NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mogłem się postawić i zamówić ci bezkofeinową.
Luke.
W ciąży dozwolone jest 300 mg kofeiny dziennie.
- Czytałem w Internecie. - W Internecie?
Dlatego wiem, że to prawda.
Jesteś niepoważny.
I niepoważnie słodki, przystojny i...
Co?
Nie zasługuję na ciebie.
Jestem przeszczęśliwy.
Susan?
Andi. Cześć...
Przepraszam. To było takie słodkie.
Luke, mąż Susan.
- Andi, jestem... - Starą znajomą.
Fajnie. Skąd się znacie?
Z obozu. Byłyśmy opiekunkami.
Nie mówiłaś mi o tym.
Ciekawe, co jeszcze ukrywa.
Chciałabym pogadać, ale idziemy na brunch.
Nie ma sprawy.
Wiesz co?
Mogę pójść przodem i zająć stolik, a wy pogadajcie.
Dzięki.
- Miło poznać. - Wzajemnie.
Nie wierzę, że jesteś w ciąży. Gratulacje.
Zobaczyłam cię i chciałam się przywitać.
Następnym razem sobie daruj.
Nic bym nie powiedziała o tamtym. Nie jestem głupia.
Nie wiem, co byś powiedziała.
Nie moja sprawa, co mówisz mężowi. Myślisz, że sam nic nie zauważył?
Posłuchaj.
Oddałabym życie za moją rodzinę.
Rozumiesz?
WIEM, ŻE JĄ ZABILIŚCIE.
Jasna cholera.
Kurwa!
Nie dotykaj!
Przecież nikt nie wie. Lata minęły.
Ktoś, kurwa, wie.
Cholera.
Wstawaj. Posłuchaj.
- Susan, spójrz na mnie. - Nie.
Cicho.
Oddychaj. Oddychaj.
Oddychaj.
Dobrze. Nic nam nie będzie.
Rozgryziemy to.
No już.
- Przetrwamy to. - Czyżby?
Nie powinniśmy tu być. W lesie jest psychopata.
Przestań, proszę.
Słyszałeś coś?
- Nie, a ty? - Posłuchaj.
Nic nie słyszę. Gene!
Nikogo tu nie ma. Chodź.
Nic się nie stało.
Nic nam nie jest.
Antoine.
Co to jest?
Chryste.
Nie, proszę, nie!
Proszę!
Błagam!
To on.
Prawie skończone.
Chyba tak.
Masz krew na rękach.
A to...
twoja linia życia.
Powiedz tylko, jeśli mam żyć 150 lat.
Nie chodzi o długość, a o jakość życia.
Długa i głęboka linia życia oznacza witalność.
Ludzie cię lubią.
A może mam słaby krem do rąk.
Skończymy to ustawiać.
Gdzie powiesić tabliczkę? Z przodu czy z tyłu?
WRÓŻKA
Nieważne.
Powieszę z przodu.
Mam śnieżną kulę, która się nada do przepowiedni.
Co myślisz?
- Super. - Fajnie.
Pójdę po nią.
Cieszę się, że razem to robimy.
Zaraz wracam.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Cześć!
- Pomocy. - Ale świetnie to wygląda.
Chodzi o Talvinder.
Boże.
Czaję. Wszyscy przepadacie za Tal.
Ale jest obrzydliwie zdesperowana.
Może zbytnio się stara, bo czuje twoją niechęć.
Cóż ja mogę? Ona mnie przeraża.
A teraz czeka mnie wieczór przepowiedni
i patrzenia w kryształową kulę, której ona szuka od godziny!
- Jezu, Susan. - Co?
Mogłabyś być milsza. Spróbuj.
Wiesz, że potrafię rozszyfrować ludzi.
Nie potrzebuję do tego tarota. Mam przeczucie, żeby jej nie ufać.
Ale co ja, kurwa, wiem?
Przecież Tal jest taka miła i przyjazna.
Dobra.
Pewnie się mylę.
Tylko że nigdy się nie mylę. Wiesz o tym.
Co teraz robią szajbusy?
Pewnie o nas rozmawiają.
Myślicie, że nas podejrzewają?
