NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DR. SEUSSA
MYSZ
Choć Sam sam miał kłopoty, to myślał o innych.
Panie!
Panie Jenkins!
Uciekajcie, jeśli mnie słyszycie!
Ratujcie siebie!
A jednak te historie mają osobne zakończenie.
Wiem, kolego.
Musisz dotrzeć do Mipowa.
Biedny Sam trafi do paki! To nie w porządku!
Pan przodem.
Na szczęście policjant był w porządku.
Nie, pan przodem.
Pan pierwszy.
Nie, pan pierwszy.
Nalegam.
Ja nalegam bardziej.
Dziękuję bardzo.
Bardzo pana przepraszam.
Ale potrzebują mnie przyjaciel i bezbronne zwierzę.
Jaki miły młody człowiek.
Doceniam pańską lojalność, ale muszę pana aresztować.
A ja poczucie obowiązku!
Proszę się zatrzymać!
Przepraszam!
Przytrzymaj drzwi!
Proszę!
Koledzy i koleżanki...
I te miejsca, które odwiedzicie!
Oby nie więzienie.
Koniec!
POŁUDNIOWE SZWIZELTON OD 52 LAT LEPSZE OD PÓŁNOCNEGO SZWIZELTON
Panie! Panie Jenkins!
Słyszycie mnie?
Pomachajcie jeśli tak!
Pan, wiedziałem, że cię znajdę!
Taksówka!
Zaraz tam będę!
Nie!
Panie!
Tutaj!
Zaczekaj!
Przepraszam,
ale muszę pana aresztować.
Znalazł ich pan?
Nie.
Zgubiłem ich.
Mogę już pana aresztować?
Tak.
Świetnie pan przytula.
Poddajcie się, głupcy!
Nie ma ich tu.
Panie MakWinkiel, proszę spojrzeć.
Miało być Południowe Szwizelton.
To nie jest śmieszne, ale kiedyś będziemy się z tego śmiać.
Życzę miłego pobytu w naszym więzieniu.
Możesz wykonać jeden telefon.
Dobrze, jeden telefon.
Panie!
Co to za zapach?
Burrito z zielonym jajkiem.
A może to ten odświeżacz powietrza.
Albo...
pokrowce na fotele.
To chyba one.
Może pan włączyć radio?
Nie ma sprawy.
Wróć do mnie, łka me serce
Mój przyjacielu w udręce
Wróć do mnie
Panie!
To był „Wyrzut sumienia” w wykonaniu Sama
i DJ-a Nie Zostawiaj Mnie.
Wyłącz to!
Lubię Sama.
Wszyscy go lubią.
Postępujemy słusznie.
- Jak leci? - Witajcie!
Dzień dobry!
Dobra strona!
Zła strona!
Super!
Głupie!
Tęcza!
Wymiociny!
Witajcie, nieznajomi!
Witajcie w Szwizelton!
Wystarczy.
Co tu mówią ludzie o porywaczach kukurafy?
W Południowym Szwizelton nie lubimy plotek.
A w północnym?
Złapali jednego z nich i wsadzili do paki.
Sąsiadka mówi, że sama piecze szarlotkę, choć wiem, że kupuje w dyskoncie.
Ale miłe uczucie.
Chyba znaleźliśmy nasz cel.
Tak, zdemaskujemy tę sąsiadkę.
Kukurafa jest nasza. Szef będzie mógł odetchnąć.
Kukurafa nie dotrze na czas!
- Pospiesz się! - Tak jest.
Muszę uciekać, zanim się dowiedzą!
- Ogarniam! - Szybciej.
- No dalej!
Pospiesz się, musimy jechać!
Jak mnie dorwą, to ciebie też.
Ucieknę z miasta
z nową tożsamością
jako zupełnie nowa, równie ciekawa osoba.
Halo? Mówi Winsor T. Aruba.
Naprawdę?
Dziękuję.
Tak!
Kukurafa zaraz tu będzie.
Orkiestra!
Muzyka i tańce, już!
Potakiwacz, rozpakuj wszystko!
Tak jest.
Kocham siebie, tak!
Skończę w Szwizelton
Gdzie wsadzili mnie do paki
Co by powiedziała mama
Że los spotkał mnie taki?
Przepraszam.
Ale nie wolno tu śpiewać bluesa.
Ale tak się właśnie czuję.
