‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(จากหนังสือโดยดร.ซูสส์)
‪(สามวันอันตรายของนายแม่)
‪หลังจากที่โดนเทราเซอร์สทุบเรือจนเป็นรู
‪แพมก็ตะเกียกตะกายลอยน้ำอย่างยากลำบาก
‪เมื่อมีเจ้าพวกนี้ล้อมรอบ ‪ทำให้สถานการณ์สุ่มเสี่ยงขึ้นทวีคูณ
‪ปฏิเสธความจริงไปก็เท่านั้น เพราะแพมน่ะ…
‪ซวยของจริง
‪ไม่นะ
‪ไงล่ะ เจ้าพวกหนูทะเลโสโครก ว่ายน้ำไปเลย
‪- แซมเหรอ ‪- เอาละ เด็กๆ
‪อีกสองวิ แจวให้ไวสุดชีวิต
‪หนึ่ง สอง
‪พอร์เตอร์ ไม่ตรงจังหวะเพื่อนแน่ะ
‪สโลน ขา
‪เร็วเข้า ก่อนที่พวกนั้นจะกลับมา
‪เธอกลับมาช่วยฉันเหรอ
‪ใช่แล้วครับ ไม่เป็นไรหรอก
‪ฟังนะ แซม เรื่องก่อนหน้านี้น่ะ…
‪ไม่ต้องพูดถึงมันหรอกครับ
‪เดี๋ยวผมก็จะปล่อยให้แม่ ‪กลับไปทำ "ภารกิจฉายเดี่ยว" แล้ว
‪แซม…
‪ผมไม่อยากขวางทางแม่แล้วทำให้วุ่นวาย
‪ผมจะค่อยๆ ลอยเรือไปจนถึงเกลิร์ฟสเบิร์ก…
‪แซม อย่าคิดแบบนั้นสิ
‪อย่างไร้แม่ เหมือนเคย
‪ทำไมคนเราถึงแสดงความรู้สึกที่แท้จริงได้ยากนัก
‪แทนที่จะลองใจกัน…
‪เอาจริงเหรอ พอร์เตอร์ จะมาพูดตอนนี้เนี่ยนะ
‪ไม่ แซม เธอต้องมากับฉัน
‪ไม่มีใครคอยอุ้มชูเลี้ยงดู…
‪อะไรนะ โอ้แม่เจ้า
‪เพราะเธอรู้มากเกินไป
‪ถ้าพวกซูคจับเธอได้ละก็
‪พวกนั้นจะรีดข้อมูลจากเธอง่ายกว่ารีดนมวัวซะอีก
‪ฉันเลยจำเป็นต้องพาเธอไปด้วย ‪ถึงจะไม่อยากก็เถอะ
‪ผมจำเป็นแล้ว
‪น่าตื่นเต้นจังเลย
‪ผมชอบใช้ชีวิตแบบสายลับกับแม่สุดๆ
‪ทำอะไรน่ะ
‪นี่เราสอดแนมอยู่นะ
‪แซม ถ้าเธอคิดจะเป็นสายลับ
‪ฮะ
‪เธอก็ต้องทำตัวให้เหมือนสายลับด้วย
‪เธอต้องใจเย็น สงบ เงียบ ‪ราวกับเป็นมนุษย์ล่องหน
‪เป็นตัวเองให้น้อยๆ เอาอย่างฉันให้เยอะๆ
‪เข้าใจแล้วฮะ
‪เหมือนแม่เด๊ะเลย
‪ค่อยมาฝึกกันใหม่
‪ไงจ๊ะ เทราเซอร์ส
‪สายลับคู่อาฆาตของแพม ‪ฟิลิป เทราเซอร์ส อยู่ที่นี่ด้วย
‪(สมันซ์)
‪และที่อยู่ตรงนั้นคือคุณแมริลิน เบลาส์คนสวย
