NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
OBÓZ MOTEGA, OBOZOWICZOM WSTĘP WZBRONIONY
Nieprawda.
Schlałam się. Wracajmy.
- Co? - Nie!
Myślisz, że pan Dubois nie przejmie się, jak sześcioro opiekunów wróci schlanych?
- Tak. - Nie sądzę.
Hej!
- Wiecie, co znalazłam? - Co?
Jeziorko.
Z cieplutką wodą.
- Chcę popływać. - Chodźmy!
- Ledwie idę. - Chodź.
Już dobrze.
Przypilnujemy cię.
- Będzie zabawa. - Świetnie.
Ognisko? Dziwne.
Co się dzieje?
Mówcie albo wracam.
- Co jest? - To twój proces, Talvinder.
- Za co? - Za bycie wredną suką.
O Boże. Nie!
- Susan. - Nie dam rady.
- Susan.
Pieprzę to.
Dokończmy to.
Dalej.
Boże!
Ona żyje!
Talvinder!
Jestem przy tobie. Przestań.
- Zostaw ją. - Zabieram ją do szpitala.
Zostaw ją.
Z drogi.
Nie!
- Złaź ze mnie! - Nie!
OBECNIE
Od dawna nie śpisz?
Zasnęłaś w ogóle?
Znasz mnie. Jak mam wcześnie wstać,
to nie śpię, bo myślę, że będę zmęczona.
I wpadam w pułapkę samospełniającej się przepowiedni.
Nie jedź.
- Muszę. - Dlaczego?
To proste pytanie.
Nie złość się, proszę.
Od początku tak jest.
Jakbyś coś ukrywała.
Powiedz mi.
Cokolwiek to jest.
Proszę.
Naprawdę nic nie ukrywam. Po prostu nie chcę jechać. Simon!
Już późno.
Więc...
Szykuj się.
Piszę, by powiedzieć państwu, że wasza córka nie żyje...
PAŃSTWO GILL
Na pewno tym tam dojedziesz?
Może zostanę?
- Daruję sobie ten weekend? - Jedź się zabawić.
Poradzimy sobie z Jadenem.
Męska noc!
Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Morda, Noah. - Dobra.
SPRZĘT ZIMOWY BENZYNA UNIWERSALNA
Ale zimno.
Jak usłyszę jakieś banjo, to spadam.
- Wypakuj bagaże. - Zachowujcie się normalnie.
Ty też. Będę z tyłu.
- Już myślałem, że pomyliłem dni. - Wybacz.
Trochę nam zeszło. Gene, tak?
Chyba że jesteś ze skarbówki.
Mało kto jeździ do Jesteśmy Jednością zimą.
Weekendowy wypad na stare śmiecie.
To będzie zabójczy wypad.
Bierz torby.
Jasne.
Jak chcesz.
Biegówek nie mam, ale mam rakiety.
Wystarczą nam skutery.
Wszystko z nią dobrze?
To choroba lokomocyjna.
Nie złapiesz tu sygnału. To nie miasto.
Bierzcie rzeczy i jedziemy.
Miło z twojej strony, ale wiemy, dokąd jedziemy.
Pracowaliśmy tam na obozach letnich.
Jest zima, a szutrówka prowadząca do ośrodka
to jakieś trzydzieści kilosów lodowiska.
W 2009 r. złapała nas zamieć śnieżna na wschód od Kabulu.
Na moich oczach człowiekowi odpadły palce.
- Byłeś żołnierzem? - Wieki temu.
Masz jeszcze jakiś sweter?
Po prostu nie jestem przyzwyczajona do zimy.
Bardziej pasuję do luksusowych hoteli na Karaibach.
Pakujcie się i jedziemy.
Mam zapasowy sweter. Chcesz?
Super. Poczekam w wozie, aż go znajdziesz.
Dzięki.
Andi.
Cześć.
Wszystko gra?
Tak.
Wszyscy się o ciebie martwimy.
Niepotrzebnie.
Wiesz, że nie chcę tu być, prawda?
Jedźmy już.
Andi...
Mogłem zadzwonić.
Chciałem... Ale nie wiedziałem, co powiedzieć.
Im dłużej czekałem, tym wydawało się to dziwniejsze.
Przepraszam.
Można się obudzić, co?
Mają kawę i kakao.
Wypij coś mocniejszego, żeby się rozgrzać.
