NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
O Boże!
Co się dzieje?
Mam rozłożyć namioty na dzisiejszą noc pod gwiazdami,
ale nie wiem, jak to działa.
- Gdzie to się wsadza? - Źle to robisz.
Ta rurka idzie do drugiej części kopuły.
Też jesteś zajęty.
Jakoś sobie poradzę.
Robię 21 zestawów do budowania karmników na jutro,
ale kilka minut mnie nie zbawi.
- Złota rączka? - Tak.
Bez przechwałek, ale jestem mistrzem karmników.
Mężczyzna, który potrafi coś zbudować,
pociąga i kobietę, i jaskiniowca w każdej z nas.
- Już tak późno? - Coś się stało?
Za pięć minut mam poprowadzić wędrówkę.
Może mógłbyś... Nieważne.
To ja jestem dzisiaj zakręcona.
- Zacznę chociaż... - Błagam.
- Ocaliłbyś mnie. - Spoko.
Idź wędrować, ja zajmę się rurkami.
Dziękuję.
- Jesteś bohaterem. - Pół-człowiek, pół-cud.
Jesteś cudowny.
Wynagrodzę ci to.
Dziękuję!
Dobry początek.
Dziewczyny, która ma piwo?
Poproszę, bo mam już wolne.
Nie budujesz dzisiaj karmników?
Jak skończę tutaj.
Pomagam Talvinder.
Powinni uczyć nowych opiekunów, jak rozpalać ognisko
- i rozkładać namioty. - Robią to na orientacji.
Masz rację. Potrzymaj to.
To jak partia szachów.
Robię ruch, potem Talvinder robi swój, ja kontruję,
ona kontruję, ja kontruję jej kontrę.
W końcu zagonię królową do kąta w miłosnym szach-macie.
Idź do okulisty.
Niby po co?
Bo masz zwidy w kwestii ciebie i Tal.
Ona się tobie podoba,
ale ty jej nie.
Sam idź do okulisty.
Moja ostrość widzenia wynosi 20/20.
Lepiej. Nawet 20/30. Albo 30/20. Które lepsze?
Przyjrzyj się rzeczywistości
i zapomnij o niej.
Zapomnieć...
Zapomnę, że kiedyś nie była moja.
Chciałeś mi rozwalić czaszkę, skurwielu?
- Jeszcze się bawimy, co? - Nie!
Chcesz się bawić? Wrzeszcz, ile sił.
Ty kupo gówna!
- Wiesz, kto to jest? - Nie.
Trzymaj.
Co robisz?
A jak myślisz?
Renée mi to dała.
WIĘZIENIE W NORTHAVEN
Peter.
- Peter! - Co?
Niemożliwe.
Wiesz...
Ci ludzie w domu...
oni tylko gadają i gadają.
Jadaczki się im nie zamykają.
Wiesz, jak bardzo chciałem przetrącić Renée kark?
A Antoine? Ale ja go nie znosiłem.
I ta szurnięta dziwka, Judith, z jej kryształkami i ohydnymi babeczkami.
Obleśne!
Miałem zamiar przeczekać jedną zimę i stąd zwiać.
Nadejdą roztopy i spadam.
Nie chciałem nikogo krzywdzić.
Ich nie znosiłem,
ale ciebie polubiłem.
Od początku cię lubiłem.
Tak mi przykro.
To była bezsensowna śmierć.
Chciała tylko pomóc wszystkim wydostać się stąd.
Zaczęło się od tych obcych.
Ostrzegałem, że to niebezpieczne.
Teraz otworzyliśmy puszkę Pandory.
Kto jest następny?
Wren, posłuchaj mnie.
Nie mów tak przy innych. Wystraszysz ich.
Nie chcesz, by się bali.
- To był czerniec. - Jest bardzo trujący.
Miska Megan była tego pełna.
Wyglądam, jakbym się znała na roślinach?
- Uczyłaś się tego na obozach. - Zapomniałam.
Tak jak wiedzy z liceum i jak zaparkować równolegle.
Dawn...
Zrozum, skąd się biorą te podejrzenia.
