NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DR. SEUSSA
PUDŁO
Musieli wiać, gdy uciekł im Jenkins,
a wszystko z powodu jednej małej pchełki.
Gonią nas, Sam! Już po nas!
Spokojnie. Będziemy daleko stąd, zanim się wyda.
Tu Loretta Mums z programu Suess News.
Czas zacząć panikę.
PANIKA
WIADOMOŚCI
Najnowsze doniesienia o zbiegłym potworze
na ulicach Prins Pazuka. Kukurafa nie uciekła z zoo.
Skradziono ją!
Podejrzani są na wolności i mogą być wszędzie!
Jeden jest niski, drobnej budowy ciała, w kapeluszu, z dużym uśmiechem.
To na pewno mózg całej tej operacji.
- Świetny opis. - Sam!
Drugi podejrzany to jakiś matoł. Nosi brązowy kapelusz,
kwaśną minę i cały emanuje porażką.
Rozgryźli nas, musimy się przebrać.
Gotowe!
Zamiana kapeluszy to nie przebranie.
Więcej informacji na temat kukurafy-mordercy
przekaże nam Joachim Wąsachim.
Dziękuję. Przepraszam, odpowie pan na kilka pytań
na temat kukurafy?
- Oczywiście. - Jakby pan opisał złodziei?
Tych dwóch gości uwielbia spędzać czas razem
- i łączy ich więź. - Są przyjaciółmi?
Tak, bez wątpienia.
Wspaniały człowiek. Czy można powiedzieć o nim
cokolwiek złego?
Nie cierpię tego Sama.
Ci źli mieli nie lada przeprawę.
Na głowie Gluncji ptak skubie trawę.
Sio mi stąd!
MakWinkla ukąsił wąż, biedak obił sobie kolana,
i dostał z...
A! Sam sobie nagrabił!
Lepiej pana schłodzę. Wygląda pan nieciekawie.
KUKURAFA W PRINS PAZUCE
Znowu na tropie!
Spieszmy się, wydało się. Szef się nie ucieszy.
Nie cieszę się!
Wydało się!
Każdy dureń będzie teraz szukać mojej kukurafy.
- Mogą mnie aresztować. - Tak jest.
- Mogę stracić firmę. - Tak.
Co gorsze, będę pośmiewiskiem
- przed moimi kompanami. - O tak.
Unieważnij zaproszenia na galę.
Ale wszyscy już potwierdzili.
„Będę na pewno”. „Nie mogę się doczekać”.
„Czekam na twoje poniżenie”.
„Pyszna kukurafa”. Nie jemy żadnej kukurafy.
Już za późno.
Muszę mieć tę kukurafę.
Ale miło, tylko my dwie w drodze do Mipowa.
- Co ci się stało? - Nic.
Jest lepiej, niż myślałam.
To może zatrzymamy się po drodze w bardzo fajnym miejscu.
- Poważnie? - Nie będzie poważnie,
tylko ciekawie.
Jesteśmy na miejscu.
Naprawdę jedziemy...
Najmniejszy termometr świata?
Nie mogę w to uwierzyć?
Nawet go nie widać.
Dobrze się przyjrzyj. W tym cała frajda.
Nic nie widzę!
To największa atrakcja w mieście.
Miałaś rację, ile tu miejsca!
Nikt tego nie ogląda. Ruszamy do wesołego miasteczka!
Ale super!
Macie się dziś świetnie bawić!
Bo jeździmy tu tylko co drugi dzień!
Kto chodzi do wesołego miasteczka?
Ja, bo są fajne. Jak ten po drugiej stronie ulicy.
Ignorujesz to, bo nie umiesz się bawić.
Bo jesteś nudna!
E.B. żałuje, że to powiedziała.
A mama na serio się zatroskała.
Przepraszam.
Nie chciałam.
Te trzy słowa „Bo jesteś nudna!” rozbrzmiewały echem.
Postanowiła więc wykazać się gestem.
Chciałaś, E.B., ale to nieprawda. Nie jestem nudna.
Zaraz się razem zabawimy.
Naprawdę?
Tak, aż ci się w głowie zakręci!
Tylko jeszcze o tym nie wiesz.
Jesteś pewna?
Pójdziemy tam i będziemy się świetnie bawić!
Co takiego?
Jesteśmy w pułapce.
Gliniarze!
Jesteśmy glinami!
Gliniarze to my!
Gliny!
- Idą gliny. - Na pewno?
Przecież mówią...
Gliniarze to my!
- Przecież mamy przebranie. - Zamiana kapeluszy to...
POSZUKIWANI PODEJRZANY NR 2 — PODEJRZANY NR 1
Jesteśmy gliny!
Gliny to my!
Gliniarze!
Nie wierzę, twój durny pomysł zadziałał.
W czerwonym ci do twarzy.
Ścigają nas, a ty wydałeś wszystkie pieniądze.