Jestem tu samotny. Ktoś do mnie dołączy?
Tak, już dołączył.
Cześć, mały.
Za co siedzisz?
Za jakąś mysią zbrodnię?
Za to, że byłem mężem i ojcem w czasach,
gdy na świecie więcej było głodu niż litości.
Wiodłem spokojne życie
Z dzieckiem i żoną
Panowała bieda
Która dotknęła ludzi i myszy
Cały naród
Włóczyłem się po ulicach
Chcąc zarobić na życie
Ale nikt nie miał dla mnie pracy
Nie dał zarobić małej myszce
Dzień cały pracy szukałem
Ani grosza nie zarobiłem
Choć w sercu wiedziałem
Że muszę znaleźć gdzieś strawę
Nie zdobyłem niczego do jedzenia
A moja rodzina chciała sera
Aha! Złodziej!
Pisk!
Stać.
Nie, proszę.
To dla rodziny.
I co z tego?
Jeśli miłość to zbrodnia, nie żałuję
Kradzież sera odpokutuję
Marzenia o dawnym życiu
Wprawiają mnie w zadumę
I to mnie rujnuje
Tak.
Nic nie zrozumiałem, ale nazwę cię Piski.
Sam Ja Sam, ma pan gościa.
Kim jesteś?
To ja, Pan.
Z wąsem.
Miło mi, Panie z Wąsem.
Jestem Sam z Więzienia. Czego chcesz, nieznajomy?
Jestem Pan,
z wąsem.
Wróciłeś!
Wsiadłeś do taksówki, ale nie porzuciłeś przyjaciela.
Choć próbowałem.
Ale tego nie zrobiłeś.
Jak mam cię stąd wyciągnąć?
To będzie robota dla dwóch.
Masz na myśli...?
Pan wiedział, czemu Sam mrugnął okiem.
Miał dać się złapać i wrzucić do paki.
Oddaję się w ręce sprawiedliwości.
Świetnie, ale kim ty jesteś?
To ja.
Widzi pan?
To nie pan. Jest od pana przystojniejszy.
Wreszcie!
Dołącz to do dowodów.
Dobra.
Jedna walizka.
Gdacząca.
Cześć, Panie.
Ale niespodzianka!
Patrz, co jemy.
Zielone sadzone z szynką.
- Spróbujesz? - Nie!
Świetnie smakują z myszą.
Nie zjem ich nawet z myszą.
Wolę owsiankę.
Też nie będę ich z tobą jadł, ty...
Jaki masz plan?
Nie mam żadnego.
Ale przecież mrugałeś...
A ja wtedy...
To było zabawne.
Dobre czasy.
Mówiłeś, że masz plan dla dwóch, pamiętasz?
Tak, w dwóch zawsze raźniej.
Ale nie mam planu.
Masz jakiś pomysł?
Byłem wolny.
Bylibyśmy teraz w Mipowie z Jenkinsem.
Ale wróciłem, by ciebie ocalić.
Gdzie ja miałem rozum?
Gdzie ty miałeś rozum?
Przepraszam.
Kim jesteście?
Ja jestem optymistką.
A z moim partnerem...
Lepiej nie zadzierać.
Jest tu złodziej kukurafy?
Tak, jest przemiły.
Zamówił zielone jajka.
Przesłuchaj cel,
a ja poszukam gdaczących dowodów.
Tak jest!
Dobra...
Myśl pozytywnie, ludzie w pace utrzymują dobrą formę.
Raz...
Gorzej być nie może.
Ci złodzieje są tutaj.
Świetnie, bo Gluncja nie bierze jeńców ani więźniów.
To Ci źli
Już po nas!
Wcale nie, bo ja mam plan!
Obmyślałem go 17 lat,
a teraz go zrealizuję!
Pierwszy krok: przygotować się.
Bo będzie to wymagało nie lada odwagi.
Wiesz, o co mu chodzi?
Nie, ale jaki on jest słodki.
Dokąd idziesz?
Drugi krok: rozwalić tę ścianę.
Bo to nie jest ściana!
Idź za tą myszą.
Lepiej na to nie patrzeć. To nie będzie miły widok.
Panowie,
pogadajmy sobie.
Chcecie się ze mną bawić?
I tak was złamię, nawet jeśli to potrwa całą noc.
Wspaniały pomysł, iść za myszą.
Ósmy krok: odzyskać co moje.
