NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Boisz się, że ktoś usłyszy?
Niczego się nie boję.
Inspekcja sanitarna. Wszystko świeże.
Więc...
Kiedy wybiorą nowych partnerów?
Tego nie wiem, ale spokojnie.
Jesteś dobra i masz moje poparcie.
Nie chcę, żeby mnie wyrolowali.
Stefanie.
Dbam o moich ludzi.
Jesteś dobra.
Uwierz mi.
Weźmiesz czilijskiego labraksa, a ja baraninę i się podzielimy.
Wymienimy się.
Pamiętasz mnie?
Nie i przerwał pan nam rozmowę.
- Pan Hayes. - Zgadza się.
- Zawołać kelnera? - Nie trzeba.
W biurze powiedzieli,
że jesteś na lunchu biznesowym.
I tak jest.
Już panu mówiłem, że to nie ze mną,
ale z prokuraturą musi pan rozmawiać.
Twój klient zabił mojego syna,
a ty mu pomogłeś się wywinąć.
Tylko popatrz.
Panie i panowie,
oto pan superprawnik, Mark Rankin!
Pomógł jakiemuś pijakowi wymigać się od kary za zabicie mojego syna!
- Dobrze... - Nie dotykaj mnie!
Jeśli chcesz kogoś winić, to wiń policję i techników,
którzy 20 godzin zwlekali, by zbadać krew mojemu klientowi.
Zbudowałeś sprawę na kłamstwie.
To kłamca!
To moja praca. I jestem w niej dobry.
Idź do domu. Ośmieszasz się.
Wszystko gra.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Dalej chcesz być partnerem?
Obiecałem Dylanowi,
mojemu synowi...
Obiecałem,
że go pomszczę.
A potem...
znów się zobaczymy.
Jak do tego doszło?
Przecież nie przewrócił się na ognisko.
- On żyje! - Nie dotykaj go!
Musimy schłodzić rany i rozgrzać ciało.
Potrzebuję mokrych ręczników i coś ciepłego, żeby go zawinąć.
Uratujemy cię.
Nic ci nie będzie!
Dobrze.
Noah, jeśli mnie słyszysz, musisz pozostać przytomny.
Zabierzemy cię stąd.
Ostrożnie!
Spokojnie!
To bez sensu.
Przecież morderca nie żyje.
To nie był on.
Spokojnie. Wyciągniemy cię z tego.
Dla niego lepsza byłaby śmierć.
Chyba zwymiotuję.
Nic ci nie będzie.
Musimy to wyjąć.
Ściśnij moją dłoń.
Przepraszam.
Przetrwamy to.
To normalne, że tak rzęzi?
- Noah nie chrapie. - On nie chrapie.
Nie śpi. Wszystko go boli.
Jego układ oddechowy siada.
Potrzebuje intubacji, tlenu i dożylnych leków.
Powinien być w szpitalu, nie w leśnej chacie.
Utrzymaj go przy życiu.
- Słyszeliście? - To samolot?
Tak!
- Pomocy! - Tutaj!
- Pomocy! - Tu, na dole!
- Nie! - Widzieli nas?
Kurwa!
Machnęliby skrzydłem albo zawrócili, nie?
- Będę tędy wracać. - Jak to?
Ile tu może być lotnisk w okolicy? Niewiele.
Pewnie właśnie wracali do cywilizacji.
Może nie.
Przygotujmy się!
I jak?
Pilot powinien to zobaczyć, jak tylko wyleci znad drzew.
Takie wystarczy.
Mam pomysł.
Zróbmy trzy ogniska i wysyłajmy sygnały dymne,
żeby ściągnąć tu samoloty.
Trzeba pójść trochę dalej po zielone gałęzie, które dają dym.
- Poradzisz tu sobie sam? - Nie zapuszczajcie się za daleko.
Jest poniedziałek.
Mieli dzisiaj wracać.
Ludzie zaczną ich szukać,
a my wrócimy do naszego życia.
Niektórzy z nas mogą,
ale ci, którzy umarli, nie mają na co liczyć.
A reszta z nas...
nie będzie już taka sama.
On umiera.
I co?