JESTEŚMY JEDNOŚCIĄ
Wygląda tak samo.
Co do joty.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Na każdego przypada 20 dzieciaków.
Nie musimy z nimi spać, ale odpowiadamy za nie całą dobę.
Jesteś w domku ze mną i moją koleżanką, Susan.
I z Dawn...
która ma mocny charakter,
ale jest naprawdę w porządku.
Ta mina to... Nieważne.
W pierwszym tygodniu tęskniłam za domem bardziej niż dzieciaki.
Przepraszam za spóźnienie.
Już dobrze. Właśnie skończyłyśmy orientację.
Sama dałam sobie radę.
Świetnie.
Jestem Peter.
- Talvinder. Miło mi. - Miło mi.
- Co robisz wieczorem? - Nie mam planów.
To dobrze, dzisiaj jest noc filmów. Oglądamy horror klasy B.
Dołączysz?
- Masz coś przeciwko? - Absolutnie.
Dzięki.
Muszę poznać moje dzieciaki.
- Uszy do góry, będziesz świetna. - Jakby co, utop je.
To był żart.
- Mam nadzieję. - Żartowałem.
Pamiętaj moją radę!
Tak mi przykro.
Razem mieliśmy ją oprowadzić.
Wiem, ale zapomniałem i przypomniałem sobie po drugiej stronie jeziora.
Przecież to nic takiego.
Wiem, ale wyszłam przed nią na idiotkę.
Dobrze.
W takim razie dzisiaj ja się nią zajmę.
- Obiecuję. - Dobrze.
Chodźmy.
Z półksiężyca przechodzimy do pozycji wojownika dwa.
Schodzimy do pozycji kija.
I powoli przechodzimy do psa z głową w górę.
Ci guru nie byli kolesiami.
A gdy będziecie gotowi,
kładziemy się w pozycji nieboszczyka.
Halo? Jest tu ktoś?
Dziękuję za sesję. Namaste.
- Witaj, Gene. - Przywiozłem zapasy.
- I gości. - Dziękuję.
Witajcie w Jesteśmy Jednością.
Dziękujemy, że możemy tu przekimać.
Nie tylko będziecie tu tylko kimać, ale z nami mieszkać.
Czujcie się częścią wspólnoty.
Doceniamy to.
Mawiamy: „Jedna załoga, żadnych pasażerów”.
Mamy listę zadań. Możecie się zapisać na sprzątanie czy gotowanie.
To może wykraczać poza strefę komfortu, ale spróbujcie.
- To nie jest... - Dziękujemy, że nas przyjęliście.
Keira pokaże wam domek.
Zanieście bagaże, odświeżcie się i ogrzejcie.
Dziękujemy.
Szybko się przebiorę i was zaprowadzę.
Namaste.
- Namaste, przyjaciele. - Namaste.
- Dzięki.
Budują tu wielki hotel,
ale według planów ominą miejsce, gdzie ją zakopaliście.
My zakopaliśmy ją tu, a zaraz obok budują korty.
- To blisko. - Gorzej ją przenosić.
Może jej nigdy nie znajdą.
A jeśli za kilka lat rozbudują hotel?
Albo gość pobiegnie po piłkę do tenisa i potknie się o czaszkę?
Nawet jeśli, to wszyscy uważają, że Owen ją zabił.
Podejrzewali go w sprawie zniknięcia.
I będzie głównym podejrzanym o jej morderstwo.
Nie jestem z dochodzeniówki,
- ale raczej zostawiliśmy sporo dowodów. - Powiążą je z Owenem.
Owen nie żyje. Nie mogą go przesłuchać.
Za to nas tak!
Jeśli jedno z nas się pomyli...
Szalona rodzinka Mansonów nas obserwuje.
Jest tu komando Gene. Mamy przechlapane.
Ryzykujemy, ale jeśli zostawimy tam Talvinder,
ktoś ją znajdzie.
Musimy zebrać jej resztki i zniszczyć, co trzeba było zrobić pięć lat temu.
Dziwne, że przyjechali tu taki kawał na weekend.
Podobno pracowali tu na obozach dla dzieci.
Mogli wybrać lato, a nie środek mrozów.
To wyjątkowe miejsce. Ma moc.
Przyciąga cię.
To prawda. Przenika cię na wskroś.
- Dlatego sprzedajecie jego większość? - Inni skorzystają z tego dobrodziejstwa,
a my ocalimy naszą wspólnotę.