‪(แมริลิน เบลาส์ ‪อาจเป็นคนรัก)
‪สอดแนมนี่สนุกจังเลย
‪- แซม ‪- ครับๆ
‪เป็นตัวเองให้น้อย เอาอย่างแม่ให้มาก
‪ถ.ป.ม.จ.ท.ย.ร. ถ้าเป็นแม่จะทำอย่างไร
‪ถ้าเป็นแม่จะทำยังไงนะ
‪คงจะจริงจังสุดๆ
‪จนเกือบจะเหมือนหุ่นยนต์แน่เลย
‪"ฉันชื่อแพม ฉันเป็นสายลับนะ ปี๊บๆ"
‪ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น
‪แบบนี้แหละ
‪(ปาร์ตี้สุดหรูคืนนี้ ‪แต่งตัวทางการ)
‪ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็น ‪บัตรเชิญสำหรับงานเลี้ยงคืนนี้
‪"เอามูมูไปด้วย"
‪ได้เลย
‪เป็นไปไม่ได้ เดี๋ยวก่อนนะ
‪(เอามูลักกะมูไปด้วย)
‪ที่นั่นแหละที่เราจะไปชิงมูลักกะมูมา
‪ปาร์ตี้ เยี่ยมเลย
‪หุ่นยนต์ชอบกินพัฟไส้กรอก
‪ขณะเดียวกันในซูเคีย กายกำลังคร่ำเครียด
‪เขามีเพียงโอกาสเดียว ‪ที่จะทำให้ดูเคสส์ประทับใจ
‪กายคะ
‪กาย
‪ใจเย็นๆ น่า
‪ฉันใจเย็นไม่ได้หรอก อีบี
‪นี่เป็นโอกาสสำคัญของครอบครัวเราเลยนะ
‪และคุณก็กำลังพลาดโอกาสสุดๆ
‪ห้องทดลองน่าเบื่อนี้ ‪เป็นที่ที่สนุกที่สุดในโลกสำหรับคุณเลยนะ
‪ทำไมไม่ไปเล่นล่ะ
‪เธอพูดถูก อีบี
‪พูดถึงเรื่องสนุก
‪หนูกำลังคิดว่า ‪อยากออกไปสำรวจข้างนอกคนเดียวดู
‪ไม่รู้สิ
‪ตราบใดที่เธอสัญญาว่าจะปฏิบัติตาม ‪กฎสามข้อในการเที่ยวต่างประเทศของฉัน
‪กลับก่อนมืด ห้ามกินเนื้อแผงลอย ‪และห้ามไปฟังโฆษณาเชื้อเชิญให้เป็นสมาชิก
‪เก่งมาก แต่อยู่ห่างจากกำแพงไว้นะ
‪และก่อนที่เธอจะไป…
‪นักสำรวจทุกคนต้องมีวิธีหาทางกลับบ้าน
‪กาย คุณให้ฟันพาสหนูเหรอคะ
‪ถูกใจสุดๆ
‪ขอบคุณนะคะ กาย
‪เดี๋ยวหนูจะรีบกลับนะ
‪อย่าลืมอยู่ห่างๆ…
‪กำแพงล่ะ
‪ซูเคียจ๋า ฉันมาแล้ว
‪(ยินดีต้อนรับสู่ซูเคีย)
‪(ลูกโป่งด้านทาเนยขึ้นแสนสนุก)
‪(รสชาติขนมปัง ‪ไข่เขียวกับแฮม)
‪จริงด้วย ด้านทาเนยต้องอยู่ข้างล่าง
‪(ดึงเพื่อให้เห็นชัดขึ้น)
‪(หยุด)
‪(หันหลังกลับไป!)