Ale to Antoine zebrał w lesie tę trującą roślinę, prawda? Nie ja.
Nie zabiłam Megan.
Nie zabiłam jej.
- Glenn to nie Glenn. - Co?
Prawdziwy Glenn jest w zamrażalniku kampera.
Osoba, którą nazywaliśmy Glenn, jest zabójcą.
Masz dowód? To całkiem wygodne.
Możecie w to nie wierzyć, ale Keira i ja to widzieliśmy.
Ten koleś dopadł Noah, musimy ich znaleźć.
A może zabójca zabił tamtego i zwalił na Glenna?
Któreś z nas będzie następne.
Nie wiem, czy będzie ze mnie jakiś pożytek w tej śnieżycy.
Nie możemy wszyscy pójść. Kilka osób musi pilnować domu.
Renée z tobą zostanie. Miała trudny dzień.
- Zostawię wam broń. - Nie potrafię jej użyć.
Wyceluj i strzelaj.
Nie wiem, czy potrafię.
Mógłbym się przydać, ale nie chcę ich tutaj zostawiać.
- Może ja zostanę. - Idź. Zajmę się tym.
Judith, musisz się bronić.
- Mogę potrzymać? - Daj jej broń.
Proszę.
Brawo.
Idź, Keira.
Nic mi nie będzie.
Znajdźcie go.
- Kładź się. - Nie, nie.
- Nie. - Już dobrze.
- Nie. - Nie rób scen.
- Nie! - Już dobrze.
Ty skurwielu!
Skurwysyn!
Kurwa!
Noah!
Gdzie jesteś, ty dziecinny dupku?
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Skłamałaś. Oszukiwałaś nas
i manipulowałaś, żeby coś zdobyć.
- Przykro mi. - Bo co?
Bo narobiłaś tyle gówna? Bo cię przyłapaliśmy?
Nie wiedziałaś, że nie uwodzi się cudzego chłopaka?
Nie myślałaś o niej, gdy dawałaś dupy Peterowi?
- Daj spokój. - Nie.
Serio jej teraz bronisz?
Zostałaś osądzona.
Pora na karę.
Że co?
Myślałaś, że skończy się na pogadance?
Naiwna dziwka.
My,
twoi byli przyjaciele, skazujemy cię na samotną noc
w tym lesie, bez niczego.
- Nie zgodziłem się na to. - Ale my tak.
Tal posiedzi sobie i przemyśli swoje poczynania.
To żart? Zamarznę tu na śmierć.
Tak. Nie będzie ci się za wygodnie spało.
Noah, błagam, nie każ mi tu samej zostawać.
Wiesz, że nie jestem taka, jak mówią. Wiesz to!
„Noah, błagam, nie zostawiaj mnie tutaj”.
Proszę cię.
Dość.
Wstawiałem się za tobą.
W kółko.
Dość tego.
Zraniłaś wiele osób.
A to twoja nagroda.
Kto jest za tym, by Talvinder spędziła tu sama noc?
Nie!
Żartujecie sobie, prawda?
Nie możecie mnie tu zostawić!
Poczekajcie!
- Noah! - Gdzie jesteś?
Noah!
Co to było?
Noah, to ty?
Jeśli mnie słyszysz, idź za moim głosem!
Pomocy! Pomocy!
- Noah! - Pomocy!
Pomocy!
- Noah! - Pomocy!
Podnieście go!
Wiatr się wzmaga.
Ta śnieżyca szybko nie przejdzie.
Powinni już wrócić.
Może go znaleźli?
Może to była pułapka i wszyscy nie żyją,
a my tu siedzimy i czekamy...
To tylko wiatr.
Pójdę sprawdzić.
Chcesz broń?
Nie.
Nie mogę.
Nie dam rady.
Nie powinniśmy się rozdzielać.
- Jestem pewna, że... - Że co?
Ja już niczego nie jestem pewna.
Jestem zmęczona samotnością,
strachem.
Antoine był pewny siebie, nawet kiedy nie powinien.
Gdzie on teraz jest?
Renée...
Wszystko będzie dobrze.
Obiecujesz?
Tak.