- Po co zabijalibyśmy kumpelę? - Nie pierwszy raz.
Nie bądź dupkiem.
- Odpieprz się. - Sam się odpieprz.
Dość!
Spierdalaj.
Ustalmy wersję zdarzeń.
Musi być jednolita,
jakby chcieli nas oskarżać.
- To musi być proste. - Pierwsi zaatakujmy.
Jak?
Jesteśmy tu gośćmi.
Przyjechaliśmy na zjazd, a ktoś zamordował naszą kumpelę.
Jesteśmy w szoku.
To przypomina sprawę z Talvinder. Niech oni się bronią.
Zgadza się z tym, co mówiliśmy.
Ale...
Nie powinniśmy wspominać o Talvinder. To nie zabrzmi naturalnie.
Ani słowa o niej, poza tym jest dobrze.
Sprawdźmy, czy znaleźli Gene'a, i spadajmy stąd.
Trzymasz się?
Na tyle, na ile potrafię.
- Lubisz kryształy? - Wiem, że to takie czary-mary.
Spoko.
„Więcej jest rzeczy na ziemi i w niebie”...
„Niż się ich śniło waszym filozofom”.
Co to za kryształy?
Krwawnik.
Kwarc dymny.
Sardonit dla ochrony.
Pomagają stworzyć krąg wsparcia.
Boisz się.
A ty?
Jest wiele strachu na zewnątrz.
Walczę, by pozostać obecnym.
Co to jest?
Czarny turmalin.
Obejmie cię energią ochronną i pomoże utrzymać skupienie.
Dziękuję.
Judith...
Tak?
Nie chcę się wtrącać,
ale czy powinniśmy się o ciebie martwić?
Nie.
- Nic nie robisz? - Nie.
Zwołuję zebranie.
- Nic ci nie jest? - Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha.
Za pięć minut na dole.
Jak wiecie,
dzisiaj...
znaleźliśmy Andi, która została zamordowana.
Razem z Renée poszliśmy po Gene'a, żeby nam pomógł.
- On też został zamordowany. - Co?
- Oboje zostali zamordowani. - Skąd wiesz, że to morderstwo?
To jest chore.
Przyjaciele, uspokójcie się.
Musimy razem spróbować to rozwiązać.
- W jedności siła. - Nie, nie.
To nie czas na wasze magiczne kręgi-sręgi.
- Musimy znaleźć sprawcę. - Z obu grup ktoś zginął.
Oto fakt: ciała zaczęły się pojawiać po ich przyjeździe!
Obwiniasz ofiarę.
Przyjechaliśmy na zjazd.
Naszą kumpelę zamordowali, a wy nas obwiniacie?
Nikt was nie obwinia.
- Wszyscy kogoś straciliśmy. - Tak.
Połowa z nas może pojechać na skuterach do sklepu Gene'a.
- Zadzwonimy po pomoc. - A którzy szczęściarze tu zostaną?
Najważniejsze jest bezpieczeństwo.
Mamy trzy skutery, jazda będzie ostra.
Nie mogą być przeciążone.
To chyba nikt z nas, prawda?
Nie jestem detektywem, do kurwy!
- Wybacz, to było niemiłe. - I to jak.
Próbuję być dla ciebie silny, ale to trudne.
Proszę, pomilczmy.
Sprawdź tamten.
Kurwa, nie działa.
Ten też nie.
Ja sprawdzę.
Kurwa.
Nie ma paliwa.
- Tu też nie. - Kurwa.
Ktoś spuścił paliwo.
Nikt nie chce zostać na ochotnika, więc ciągniemy patyczki.
Susan?
Przepraszam.
Odpłynęłam myślami.
Mogę pomóc?
Jeśli masz wehikuł czasu.
Chcę wrócić do czasu, nim to się wydarzyło.
Zanim postanowiliśmy tu przyjechać.
Wszystko odkręcić.
Tego pragnę.
Resztę życia chciałabym spędzić z dobrymi ludźmi.
Trzymać się z dala od złych.
Złych?
Tak.
Są wszędzie.
Niedługo przyjdą dzieciaki.
Mam pomysł.
Upnijmy twoje włosy.
Na wiedźmę.