‪อย่าไปทางนั้นนะ
‪ฟันพาสบอกว่าอย่าไป
‪แต่อีบีทนความอยากรู้ไม่ไหว ก็เลยต้องไป
‪(ซูคทำได้ ‪เบาเสียงหน่อย)
‪(คว่ำด้านเนยเพื่อคว้าชัย)
‪(พวกยูคชั่วร้าย)
‪ในที่สุดก็ได้เห็นกำแพงที่เขาเลื่องลือกัน
‪ที่สร้างขึ้นเพื่อกันพวกยูคแสนชั่วร้าย
‪เพิ่มความสูงขึ้นเรื่อยๆ หลายปีผ่านพ้นไป
‪จนสูงถึงชั้นบรรยากาศสตราโทสเฟียร์
‪ซูคๆ ซูคๆ
‪หวัดดี เจ้านกกระรอกทา
‪มานี่มา
‪ไม่เป็นไร ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก
‪นั่นแหละ มาเถอะ มานี่หน่อย
‪ช่างเป็นนกกระรอกทาที่น่ารักจริงๆ
‪นี่ ไม่เอาน่า
‪กำแพงเป็นสิ่งต้องห้าม ‪อย่าได้เข้าไป ห้ามเด็ดขาด
‪แต่ของขวัญของกายก็พิเศษยิ่งนัก
‪อีบีจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย
‪เอาละ อีบี
‪ให้วิญญาณแพมเข้าสิงละกัน
‪มูลักกะมู
‪ไปกันเถอะ
‪ใส่ชุดอะไรน่ะ
‪ชุดปลอมตัวสมัยที่ผมเป็นนักต้มตุ๋น
‪หรือสาวต้มตุ๋น
‪ดร ลินดา ชวาร์ตซ์ ‪นักบำบัดชีวิตแต่งงานและครอบครัว
‪แอลเอ็มเอฟที
‪- แซม… ‪- ลินดาค่ะ
‪สายลับอย่างฉันต้องทำตัวไม่เด่น
‪เราต้องทำตัวให้กลมกลืน ไม่ใช่ทำแบบนี้
‪ฉันจะไปเอามูลักกะมูมา
‪เธออยู่ตรงนี้แหละ ‪จำไว้นะ อย่าทำตัวสะดุดตา
‪เข้าใจแล้ว
‪ชื่ออะไร
‪บัมเบิลบัม บอนนี่ บัมเบิลบัม
‪เกรงว่าจะไม่มีชื่อบัมเบิลบัมนะ
‪จริงเหรอคะ แน่ใจเหรอ
‪แน่ใจสิ
‪ดูดีๆ สิ
‪โอ้ อยู่นี่เองเหรอคะ คุณนายบัมเบิลบัม
‪ฝ่ายจัดเลี้ยงเหรอ
‪เปล่าจ้ะ ฉันมาร่วมงาน
‪ชื่อชวาร์ตซ์จ้ะ
‪ทำอะไรน่ะ ให้ฉันใช้ท่าคาราเต้ ‪เฉาะคอซะก็สิ้นเรื่อง
‪- ผมจัดการได้น่า ‪- แบบนี้มันโฉ่งฉ่างไปนะ
‪ไม่เห็นมีชื่อชวาร์ตซ์เลย
‪แล้วถ้าแบบนี้ล่ะ
‪(ดร.ลินดา ชวาร์ตซ์)
‪ดร.ลินดา ชวาร์ตซ์เหรอ
‪แหม เรียกว่าด็อกเตอร์เฉยๆ ก็ได้จ้ะ
‪คุณช่วยชีวิตแต่งงานของฉันไว้
‪ใช่ไหม ที่รัก
‪หนังสือของคุณมีประโยชน์มาก ‪ในการทำให้ชีวิตคู่ของเราราบรื่น
‪ถึงผมจะได้ยินที่ภรรยาพูด ‪แต่ตอนนั้นผมไม่ได้ตั้งใจฟังเธอ
‪เชิญเข้าไปเลยค่ะ ด็อกเตอร์
‪- ขอบคุณนะจ๊ะ ‪- ไม่เลยครับ เราต่างหากที่ต้องขอบคุณ
‪เธอมากับฉันน่ะ เป็นคนไข้รายล่าสุด
‪มีปัญหาหนักอยู่เหมือนกัน
‪มาเลยค่ะ คุณบัมเบิลบัม
‪นกอินทรีลงจอดรึยัง
‪นกอินทรีอะไร ที่ไหน