- Łapię. - Ciesz się.
Nie masz w okolicy konkurencji. Będziesz bogaty.
Jakbym tego chciał, to założyłbym sklep gdzie indziej.
Zostanę na weekend.
- Dlaczego? - Dla pewności.
Masz piękną, podejrzliwą duszę.
Jesteście zbyt ufni i to wiecie.
Będę waszym stróżem.
Zostań, jeśli chcesz, ale nie musisz.
Judith?
Nic ci nie jest?
Nie.
Coś ci jest.
Co powiedziałyby te łzy, gdyby mogły?
Jestem pobudzona.
- Staram się to zwalczyć... - Spróbuj to przegadać.
Wpuść nas,
byśmy mogli ci pomóc.
Chodzi o to...
To nasz dom.
Mieszkamy tu i jesteśmy bezpieczni.
To obcy, nie chcę ich tu. Nie chcę ich i...
- Gene, nie chodzi o ciebie. - Już dobrze.
Boisz się, że coś się zmieni.
Pamiętaj, że nasza siła leży w jedności.
Nieważne, ilu pojawi się obcych, my się nie zmienimy.
Gdy się boimy, musimy otworzyć serce i wpuścić innych.
- Wszystko będzie dobrze. - Na pewno.
Już dobrze. To nic złego, że tak się czujesz.
Sauna na wzgórzu działa?
Oczywiście. Baw się dobrze.
Próbuję się odprężyć!
Przecież o to tu chodzi.
- Cześć, Glenn. - Cześć.
Przegapiłeś jogę.
O nie.
Znowu? Cholercia.
- To od Gene'a? - Sam krowy nie zabiłem.
Jesteś tu dopiero dwa miesiące.
Twój okres próbny się nie skończył.
Szanujemy wybory członków, ale chcemy być społecznością wegańską.
Wiem, do czego zmierzasz.
Jeśli usmażysz mi wegański stek,
który smakuje w połowie tak dobrze, pokłonię się wegańskim bogom.
Jeśli nie - nie przeszkadzaj.
Przypomnij mi swoje imię.
- Noah. - No tak.
Jak domek?
Świetny.
Właśnie idziemy się rozejrzeć i chciałem poprosić o kawę.
- Następnym razem ja stawiam. - Jasne. Dokąd idziecie?
- Pokręcimy się tu i tam. - Tu i tam?
Nie znam.
Gdzie jest Gene?
- Chcemy potwierdzić poniedziałek. - Jest w saunie.
Postanowił zostać na weekend.
Powrót możecie omówić przy kolacji. Zdrowej i wegańskiej.
Wszystko gra?
Jak najbardziej.
Dziwnie tu wrócić po takim czasie.
Bawcie się dobrze.
- Bądźcie ostrożni. - Słucham?
Możecie sobie narobić kłopotów w lesie.
A dookoła nie ma pomocy. Rozumiesz?
Tak, dzięki.
Proszę.
Peter.
Miejmy to za sobą.
Noah, pomóż mi.
Po takim czasie został sam szkielet, nie?
Dobra.
Kurwa.
- Co? - Nie ma jej.
- Jak to? - Zniknęła. Nie ma jej.
- Przepraszam. - Nie chciałem cię przestraszyć.
- Nie przestraszyłeś... - Nie.
Nie przestraszyłeś. Ja... Zaskoczyłeś mnie.
Co...
Co myślisz o tych ludziach?
W naszej przestrzeni.
Ja...
Nie wiem, co tu robią.
To dziwne, że przyjechali tu w środku zimy...
To dziwne. I podejrzane.
Tak, ale...
Nie wiem, co podejrzewam. Przecież to dzieciaki. Co mogą knuć?
Pewnie nic.
Ale nigdy nie wiadomo.
Co?
Lepiej nie bądźmy tacy otwarci.
Bądźmy czujni.
Rozumiesz?
Ktoś ją znalazł, a teraz tu przyjechaliśmy. Połączą to!
- Może nie była martwa. - Była.
Nie mamy pewności. Za pierwszym razem się pomyliliśmy.
Jeśli ktoś wie, to poszedł na policję.
- Prawda? - Musimy się uspokoić.
I pomyśleć.
- Nie wierzę w to. - To uwierz, bo panikowanie nie pomoże.
