NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROK WCZEŚNIEJ
Mała rada.
Powinieneś spróbować być mniej spięty.
Nie jestem spięty.
Tak? W takim razie jesteś idiotą.
Te chuje zjedzą cię tu żywcem.
Myślisz, że jestem świeżynką?
Mnie byś oszukał.
- Ile masz do odsiadki? - Nie wiem.
Nie wiesz?
- Tego jeszcze nie było. - Daj mi pomyśleć. Jakieś 302 dni.
- Dzięki za przypomnienie. - Nie unoś się.
Mówię tylko, że lepiej się tu z kimś zaprzyjaźnić,
bo inaczej czekają cię trudne dni.
Nie trzeba, dzięki.
Nie trzeba?
Zabawne, przypominasz mnie, gdy tu trafiłem.
- Tak? - Tak.
Niech zgadnę. Na zewnątrz jesteś panem na włościach.
Ale tutaj wszystko się zmienia.
Tu musisz gdzieś srać.
Nie zabrałeś ze sobą zamku.
Nie masz armii.
Widzisz, amigo ...
Tutaj jesteś sam.
Nagi i bezbronny.
I co robisz? Dobrze, że pytasz.
Musisz odbudować zamek.
Cegła po cegle.
Zebrać nową armię.
Zaprzyjaźnić się.
Nie ma nic za darmo.
Co z tego będziesz miał?
Oczywiście większą armię.
Renée...
Nie musisz na to patrzeć.
Dowiem się, kto ci to zrobił. Przysięgam.
Przepraszam.
Okej, Renée.
Już dobrze. Położymy cię do łóżka.
Prześpisz się. Potrzebujesz tego.
Jak to się może dziać?
Może to nieprawda?
Może ja tylko śnię?
Nie rób tego.
Musisz odpocząć.
Położyć się i zasnąć.
Był tu rano, a teraz go nie ma.
Wiem.
Będzie dobrze.
Daj mi to, odstawię tutaj. Będziesz je widzieć.
Proszę.
Mam coś dla ciebie.
Co to?
To niezgodne z zasadami, ale pomaga mi spać.
I nie tylko. Weź dwie.
Zaśniesz.
Weź.
Proszę.
Tak jest.
Połóż się.
A jak się obudzisz,
dowiemy się, kto mu to zrobił.
Dobrze.
Tak mi przykro.
Znaleźliśmy to obok ciała.
Wzięłaś pistolet, by się bronić,
więc się broń.
Klonazepam to środek uspokajający.
Judith mogła mi powiedzieć.
- Renée jest w szoku. - A jeśli będzie musiała uciekać?
Razem z nami wszystkimi? Chcesz ją nieść?
Jeśli trzeba będzie uciekać, będę uciekał.
Kto nie nadąży, ich strata.
Ty i ucieczka. Dobre sobie.
Ale jesteś zabawny.
Pan dowcipniś, co? Może kanibalizm też cię bawi?
To jakiś chory odpał milenialsów?
To, że wyrzygałem najmilszego znanego mi człowieka,
na pewno cię bawi!
Pewnie ty go obrobiłeś.
- Masz dowód? - Nie ma. Po co miałbym go zabijać?
Dlaczego do niego strzelałeś?
- To był strzał ostrzegawczy. - Gdzie byłeś, gdy Antoine zginął?
To szaleństwo.
- To proste pytanie. - Ten koleś ze mną pogrywa.
Nawet nie jest tym, za kogo się podaje.
O czym ty mówisz?
Coś wam pokażę.
Patrzcie.
To było tutaj.
- Co było? - Tabletki.
Na jakiegoś kolesia...
Benny'ego jakoś tam. Nie wiem.
- Były tu! - Kolejne wejście pana dowcipnisia.
Nie kumam tego żartu.
Jest! Mówiłem!
Glenn Morgan. Pantoprazol.
To na refluks.
Lekarze każą mi zrezygnować z glutenu, ale uwielbiam węgle.
- Zawsze się na nie skuszę. - Nie.
Szukałem środków przeciwbólowych. W jego szufladzie
były tabletki dla innego kolesia.
Przysięgam na matkę, że nie zmyślam.
Peter, wierzysz mi, prawda?