‪ฉันถามว่านกอินทรีลงจอดรึยัง
‪แล้วผมก็ถามว่านกอินทรีอะไร
‪ที่ไหน ไม่เห็นมีเลย
‪ดูเหมือนเราจะถูกตบตาว่าสองคนนี้กิ๊กกันซะแล้ว
‪กลายเป็นว่าเบลาส์เป็นคนคิดแผนปฏิบัติการครั้งนี้
‪แล้วเอามูลักกะมูมาด้วยรึเปล่า
‪คุณคิดว่าผมโง่เหรอ
‪ว้าว
‪ว่าแล้วว่าลินดาต้องเป็นร่างปลอมตัว ‪ที่คู่ควรกับการมีแม่เป็นที่สุด
‪อยู่นั่นไง
‪พวกคนชั่วน่ะเหรอฮะ
‪ใจเย็นๆ เดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก
‪จับไม่ได้หรอก
‪เรื่องทำตัวเนียน ขอให้ไว้ใจผม
‪แพมนี่นา
‪อยู่กับยัยป้าที่แต่งตัวเฉิ่มที่สุดที่เคยเห็นมาเลย
‪ไปกันเถอะ
‪พวกนั้นกำลังหนี
‪ในนี้
‪ขอดูส้นสูงอัปลักษณ์ให้เป็นบุญตาอีกสักที
‪นี่คืออาชญากรรมทางแฟชั่นอย่างแท้จริง
‪ทางนี้
‪หายไปแล้ว ให้มันได้อย่างนี้สิ
‪งั้น… กินพัฟไส้กรอกไหมฮะ
‪เอาฟันพาสของฉันคืนมานะ
‪เจ้านกกระรอกทางี่เง่า
‪จับได้แล้ว
‪นี่ เดี๋ยวก่อน ‪นั่นไม่ใช่ลูกโอ๊กนะ เจ้าทึ่ม นั่นมัน…
‪ฟันพาสเหล็กแข็งๆ ต่างหากล่ะ
‪โห นกกระรอกทาพวกนี้มารยาทแย่จริงๆ
‪ซูคๆ ซูคๆ
‪เธอทำได้น่า อีลาน่า เบท
‪ไม่นะ ทนดูไม่ได้
‪แต่ต้องดู เพราะนี่เป็นงาน
‪โอ้ มีอาการโลเลหน่อยๆ ด้วย
‪สำเร็จครับ
‪เมื่อกี้ทำเอาใจเต้นไม่เป็นส่ำ สงสัยต้องนอนพัก
‪ไง
‪ขอโทษนะคะ ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรขึ้นมาบนนี้
‪ไม่เป็นไร
‪คนไม่อยากให้เราขึ้นมาบนนี้ก็เพราะกลัว
‪ถึงได้ตั้งกฎมากมายไง
‪แต่ดีที่ฉันไม่ชอบทำตามกฎ
‪เอ่อ… ใช่ ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันมีกฎของตัวเองซึ่งฉันก็ไม่ได้ทำตามอยู่บ่อยๆ
‪ฉันมีกฎแค่ข้อเดียว
‪นั่นก็คือแหกกฎ
‪อ้อ ถ้างั้นก็มีมากกว่าฉันข้อนึง
‪ตรงนี้มีที่ว่างนะ
‪ถ้าเธอตัดสินใจด้วยตัวเองว่าเธออยากนั่งตรงนี้
‪ก็ดี
‪ทีแรกฉันก็กะจะนั่งอยู่แล้ว
‪ก็ดี ฉันชื่อลูค่า
‪อีลาน่า เบท อีบี
‪เธอขึ้นมาทำอะไรบนนี้ล่ะ อีบี
‪นกกระรอกทาเอาฟันพาสของฉันไป
‪มันคงเหมือนลูกโอ๊กน่ะ
‪แล้วเธอล่ะ
‪ฉันแค่ขึ้นมาอ่านหนังสือรวมบทกวีที่ชื่อว่า "บทกวี"
‪อ๋อเหรอ ก็ดี
‪บทกวีเกี่ยวกับอะไรล่ะ
‪เกี่ยวกับอะไรน่ะเหรอ ฉัน…
‪จริงๆ แล้วฉันก็ไม่รู้หรอก
‪งั้นเหรอ ไหน ฉันขอลองซิ
‪ถนนสองสายเหรอ แหม ทำไมโลเลจัง