Wren!
Jedna wegańska kurwa leży, druga do odstrzału.
Głośne to twoje jogińskie sapanie.
- Nie! - Rzężysz jak pociąg towarowy!
Nie rób tego.
Myślisz, że tego chcę?
Nie chcę.
To ten mały kutas wszystko spieprzył.
Judith...
Lubię cię. Może spotkamy się w innym życiu.
Ty kurwo!
- Powtórz to, chory kutasie! - Nie zabijaj go.
Nie zabijaj go!
Najpierw ten popapraniec powie mi, czemu zabił Antoine'a.
- Pierdol się! - Morda, psie!
Keira niedługo tu przyjdzie. Może usiądziesz?
Chyba nie dam rady.
Cały ten czas...
myślałem, że to jakiś serial,
że zaraz wpadną tam gliny.
Że ktoś...
wpadnie i mnie uratuje...
Ale nikt się nie pojawił.
Keira?
Kto to?
Kto tam jest?
Dość tych wygłupów.
Kto to?
Kto to? Dość tych zabaw, kurwa!
- To nie Keira. - Chryste.
Ty skurwielu.
Przywiązaliście mnie do krzesła tyłem do drzwi i się zakradacie?
To nie jest śmieszne!
Mam jeść oczami?
Nie ma w tym mięsa.
- Wody? - Chcę wody,
a to jakieś trociny Renée.
Odpowiesz na kilka pytań.
Benzyna, którą spuściłeś ze skuterów,
gdzie ona jest?
Gdybym mógł wskoczyć na skuter i stąd spieprzać, zrobiłbym to.
Zatrułeś też inne jedzenie?
Zatrułem?
Kto został otruty?
Masz wspólników?
Nie jestem zabójcą.
Zabiłeś Glenna.
Tego prawdziwego.
Czyli ty jesteś...
Benny Ironside.
Cóż, Benny,
nie jestem lekarzem, ale wiem,
że jak nie weźmiesz leków, to będzie źle.
Zapytam jeszcze raz.
Masz wspólnika?
Śmierć Glenna...
to był przypadek.
Mówię prawdę.
Marnujesz mój czas.
Udawałem Glenna, bo musiałem się ukryć.
Po co miałbym to schrzanić? Co by mi to dało?
Seryjnych morderców nakręca moc.
Sadyzm w dużej mierze ich napędza. Widzieliśmy, co zrobiłeś Noah.
Nie jestem seryjnym mordercą! Nie zabijam dla zabawy.
Inaczej po co bym tyle z wami wytrzymał?
Gdybym był seryjnym mordercą, powybijałbym was pierwszego dnia.
I już.
Pamiętaj,
że to się zaczęło, gdy oni się pojawili.
Wiesz to.
To musi boleć.
Glenn mnie zaskoczył.
Słyszałem cię.
Pomogę ci.
Przepraszam.
Nie.
Nie jesteś z kamienia.
Nie przepraszaj. Przy mnie nie musisz udawać.
Grunt, że nic ci nie jest.
Dziękuję.
Podnieś ręce, ile możesz.
Wiem.
Wszystko dobrze.
Będzie dobrze.
Ostrożnie.
To boli.
Został zgwałcony.
Glenn go zgwałcił.
Rozgrzejmy tu.
Ja...
Chcę do łóżka. Jestem zmęczony.
Umyję cię i pójdziesz do łóżka.
Obiecuję.
Już dobrze.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Poczekajcie!
Nie zostawiajcie mnie tu. Jest ciemno!
- Nie spędzę tu nocy! - Nie?
Gdyby Noah nie rozpalał za ciebie każdego ogniska,
to teraz sama byś potrafiła.
Szkoda, że nie nauczyłaś się orientacji w terenie.
Błagam! Błagam!
- „Błagam”! - „Błagam, Noah, błagam”.
Wystarczy.
- Powinna z nami wrócić. - Chryste, Peter.
Mała rada.
Może zamiast martwić się o tę kurwę, pomartwiłbyś się o swoich niby-kumpli?
O czym ty mówisz?