Jak ci się nie spodoba, to rozpuścimy.
- Dobrze. - Serio?
- Usiądź na podłodze. Chodź. - Dobra.
Ale masz miękkie włosy.
Dzięki.
Uwielbiam czesać. W dzieciństwie czesałam lalki.
To odprężające.
Możemy podzielić twoje włosy z przodu.
Zrobić kilka warkoczyków...
albo...
zaczeszemy na jedną stronę.
Masz taką miękką skórę.
To takie przyjemne.
Aż mam ochotę...
Na co?
Mam ochotę...
powiedzieć ci, że jesteś żałosna.
Że cię przejrzałam.
Nawet jeśli inni są ślepi.
Wszyscy potrafimy czynić dobro i zło.
Gdybyś powiedziała, że chcesz być z dala od morderców,
poparłbym ten pomysł.
Ale ty chcesz unikać złych ludzi,
a to jest niemożliwe, bo my wszyscy
mamy w sobie i zło, i dobro.
Utknęliśmy tu na noc.
Sprawdziliście wszystkie skutery?
A jak myślisz?
Rano pójdziemy na piechotę.
Teraz się prześpijmy.
Jak możesz myśleć o spaniu, gdy ktoś na nas czyha?
Będziemy trzymać wartę.
- Nie mamy jak się bronić! - Mamy.
- Dawn! - Co, kurwa?
- Wzięłam broń na wszelki wypadek. - Jaki wypadek?
Jakby gonił nas psychopatyczny morderca, duch Talvinder
lub wściekłe kojoty.
Wiesz, co się stanie, jak się dowiedzą, że masz broń?
Jak ktoś wejdzie, to go zastrzelę.
- Przez sen? - Tak, Susan!
Nikt tu nie wejdzie, bo zabarykadujemy drzwi.
- Co to? - Co?
Spokojnie, to nie koleś z maczetą, tylko jakieś pudło.
Ostrożnie.
„Ogrzejcie się”?
Miło.
- Chyba że... - Noah. Co to jest?
Sprawdzę.
To tylko ubrania.
Cholera!
To ubrania Gene'a.
- Miał je na sobie. - O Boże.
Kurwa.
Nie! Nie zamierzam!
- Nie mam zamiaru. - Co robisz?
Nie zostanę tu!
Idę do sklepu Gene'a, biorę wóz
- i zmywam się z tego piekła. - Nie.
- Jest ciemno, a to trzydzieści kilosów. - Zginiesz.
Wolę zamarznąć niż zostać zadźgana we śnie.
Tam mam szansę. Potrafię przejść taki dystans.
Nie wierzę, że to mówię, ale zgadzam się z Susan.
- To bez sensu. Poczekajcie do rana. - Nie! Pieprzyć to.
Idę z wami lub bez.
Idziemy.
Myślisz, że ten wóz jeszcze działa?
Susan. Odejdź.
Idź sobie.
- Co się stało? - Serio? Zgrywasz się?
- Zabierz ją ode mnie. - Już dobrze.
To nie ja.
- To zrobiła Talvinder. - Serio?
Obwiniasz ofiarę? Po to przyszłaś?
Niewiarygodne. Spadaj stąd.
Spieprzaj stąd, Susan!
Już dobrze.
Przeszliśmy jakieś siedem kilosów w trzy kwadranse.
Powinniśmy dojść do sklepu w trzy godziny.
- Co to jest? - Co?
Cholera. Ktoś przeciął linie telefoniczne.
Ktoś to robi specjalnie.
Ktoś chce nas dopaść i odciąć od reszty świata.
Może tu być, więc cicho.
- Co to jest? - Na pewno nie wiewiórka.
Uciekaj!
- Czekaj! - Zostaw to!
Myślisz, że dojdą?
Nie myśl o nich.
Nie znaleźli jej?
Policja szukała wszędzie, ale bez skutku.
- Żadnego śladu? - Nic.
To przez nią nasz obóz upadł.
Po jej zniknięciu rodzice przestali wysyłać tu dzieciaki.
Ale to popieprzone.
Napiję się herbaty.
Kiedy to się stało?
Brat zamknął obóz trzy lata temu.