‪เลือกมาสักสายสิ
‪ทำแบบเมื่อกี้ไม่เหมือนฉันเลยนะ
‪ตามธรรมเนียมแล้ว ‪สายลับจะต้องค่อยๆ ย่องเข้าหาเป้าหมาย
‪ไม่ใช่ประกาศตัวโต้งๆ ต่อหน้าคนทั้งห้อง
‪ตั้งใจหน่อยสิ แซม ‪เป็นตัวเธอให้น้อยๆ เป็นฉันให้มากๆ
‪ครับๆ เป็นเหมือนแม่ให้มากๆ
‪ต้องมีทางลับอยู่แถวนี้แน่
‪พยายามหาอะไรก็ตามที่น่าสงสัย
‪เจ้าหมอนี่ดูน่าสงสัยแฮะ
‪ถ้าเราขยับรูปปั้น ทางลับอาจจะเปิดก็ได้นะฮะ
‪ดูหนังมากไปแล้ว ลูกไม้แบบนั้นมันตื้นเกินไป
‪เอาละๆ คิดสิ แซม
‪อะไรกันนะที่ดูน่าสงสัย
‪ถ้าเป็นแม่จะทำอย่างไร ถ.ป.ม.จ.ท.ย.ร
‪แม่
‪เหมือนแม่ไง
‪สองคนนี้ทำเท่ไปงั้นแหละ ‪แต่สุดท้ายก็แอบมีใจให้กัน
‪โรแมนติกราวกับกลอนรักหวานซึ้งใดๆ ในโลก
‪กลอนพวกนี้ห่วยจัง
‪เนอะ
‪กวีพวกนี้ชอบประดิษฐ์คำ ‪ให้มันคล้องจองกันอยู่เรื่องเลย
‪ใช่ คำคล้องจองมันสำหรับเด็กอมมือต่างหาก
‪ช่างกล้าพูด
‪บทกวีไม่ใช่เรื่องของเด็กอมมือนะ
‪คำคล้องจองของผมไม่ได้ประดิษฐ์ประดอยมา ‪เพราะตัวผมนั้นเป็นโรค…
‪พิษสุนัขบ้า… ตายแล้ว ‪จริงอย่างที่เด็กว่า
‪นี่ หิวไหม ฉันมีขนมปังปิ้งด้วยนะ
‪เอาสิ ตราบใดที่เธอทาเนยถูกด้านน่ะนะ
‪วิธีกินมีอยู่ทางเดียวเท่านั้นแหละ ทาเนยด้าน…
‪บน
‪รักษากำลังใจให้สูงส่ง ‪แต่ด้านทาเนยต้องเอาลงล่าง
‪อยู่ห่างจากกำแพงเข้าไว้
‪เอ้านี่
‪นี่มันก็เย็นมากแล้ว
‪ฉันกลับก่อนดีกว่า ดีใจที่ได้คุยกันนะ
‪ไม่เป็นไร ฉันโอเค
‪เดี๋ยว นั่นมันทางลงเขตแดนพวกซูคนะ
‪จริงด้วย ต้องไปอีกทางสินะ
‪กระเป๋าเอกสารนั่นแหละ มูลักกะมู
‪งั้นก็ "ไป-ลัก-กะ-เป๋า" กันเถอะ
‪แซม อย่านะ
‪แพม ไอ แอม มุ่งมั่นอย่างแรงกล้า ‪ที่จะไขว่คว้าเป้าหมายมาให้ได้
‪ใช่ แต่ฉันก็ต้องรอบคอบด้วย
‪เดี๋ยวเธอได้ทำเสียเรื่องหมด
‪ว้าว การเป็นแม่นี่ช่างซับซ้อนจริงๆ
‪ฟิลิป สตาร์ทเครื่องเลย
‪โทษที ว่าไงนะ
‪ออกได้แล้ว เจ้าสมันซ์งี่เง่า
‪อ้อ
‪เอ่อ ปุ่มไหนเหรอ
‪มีอยู่ปุ่มเดียวนี่ไง
‪(ปุ่มเดียว)
‪ออกแบบระบบปล่อยยาน ‪ให้มันนิ่มกว่านี้ไม่ได้รึไง เบลาส์
‪ต้องเอามูลักกะมูออกมาให้ได้
‪(รหัสลับที่เทราเซอร์สจะไม่ลืม ‪1)
‪(<ถูกต้อง> ‪เปิดประตูโรงเก็บ)
‪เร็วเข้า เปิดสิ
‪ฉันไม่ให้เธอไปง่ายๆ หรอก เบลาส์
‪ปิดประตูซะ