Wszystko jakoś się ułoży, Panie.
Może dla ciebie wszystko jakiś się ułoży.
Nawet twój rysopis był niesamowity!
- Dziękuję. - Jakie to uczucie
mieć takie szczęście?
Zaraz się przekonasz.
Czujesz to?
- A teraz? - Co ty robisz?
Zaczyna się!
Zaraziłem cię moim szczęściem.
Potrzebujemy pieniędzy, żeby dotrzeć do Mipowa, a praca nie spada z nieba.
A wy czemu nie pracujecie?
David i Randolf, prawda?
Tak.
Nie płacę wam 19 brokulców dziennie za stanie i gadanie.
- Skądże znowu. - Już idziemy.
Chodźcie za mną.
Dzisiaj ty masz szczęście!
Pieniądze na Mipowo!
- Co wam podać? - Informacje.
Kilka faktów i małą kawę poproszę.
Co wiesz o tych dwóch?
Tych od kukurafy? Zwykli kolesie.
Zjedli promocyjny obiad. Jeden wziął owsiankę, a drugi jajka.
Promocyjny obiad? Co nam to mówi?
Liczą kalorie!
Nie mają kasy.
A gdzie tu można zarobić?
Do dzieła! Co na początek? Zoo dla dzieci.
Tuli, tuli.
Wrócimy za chwilę. Pokaz magii!
PRZERAŻAJĄCY TULA
Powoli, mamo. Może najpierw coś zjemy? Wata cukrowa?
- Flanelowa albo nylonowa? - No dobrze.
Wata flanelowa!
Żadnej waty flanelowej.
Wiedziałam, że nie dasz rady. A myślałam, że będzie fajnie.
Pewnie, że będzie fajnie.
Wiesz, co jest fajne?
Niewidzialny termometr?
Nikt nie chce go oglądać.
Przejażdżki.
Wielkie, straszne i szalone! Idziemy!
- Najpierw praca, potem pieniądze. - Sam!
A potem bilety do Mipowa!
Coś jest panu Jenkinsowi.
Co zobaczyło jego oko?
Tuzin kukuraf? To całe stado.
Nudzi mu się, trzeba go pocieszyć.
Nie wypuszczaj go.
RZUT PIŁKĄ
No chodź, tu będziesz bezpieczny.
Pan, w ogóle go nie widać.
A co jeśli ktoś trafi butelkę i wygra prawdziwą,
- żywą kukurafę? - Ty słodki naiwniaku.
Te gry są ustawione.
Raz wydałem całe kieszonkowe na orangopuchę.
Trzy godziny później sam mi ją oddał.
Dzięki mamie.
Nikt w to nie wygrywa.
- I co? - David i Randolf!
- Ruszcie tu swoje tyłki! - To raczej zły pomysł.
Nic mu nie będzie. Zostań, panie Jenkins.
David pracuje na Kole Szaleństwa. Randy na Stacji Relaksacji.
Do roboty!
Brzmi zaskakująco ciekawie. Może zaraziłeś mnie szczęściem.
Kosztem wysypki.
Jaka miła praca.
Nie!
WULKAN ŁASKOTEK
To nie jest miłe!
Ale miło.
Moje kolana! Moja szyja! Jesteś mistrzem!
Tak! Czujesz to?
Czuję nasz cel. Są gdzieś tutaj.
Ale pyszna wata flanelowa!
MakWinkiel!
Mówiłem, że ci po niej odbije.
- Patrz! - A to skurczypiór!
Dawaj tę kukurafę!
Najpierw stłuczcie butelki. Macie trzy próby.
Wystarczy mi jedna.
Są i przejażdżki!
KOŁO SZALEŃSTWA!
O nie!
Nie jesteś nudna.
To najbardziej zwariowana atrakcja.
Jesteś gotowa na Koło Szaleństwa?
Serio? Nie musimy. A może coś mniej szalonego?
Nieruchomą karuzelę?
Żarty sobie stroisz?
Jestem nakręcona na Koło Szaleństwo!
Mamo, wróć już do mnie.
Jestem tutaj, ale wolałabym być na tym kole.
Idę na to koło, nawet jeśli mam tam zginąć!
Co się z tobą dzieje?
Aha, hopsa.
Czołem, kolego. Coś nie gra? Jesteś trochę oblepiony.
- Zamieńmy się. - Dobra.
Spodoba ci się tutaj. A jak Stacja Relaksacja?
Relaksująca.
- Chcesz mi coś o tym powiedzieć? - Nie, wystarczy poczuć rytm!
Zaraz się przejedziemy!
O nie! Co ona tu robi?
Nie zachwyci jej jego nowa kariera.
Hura!
Chciał wybrać dobre ustawienia,
ale ta maszyna
grozą go napełnia.
O nie.
Ręce do góry! Moje ręce cały czas będą w górze.