- Przecież to człowiek. - Nie. To kupa gówna.
Oni zabili tę dziewczynę.
Nawet jeśli, to, co stało się im i nam, jest złe.
Masz rację.
My płacimy za to, co oni zrobili, więc on zasłużył na bolesną agonię.
Jezu, Wren.
Posłuchaj siebie.
Ten biedny chłopiec nie zasłużył na ten los.
Nikt na to nie zasługuje.
Karma się z tobą nie zgadza.
Tęsknię za hałasem samochodów,
za szopami buszującymi w moich śmieciach.
Tu jest za cicho.
Dawn! Odłóż to!
- Dawn! - Mam broń!
Co się dzieje?
Co?
- Kurwa! - Cholera!
- Pomóż mi! - Już dobrze, już dobrze!
Pomóż mi!
- Kurwa, pomagam! - Sam nie dam rady!
- Leć po pomoc! - Dobra.
- Zaraz wracam! - Leć!
- Zaraz wracam! - Idź!
Kurwa. Kurwa.
Proszę, proszę.
Kurwa!
Dawn, to ja!
Przepraszam.
O Boże!
- Przepraszam. - Boże.
- Prawie cię zabiłam. - Nie szkodzi.
Jesteś w szoku, nie martw się.
- Słyszałem strzał. - Chodź tu!
Złap z drugiej strony.
Na trzy.
- Ty wyciągniesz nogę. - Dobra.
Raz, dwa, trzy...
Już dobrze.
Złamana?
- No dobra. - Złamana?
Kurwa! Zrobiłaś to specjalnie!
Żeby sprawdzić, czy jest złamana!
Kurwa!
Kość jest cała.
Zaboli bardziej, ale inaczej wda się infekcja.
To ci się podoba,
ty sadystyczna cipo.
Kurwa!
Najgorsze za tobą.
Nie jest złamana, ścięgna są całe.
Bandaż załatwi sprawę.
Tydzień czy dwa i się zagoi.
Jeśli jeszcze będę żyła.
Jeśli umrzesz, to nie przez infekcję.
Weź dwie, mają kodeinę.
Choć tyle dobrego Glenn, czy tam Benny, wniósł do naszej wspólnoty.
Kurwa, seryjny morderca na wolności, a ja mam być ranna i na lekach?
Na pewno?
Pewnie będę tego żałować, ale tak.
Dziękuję.
Wypiorę to.
Zostaniesz ze mną chwilę?
Tak.
Jak się masz?
Wiesz...
Jak się jest z bogatej rodziny, to ludzie uważają, że wszystko masz
i niczego ci nie trzeba.
A kiedy ludzie myślą, że nic ci nie trzeba,
to cię ignorują.
Nikt cię nie szuka.
Ty mnie szukałeś.
Dziękuję.
Zawsze będę cię szukał.
Zostań tu ze mną.
Nie chcę tu umrzeć.
Ochronię cię.
Obiecuję.
Kiedy ostatnio spałaś?
Jestem przyzwyczajona.
Idź się zdrzemnąć.
Musisz być wypoczęta.
Ta dziewczyna.
Zabiliście ją?
Może to był wypadek,
a może coś więcej?
Pytasz, czy jestem mordercą?
Albo Dawn?
I czy tak sobie...
zabijamy twoich i naszych przyjaciół?
Ktoś to robi.
Peter...
Zabiliście ją?
Peter!
Jestem przy tobie.
Zrzuć winę na mnie.
Co?
Zrzuć winę na mnie.
Powiedz, że to byłem ja.
- Talvinder... - Przestań.
Napadłem na nią.
To moja wina.
Moja.
To prawda?
- Miałeś mnie chronić. - Przepraszam.
Obiecałeś.
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Jedno z nas jest mordercą.
Wszyscy to wiemy.
Keiro, dołączysz do nas?
O co chodzi?
- Noah mnie potrzebuje. - Usiądź na chwilę.
Wiecie, że w poprzednim życiu byłem prawnikiem.
Jednak nie wiecie,
że bardzo hojnie mi płacono,
żebym był twardym sukinsynem.
Uwielbiałem tę grę.
To mnie podniecało, bo byłem świetny.
