NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DR. SEUSSA
DESZCZ
Oskarżono Pana o kukurafy kradzież.
Przyjaciół większość stracił też!
Do tego stracił Micheli zaufanie
i teraz na deszczu im spać pozostanie.
Chyba cię lubi.
Nie znoszę Pana!
Oni nie są źli.
Wpuśćmy ich, bo pada.
Przeziębią się.
Nasze ciała to w 78% woda. Kilka kropel im nie zaszkodzi.
Tak się świetnie bawiłyśmy w wesołym miasteczku.
Możesz mi zaufać?
Ja ci ufam, E.B., ale nigdy nie zaufam Panowi.
Już nigdy mi nie zaufa.
Mogłem cię nie słuchać!
Spróbuj jajek na deszczu.
Poważnie?
Deszcz tworzy jakby naturalny sos, aż ślinka cieknie.
To mały piorunochron!
Strzeli w nas piorun.
Nie dramatyzuj, mój mokry kolego. To nic groźnego...
Ale chrupiące.
Chyba przechodzi.
Nie dziwię ci się.
Najgorsze za nami.
Każdy wie, że piorun nigdy...
Zaraz uderzy.
...nie uderza dwa razy...
Będzie bardziej chrupiące.
Chyba trzeci raz nie uderzy, co?
Przestań gadać.
Bardziej już nie zmokniemy.
Ci źli już ich ścigają.
Może nie ścigają.
Raczej się zastanawiają.
Przepraszam.
Zostawili tylko to.
Zielone jajka sadzone.
Jak się wydostali z celi?
Ze szczegółami.
Ktoś im pomógł.
- Kto? - Mała myszka.
Ta historia robi się ciekawa.
Wcale nie.
Chcę pogadać z tą myszą.
Ona też uciekła.
Miała takie malutkie rysunki i ołówki.
I malutki kapelusik!
To najlepsza historia, jaką słyszałam.
Ale bez szczęśliwego zakończenia,
bo szef strasznie się na nas wkurzy.
Stuknij dziobem, wyciągnij szyję, obróć się.
Podskok, wślizg, zatańczmy kukurafy taniec.
Jak mi poszło?
Od jeden do dziesięciu?
Jedenaście.
A będzie jeszcze lepiej z dużym zwierzakiem u mego boku.
Upokorzę moich kompanów podczas tej gali.
Kolejna akcja porywaczy kukurafy.
Nikt nie wie, kiedy znajdzie się ta bestia,
ale na pewno nie przed Snerzdniem.
I tak licząc optymistycznie.
Mam dość amatorów.
Czas na specjalistów.
Potrzebuję kogoś, kto ją złapie.
- Samuraja Stana? - Nie!
- Łowcę głów Beryla? - Nie!
Miotacza ogni Filipa?
Przestań zgadywać!
- Tima? - Kto to? Nie.
- Chyba nie ma pan... - Mam.
Sprowadź mi... Pankozła.
70 017.
Skończone.
- Pomożesz mi zamknąć słój? - Nie, dzięki.
Spójrz na pana Jenkinsa.
Tę przerażającą bestię?
Nie jest przerażający, tylko przerażony.
Michela nie mogła patrzeć, jak jej córka się smuci.
Może nie będzie tak źle, gdy do środka ich wpuści?
- Mogą wejść. - Tak!
Chodź ze mną.
Ogrzejesz się.
Ja też idę!
Nie do salonu!
Wiem, że mnie pani nie lubi, ani teraz, ani na festynie,
ani podczas pościgu w pociągu.
Ale nie sprawimy pani kłopotu, a rano znikamy bez śladu.
Mam na ciebie oko, Randolfie.
Może jak pomożesz E.B., jej mama trochę cię polubi.
Mam użyć E.B., żeby zaimponować Micheli?
Jesteś pomylony.
Mała jest twoją przepustką.
Nie radzę sobie z dziećmi.
Z dorosłymi też nie.
Ani kukurafami, ale spróbuj.
Zostań jej bohaterem.
A więc ty jesteś dzieckiem.
Tak! Spostrzegawczy pan.
Ale miło.
A teraz wysuszymy pana Jenkinsa.
Mogę im pomóc? Bardzo proszę.
No dobrze.
Jesteś super! Rozczeszę mu pióra.
Nie spuszczaj jej z oczu.
Chcę zostać obserwowaczem farby. Te oczy są zawsze otwarte.
To mój przyjaciel.
Zawsze gotowy do pomocy.
Dopiero co się poznaliście.
Wy również.
Pomyśl o tym.
Lepiej sprawdzę co u nich.
Nie, przygotujmy kolację.
No dobrze.
A co lubisz jeść?
Świetne pytanie.
Zielone jajka sadzone.
To najlepsze danie na świecie.
Jestem weganką.
Bardzo mi przykro.
Nie wiedziałem.
