NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DR. SEUSSA
DOM
Udało mu się.
Rozwiązał zagadkę.
Znajdzie Sama po tym, co jadł zawsze.
WYSTAWA
Zielone jajka sadzone.
Trzy razy zielone sadzone z szynką.
Nie! Nie zamawiałem tego.
Ktoś tu jest głodny i zły.
Wcale nie, jestem szczęśliwy.
To coś nowego.
Bo właśnie znalazłem nasz cel.
Gdzie on jest?
Spójrz na te zdjęcia i powiedz, co widzisz.
Sam wcina ulubione danie.
Jak w tamtej restauracji, w aucie i więzieniu.
Już dawno to rozgryzłam.
Gdyby znaleźć każdego, kto zamówił zielone jajka...
Jeszcze raz jajka!
...znaleźlibyśmy Sama!
To skończ gadać i zacznij szukać,
bo czas skończyć tę ostatnią robotę.
Co?
- Cztery razy zielone jajka sadzone! - Ojej.
ZIELONE JAJKA
Chyba już skończyłeś.
Mam okropne maniery. Nie podzieliłem się.
- Nie szkodzi. - Na pewno?
Zostało kilka kropel.
A resztki są najlepsze!
Fuj!
Spójrz, Pan!
Dojeżdżamy na miejsce.
Nie zabawimy tu długo.
- Ruszamy dalej do Mipowa. - Co?
Musimy zwiedzić miasto.
Podobno jest tu pięknie o tej porze roku.
Fajne miejsce dla rodzin...
par i zbiegów.
Przejdziemy się po mieście.
Pan Jenkins uwielbia antyki.
Koło dworca jest hotel.
Nie ma co ryzykować wyprawy do miasta.
Rozumiem. A kto nas zobaczy?
Jesteśmy zbiegami.
Ktoś może nas rozpoznać,
a w śrońdzień jest tu pełno ludzi.
Zaskakująco dużo wiesz o Rozrurzu.
Sam wypił resztki z kubka,
wiedząc, że Pan coś ukrywa
na temat Rozrurza.
Słuchajcie uważnie.
Chcę, aby każdy z was...
Jestem tylko ja!
...przeszukał każdą restaurację, bar,
kawiarnię, bistro, jadłodajnię,
bar mleczny, fast food,
stoisko z żarciem i inne speluny.
Chcę wiedzieć
o każdym zamówieniu na zielone jajka sadzone.
Jak znajdziemy jajka,
znajdziemy Sama.
Mam!
Co masz, Gluncja?
Sweterek!
Nieźle drapie.
Hotel jest za rogiem.
Skąd wiesz?
Tak nisko naciągnąłeś kapelusz, że rysuje chodnik.
Zaufaj mi.
- Czy ty nie... - Nie.
Do widzenia.
On chyba cię zna.
Szukają nas.
Pamiętasz?
Hej! To Pan.
Cześć, pani.
Mhm.
Tak się witają rozrurzanie.
PODWÓRKO SNERZA
Dwa pokoje.
Oczywiście.
Przykro mi,
ale mam tylko jeden.
- Do podziału. - Świetnie!
Piżamowe przyjęcie!
Wspaniale.
Proszę chwilę zaczekać.
- Kurczę blade. - Co znowu?
Bardzo mi przykro, panie...
Koźle.
To ja.
Pańska karta została skradziona.
O nie.
To znaczy, że Kozioł przeżył lawinę.
Przeżyłem lawinę!
Dzięki za wizytę. Zapraszamy ponownie.
„Motel Snerz”.
Mam tu platynowe członkostwo.
Chyba dwa miliony punktów wystarczą na pokój.
Oczywiście!
Niestety nie ma pan już dwóch milionów punktów.
Pokryły szkody
w pokoju hotelowym w Gburburgu.
Bezcenna waza — zniszczona.
Druga bezcenna waza — zniszczona.
O rany!
Trzecia bezcenna waza.
- Ale impreza. - Zniszczona.