Nie będę siedział bezczynie, czekając na pomoc.
Wykorzystam moje umiejętności
i wszystkich was przesłucham,
aż ustalę, kto jest mordercą.
Bawisz się w adwokata czy w sędziego?
To popieprzone.
Dlaczego to ty masz pytać?
A może to ty jesteś mordercą?
Tego nie wiecie.
Ta wspólnota tak nie działa.
Nie przesłuchujemy się na czyjeś żądanie.
Czy tak się obawiasz pytań,
bo sama właśnie torturowałaś
i zabiłaś niewinnego człowieka?
Nie stawiam się ponad wami.
Doświadczenie mówi mi, że przeżyjemy tylko,
jeśli znajdziemy mordercę i powstrzymamy go lub ją
przed kolejnym morderstwem.
A jeśli odmówię?
Twoje prawo.
Ale to się wyda podejrzane.
To tak teraz jest? Nie idziemy za stadem, to jesteśmy winni. To faszyzm.
Jeśli to zrobimy, musisz wziąć w tym udział.
Nie jesteś temu przeciwny?
Ma rację. Jesteś tak samo podejrzany.
Głosujmy.
Żadnych więcej głosów!
Nie będziesz za nas decydował!
Dobrze.
Dawn będzie reprezentantem gości.
A ja reszty.
Gdy ja skończę przesłuchiwać was, ona przesłucha mnie. Uczciwe?
- Dam radę. - To ustalone.
Idę po Dawn. Keiro, zacznę od ciebie.
Świetnie.
Gdzie byłaś, gdy zginęła Andi?
- W pokoju. - Sama?
To ty ostatni widziałeś ją żywą.
Tak, byłam sama. Czytałam.
Nie mam świadków, ale myślałam,
że moje słowo jest coś warte.
Zanim tu przybyłaś, byłaś pielęgniarką.
Tak.
Znasz się na nożach i nie przeszkadza ci krew.
Nie zabiłam ich.
Dlaczego rzuciłaś pracę?
- Keira? - Co to ma do rzeczy?
Nie wiem, ale gdyby to była błahostka, powiedziałabyś.
Czyli to było coś ważnego.
Musisz mu odpowiedzieć.
Na mojej zmianie zmarła pacjentka
przez coś, co zrobiłam.
- Celowo? - Nieumyślnie.
Jak zmarła?
Ja...
Byłam na dyżurze...
od trzynastu godzin.
Przywieźli pacjentkę...
i popełniłam idiotyczny błąd.
Wstrzyknęłam potas, zamiast podać go w kroplówce.
Zanim się zorientowałam, było za późno.
Już nie żyła.
Nie zwolnili mnie.
Po prostu...
nie mogłam już tego robić.
Byłam zagubiona.
I przyjechałam tutaj.
Zacząłem od ciebie,
bo masz medyczną wiedzę potrzebną do tych zabójstw.
Ale to, czego ci brak, to motyw.
Mogę już iść?
Poproś kolejną osobę.
Jeśli nie zadacie obraźliwych
lub tendencyjnych pytań, to może odpowiem.
Mam się otworzyć i podzielić tym, w co wierzę?
Dobra.
Nigdy cię nie lubiłem.
Od samego początku.
Przejrzałem cię, jesteś aroganckim gnojem!
- Judith! - Bzdura.
Usiądź, proszę.
Wszyscy jesteśmy nabuzowani.
Przyjazd osób z zewnątrz cię zdenerwował.
Prawda?
To nie znaczy, że kogoś zabiłam.
Naszych przyjaciół.
To niedorzeczne.
Czyżby?
Nic o tobie nie wiem.
Dopiero tu przyjechałaś.
A jedyne, co wiem, to że zachowujesz się jak matka wilczyca.
Taka zen, w zgodzie ze światem,
ale czy tak naprawdę jest?
- To niedorzeczne. Idę stąd. - To uzasadnione pytanie.
Kim byłaś wcześniej?
Wiesz, kim jestem.
Dlaczego masz klonazepam?
Dałaś to wczoraj Renée. To lek na receptę.
Mam problemy ze snem.
I ktoś ci to przepisał na bezsenność?