Peter!
Wierzę ci.
- Dziękuję. - A ja nie.
Zostań tu, póki się dowiemy, czy to prawda.
Zaraz. To mój kumpel.
Może spać, czytać książkę, ale nie wychodzi stąd.
- Nic nie zrobiłem. - To chwilowe.
- Nic nie zrobiłem. - Noah!
Graj drużynowo.
Będziemy bezpieczniejsi, jeśli tu zostaniesz.
To kompletna bzdura.
JESTEŚMY JEDNOŚCIĄ
Cześć, Judith.
Nic ci nie jest?
Nie.
Co się dzieje w twojej głowie?
Chodzi o to...
To taki koszmar.
To miało być bezpieczne miejsce.
Jest bezpieczne.
Judith.
Jest.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Obiecuję.
Peter!
Stój!
Zabierzcie te łapy!
- Kim jesteś? - Nazywam się Megan McAllister.
Wędruję po parku narodowym.
Jest zima. Nikt nie wędruje, bo zamarza.
- Co robisz? - Zobacz, co tam znajdziesz.
- Renée! - Zrób to.
Znam te lasy jak własną kieszeń.
Siedem lat wędrowałyśmy tym szlakiem z Gail.
Mówiłaś, że jesteś sama.
Moja przyjaciółka, Gail zmarła latem na białaczkę.
Wędruję dla niej.
- Dlaczego mi nie wierzycie? - Mogą być we dwójkę.
Gdzie ona jest? Czeka gdzieś na nas?
Co? Moja przyjaciółka nie żyje.
Co z wami jest nie tak?
Szpiegujesz na moim terenie,
- a ja nie wiem dlaczego. - Nie szpiegowałam was!
Co to ma być?
Po prostu sobie pójdę. Od razu.
Renée, odbija ci.
Niech się wszyscy uspokoją.
Kiedy tu dotarłaś? Dziś rano?
Spałam w namiocie na szlaku Cedar Creek.
W radiu zapowiadali śnieżycę, więc przyszłam tutaj się schronić.
- Mówię prawdę. - Udowodnij to.
- Jak? - Udowodnij to.
Zapytaj pieprzone renifery! To szaleństwo!
Renée...
Milcz, Judith.
Szaleństwem jest, że ktoś zrobił potworną rzecz
mojemu partnerowi, a znikąd pojawiasz się ty!
- Nic nie zrobiłam! - Kłamca!
- Chwila! - Jeszcze raz zapytam.
Byłam na sekretnym szlaku.
- Przysięgam. - Renée, spokojnie!
- Ona mówi prawdę! - Przestań!
- Nie kłamię! - Przestań.
Ty suko!
- Kłamliwa suka! - Renée!
- Chyba ma wstrząs. - Nie pierdol.
Zimno tu.
Przynieś koce. Nie może się wychłodzić.
- Musimy ją związać. - Ona nie jest zagrożeniem.
Nie bądź dzieckiem.
Dobra. Patrz na to.
To pozwolenie na wejście do parku wystawione wczoraj o 8.00 rano.
To 50 kilometrów stąd.
Nie zrobiła nic ani Susan, ani Gene'owi, ani Andi.
A co z Antoinem? I tą całą Gail?
Może zabijają nas razem.
Widziałem ślady w śniegu. Przyszła z południa, nie zasypywała ich.
Mówiła prawdę.
- Mam coś lepszego od koców. - Nie możemy tego użyć w środku.
- Mam to gdzieś. Uduście sukę. - Keira, budzi się.
Musimy ją związać.
- Zwiążmy ją. - Wynoś się!
- Ale... - Wynoś się!
Megan?
Słyszysz mnie?
Musisz dalej leżeć.
Noah!
Chcesz wyjść?
Pierdol się.
Gniewasz się?
Nie złość się.
Mam wejść i przeprosić?
Cześć.
Zdenerwowałem cię?
SZEŚĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
To by było na tyle, co?
Chyba tak.
Tamarind Bluffs.
Zezujesz na tę kartkę od roku. Pojedziesz tam w końcu?
To mój pierwszy przystanek.
Po prostu tam pojadę.
Posiedzę tam kilka miesięcy.
