerował,
pije dwa łyki.
Pierwszy.
Nigdy przenigdy nie zdradziłam partnera.
Nigdy...
Chwila.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Mało mówisz.
Wszystko gra?
Tak.
Mam wieści.
Zamieszkam z Dawn.
- Z Dawn? - Jak już wrócimy do cywilizacji.
Co znaczy, że musimy porozmawiać o nas.
Byłam cierpliwa.
Rozumiem, że to nie czas na dramaty,
ale za kilka tygodni wrócimy do prawdziwego świata
i to będzie dobry czas, by porozmawiać z Andi.
- Nie wiem. - Czego nie wiesz?
Powiedziałeś, że z nią zerwiesz.
- Tak. - Peter?
Peter! Kocham cię.
Jestem z Andi już długo.
Jestem jej to winien i sobie...
żeby spróbować wszystko naprawić.
Nie chciałem cię zranić. Naprawdę.
Użyłeś mnie, żeby sprawdzić, co czujesz do Andi?
Oczywiście, że nie.
Powiesz jej o nas? Czy jestem wstydliwym sekretem?
Tylko tyle?
Powiem jej.
Kiedy?
Kiedyś.
- Kiedy? - Kiedyś!
Miałam dzisiaj problem z rozstawieniem namiotu,
więc Ryan zaczął mi pomagać.
Ale on też nie miał pojęcia, jak to zrobić,
więc we dwoje próbowaliśmy go rozłożyć.
Był kompletnie pokrzywiony i nagle...
miałam wizję nas, we własnym mieszkaniu,
składających meble z IKEI.
Nie wiedziałam, że to takie poważne.
Potrafię sobie to z nim wyobrazić,
a nigdy z nikim nie potrafiłam.
Ale zamieszkamy razem?
Oczywiście! Wybiegam daleko w przyszłość.
Oczywiście.
A zawsze mogę podnająć pokój.
Cieszę się twoim szczęściem.
Co mi zrobiliście?
O czym on mówi?
Odpowiedzcie!
Jest mordercą.
Renée znalazła dowód.
To tylko moje...
- Otrułeś mnie. - To tylko ketamina.
Z pokoju Glenna. Nic ci nie będzie.
- Doprawiłeś mi piwo! - Ile mu daliście?
Jeśli za dużo, może przedawkować. Patrz na mnie.
- Położysz się na górze. - Nie!
- Po co ryzykować?
Nie dotykaj mnie!
Co ty wyrabiasz?
Mark, on tam może umrzeć.
Teraz cię to obchodzi? Otrułaś przyjaciela i teraz umrze na mrozie.
Obyście się nie mylili!
Mieliśmy go związać, żeby go pilnować.
Jak wyjdziesz, to już ci nie otworzymy.
- Z drogi! - Posłuchaj.
Wiem, że coś do niego czujesz, ale jak dobrze go znasz?
Gdzie był, gdy mordowano ludzi?
- Nie dał się przesłuchać. - Jego przyjaciel umierał.
Noah jeszcze żył.
Postawisz życie na kogoś, kto przyznał się do ukrywania morderstwa?
A ty jak dobrze znasz Dawn?
To ona wymyśliła przyjazd tutaj.
Przywiozłaś broń, żeby pozbyć się dowodów?
To my jesteśmy dowodami.
Mark.
Pogadam z nią.
Myślisz, że nie mam serca.
Wszystko, co się tu dzieje, jest wynikiem decyzji,
którą podjęliście wtedy z przyjaciółmi.
Wiesz co?
Powinnaś spojrzeć na siebie w lustrze.
To cię nie spotkało przypadkiem.
Przypomnij sobie, jak zamknęłaś serce przed tą dziewczyną.
Daj mu znać, że jestem zainteresowana.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Ale żebym nie wyszła na desperatkę.
- Spokojnie, jestem przy tobie. - Dzięki.
Dzięki.
Zbieram zamówienia na jutrzejszą imprezę.
Przyda się ten fałszywy dowód?
Chcesz piwo, coś mocniejszego?
A co dla Saudi?
- Saudi? - Wszyscy wiedzą, że jesteście parą.
Jest w porządku, ale tylko się kumplujemy.
Ludzie mają nas za parę?
Spokojnie. Nie powiemy panu Dubois.
Nie o to chodzi.
A o co?
O Dawn. Dobrze ją znasz, nie?
To moja przyjaciółka.
Mówiła coś o mnie?
Że świetnie radzisz sobie z jej dzieciakami?
I tyle?
Nie martw się, może myśli, że jesteś z Saudią.
Może.
Powinienem ją zaprosić na randkę?
Kiedyś tak.
Ale tak między nami, jest trochę zblokowana w kwestii randek.
Lepiej się nie śpiesz.
Łatwo ją spłoszyć.
Jak to?
Jej ojczym...
Boże...
To straszne.
- Nie powinnam była nic mówić. - Jesteś tylko dobrą przyjaciółką.
Tylko nic jej nie mów. Zabiłaby mnie.
Obiecuję.
I dzięki za radę.
Judith.
- Czuję się martwa. - Nie mów tak.
Jesteśmy przeklęci.
Nic nie ma sensu.
To ma sens.
Nie znoszę ptaków.
Dobrze.
Nie rozumiem, po co ludzie je trzymają w domach.
Roznoszą choroby, nie dają ci spać.
Srają na ciebie, jak nie patrzysz.
- To niemiłe. - Prawda.