Daj spokój. To silny lek.
Nie łyka się go jak aspirynę. O co tak naprawdę chodzi?
Dawn cię nie zna, ale ja tak.
Oto, co wiem.
Tyle powiedziałaś.
Straciłaś miłość swojego życia.
On cię zostawił,
a ty miałaś załamanie nerwowe.
Ale czy to cała historia?
Cała historia?
Próbowałaś się zabić?
Wiem, że się tniesz.
- Wszyscy to wiemy! - Zamknij się.
Jeden kryzys dzieli cię od zanegowania swojego istnienia.
- Mark! - Czy ich przyjazd...
strącił cię w przepaść? Zabiję ich i siebie?
Jestem silniejsza niż byłam, gdy tu przyjechałam.
Wykorzystujesz moją przeszłość.
Chcesz mnie wyprowadzić z równowagi.
Projektujesz na mnie swoją podświadomość!
Nie zgadzam się. To twoje bagno!
Renée.
Te lasy są jak twoje podwórko.
Sprawnie posługujesz się piłą i świdrem.
Jak połowa osób w tym domu.
Po co zabijałabym Antoine'a?
Dla pieniędzy.
Jakich pieniędzy?
Jako twój mąż miał prawo do połowy zysków ze sprzedaży ziemi,
mimo że nigdy nie skonsumowaliście małżeństwa.
Gówno o nas wiesz!
To nie było konwencjonalne małżeństwo, ale się kochaliśmy!
Umarłabym dla niego.
I zabiłaś dla niego. Nie zapominajmy.
Droga J.
„Przy tobie straciłem nad sobą panowanie.
Mogę jedynie tłumaczyć się tym, że staram się być silny i odważny.
I że nie pozwalam sobie na strach.
Wyżyłem się na tobie.
Wybacz mi.
Twój Wren”.
Moja kolej?
Opowiedz mi o tej dziewczynie, z którą pracowałaś.
To był wypadek.
Dlaczego tu wróciliście? Proszę, nie kłam.
By... zabrać stąd jej ciało,
zanim rozpoczną budowę ośrodka.
Czyj to pomysł?
Mój.
Talvinder nie była słodką, bezbronną ofiarą.
Była okrutną manipulantką. Nie obchodziło jej, kogo rani.
- Więc zasłużyła na śmierć? - Tego nie powiedziałam.
Tak to słyszę. Zabiliście ją i ukryliście gdzieś jej ciało.
- Nie słuchasz. To był wypadek. - Wypadek...
który ukrywacie od pięciu lat!
Co to ma być? Dlaczego to robisz?
Twierdzisz, że Talvinder była okrutną manipulantką.
- Tak było. - Była tak okrutna,
że zrzuciliście ją z klifu lub utopiliście w jeziorze przypadkiem?
- Odpierdol się. - Skąd mam wiedzieć,
że to nie ty zabiłaś swoich i moich przyjaciół, żeby to ukryć?
Że rozładowałaś akumulator i przywiozłaś broń?
Jaką mam pewność?
Peter, teraz ty.
Nie. Pieprzę to.
Tylko wszystkich zdenerwowałeś,
- a niczego nie ustaliłeś. - To prawda.
Tym zachowaniem niszczysz resztki tej wspólnoty.
Ktoś tu nas morduje...
jednego po drugim.
To przez ciebie. I Antoine'a.
Słucham?
Przyjechałam tu znaleźć spokój.
Tak się stało. Ale potem wpuściliście tu obcych i wszystko wyszło na jaw:
zamordowani ludzie,
dziewczyny pogrzebane w jaskiniach. Wspólnota obraca się przeciwko sobie.
- To twoja wina. - Judith...
To koniec.
- Boisz się pytań? - Mów, co chcesz.
Mark.
Skończymy, kiedy ja tak powiem.
Odłóż broń, do cholery.
- Mark... - Kiedy ustalę, kto jest mordercą!
- Mark. Oddaj mi broń. - Jak ustalę.
A teraz do pokoju i odpowiedz na pytania!
On się dusi. Błagam!
Mój przyjaciel umiera.
Albo mnie zastrzel,
albo zabieraj tę broń.