‪ได้เลย
‪ฉันจะใช้นาฬิกาข้อมือสุดเริ่ด ‪ที่ออกแบบเองปิดให้นะ
‪ใช้คล่องมือสุดๆ
‪ใช้คำได้ฉลาดดี
‪มาสู้กันสักตั้งเถอะ แมริลิน
‪มาสิ
‪เร็วเข้า เปิดสิ
‪(เปิดประตูโรงเกิบ)
‪(ปิดประตูโรงเก็บ)
‪(เปิดประตูโรงเก็บ ‪<และเปิดค้างไว้>)
‪เปิดสิๆ
‪ไม่ต้องทำตุกติกแล้ว เบลาส์ ‪ปิดประตูโรงเก็บเดี๋ยวนี้
‪ก็ได้
‪(เริ่มแผนการหลบหนี)
‪พลาดซะได้
‪ลาก่อน แพม ไอ แอม
‪บ้าเอ๊ย
‪อย่าพูดคำหยาบสิครับ
‪หาอันนี้อยู่รึเปล่าครับ
‪แซม เธอเอามาได้เหรอเนี่ย ยังไงกัน…
‪มันถูกล็อกไว้ในช่องเก็บแน่นเหมือนกัน
‪แต่แล้วผมก็คิดว่า ถ้าเป็นแม่จะทำยังไง
‪แม่คงหาทางสะเดาะกุญแจ ‪แล้วชิงมูลักกะมูมาให้ได้
‪แล้วผมก็จำได้ว่าผมมีนี่
‪กิ๊บนี่แหละ กุญแจผีชั้นเลิศ
‪ชิงเป้าหมายสำเร็จ
‪ดูเหมือนผมจะช่ำชอง ‪เรื่องการทำตัวแบบแพมซะแล้วสิ
‪ไม่ใช่ เหตุผลที่เธอมีกิ๊บนั่น
‪ถึงฉันจะไม่มีวันเข้าใจได้
‪แต่เพราะเธอเลือกที่จะปลอมตัว ‪เป็นผู้หญิงวัยกลางคน
‪ใช้คำว่าผู้ใหญ่ดีกว่า
‪ที่ฉันกำลังจะบอกก็คือทีมนี้ไม่ต้องมีแพมอีกคนหรอก
‪แต่ทีมนี้ต้องการแซม ‪หรือไม่ก็ดร.ลินดา ชวาร์ตซ์
‪ใครก็ได้ที่เธออยากจะเป็น
‪ทีมเราแข็งแกร่งที่สุดเมื่อเธอเป็นตัวของตัวเอง
‪แม่ฮะ วันนี้เวลาของเราคงหมดแล้ว
‪แต่ดร.ลินดาคิดว่าเรามีความคืบหน้าขึ้นเยอะเลย
‪กายคะ เกิดเรื่องที่เหลือเชื่อสุดๆ เลยละ
‪มาแล้วเหรอ แม่สาวน้อยผู้วิเศษ
‪ฟังนะคะ หนูเพิ่ง…
‪คุณใส่ชุดอะไรน่ะ
‪เธอพูดถูก ฉันแค่ต้องทำตัวตามใจอยากซะบ้าง
‪ดีแล้วค่ะ กาย แต่…
‪แต่ฉันคงทำไม่ได้หรอก ถ้าไม่มีเธอ เด็กน้อย
‪หลังจากที่ร้านพัง
‪ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะกลับมาประดิษฐ์ได้อีกรึเปล่า
‪แต่เธอเชื่อในตัวฉัน
‪และมันก็ทำให้งานของฉันรู้สึกมีคุณค่าขึ้นเยอะเลย
‪เมื่อได้รู้ว่าฉันได้ช่วยปกป้อง ‪ประเทศที่งดงามนี้จากพวกยูคชั่วร้าย
‪ว่าแต่วันนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ เล่าให้ฉันฟังบ้างสิ
‪ก็ เอ่อ… ดีค่ะ
‪ดีสุดๆ
‪ที่นี่ดีเยี่ยมสุดๆ ไปเลยเนอะ
‪ฉันคุยกับแม่เธอแล้วด้วยนะ
‪แม่บอกให้เราอยู่ที่นี่ต่อได้อีกหน่อย
‪โดยเฉพาะถ้ามันจะทำให้เราได้เงิน ‪ไปเปิดร้านคลังสิ่งประดิษฐ์แห่งใหม่
‪ค่ะ