Wiem, że tu jesteś, kukurafo.
Pan Jenkins!
O słodka agonio!
Jest idealny.
Zaczekaj, Sam!
Wracajcie!
Nie wierzę, że się udało!
Piski zna się na rzeczy.
Ich los w rękach myszy.
Ocaleni przez szkodnika.
Gryzonia? Myszkę?
Niech będzie mysz, choć się nie rymuje.
Krok 47: Biec szybko za mną.
Oto nasza brama
do wolności!
W planie tkwił mały szkopuł.
Zakładał ucieczkę myszy, a nie dwóch chłopów.
Trzeba było nie jeść tych jajek.
Trzeba było nie iść za tobą.
Za mną.
Dokąd?
Ku wolności!
Jesteście nieźli, twardziele, przyznaję.
Dam wam ostatnią szansę,
zanim poznacie prawdziwą Gluncję.
A nie chcecie jej poznać!
Gdzie jest kukurafa?
Proszę pani?
Nie teraz, zaraz pękną.
Prawda?
- Ale... - Słuchaj.
Co ci mówiłam?
Ciężko tu pracuję.
Nie widzisz, że pękają?
- A teraz gadać! - To tylko kapelusze.
Chyba widzę!
Uciekli!
Włączyć Trąbalarm!
Króliczek chodzi dokoła drzewa i wskakuje do nory.
Króliczek...
Chyba Jenkins zjadł ostatni krawat.
Skończyła nam się lina.
Na szczęście dzieli nas tylko mały skok.
Damy radę.
To szaleństwo.
To nie jest mały skok.
Uda się nam, puść linę.
„Robota dla dwóch!”
Trzeba było wyjechać.
Raz...
Dwa...
- Trzy! Czemu nie skaczesz? - Sam!
Widzisz?
To tylko mały skok.
Panie! Prawie jesteśmy wolni!
Skacz, przyjacielu!
Ratuj się, zanim zamkną cię na zawsze.
Mam to gdzieś!
Prędzej wrócę do paki,
niż zostawię przyjaciela.
Pan opuścił Sama w potrzebie.
Ale jego kumpel bez niego nie zwieje.
- Tam jest! - To koniec!
Uciekaj, póki możesz.
Złapią mnie.
Chyba że ja złapię cię pierwszy!
Taka przyjaźń jest zaraźliwa.
Dodaje skrzydeł, by czynić cuda.
Nie wierzę.
Udało nam się!
Tobie się udało!
Sam, chcę ci powiedzieć...
To było wzruszające.
Pan?
Owsianka.
- Mówiłeś, że ją lubisz. - Tak, jeść.
- Którędy? - Pomyślmy.
Za mną ku wolności!
Sam i Pan przedarli się przez rury ze ściekami
i wydostali się tylnymi drzwiami.
Ale heca!
Klasyczna robota dla dwóch!
- Pachnie jak... - Wolność?
Miałem powiedzieć zielone sadzone, ale wolność też.
Czujesz ten deszcz, Pan?
Słodki, oczyszczający deszcz!
Czuję.
Jest mokry.
Musimy gdzieś się zatrzymać.
Krok 117: Wrócić na łono rodziny.
Tak, oszukałem śmierć.
Jaka szczęśliwa myszka!
Dokąd prowadzi ta rura?
Na południe.
A potem rozdziela się w 17 kierunkach.
Nigdy nie zgadniemy, którędy poszli.
Straciliśmy ich.
Nic mu nie jest?
A co, to starość jest niezgodne z prawem?
Nic mu nie jest!
Do twarzy panu w siwiźnie.
Nie doceniłem ich.
To profesjonaliści.
Hopsa!
Chlap, chlap.
Tęsknię za więzieniem.
Spójrz tam!
Schronienie!
Przywitajmy się.
- Nie. - Możemy zawołać „halo”,
„jak leci” albo „siema”.
Jesteśmy zbiegami.
Nie wiemy, kto tam mieszka.
Pomyśl, ciepła chata.
Mówiłeś, że ci zimno.
A tam czeka na nas gorące kakao.
Może mają nawet pianki.
Myślisz, że będzie dobre?
Gorąca kakao.
Sam umie zarazić optymizmem.
Idealnie się składa.
Niestety bez powodzenia tym razem.
Wspaniale.
Napisy: Przemek Kalemba