Kilka lat wcześniej zaginęła ta dziewczyna.
Noah mówił, że przyjechali na zjazd.
Pięć lat temu byliby w odpowiednim wieku.
Może ją znali? To musi mieć związek.
- Nic ci nie jest? - Nie mogę oddychać.
Cokolwiek nas goniło, już zniknęło.
Nie dam rady dalej iść. Jestem wykończony
i wszystko mi zamarzło.
Dobrze.
Co...
powiedział duch do ducha?
Spierdalaj.
Zmieniam temat.
Co powiedział duch do ducha?
Nie wiem.
Czy wierzysz w ludzi?
Śmieszne.
Ale pracy nie rzucaj.
Teraz ty mi opowiedz kawał.
Ale musimy iść.
Chodź.
Jedna noga za drugą.
Jedna...
za drugą...
Co?
Serio?
To ma być, kurwa, śmieszne? Krążymy.
Nie znamy się na tym. Zginiemy.
- Musimy wracać. - Nie.
- Nie! - Błagam.
- Nie mogę tam wrócić. - Musisz.
Nie mamy wyboru.
Spójrz na moje stopy.
- Co wyście sobie myśleli? - Nie teraz.
Linii telefonicznych nie zerwał wiatr. Zostały przecięte.
Masz hipotermię i liczne odmrożenia.
Jestem pielęgniarką. Zdejmę twoje skarpetki.
Kurwa, ale brzydkie. Stracisz palce.
Co za takt. Powinieneś być lekarzem.
Poruszaj palcami.
Ocenimy to, jak odtajesz. Musimy cię rozgrzać.
Myślisz, że stracę palce?
- Lubię je. - Spokojnie.
- Nikt tu nie traci części ciała. - Tak? Powiedz to Gene'owi.
Na tyłach mamy grzejniki. Pójdę po nie i uratujemy te paluszki.
To grzejniki na propan. Udusisz nas.
- W ich domku jest elektryczny grzejnik. - Idź po niego!
Mark, pójdź z nią. Powiecie reszcie, co się stało.
- To wszystko, mój panie? - Teraz się tym przejmujesz?
Antoine.
Wybaczcie. Nie powinienem wam rozkazywać.
Szczerze przepraszam.
Jak możemy pomóc Noah?
Weź ścierkę do naczyń. Zmocz w ciepłej wodzie
i rozgrzewaj mu tym twarz, ręce i nogi.
Peter.
Mają broń! Szybko!
Kurwa, Dawn. To Keira i Mark.
Odbiło ci?
Mają broń.
Strzelali do nas.
- Nic wam nie jest? - Chyba nie.
Po co przywieźliście broń?
- Odpowiadajcie! - To nie my.
- Nie. - Dawn przywiozła spluwę.
Dopiero się dowiedzieliśmy, że ma pozwolenie na broń.
To nie ja. Nie patrzcie na mnie.
- Patrzymy na was oboje. - Po co waszej kumpeli tu broń?
- Nie wiemy! - Kłamiesz!
- Nic nie zrobiliśmy. - Nie jestem głupia.
- Wysłuchaj mnie. - Dość słuchania!
I ufania.
Dawn jest całkiem po stronie Talvinder.
- To psychopatka. - Susan?
Dlaczego ja mam wierzyć tobie?
Bo się przyjaźnimy
i pracujemy tu razem od trzech sezonów.
Czy kiedykolwiek zawiodłam twoje zaufanie?
Nie.
Chciałabym móc ci tego oszczędzić,
ale musisz poznać prawdę.
- Daj mi broń. - Co?
Pójdziemy wytłumaczyć to chore zachowanie.
Nie ma, kurwa, mowy!
Będę się bronić!
Zaczynam się ciebie bać.
Dawn, oddaj mi broń.
Oddawaj!
Weź to.
Nie chcę, żeby sprawy eskalowały.
Chyba już za późno.
Gdybym chciał was skrzywdzić, nie oddawałbym broni.
Dlaczego w ogóle ją macie?
Może Dawn bała się być sama w dziczy.
Zwierząt. Nie wiem.
Pięć lat temu dziewczyna zniknęła z obozu,
- kiedy wszyscy tu byliście. - To nie tak...