No to koniec.
To był Jenkins.
Jest nam pan winny 17 000 punktów.
Jak chce pan za to zapłacić,
panie Pan On Sam?
On Sam?
To niemożliwe!
To ja!
Chad Bernacke!
Liceum w Rozrurzu!
Melony do ataku!
Chyba mnie pan z kimś pomylił.
Tak.
Chyba tak.
Tamten Pan był zupełnie inny.
Ciągle próbował nowych rzeczy.
Czterokrotny mistrz szkoły.
Prezes Klubu Młodych Wynalazców.
Panie, to ty!
Pochodzisz stąd!
Tak jakby.
Możliwe.
Wiedziałem!
Ale się postarzałeś.
Masz straszne zmarszczki.
Kiedy byłeś tu ostatnio?
Masz tu jakąś rodzinę?
- Nie. - Dziwne.
Widziałem niedawno twojego tatę.
Razem z twoją mamą, braćmi, ich dziećmi, wujkiem, ciotką...
Dziękujemy, bardzo nam pomogłeś.
Tak, moja rodzina wciąż tu mieszka.
Świetnie, zatrzymajmy się u nich!
Nigdy w życiu.
Musimy, nie mamy dokąd pójść.
Mam pomysł.
No proszę!
Oświeciło cię!
Miło cię było widzieć!
Nawet jeśli nie przypominasz Pana!
Tak, pamiętam go.
Zamówił zielone jajka na cienkim cieście.
Kupił tuzin zielonych jajek i szynkę.
Tak, zielone jajka i szynkę.
Lubił zielone jajka.
Zielone jajka.
- Zielone jajka... - Sadzone.
- Poznaje pan ten kapelusz? - Tak.
Tak, zamówił...
Zielone jajka?
- Raz zielone jajka. - Nie! Anulować zamówienie.
Nam też kupił jajka i były przepyszne!
Warto spróbować.
Kurczę blade.
Jak zapłacił za te wszystkie jajka?
Kozioł zapłacił swoją kartą.
Co?
Kozioł?
Tak, Kozioł. Proszę spojrzeć.
PAN KOZIOŁ PODPIS
Mówią, że to profesjonalista!
Najlepszy z wszystkich.
To znaczy...
Że nas zastąpili.
Zastąpili was.
Jeśli Kozioł dotrze pierwszy do celu...
Nie wykonam ostatniego zlecenia.
Ten mały Sam!
Dokąd pojechał?
Wsiedli do pociągu do Rozrurza.
Wystarczyło spytać.
Racja, przepraszam.
Byliście bardzo pomocni.
Trochę... mnie poniosło.
Mój partner idzie na emeryturę.
Serwujecie koktajle mleczne?
Mogę duży na wynos?
Według przewodnika to idealna pora roku na wizytę,
gdy liście zaczynają zmieniać kolor.
A potem opadają i umierają.
Widzę, że masz zły humor.
To ten dom.
To nie jest dom.
To dom rodzinny.
Jesteś w domu, Pan!
Ciszej.
Przepraszam. Nie chcę popsuć niespodzianki.
Nie zatrzymamy się w tym domu.
Dlaczego nie?
Dlatego.
Ci ludzie nie ucieszą się, że ukrywam skradzioną bestię.
Masz na myśli twoją rodzinę. Jestem pewien...
Są surowi. Zawsze uważali mnie za nieudacznika.
To, że jestem zbiegiem to dla nich wisienka na torcie nieudacznika.
Skoro tak, to po co przyniosłeś...
Rany julek! Zawsze marzyłem o domku na drzewie!
Ja też. Dlatego go zbudowałem.
Ty go zbudowałeś?
Ciszej!
- Gdy byłem młody. - Muszę do niego wejść.
A gdzie drabina?
Nie ma.
Nie zadziałała?
Byłem szczęśliwym dzieckiem.
Nie dotykaj!
Jest tu pełno pułapek.
Jeden krok i bum! Wszystko wybuchnie.
Byłeś dziwny.