Potem może pojadę na półwysep Bruce.
Wygląda pięknie.
Tak spokojnie.
Wiesz co?
Zatrzymaj tę kartkę.
Oddasz mi następnym razem.
Wiesz co?
Ktoś nas szpiegował.
Jakaś laska.
Renée uznała, że to morderczyni, więc nieco ją sprała.
Nie sądziłem, że ją na to stać.
Myślą, że to ona?
Nie. Okazuje się, że to nie ona.
To znaczy, że nadal siedzisz
w tym gównianym miasteczku z jednym mieszkańcem.
To ty.
Wiem to.
- Wkrótce cała reszta się dowie. - Tak?
Jak to udowodnisz, siedząc tutaj?
Kolejną gównianą historyjką?
Przykro mi to mówić, ale dałeś ciała z ostatnią.
Nie zbliżaj się.
Nikt ci nie pomoże. To mój zamek.
Czaisz?
Wiesz, Noah...
Naprawdę cię lubię.
Jesteś zabawny.
Ale słaby.
I jak mały kundelek nie przestajesz szczekać.
Ale duży pies zje cię żywcem,
a kości wyrzuci na drugą stronę płotu.
Rozumiesz?
Tak.
Grzeczny piesek.
Sytuacja eskalowała.
Przepraszam.
- Musimy być ostrożni. - To był napad, nie ostrożność.
Jest różnica.
Renée znalazła rano martwego męża.
Jego ciało było poćwiartowane.
O czym ty mówisz?
Wczoraj widziałem,
jak moja była wykrwawia się na śniegu.
Kolejna koleżanka zamarzła z wyłupanymi oczami.
I jeszcze był Gene, którego ktoś pociął piłą.
Może to jakiś goblin czy coś.
Nie wiemy,
kto to zrobił.
Powiedziałaś, że znasz te lasy, tak?
Znasz skrót do głównej drogi?
Pięćdziesiąt kilometrów w środku zimy jest niebezpieczne
nawet bez śnieżycy.
Chcesz zaryzykować?
Musimy poczekać do rana.
Oby do tego czasu zelżała śnieżyca.
Mam kompas i mapę.
Wiem, którędy iść.
Czyli to jest wykonalne?
To będzie koszmar,
ale jeśli śnieżyca zelżeje do rana,
będziemy mieć cały dzień, by przebyć połowę drogi.
Dziękuję.
Kurwa.
DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Witaj, nieznajomy.
Niespodzianka.
Powiedziałem, że nie zawsze przestrzegałem prawa,
ale zawsze dotrzymuję słowa.
I że od tego dnia przysięgam,
że będę szanował innych i służył społeczeństwu,
by moja rodzina była ze mnie dumna.
- To była bujda rodem z Shawshank. - I co powiedzieli?
- Rada zwolnień warunkowych? - Tak.
Niewiele.
I wypuścili cię?
Tak.
To musiał być mój szczęśliwy dzień.
Toast.
Za twoją wolność.
Dokąd zmierzasz?
Dołączę do wspólnoty intencjonalnej.
- Co to, kurwa, jest? - To jakby komuna.
Mieszka się razem w lesie, razem gotuje i takie tam.
Jest tam spokojnie.
Brzmi jak jebana sekta.
Może tego pożałuję, ale wiesz co?
Chcę zacząć od nowa.
Podjąłem w życiu wiele złych decyzji, ale chcę to zostawić za mną.
Chcę zacząć od nowa. Mieć jakiś cel.
Żyć we wspólnocie.
W każdym razie...
jutro tam ruszam.
Mogę cię gdzieś podrzucić po drodze.
Wiesz co? Ta hipisowska wspólnota brzmi dobrze.
Pojadę z tobą.
Smutno ci będzie bez kumpla, nie?
Dobrze cię widzieć.
Kurwa.
Cholera.
O Boże.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Wszystko gra.
- Zostawię cię. - Nie.
Zostań. Przyda mi się pomoc w gotowaniu.
- Co dzisiaj mamy? - Zupę fasolowo-grzybową.
Mieszanka tego, co znalazłam.
Chciałam użyć tych grzybów, ale wyglądają podejrzanie.
Antoine jest...
Był freeganem.
Je się to, co jest za darmo.