Od kiedy wiesz?
Nie jestem chora.
Tylko nie jem jajek i szynki.
Możemy ugotować wegańską wersję.
Skąd wiesz, że niedobre, jeśli nigdy nie próbowałeś?
Podoba mi się to.
Spróbujmy!
Mogę potem nastroszyć mu pióra?
- Nie. - Czemu?
To dzikie zwierzę.
A nie zabawka.
Obiecałem, że będę na ciebie uważać.
Jestem pod wrażeniem.
Co takiego?
Jest pan gorszy od mamy. Jeszcze bardziej nadopiekuńczy.
Czy to możliwe?
Mam pomysł.
Będziesz patrzeć, jak go suszę.
Patrzeć?
Tak.
A potem opowiesz wszystko mamie.
Dobrze.
Już wiem!
Potrzebujemy czegoś ciężkiego.
Należą do twojej mamy, nigdy...
Zadziałało!
Fasolki na Snerzdniową galę!
Co my teraz zrobimy?
Nie wiem! Miałaś niczego nie ruszać!
Dlatego to zrobiłam!
Jak my je odzyskamy?
Proszę nie mówić mamie!
Puszyste, lekko ziarniste.
Chyba mam nowe ulubione danie.
Miło mieć pomoc w kuchni.
A wiesz, kto jest pomocny w kuchni? Pan, serio!
A także w holu, przedpokoju i garderobie.
Przydaje się w domu jak nikt.
Możesz na chwilę?
Właśnie o tobie mówiłem.
Oczywiście, mój tajemniczy kolego.
- Nic się nie stało? - Skądże znowu.
Zaraz wracamy.
Tofu się pali.
Zatrzymaj Michelę, muszę znaleźć E.B. i fasolki.
I pilnuj pana Jenkinsa.
Robi się.
Tylko nie puść farby przed Michelą.
Myślałem, że to ty chciałeś obserwować farbę.
Tak się mówi.
Tylko nie puść farby.
Muszę to zapamiętać.
Nie, to...
A teraz słuchaj, bo to ważne. Zostań tutaj.
Zresztą jeszcze nigdy mnie nie zawiodłeś. Grzeczny chłopiec.
Podobno liczysz fasolki.
To ciekawe.
Musisz mi o tym opowiedzieć.
To bardzo ciekawa praca, a robię to już od 11...
Od jedenastu i pół roku.
Rozgryzałam księgi rachunkowe,
ale złamałam na nich zęby.
Powoli wspinałam się po szczeblach kariery.
Pierwszy szczebel był bardzo śliski.
Nie śpię!
ŚMIERDZĄCA DZIURA
Strzał w dziesiątkę!
Ale super!
Przepraszam, wie pan, gdzie znajdę Pankozła?
Miał tu na mnie czekać.
NIE
Jesteś stąd?
Nie jestem.
Szkoda, bo mamy tu świetne szkoły!
I mnóstwo zieleni!
Targowisko dwa razy w tygodniu!
Oraz nagradzany lokalny teatr.
To świetne miejsce dla rodzin.
Zamknij się!
Spadaj, zanim stąd wylecisz.
Jakiś problem?
Tak, z tobą!
Zjeżdżaj, owco.
Kogo nazywasz owcą?
- Jesteś od Snerza? - Tak, panie Pankoźle.
Kim jest mój cel?
E.B.!
Jesteś tam?
Tutaj.
Żyjesz.
Wracajmy do domu.
Muszę znaleźć fasolki. Mama mi zaufała i nie chcę tego zepsuć.
Musimy wracać do domu. Twoja mama mnie wpuściła...
I nie chcę tego zepsuć.
Wpuściła?
Tak, do środka.
Ty lubisz moją mamę.
Wcale nie.
Ależ tak! Zakochałeś się w niej.
Może troszeczkę, ale ona mnie nie znosi. Potrzebuję twojej pomocy.
Wykorzystałeś mnie, żeby cię polubiła.
- To nie był mój pomysł! - Jesteś szalony!
Proszę, nie zepsuj tego.
W takim razie musisz mnie słuchać. Jestem twoją przepustką.
Jesteś moją przepustką.
Weź mnie na barana.
O nie.
Mama by się nie ucieszyła.
No właśnie.
Tak się bawią normalni ludzie.
Jak chcesz ściągnąć na dół te fasolki?
Pomyślmy.
Kukurafy.
Trzeba je wysuszyć i uczesać.
To nie są kukurafy.
Wygląd mają kukurafi!
To koguceniacze.
Najgroźniejsze zwierzęta.
Chcą nas zjeść!
Koguceniacze jedzą tylko fasolki.
Nie jesteśmy ich przysmakiem?
Wychodzimy.
To tylko wzmoże ich poczucie wyższości
i nas zaatakują.
Mówiłaś, że nie jedzą ludzi.