„Noah, ona się tobie podoba, ale ty jej nie. Zapomnij o niej”.
„Bo ja pukam ją zdradzieckim chujem”. Tego już nie dodałeś.
Zdecyduj się.
Jesteś z nami?
Bo jak nie,
to zostań z tą dziwką na noc.
Ja się zgadzam.
Wrócimy jutro.
Spróbuj wyhodować sumienie.
Dobranoc.
Peter, jedziemy.
Ty mnie osądzasz, Susan?
A co z tobą?
Co z Marcie Ray?
Już nie czujesz się taka lepsza, co?
Jedziemy.
Do zobaczenia, frajerko.
- Kto to Marcie? - Susan chodziła z nią do liceum.
Zabawiały się razem,
Susan wygadała szkole, że Marcie jest lesbą. I co dalej?
Morda, Tal!
Marcie powiesiła się w szafie.
Tragikomiczne, jakby się nad tym zastanowić.
To prawda?
Pyta dziewczyna, która sypiała z ojczymem, żeby odegrać się na matce.
Tego bym nie zmyśliła!
A co z Andi?
Biedna Andi sprzedawała dragi, by zapłacić za szkołę.
Nieźle! Nikt nie domyśliłby się, że dilujesz!
Wystarczy!
Mam haki na was wszystkich.
Z imionami i szczegółami.
Jeśli mnie nie zabierzecie,
to obiecuję, że wygadam wasze sekrety każdemu, kto mnie wysłucha!
Zrobię to.
Kurwa.
Wiesz co? Miałam cię za przyjaciółkę, ale jesteś zwykłą kurwą.
Czyli coś nas łączy.
- Dobra, wsiadaj. - Nie!
Ona z wami pogrywa, tak jak pogrywała ze mną.
Pieprzyć to i ją.
Na mnie nic nie masz.
To prawda.
Nic nie mam na ciebie, bo jesteś żałosny.
Skoro mówimy otwarcie, serio myślałeś, że mogłabym z tobą być?
Serio?
Koleś, który co wieczór spuszcza się w skarpetkę, to szczyt moich marzeń.
Zamknij się!
- On na pewno kłamie. - Nie wiem.
Wszystko, co mówił, brzmiało prawdziwie.
Chyba naprawdę nie wiedział, że Megan otruto.
Łatwo mówić. Ale...
Zamordował Glenna, wsadził do zamrażarki, podszył się pod niego.
Miał powód.
Musiał zniknąć. Tu nie ma motywu.
Coś jest nie tak.
Chcesz powiedzieć, że mamy go puścić?
Nikt tego nie chce.
- Ale jeśli nie jest mordercą... - Nie!
Zamordował człowieka, zgwałcił i torturował Noah!
Co teraz?
Glenn może nie jest seryjnym mordercą, ale zabił kogoś.
Trzymamy go pod kluczem, aż przybędzie pomoc?
Nie wiem. Tam jest wystawiony.
To może dobrze.
Będzie przynętą.
Znów te zabawy, Mark?
Nieśmieszne.
To nie Mark.
I uwierz mi, to nie zabawa.
- Dlaczego zabiłeś Antoine'a? - Przysięgam, że to nie ja.
Antoine był najlepszym człowiekiem, jakiego znałam.
Zawsze podejmował ryzyko, pozwalał sobie na słabość.
Był odważny.
Całe życie walczył z takimi dupkami.
A miałem cię za taką pacyfistkę.
Zapytam ostatni raz.
- Zabiłeś go? - Nie! Chryste!
Ty szalona suko, Chcesz rozmawiać o cudownym Antoinie?
Dobra.
Pomyślmy.
Miły typ, ciepłe ręce, ale wiesz co?
Nie rozumiem jednego w waszym związku.
Oboje byliście boidudkami? O to chodziło?
Tak się bałaś pieprzyć kobietę, że zadowoliłaś się miękkim kuśkiem?
Zamek się zaciął.
A na ślubie oboje mieliście bukieciki?
Ty pewnie miałaś róże, a on tulipany, co?
Mam rację?
Szkoda, że nie zakrztusiłeś się, gdy pożerałeś Antoine'a.