Dużo z tego, co jemy, pochodzi z okolicznych lasów.
Pora na imprezę.
Pomocy!
Hej! Pomocy!
To Glenn!
Jest lepsze niż to, co gotowałaś na obozie.
- Jestem pod wrażeniem. - Co to jest?
Szef kuchni nazwał to potrawką z białej fasolki.
Może tu usiądziesz, Renée?
Dziękuję.
Już dobrze. Jedźcie.
Proszę.
Megan...
Pewnie już wiesz, co tu się dzieje.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nieważne.
Jedzmy.
Gdzie jest Noah?
- Noah... - Źle się czuł.
Glenn także.
Sprawdzę, jak się czują. Może zgłodnieli.
Kolacja gotowa, jeśli chcesz.
Noah?
Wchodzę.
Co się dzieje?
- Idę znaleźć Noah. - Co? Dlaczego?
Nie ma go w pokoju, a okno jest otwarte.
Poszedłem do pokoju Glenna i Noah, ich okno jest otwarte.
- Znajdę go. - Oszalałeś?
Po prostu daj mi broń.
Nie. Na zewnątrz jest za zimno.
- Daj mi tę cholerną broń. - Proszę, nie idź.
Schrzaniliśmy, a Noah jest w gównie. Dawaj...
A jeśli to Noah?
- Co? - Może to Noah chce dopaść Glenna.
Nie jest zdolny do czegoś takiego.
Jest.
Dobrze to wiesz.
Keira!
Stój!
Chcesz go znaleźć? Wiem, dokąd iść.
DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Jak myślisz, ile jest osób w tej komunie?
Może z dziesięć.
- Myślisz, że lubią się pobawić? - Nie wiem.
Może co poniedziałek biorą kwasy i robią orgie. Ale by było.
Mówiłem, że nie wiem.
Pamiętasz, jak dostaliśmy hasz od Marva?
Z amfetaminą. Ale się zrobiliśmy.
Byłem pewny, że ci odbije.
- Co jest? - Nie mogę.
- Czego? - Tego.
Zacząć od nowa, jak mi w kółko napierdalasz o więzieniu.
- To się skończyło. Jasne? - To będziemy gadać o pogodzie.
Jezu.
Posłuchaj.
Dałem ciała.
Dilowałem i krzywdziłem ludzi. Zapłaciłem za to.
Teraz chcę zacząć od nowa.
Nowe życie.
Nie chcę, żeby coś mi przypominało,
o tym, jak kurewsko marnowałem sobie życie.
- Marnowałeś? - Przestań.
Nie wszystko było takie złe.
- Co z... - Co z czym?
Nie wiem i nie chcę wiedzieć, jak się wydostałeś.
Obiecuję, że cię nie wsypię.
Ale zostawię cię na kolejnej stacji.
Dam ci jakąś kasę. Dobra?
Możesz zacząć od nowa, jak ja to robię.
Posłuchaj.
Jesteś wyczerpany. Całą noc prowadziłeś. I tyle.
Odpocznij, ja usiądę za kółkiem, a jutro pogadamy.
Dzień, w którym wyszedłem,
to był najlepszy dzień mojego życia,
bo wiedziałem,
że nie będę już musiał oglądać twojej mordy.
Nie będę musiał cię dotykać.
- Nie ma nas. - Nie mów tak.
To była transakcja.
- Ten układ się skończył! - Nie mów tego.
- Odejdź ode mnie! - Nie mów tego!
Ostrzegałem, żebyś ze mną nie zadzierał.
Trzeba było posłuchać.
Co mam teraz z tobą zrobić?
Szperałeś w moich rzeczach.
Podkablowałeś na mnie.
A teraz wiemy, co znalazłeś,
czyli znowu na mnie nakablujesz.
Problem polega na tym...
że nie dałeś mi wyboru.
Przecież...
nie mogę cię już puścić.
Prawda?
Nie.
Nie mogę.
Może odpoczniesz, Megan?
Możesz położyć się na górze.
Położę się tutaj.
Chodź ze mną na górę, położysz się tam.
Chodź.
Patrz... na niebo.
Tyle gwiazd.
Za to kocham północ.
Powietrze jest takie czyste.