Wróciliście, a ludzie giną. I jedno z was przywiozło broń.
- To zbyt dużo zbiegów okoliczności. - Zbyt wiele kłamstw.
Noah, Susan, chodźcie. Już!
Idźcie do domku i nie wracajcie.
Przyślemy wam jedzenie. Macie zakaz wstępu do domu.
- Błagam, Antoine. - Tak będzie!
Jeśli wrócicie, to ja użyję broni!
Wróciliście?
Tak, a teraz mamy areszt domowy.
Jak to?
Gdzie broń?
Nie pytaj.
- Gdzie broń? - Nie pytaj.
Pytam.
- Zabrali ją. - Nie zabrali,
tylko Peter oddał im ją jak zapłakana cipa.
- Czyli „zabrali”. - Popieprzyło cię?
Dość!
Nie możesz się na nas złościć, bo ty nas w to wpakowałaś.
- Ja? - Tak.
Nie kłóćcie się.
- Możemy być drużyną? - Nie jesteśmy drużyną.
Nie mogę na was patrzeć,
a co dopiero spędzić z wami noc. Pierdoleni mordercy.
Powinniście siedzieć!
- A ty nie? - Nie!
Nawet jej nie dotknęłam. Jako jedyna.
- Nie kłóćcie się o to teraz. - Odbiło ci!
- Dawn! - Musi to usłyszeć!
Co usłyszeć? No co?
Do niczego by nie doszło, gdyby nie ty
i twój chory plan, żeby dać Talvinder nauczkę.
To ty zaczęłaś.
Zapaliłaś jebaną zapałkę i zwiałaś, gdy wybuchł pożar!
A teraz mówisz mi, że jesteś od nas lepsza?
Obyś była następna.
Idziemy za nią?
Pieprzyć ją. Idę spać.
Andi, poczekaj!
Czekaj!
Ufałam jej. Broniłam ją.
- A ona idzie i pieprzy... - Wiem.
Mam ochotę na nią wrzeszczeć, aż załapie.
Krzyk nic tu nie zmieni.
Zaśmieje ci się w twarz.
Czyli mam sobie w ogóle darować?
Nie.
Jeśli...
chcesz zrobić na niej wrażenie, musisz myśleć jak ona.
Obmyślimy plan. Zastawimy pułapkę i go wykonamy.
Przykro mi, że musiałaś to zobaczyć.
Musisz być cierpliwa.
Obiecuję ci,
że ona zapłaci za wszystko.
I nigdy już tego nie zrobi.
Błagam. Przestańcie!
- Błagam! - Plan uległ zmianie.
- Co teraz zrobimy? - O nie.
Peter...
Susan, Susan... Przepraszam.
Nie... Nie dam rady!
- Nie dam rady. - Susan!
- Nie! - Susan!
Nie!
Błagam!
Nie!
Nie! Nie!
Judith... Już dobrze.
Już dobrze. To ja.
Wren.
Chciałem tu zostać i cię pilnować, ale zasnęłaś.
Jak tu wszedłeś? Nie słyszałam cię.
Nic dziwnego.
To był długi dzień.
Pozwól, że...
Pomogę ci się odprężyć.
Czujesz mój oddech?
W porządku?
Oddychaj ze mną.
Do samego dołu.
Tak.
Aż do samej miednicy.
Poczuj ciało.
Tak.
Czujesz się lepiej?
Dobrze.
Prześpij się.
Jestem niedaleko.
Na pewno nie chcesz trzymać broni?
Udźwignę więcej drewna na opał.
Jeśli strzelę, to pewnie tobie prosto w twarz.
Jak to robisz?
Jesteś taka...
opanowana.
Udaję, że to nie miało miejsca.
Nie myślę o tym.
Nigdy.
Ale to się zdarzyło i musimy ponosić tego konsekwencje.
Cóż...
Niektórzy muszą żałować za więcej.
Następnym razem cię nie zaczepię.
Susan.
Powodzenia w udawaniu.
Fragmenty z Hamleta Williama Szekspira w przekładzie Józefa Paszkowskiego.
Napisy: Marta Skowronek