To byłaby piękna śmierć.
Nigdy ci nie powiedziałem, jak smakował.
Jak cielak.
Taki soczysty, idealny!
Trochę się ciągnął, ale to dlatego, że źle go usmażyłem.
I tak był przepyszny!
Ty kutasie!
Ty dziwko!
Zniszczę cię!
Wyrwę ci serce i rozszarpię na strzępy!
Renée!
Renée! Przestań!
Kurwa!
Masz poczuć skruchę.
Chętnie, ale nic nie zrobiłem!
Torturowałeś tego chłopca i zabiłeś...
Chryste!
Teraz coś czujesz?
Musisz się skupić i poczuć to, co trzeba.
- Co ona mu robi? - Powoli go zabija.
Wyciągnijmy drzwi z zawiasów.
- Mark? Nic ci nie jest? - Nie.
Nie dam rady. Przepraszam.
Nie dam rady.
Muszą być jakieś inne drzwi.
Są z tyłu.
Ale pewnie przysypane śniegiem.
Pójdę po łopatę.
Powiedz to.
Powiedz.
„Zabiłem Antoine'a”.
Nie. Nie zabiłem twojego męża, ty ocipiała lesbo!
Powtórz to.
- Błagam. - Jeszcze raz.
Zabiłeś Antoine'a?
Zabiłem. Zabiłem.
Błagam, przestań.
Nic ci nie jest?
Co się dzieje?
Nic ci nie jest?
Będzie dobrze.
Co czujesz?
Powinieneś powiedzieć, że ci przykro.
Przykro mi.
Chcę ci uwierzyć.
Ból nas zmienia.
Zmienił mnie.
Ale nie czuję wyrzutów sumienia.
Jeszcze nie.
Kiedy poczuję,
że naprawdę żałujesz tego, co zrobiłeś,
to się skończy.
Przepraszam, Renée.
Naprawdę...
mi przykro.
Antoine...
był wyjątkowy,
a ja na to zasłużyłem.
Dziękuję.
Dobrze.
- Renée! - Otwórz drzwi!
Nie rób tego!
- Otwieraj! - Renée!
Błagam!
- Renée! - Przestań!
Już dobrze.
To koniec.
Już dobrze!
Już nikogo nie zabijesz.
Musimy być ostrożni, aż będziemy pewni, że jesteśmy bezpieczni.
Śpimy na zmianę.
Nikt się stąd nie rusza.
Będę pierwszy.
Pierdol się.
Halo?
Peter?
Nie mogliście spać, co?
Ogrzeję się tylko przy ogniu i idę spać.
Jeśli mogę.
- Pokaż cycki, ty dziwko! - Złaź ze mnie!
Nie!
- Noah! - Morda!
- Nie! - Boże!
Co ty, kurwa, robisz?
Ktoś ci musi dać nauczkę!
Przecież tego chcesz!
- Nie! - Tego chciałaś!
- Przestań! - Co z tobą nie tak?
Nic ci nie jest?
- Nie zbliżajcie się do mnie! - Nic ci nie jest?
Jak mogłeś coś takiego zrobić?
Bo cię upokorzyła?
Zraniła?
- Nie muszę ci się tłumaczyć. - Milcz!
Boże!
Może jej się coś stać. Musimy ją znaleźć.
Talvinder! Talvinder!
Tal! Czekaj!
Kurwa.
On nie żyje?
Jesteśmy bezpieczni?
Nie wiem.
Gdzie jest Noah?
Obudziłeś się?
Noah!
Noah nie ma w pokoju.
Zasnąłem, nie wytrzymałem.
Może poszedł odetchnąć?
Może nie mógł spać i wyszedł?
Widziałaś jego nogi?
Nic mu nie jest.
Nam też nie.
Morderca nie żyje, jesteśmy bezpieczni.
- Znajdę go. - Nie idziesz sam.
Jak wrócimy, musimy coś z nią zrobić.
Jest niebezpieczna.
Nie! Nie!
Noah...
Peter?
Odwróć go.
To Talvinder.
Napisy: Marta Skowronek