Nie umieraj!
Przykro mi.
Broń.
- Dawn. - Broń.
To nie byłem ja.
Tylko twój okrutny bliźniak?
Racja. To byłem ja.
Od lat staram się zapomnieć
o tej części mnie.
Myślałem, że już jej nie ma.
Chciałem tu odnaleźć spokój.
Myślałem, że wiem, kim jestem.
Że mogę wierzyć w swoją dobroć.
- Ale to było kłamstwo. - O czym ty mówisz?
Byłem typem, który zajmował się wszystkim.
Niczego się nie bałem.
Niczego.
Aż pewnego dnia...
zostałem postrzelony z powodu czegoś, co zrobiłem.
Kobieta, na której mi zależało...
Oto kolejne kłamstwo.
Miałem ją gdzieś.
Wykorzystywałem ją do seksu.
Byliśmy w restauracji.
Ktoś strzelił jej w tył głowy,
a jej krew i części mózgu wylądowały...
w moich ustach.
Tak po prostu przede mną umarła.
A ja tylko myślałem,
jak to dobrze, że to nie ja.
Zrobiłbym wszystko, żeby się ochronić.
Kłamałbym, oszukiwał, kradł, zabijał, niszczył.
Pozwoliłbym umrzeć niewinnej dziewczynie zamiast mnie.
Myślałem, że tamtego typa już pochowałem,
ale dzisiaj wstał z martwych.
Dlatego musisz mi oddać broń.
Nie wiem, do czego ten koleś jest zdolny.
Ale wiemy, do czego jesteś zdolna ty i twój kumpel.
Nie. Póki nie przyjdzie pomoc, ja mam broń.
- Przyszłaś po przeprosiny? - Przekroczyłeś wiele granic.
Ale na razie potrzebuję twojej pomocy.
W czym?
Weź broń.
Po co tu jesteśmy?
- Renée, odpowiadaj! - Musimy coś sprawdzić.
To nie odpowiedź.
- Mów albo wracam. - To pewnie nic takiego.
Co?
Ktoś, nie powiem kto, powiedział coś, o czym nie powinien był wiedzieć.
- O czym? - O przeszłości.
Kiedy to miejsce było obozem.
Po Glennie... muszę się upewnić. Muszę być czujna.
OBÓZ MOTEGA LATO 2011
DWA LATA WCZEŚNIEJ
Jesteśmy wspólnotą wegańską. Staramy się być.
Czasem się złamię dla dobrego burgera.
A to Judith, nasza matka wilczyca. To Mark.
Mark Rankin.
Lubię się przytulać. Nie szkodzi?
- Nie. - Witaj, Mark.
Dziękuję wam.
Naprawdę dobrze się tu czuję.
Jest coś wyjątkowego w tym miejscu.
Szukałem czegoś...
Poczucia bezpieczeństwa.
I czuję, że je znalazłem.
To poruszające.
To nasz wspólny dom.
Już dobrze.
Możesz czuć się przygnębiony. Przetrzymamy to wspólnie.
Dziękuję.
OBÓZ, LATO 2012
Andi, witaj z powrotem na naszym obozie!
Stań prosto, robimy zdjęcie.
Może z uśmiechem? Powiesz „ser”?
Jasne. Ser!
Zrobimy jeszcze jedno zdjęcie. Na tym przypominam Jabbę.
Jeszcze raz.
Lekko w prawo. Super.
Lepiej wyglądałabyś z uśmiechem. Uśmiechniesz się?
Jasne.
Wiesz, co robić.
Zawsze dobrze wychodzę na zdjęciach. Do dzieła.
Powiedz „ser”.
Jak się nazywa ser wyrzucony za burtę?
Ser topiony.
To był żart.
Susan, pora na zdjęcie.
- Powiedz „ser”. - Fromage .
Chryste.
Wszystkim robimy zdjęcie.
Pieprzyć to.
- Chcesz pracować na obozie czy nie? - Tak.
To stań do zdjęcia.
Renée!
Jedź za moim głosem! Potrzebna nam pomoc!
Tutaj!
O nie!
Wszystko dobrze! Potrzebna nam...
Napisy: Marta Skowronek