A ty jesteś dziwny.
- Ręce przy sobie. - Czemu?
Lepiej się złap.
Schyl się.
Unieś nogę.
A teraz tajemny uścisk dłoni.
ZAKAZ WSTĘPU!
Inaczej nie wejdziesz.
Więc lepiej się skup.
Zapamiętałeś?
Chyba tak.
Niestety Sam się pomylił
i źle przybił piątkę.
Bezbłędnie!
Twarz Pana sugeruje,
że czeka na eksplozję.
To alarm.
I światła.
Zaczyna się.
Balony z jogurtem!
Musimy uciekać,
chyba że ci za mało.
Co może być gorszego niż jogurt?
Nie ruszać się!
Bagietka.
Ma bagietkę.
Tak, panie władzo. Ma kapelusz, zniszczone futro...
O, niech mnie gwiazdy!
Pan?
Pan, to ty!
Synu, wróciłeś.
Mój synek.
Witaj w domu.
Dobrze cię widzieć.
Wujek Pan!
To on.
Wrócił.
- Witaj, wujku. - Tęskniłem.
- Ale super! - Trochę przytyłeś.
To najlepsza rodzina na świecie.
Pan się z tym nie zgadzał.
Bo gdy chodziło o rodzinę,
wolał trzymać się jak najdalej od niej.
Zaraz podam wieczorną przekąskę.
Tak, hura!
Dobrze, że wróciłeś, wnuczku.
Jaka urocza buźka!
Siadaj, braciszku.
Mama nadal nakrywa dla ciebie.
To bardzo urocze, proszę pani.
Chcesz go?
To szlachetne, że ratujecie te stworzenie.
To ciekawe, bo Pan mówił,
że uważacie go za nieudacznika.
Mówię mu, że to jego rodzina,
a on, że to same...
Kto chce zielone jajka?
Ja!
Tak!
To rozumiem.
- Pycha. - Niczym jajka babci.
Nie wierzę.
Twoja rodzina uwielbia zielone sadzone z szynką.
A skoro o nich mowa,
wiem, że już cię o to pytałem,
ale może teraz się skusisz?
Świetnie smakują w domu.
Zwłaszcza te.
Zastanowisz się?
No dobrze.
Powiedzcie mi coś o sobie.
Zaczyna się.
Dziadek Pana jest głową rodziny.
Głowa rodziny!
Nie zapominaj o sobie.
Żona świetnie dba o dom.
A jego bracia to ludzie czynu.
To jeszcze nic. Dawniej dziadek przenosił góry.
Robi się.
Gdzie postawić?
Nieźle, Pan!
Twoja rodzina jest niesamowita!
Pan jest najlepszy.
Zawsze był bardzo kreatywny.
„Kreatywny”.
Chciał powiedzieć nieudolny.
To nieprawda. Szkoda, że nie znałeś go jako dzieciaka.
Długo by opowiadać.
Proszę opowiadać i żeby było kompromitująco.
Miał niesamowitą wyobraźnię.
Smarował zjeżdżalnię masłem, żeby szybciej zjeżdżać.
Wynalazł usuwacz zielska.
I katapultę do niszcenia melonów.
Katapultę do melonów!
Zapomniałem o tym.
To było dawno temu, gdy moje wynalazki jeszcze działały.
Gdy dorosnę, chcę być wynalazcą tak jak ty, wujku.
Wiesz, do czego to prowadzi?
Rozczarowania i poparzeń.
Lepiej uniknąć zawodu i zarabiać na życie jak dziadek.
Dobrze.
Masz jakiś nowy pomysł, Pan?
Nie, skończyłem z wynalazkami.
Znalazłem stałą pracę
jako obserwowacz farby.
- A co to takiego? - Obserwowacz farby?
To chyba niezbyt odkrywcze.
Przecież mówisz o Panu.
Na pewno znajdzie na to jakiś sposób.
Wiem, najpierw malujesz obraz, a potem na niego patrzysz.