Bo nie jedzą, ale przeżują nas jak gumę,
a potem będą robić z nas balony.
Są w tym świetne.
To co robimy?
Musimy pokazać, że jesteśmy od nich lepsi.
Słuuchajcie, koguceniacze!
Jesteśmy twardzi i to my tu rządzimy.
Rozumiecie?
Nie zadziałało. Uciekamy!
To najgorsze rozwiązanie.
Powiedziałam Billowi,
że nie umiem wybrać między fasolą pinto, białą i czerwoną.
Przepraszam, ale się rozgadałam.
Zajrzę do nich.
Nie, opowiadaj dalej.
Nie wiedziałem, że jest tyle żartów o fasolkach.
Ale przyfasoliłaś z tymi dowcipami.
Przyfasoliłam?
Przepraszam, zajrzę do nich na chwilkę.
Ale strączkowy żart.
Mam nadzieję, że Pan lubi żarty o fasoli.
Motyla noga!
Sam!
Wszystko w porządku?
Nie!
Znaczy tak!
Wszystko w porządku!
Prawda, Panie?
Wszystko w porządku.
Zaprzyjaźniam się z E.B.
A Sam to mój najlepszy przyjaciel!
Wszystko okej, E.B.?
Totalnie, jestem bardzo odpowiedzialna.
Świecę przykładem.
Świecę przykładem dla innych.
Dziękuję, E.B.
A propos, czy mówiłem już pani, że pachnie pani fiołkami i ciastkami?
Od dawna chciałem pani to powiedzieć.
MYDŁO DO KĄPIELI
Nie wolno tego pić.
To ma...
idealny rozmiar.
Wchodzę.
Pan panuje nad sytuacją.
Ma rękę do dzieci. Wracajmy do naszego tofu.
- Ma rękę do dzieci? - Jest najlepszy.
Dzieci za nim szaleją.
Niektórzy już tak mają.
Nie może być świetny we wszystkim.
To prawda.
Wiedziałam.
Jest wspaniały! Gotów zaryzykować życie dla przyjaciół.
Nawet nie puści farby.
Co takiego?
Tak się mówi.
Gdy byłem w więzieniu,
dał się zaaresztować, żeby mnie wyciągnąć.
Powiedziałeś „w więzieniu”?
Nie uciekniemy im!
Nie zrobiłaś na nich wrażenia.
Umiem wstrzymać oddech na 53 sekundy.
I jeździć na oktocyklu bez trzymanki.
To robi wrażenie.
- Czego one chcą? - Pan spróbuje!
- Zrobił pan kiedyś coś odlotowego? - Nie.
Wynalazki wybuchają, twoja mama mnie nie cierpi,
a ja chcę obserwować farbę.
Są lepsze ode mnie!
Nie zachwyci ich pan taką postawą.
Pomocy!
Tutaj!
Przeżujcie mnie! Jestem nikim.
Kto dał wam prawo nas oceniać, co?
A wy to co?
Nawet nie skończyłyście ewoluować jako gatunek.
Żyjecie w brudnych gniazdach z błota i liści
i czego tam jeszcze.
Niby macie tutaj jako taki porządek społeczny,
ale nie znacie nawet alfabetu.
Proszę nie przestawać.
Ale czego?
Tego, co pan robił!
Co takiego dokonaliście w życiu?
Podobno robicie niezłe balony...
ale szczerze mówiąc,
balony to żadna rewelacja.
Lepiej ją zaraz puśćcie.
To najmądrzejszy dzieciak na świecie. Mistrzyni manipulacji.
O bezgranicznej motywacji.
Ma wszystko, czego potrzeba do wspaniałej przyszłości.
Bum! Ale bomba, cieniasy!
I oddajcie fasolki.
Bingo!
Żeby chodzić z mamą, trzeba kochać fasolę.
To znaczy...
Wystawię panu świetną ocenę, jeśli mama nas nie zabije.
Dziękuję.
Nie wierzę! Kryminalista?
Myślisz tylko o Panu.
Tak, bo ma moje dziecko.
Kryminalista!
Pan sam dał się zaaresztować!
Żeby mnie ocalić!
Kryminalista!
Nie patrzę!
Zaraz umrzemy!
Musicie coś zobaczyć.
Pokaż im, E.B.
Raz, dwa, dwa i pół, trzy!
Raz, dwa, trzy!
Masz do niej rękę.
Mam wrodzony talent.
Naprawdę pachnę fiołkami i ciasteczkami?
Co?
Tak.
Chyba jednak masz wrodzony talent.
To na pewno ten kozioł?
Tak, panie Snerzu.
Daję głowę.
Koza rusza w pościg za Panem i Samem.
Zanosi się, że będą...
KŁOPOTY
Ma to wypisane na tablicy.
Miło z jego strony.
Napisy: Przemek Kalemba