Bo wierzę, że... A gdzie są pasy?
Nie ma pasów?
Mamo, wróciłaś.
Wychodzimy...
O nie.
Trzymaj się mocno.
Ojej!
PRĘDKOŚĆ!
Przepraszam cię za to!
Ja przepraszam, że cię zmusiłam!
Te gry są ustawione.
To wyrównajmy szanse.
Wata flanelowa!
Utop mnie, Dominiku. Teraz ci się uda.
Jeden rzut.
Było tak blisko.
Pan Jenkins!
WYŁĄCZNIK
ANTYGRAWITACJA!
Czy my umarłyśmy?
Chyba nie.
Twoje włosy.
Spójrz na swoje.
WYŁĄCZNIK BEZPIECZEŃSTWA
Ale była zabawa.
To fakt.
Kup sobie watę.
Po trochu cukrowej, nylonowej, flanelowej i tęczowej.
- Sama? - Tak.
Będę miała na ciebie oko.
Znów jesteś sobą.
Pan stał z jej kapeluszem w ręku.
Chciał jej wyjaśnić, że nie jest groźnym przestępcą?
A może zaraził się szczęściem?
Postanowił spróbować.
Piękna fryzura, cześć.
Powinienem zacząć od „cześć”.
Pracujesz tutaj? Myślałam, że jesteś
wynalazcą albo obserwatorem farby.
A może przemytnikiem zwierząt?
Na imię też nie masz Pan?
- Tak, mam na imię... - Randolfie!
Zwalniam was! Ty i David narobiliście bałaganu.
Randolfie? Co z ciebie za oszust?
Przepraszam za tą rybkę. To długa historia.
To wszystko prawda. Byłem wynalazcą, a teraz...
Chcę być obserwatorem farby.
Nie jestem zbrodniarzem. Kiedyś przeszedłem na czerwonym świetle.
Nie chcę, żeby zwierzakowi coś się stało.
Właśnie się stało!
Żegnaj, Randolfie.
- Przepraszam! - Jaka śliczna sukienka.
Miałeś z nim zostać.
WIELKA ŚCIANA NAGRÓD
Jenkinsa zatkało i był w szoku!
Taki stos kukuraf! Jak tutaj stać z boku?
Szukaj! Nie możemy go zgubić.
Są urocze, prawda?
Spójrz tylko.
Jesteś bezpieczny. Teraz możesz wrócić do stada.
Jak to zrobimy bez pieniędzy?
- Ta praca to była nasza szansa. - Wszystko się ułoży.
- Sam? - Wcale nie.
Sam! Pan! Pan Jenkins!
- Zaopiekowaliście się nim. - Tak jakby.
Nie mamy za co dojechać do Mipowa.
Weźcie to.
- Nie możemy, jest twoja. - Musicie.
Pan Jenkins musi wrócić
- do swojej rodziny. - Jak się nazywali?
David i Randolf, polecono mi ich...
Sam, musimy uciekać!
Dziękuję. Obiecuję, że wróci do domu.
Uciekajcie!
Za nimi!
To nie wystarczy na podróż.
Za mało nawet na znaczek!
Jesteś geniuszem!
POCZTA
Na ile starczy ta moneta?
Do następnego miasta. Zaraz wyjeżdża ciężarówka.
Zaraz tu będą. Pospiesz się!
Ładne pudło dla dwóch osób.
Rusza ciężarówka!
- Za tą ciężarówką. - Za kilka godzin.
Jaka ta folia jest denerwująca!
Oszaleję tu z nią.
SZWIZELTON IDEALNE MIEJSCE NA KAPELUSZ
Zielone sadzone na patyku? Ale festyn! Chcesz trochę?
- Świetnie smakują w pudle. - Nie chcę ich jeść w pudle.
Zaraz, jak za nie zapłaciłeś?
Pogadałem ze sprzedawcą i dał mi je za darmo.
Oczywiście, Samowi wszystko zawsze się udaje.
Broisz i wychodzisz cało, a mi nigdy nic się nie udaje.
Trzymałem jej kapelusz i myślałem, że zaraziłeś mnie szczęściem.
Że dostałem twoją pozytywną energię.
Ale co? Trafiłem ściśnięty do pudła.
A gdy próbuję być szczery, zostaję Randolfem.
- A ty nie David? - Nieważne, to koniec.
Hura! Zadanie wykonane.
Spójrz.
Jakie ładne miasto.
Mógłbym tu zamieszkać na zawsze.
Pewnie mieszka tu dużo babć i dziadków.
Takie ładne miejsce.
- Uważaj, Sam! - Co?
Prawdziwy skazaniec.
Nie miał szczęścia. Złapali Sama.
Teraz wszystko w rękach Pana.
Co tu robić? Ale zagadka.
Kogo ratować? Sama, siebie czy zwierzaka?
Napisy: Przemek Kalemba