‪หวังว่าคงหิวนะ
‪ฉันทำขนมปังปิ้งไว้ให้ ด้านทาเนยคว่ำ
‪เมื่อกายค้นพบความหมายของชีวิต ‪ในประเทศของชาวซูคแห่งนี้
‪อีบีจะปรึกษาเขาเรื่องสิ่งรบกวนจิตใจ ‪ที่ทำให้เธอคลางแคลงสงสัยอยู่ได้ยังไง
‪"ใบหญ้าสวยสดเมื่อไร้คนเหยียบย่ำ
‪สุดจะพร่ำเพ้อละเมอหา ‪ฤาควรกลับมาคืนผืนแผ่นดินเดิม"
‪(หนังสือนำเที่ยวซูเคียของฟลัดซ์เนอร์)
‪(ซูเคีย)
‪(ยูเคีย)
‪ฟากนั้นมีอะไรกันแน่นะ
‪พวกยูคชั่วร้าย
‪กินได้แค่วิธีเดียวเท่านั้นแหละ
‪ก่อนจะพูดให้พ่อเลี้ยงเห็นถึง ‪พฤติกรรมแปลกประหลาดของเพื่อนใหม่เขา
‪อีบีจะต้องพยายามมองในอีกมุมซะก่อน
‪(และจำไว้ว่า… ยูเคียน่ะ…)
‪(อันตราย!)
‪(อันตราย!!!!!)
‪(เพราะฉันเป็นโรคพิษสุนัขบ้า)
‪เธอเป็นคนเปิดนะ เพราะเธอควรได้รับเกียรตินี้
‪ว้าว
‪นี่น่ะเหรอ เจ้ามูลักกะมู
‪อ้าว เดี๋ยวนะ
‪หากคุณกำลังฟังเทปนี้อยู่ ‪แปลว่าคุณทำดีแล้ว แต่ยังไม่ดีพอ
‪คุณคือศัตรูที่น่ากลัวของผม แพม ไอ แอม ‪เพราะงั้นผมจึงเพิ่มเกราะป้องกันอีกชั้น
‪เผื่อคุณจะตามผมกับเบลาส์สุดที่รักทัน
‪- นี่มันของปลอม ‪- อะไรนะ
‪เรียกฉันว่าที่รักงั้นเหรอ ‪และนี่มันก็ไอเดียฉันนะยะ
‪ลาก่อน แพม
‪เดี๋ยวก่อน ปิดยังไงเนี่ย
‪มันก็มีอยู่แค่ปุ่มเดียวนี่ไง
‪- นี่ไม่ใช่มูลักกะมู ‪- แล้วมันคืออะไร
‪กูลักกะกู
‪อันตรายสุดๆ
‪เอ่อ มันกำลังทำอะไรอยู่เหรอฮะ
‪มันชอบความร้อนน่ะ
‪พอกินไฟหมดแล้ว ‪ก็จะเหลือพวกเราที่ร้อนที่สุดในห้อง
‪ขอบคุณที่ชมว่าเร่าร้อน
‪มาสิ ไอ้หนู
‪- ประตูล็อก ‪- ไม่นะ
‪เปิดสิๆ
‪แซม เป็นฉันให้มากๆ เป็นตัวเองให้น้อยๆ
‪เร็วสิฮะ
‪อยู่นี่เอง
‪ช่วยเซ็นหนังสือชีวิตคู่ดู๋ดี๋ให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ
‪ได้สิจ๊ะ
‪ตื่นเต้นสุดๆ
‪ดร.ชวาร์ตซ์คะ แต่เราต้องไปกันแล้วนะคะ
‪จะแนะนำอะไรให้ฟรีๆ ‪ได้เวลาออกจากงานเลี้ยงนี้แล้ว
‪แล้วอย่าลืมท่องคติประจำวันล่ะ
‪ฉันเข้าใจ ฉันเชื่อใจ และฉันทำได้
‪ขอโทษนะฮะ ที่เราไม่ได้มูลักกะมูมา
‪เดี๋ยวก็เอามาได้น่า เจ้าหนู ‪โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครบาดเจ็บ
‪ซูคๆ ซูคๆ
‪ขอโทษนะคะ กาย
‪- ซูคๆ ‪- โอ๊ย
‪อย่าขยับนะ
‪คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์