- A ty co robisz? - Pierdol się.
Wciąż jesteś suką, wiesz?
- Przyznajmy się. - Co?
Pójdziemy na policję i się przyznamy.
Co ty pierdolisz?
Zróbmy to, co należało zrobić pięć lat temu.
Posłuchajmy lepszych pomysłów.
To nie było z premedytacją.
Na początku.
- Nie musimy mówić wszystkiego. - A ile?
Jesteś szczęśliwa?
Czy któreś z was jest?
Może tylko tak możemy to zakończyć.
Zamknąć tę sprawę dla Talvinder i Owena.
I dla nas.
Nie!
Nie zniszczycie mojego życia przez wasze wyrzuty sumienia!
- Mówię tylko... - Gówno mnie to obchodzi!
- Susan. - Mam męża i syna!
- Żyję dalej! - Peter tylko sugeruje inne rozwiązanie.
Rozważmy je.
- Poszlibyśmy siedzieć. - Tak.
Nieumyślne spowodowanie śmierci to tylko kilka lat.
To nie demokracja, a to było morderstwo.
Nie pójdę do paki nawet na chwilę.
- Rozumiecie? - Nie decydujesz za nas.
To zagłosujmy.
Kto jest za pójściem na policję?
Kto przeciw?
Podliczysz, Andi?
Nie idziemy na policję!
Jesteś taki spięty.
Stres skumulowany w mięśniach.
Co się dzieje?
Brak słońca.
- Zawsze tak mam zimą. - Musisz wyjść na słońce.
- To witamina D. - Odmrożę sobie tyłek.
Te blizny pokazują, że twoje ciało się wyleczyło.
To błogosławieństwo. Lecz one mogą też być blokadą.
Przełamać tę blokadę może
szczera rozmowa o tym, co się wtedy wydarzyło.
Zrobię, jak radzisz.
Wyjdę złapać trochę słońca.
Dzięki za masaż.
Do usług.
Ktoś wie.
- Nie mamy pewności. - Mamy.
Ktoś wie i każe nam za to zapłacić.
Co chcesz zrobić?
Chcę wrócić do domu.
Zapomnieć o tym.
W zeszłym roku...
na drugim krańcu świata
prowadziłem duży rolniczy projekt dla organizacji pozarządowej.
Robię coś dobrego.
Wracam...
I nagle widzę ją.
Nie ją,
jakąś laskę...
z Indii.
Kropka w kropkę jak ona.
Wpadłem w histerię.
Ona mnie nawiedza.
Ten sekret...
zniszczył każdy z moich związków.
Z przyjaciółmi,
z rodziną,
z chłopakami.
Rozumiesz?
Tak.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
O Boże!
Przepraszam.
Nie szkodzi. To ma być straszne.
- Tak. - Jesteś słodka.
Została sól i ziarenka.
- Ja pójdę. - Ne trzeba, ja przyniosę.
Wy zostańcie i bądźcie dzielni. Zaraz wracam.
- Nie dam rady. - Wszystko gra?
- Przepraszam. - Tak?
Ale za co?
Bo jestem piątym kołem na waszej randce
i straszny ze mnie boidudek.
- Pójdę do dzieciaków. - Nie musisz.
Powiem ci coś.
Dobrze.
To syrop kukurydziany i barwniki spożywcze.
- O Boże. - Tak.
A ja myślałam, że naprawdę ich zabijają.
- To tylko iluzja. - O Boże.
Dobra, zbliż się.
Ostrzegaj, jak będzie strasznie.
Nic nie powiem.
Nie mogą nas powstrzymać
przed zrobieniem tego, co słuszne.
Mamy to zrobić za ich plecami?
Mam to gdzieś.
Dość tych kłamstw.
Pora na sprawiedliwość.
- Nie chcesz? - Chcę.
- Ale... - Co?
Zrobimy to,
ale co potem?
Kocham cię.
Wiem, że dałem ciała,
ale możemy spróbować wrócić do tego, co było.
Tak.
Zaczniemy od widzeń małżeńskich?
Co?
Widzenia małżeńskie odpadają, jeśli oboje siedzą.
O co chodzi?
Mówię, jak będzie.
Musimy to przegadać.
Więc...
Po wyjściu z więzienia
oboje będziemy bez pieniędzy, pracy, za to z kartoteką.
I co?