Nie, maluje ktoś inny.
Chyba wiem.
Gdy już to obejrzysz, musisz to opisać.
Patrzę tylko, aż wyschnie.
A potem wymyślasz jakiś wynalazek.
Nie! Koniec z wynalazkami!
Od teraz obserwuję farbę.
Nie musicie się już nade mną litować.
Kurczę blade.
Chyba go czymś uraziliśmy.
Możliwe.
Porozmawiam z nim.
Może lepiej ja spróbuję.
To chyba robota dla Sama.
Pan ma szczęście, że znalazł takiego przyjaciela.
Ciągle mi to powtarza.
ZAKAZ WSTĘPU, SAM!
Panie?
Przyniosłem ci kolację.
Twój przysmak.
Zostaw mnie samego.
Jesteśmy sami.
I tak nie znasz sekretnego uścisku dłoni, więc nie wejdziesz.
Specjalnie się wtedy pomyliłeś.
To prawda.
- Chciałem, żebyś zobaczył rodzinę. - To był zły pomysł.
Wiesz co?
Jeśli chcesz pobyć sam,
nie ma sprawy.
Ale ty nie chcesz.
Potrafisz wymyślić windę
i system alarmowy,
ale wciąż masz drabinkę.
Trochę tu ciemno, nie?
Światło zasila wiatraczek.
Wiatraczek?
Panie,
to najwspanialsze...
Uwielbiam namioty.
Jak byłem mały, postawiłem z mamą namiot i...
przytuliliśmy się, a ona robiła zwierzaki na ścianie.
Miałeś wspaniałą rodzinę.
Tak jak twoja.
Są wspaniali.
W tym problem.
Odnoszą sukcesy,
a ja osiągnąłem wyłącznie
szczyt porażki.
Jesteś w tym najlepszy.
Sam słyszałeś ich sztuczne pochwały.
Chcą przez to powiedzieć, że ich zawiodłem.
- Zawsze tak było. - To nieprawda.
- Nie musisz tego mówić. - Mówię poważnie.
Nie zawiodłeś ich.
Smucą się, że się poddałeś,
bo wiedzą, jaki jesteś kreatywny i nie chcą, żebyś się poddał.
Kochają cię.
Uwierz mi.
Jesteś szczęściarzem.
Nic nie rozumiesz.
Rozumiem.
Masz mnóstwo szczęścia.
Ja nigdy nie miałem rodziny.
Co powiedziałeś?
Wszystko zmyśliłem.
A co z tą historią o namiocie?
Nie było żadnego namiotu.
Ani zwierzaków w wesołym miasteczku,
ani rozlanego na dywan soku...
A twój zmyślony przyjaciel Reggie?
Jego też zmyśliłem.
Nigdy tego nikomu nie mówiłem.
Gdy byłem mały, mama...
oddała mnie do sierocińca.
Zawsze byłem sam.
Dopóki nie spotkałem ciebie.
Pamiętasz swoich rodziców?
Pamiętam mamę...
troszkę.
Jedną rzecz.
Co takiego?
To nic takiego.
No powiedz.
To niemądre.
Sam.
Robiła mi śniadanie.
Pewnie jej jajka...
były pyszne.
Najlepsze.
Bardzo zielone.
Przepyszne.
Szukam jej od lat,
żeby spytać ją dlaczego.
Dlaczego mnie oddała.
Musiała mieć powód.
Chcę...
tylko wiedzieć.
Dlatego je zamawiam
i próbuję ich.
Ale nie są...
takie jak jej.
Szukaj dalej, Sam.
Dobrze.
Sam?
Tak?
Powiedz mojej rodzinie,
że życzę im dobrej nocy.
To ja.
Dostarczę kukurafę zgodnie z umową, panie Snerz.
Wspaniale!
Cudownie!
O mój Boże.
Brak mi słów.
Co myśleć mam?
To nie Ci źli pracują dla Snerza,
tylko Sam.
Przez cały ten czas.
Napisy: Przemek Kalemba