Gdy byłam na obozie,
ale nie z nimi, tylko jako uczestniczka,
ja...
byłam na wędrówce i poczułam...
coś miękkiego pod stopą.
Nadepnęłam na jakiegoś wróbla.
Taki brązowy ptaszek, co skacze.
Jakoś wskoczył pod moją stopę.
Chodzi o to, że nie zginął od tego.
Musiałam zdecydować, czy umrze powoli w bólach,
wiec zamknęłam oczy i zdeptałam go.
Przed tym...
całkiem lubiłam ptaki.
Wiedz,
że masz rację.
Wszystko, co się stało, to nasza wina.
Jeśli to przetrwam...
wezmę odpowiedzialność za moje czyny.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Zaraz wracam.
I jak wczoraj poszło?
Dobrze.
Wydrukowałam listy mieszkań dla nas.
Te sprawdziłam pod kątem ewentualnych pluskw.
Powiedz, jak poszło?
Powiedział, że nie jesteś w jego typie.
Jak to?
Powiedział, że woli chudzielce.
Takie szkielety.
Uważa, że jestem gruba?
Wiesz, że nie jesteś. Zasługujesz na kogoś lepszego.
A w międzyczasie będziemy żyły jak w Przyjaciołach.
Spoko. Pójdę sprawdzić moje dzieciaki.
Dawn...
Do dna! Dalej!
Do dna, maleńka!
Tak!
Dziękuję.
Dobry wieczór. O Boże!
Nic mi nie jest.
Zastanawiam się, o czym gadacie?
- Łucznictwo, wspinaczka. Liny, strzały. - Strzały.
Na pewno o jakiejś marzysz.
A może ta? Na pewno ma silne ręce.
Nie musisz wstawać. Chcę powiedzieć, że mi nie zależy.
I jeszcze zapytać, o co chodzi z czapką.
Chciałam wiedzieć, czy ci ciepło, czy zimno?
Dlaczego się tak zachowujesz?
Tych wszystkich lasek nie zadowolisz.
Jezu, Dawn... Ja...
Jesteś po prostu płytkim dupkiem.
Wiem.
Szanuję ciebie i twoje problemy.
Jakie problemy?
Wiem, że twój ojczym cię molestował.
Pierdol się.
Nic takiego się nie stało.
Kto ci to powiedział?
Zaparzysz kawę?
Pewnie nie będziemy dziś spać.
Dzięki.
- Otwórz. - Dlaczego?
- Otwórz drzwi. - Dlaczego?
- Coś znalazłem. Po prostu mi powiedz.
Jest zimno. Otwórz.
Posłuchaj.
Nie chodzi o Talvinder.
- Nie? - Chodzi o Owena.
Skąd wiesz?
Wie, kto jest mordercą.
Dobrze, że Mark zdążył go znokautować, nim nam powiedział.
Chyba że zrobiłeś to specjalnie.
- Oskarżasz mnie? - Byłeś blisko, gdy Renée zginęła.
Nieprzytomny.
- Mogłeś to upozorować. - Dobra.
Jeśli Peter wie, kto jest zabójcą, to musimy go obudzić.
- Nie możemy go po prostu obudzić. - Okłamywał cię.
Chciał cię zwabić na zewnątrz, żeby cię zabić.
Czy to włosy Andi?
Dlaczego je ma?
Może to pamiątka, trofeum.
Tak robią seryjni mordercy.
Nikomu nie można ufać.
To nasza lekcja.
Wszystkich nas oszukała.
Ta dziewczyna to zaprzeczenie feminizmu.
To nie dziewczyna, to zaraza.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Gorzej. Zaraza nie wybiera tego, kim jest.
Jest podła.
Zgadzamy się.
Trzeba coś zrobić.
Zapchajmy jej suszarkę skrobią.
Skrobia się pali.
Jeśli chcemy spalić jej głowę...
Wyślemy jej list od mamy, w którym napiszemy, że jest rozczarowaniem
i nigdy nie powinna była się urodzić.
To popieprzone.
Nie będę cię wkurzać.
Dobra.
Nie możemy zacząć wojny na kawały.
My jej, a ona nam.
Musimy ją przestraszyć na śmierć.
To może ten pomysł z osądzeniem Talvinder?
Żeby się przyznała.
Wywieziemy ją do lasu. I niech wraca sama na piechotę.
Obsra się.
Świetny plan.
Dobra.
To ustalone.
Zniszczmy tę zakłamaną sukę.
Nie.
To nie może być on.
Judith.
Nie rób tego.
Judith.
Odłóż broń.
Co jest?
Judith nie ma w pokoju.
Gdzie ona jest?
Nie wiem. W domu jej nie ma.
Niektórzy ludzie...
na rozstaju dróg
stale wybierają tę złą.
Nie rób tego.
Judith.
- Jak mam żyć, skoro wiem, że ty... - Bo cię kocham.
Kocham cię.
A ty kochasz mnie.
Nie musisz tego robić. Oddaj mi broń.
Proszę, Judith. Co cię oni obchodzą? Liczymy się ty i ja.
Tylko my.
Wren...
Dlaczego?
- Jak mogłeś? - To nieważne.
Judith, skup się.
Kochasz mnie?
Bądź szczera. Kochasz mnie?
Tak.
Oddaj mi broń.
Oddaj mi ją.
Bardzo cię kocham.
Bardzo.
Też cię kocham.
Judith!
Nie! Nie!
Napisy: Marta Skowronek