Megan, o czym ty mówisz?
Jest i Kasjopeja.
Kasjopeja.
Musisz położyć się do łóżka.
- Nie! - Megan...
- Nie! - Megan!
- Nie zbliżaj się! - Uspokój się.
- Spokojnie! - Nie zbliżaj się!
Nie żyjesz! Nie ma cię tu!
Megan, proszę!
Nie! Przestań!
O Boże.
Nie dopadniesz mnie!
Megan! Spójrz na mnie!
- Nie! - Patrz na mnie!
Patrz na mnie.
Nic ci nie jest.
Widzisz? W porządku.
Nic ci nie jest. Będzie dobrze.
- Nie! - Megan!
O Boże!
Musisz na siebie uważać. Przestań.
Zrobimy tak.
Rozważę zdjęcie taśmy,
ale musisz obiecać, że wyluzujesz.
Umowa?
Dobry chłopak. Dobra.
Pamiętaj, żeby nie zawodzić jak mała kurwa.
Pomocy! Pomocy! Błagam!
- Pomocy! - To nie zadziała!
- „Pomocy! To psychol!” - Pomocy!
Pomocy!
Nikt cię nie usłyszy.
I nikt cię tu nie znajdzie.
Jesteś mój.
To tu.
Chodź.
Dlaczego drzwi są otwarte?
Nikt nie jest bezpieczny, co Renée?
Co sugerujesz?
Chciałaś ją udusić.
- Była naszą przepustką na zewnątrz. - Prawda.
A jeśli nie chciałaś, żebyśmy stąd odeszli...
Nie ja przygotowałam kolację.
Jeśli ktoś ją otruł, to ona!
Wszyscy jedliśmy to samo.
Może dałaś Megan coś więcej.
Mark, byłeś ze mną cały czas w kuchni.
Nie cały czas.
Gdy nakładałaś potrawkę, wołałem resztę.
Czyli niby ją otrułam?
Niewiarygodne.
„Listki trzy, jedzmy my.
Białe owoce złe mają moce”.
To rymowanka, żeby się nie otruć.
- To nie ja to podrzuciłam. - Bzdura.
Na obozach opiekunowie uczą się tej rymowanki.
To nie byłam ja.
Co to jest?
O Boże.
DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
JESTEŚMY JEDNOŚCIĄ - 50 KM
Glenn, tak?
We własnej osobie.
- Renée. Rozmawialiśmy przez telefon. - No tak.
Miło mi cię poznać osobiście.
Tak. Potrzebujesz pomocy z rzeczami?
Nie. Mam tylko tyle.
Pozwólcie, że wyjaśnię.
Mam mało rzeczy,
bo porzuciłem to, kim byłem w przeszłości.
Chcę zacząć od nowa.
Żyć we wspólnocie.
Wiem, że nie wyglądam na fana granoli,
ale jeśli dacie mi szansę, przekonacie się,
że mamy wiele wspólnego.
Nie chciałbym,
żeby ktoś się źle przeze mnie czuł, ale i tak dziękuję.
Poczekaj.
Masz rację.
Jesteśmy jednością.
Nie tylko się tak nazywamy,
ale tak akceptujemy różnorodność,
byśmy mogli być zjednoczeni.
Każdy ma wyjątkowy wkład w tę wspólnotę.
Chcemy byś i ty dodał coś od siebie.
Witaj, bracie.
Lubicie się przytulać.
Już dobrze. Odpocznij.
Odpocznij.
Już dobrze.
Mam świetny pomysł.
Skoro tak kochasz wrzeszczeć,
zagramy w małą grę.
Zobaczymy, jak głośno będziesz dla mnie wrzeszczał.
Rozumiem.
Nie martw się.
Będziemy się dobrze bawić.
Będzie zabawa, nie? Będzie fajnie!
- Ty dziwko! - Nie!
- Muszę się napracować, co? - Pomocy!
- Błagam! Nie! - Już ja popracuje, ty cioto.
Każesz mi pracować, co?
Zapracuję sobie!
Tak!
- Wrzeszcz, pedale! - Nie!
Nie! Nie!
- Wrzeszcz! - Nie!
Wrzeszcz!
Napisy: Marta Skowronek