Wrócimy do siebie, wprowadzimy się do lokalu socjalnego
i będziemy żyć długo i szczęśliwie z zasiłku?
- Nie przestaniesz mnie karać? - Jestem realistyczna.
Karzesz mnie za Talvinder. Od zawsze.
Mam o tym zapomnieć, bo dałeś mi orgazm?
Popełniłem błąd!
Masz, kurwa, rację.
- To dlatego to się stało. - Co?
- Czyli to moja wina? - Zawsze tak było.
W przeciwieństwie do ciebie
biorę odpowiedzialność za moje czyny.
Ale ty...
nie chcesz przyznać, że to było...
Co?
- Dalej, powiedz. Wiem, że chcesz. - Nie.
Jesteś ofiarą.
Tak się definiujesz.
Tak było też przed Talvinder. Nie dam ci już pretekstów.
Mógłbym się wiecznie gapić na te drzewa.
Czasem nie ma tu nic innego do roboty.
Wyglądasz na kogoś, kto ma dużo problemów.
Możemy porozmawiać albo mogę cię zostawić.
- Nie znam cię. - Idealnie. Jestem bezstronny.
Ale jeśli chciałabyś pogadać, to...
Mam go zgasić?
Zakaz palenia?
Liczyłem, że mnie poczęstujesz.
To co, kłopoty sercowe?
To bardziej skomplikowane,
ale to część problemu.
Jeden z twoich kolegów?
Zawsze, jak się spotykamy, jest to samo.
Czyli?
Kłócimy się,
a wtedy on mówi coś, o czym wie, że dotknie mnie do żywego.
Dlaczego to robię?
Pozwalam mu się ranić.
Dobre pytanie.
Czyli to moja wina?
Tylko ty możesz ciągle stawiać się w tej samej sytuacji.
Więc w tym sensie to twoja wina.
Może tego chcesz.
Po co miałabym tego chcieć?
Chcesz być bezbronna.
To ci może przynieść ból lub rozkosz.
Albo to i to.
Wciąż go kochasz?
- Nie powinnam. - Nieważne, co powinnaś.
Kochasz czy nie?
Los rzadko daje drugą szansę,
ale ty ją dostałaś.
Jeśli chcesz z nim być, ale boisz się zranienia,
to będziesz żałować, że nie wykorzystałaś szansy.
Że nie zrobiłaś wszystkiego, by się tym razem udało.
Peter!
Andi!
Cholera. Andi!
Co ty wyprawiasz?
Pomocy!
Andi!
Pomocy!
Pomocy.
Dlaczego to robisz?
Błagam, puść mnie!
O Boże!
Nie!
Andi!
Nie ma sygnału.
Nie mamy połączenia ze światem.
- Świetnie. - Czasem tak jest.
Tak?
Mordowanie ludzi to normalka?
- Spróbujemy za kilka minut. - A jak dalej nic?
Zabierzcie Petera do domku.
Musi odpocząć.
Przyjdziemy, jak znajdziemy Gene'a.
Wszystko będzie dobrze.
Jasne?
Po co sama tam pojechała?
Po co tam wróciła?
Ktoś wie i nas dopadnie.
Uspokój się.
Ktoś związał Andi i poderżnął jej gardło!
Nie każ mi się uspokajać.
O Boże.
WIEM, ŻE JĄ ZABILIŚCIE.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Przestańcie! Ona żyje!
Musimy coś z tym zrobić.
- Zabierzmy ją z powrotem. - A co ona zrobi?
Podziękuje nam, że niemal ją zabiliśmy, ale potem ocaliliśmy?
Powie, że ją tu wyciągnęliśmy, upiliśmy i próbowaliśmy zabić.
- Nie powiem! - Ale nie chcieliśmy.
To nasze słowo przeciwko jej.
Jeśli ją zabierzemy...
To pójdziemy siedzieć. Za próbę zabójstwa, napaść.
- Ona żyje! - Groziła nam.
Może nas zniszczyć. Musimy to dokończyć.
Dzisiaj.
Mieliśmy ją tylko nastraszyć. To wszystko.
Plan uległ zmianie.
Co teraz zrobimy?
Nie dam rady...
- Peter... - Susan.
- Nie dam rady. - Susan.
Peter.
Kocham cię, Peter. Przepraszam.
Przepraszam.
Peter, kocham cię.
Co teraz zrobimy?
Nie!
Napisy: Marta Skowronek