NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DR. SEUSSA
LIS
Gdzie jest kukurafa?
Moje czyny nie świadczą o mojej winie.
WAGON BAROWY
MakWinkiel!
Uwaga na drabinki!
Za późno.
Przykro mi.
Zostaliśmy sami.
Z chęcią sam cię wychowam, bo jestem silny Sam.
Nie potrzebny nam Pan.
Boże, wróciłeś!
Tęskniłem, byłem w rozsypce.
Już tu są!
Portret rodzinny.
Przestań, proszę.
Nie mamy czasu.
- Idą po nas... - Hej!
Zwykle zadarty nosek Micheli
jest raczej pomarszczony aniżeli różowy.
Ale podczas rozmowy tamtego wieczoru
zrodziła się przyjaźń jakby bez powodu.
Szłyśmy do baru i pomyślałam, że...
E.B. zasugerowała, żeby zaprosić was na śniadanie.
Nie ma mowy.
Z przyjemnością.
No dobrze.
Mnie to bez różnicy...
Ale E.B. zależało.
Przyniosę resztki dla Jenkinsa.
Czy to ta kukurafa?
Jakaś kukurafa.
Skąd ją macie?
To długa historia.
Naprawdę. I strasznie zawiła, niczym serial.
Miałam rację, że jest pan groźny.
Jak mógł mnie pan okłamać?
Nie wierzę, że panu zaufałam.
Zaczekajcie!
Dawaj kukurafę.
To o to ci chodziło.
O ucieczkę!
Niech żyją walizkowi kumple!
Ładne buty.
Naprawdę wspaniałe.
Muszę lecieć.
Wracaj!
Przyjaźń na wieki!
Musimy skakać.
Oszalałeś? To przepaść bez dna.
Rzućmy brokulcem, reszka.
A jednak ma dno.
Koniec drogi.
Jakieś ostatnie życzenie?
Mam kilka.
Mam to gdzieś. Do roboty.
To nieuczciwe, sama zapytałam.
Nowicjuszka.
Mam plan.
Rób to, co ja.
To nie jest dobry pomysł.
Moje ostatnie życzenie to...
Polecieć na kukurafie!
Leć!
To wzruszające.
Ta zacna kukurafa jest jak żywa fotografia,
wytworna, gibka i dziarska,
tylko czy wiecie, że...
Ona nie lata!
Nie wiedziałem, że spadanie jest jak zwisanie.
Zawsze dorwę mój cel.
I co teraz wymyślicie?
Nie powinnam była pytać.
Udało im się.
Chodź ze mną.
Do Wagonu Przemyśleń,
gdzie przemyślisz to sobie w drodze do Mipowa.
Reszka!
Trzeba było skakać.
Zawracaj pan ten pociąg.
Oczywiście.
Poproszę bilety.
Bilety?
NASTĘPNA STACJA: 11.111.111.111.111.111 ZILOMETRÓW
To nieco opóźni nasze plany.
Kompani!
Od lat próbujemy prześcignąć siebie nawzajem.
Ale gdy przybędzie moja kukurafa,
nasza gra dobiegnie końca.
Ta kukurafa to dowód na to,
że jestem lepszy.
To wszystko zmienia.
Kukurafa brzmi pysznie.
Nie będziemy jej jeść.
To tylko symbol mojej wyższości.
Nie widzę kukurafy.
Tylko małego człowieczka na ścianie.
Kiedy ją zobaczymy?
W snerzdzień.
Zapraszam na moją wystawną, wspaniałą,
całkowicie wyjątkową galę,
na której gwoździem programu będzie...
kukurafa.
Brzmi przepysznie.
Nie zjemy jej.
Kto to był? Siobhana czy Roger?
Oboje równie irytujący.
A teraz zejdźcie mi z oczu.
Lepiej, żeby tam była
albo to twój koniec.
Na pewno będzie, a wtedy...
będę wam się śmiał w twarz,
drodzy przyjaciele.
Potwierdźcie do sobondnia.
Mam pytanie.
Nie wiedziałeś, że kukurafy nie latają, ekspercie?
Biologia to nie nauka ścisła.
Marny z ciebie ekspert.
No wiem.
Tak samo marny jak i ty.
Dlatego świetny z nas zespół.
Nie jesteśmy zespołem.
Właśnie że tak.
Drużyna Jenkinsa.
A kto się nim zajmie?
Nie ja.
Chcę się znaleźć jak najdalej od was.
Czy on powiedział „tata”?
Niemożliwe, przecież to zwierzę.
On nie mówi.
Może i nie, ale ma uczucia.
I boli go to, że ta świetna drużyna się rozpada.
To niedorzeczne.
A widzisz?
- Co mu jest? - Martwi się.
Jest głodny.
No tak, jedzenie.
Nasz ekspert się tym zajmie. Zerknij na niego, tato.
Nie jestem jego tatą.
Nie jestem twoim tatą.
Sam to głupiec, a ty potrzebujesz...
opiekuna.
Dlatego...
zostanę jeszcze trochę, dopóki nie będziesz bezpieczny.
Pan junior.
Kurczę, zostajesz?
Nie, ja tylko...
Omówimy to później.
Mam tu kilka pysznych opcji. Pierwsza to...
dżdżownica.
Dużo białka, z wolnego wybiegu.
Trzymałem za pana kciuki.
Nie ma sprawy, druga opcja
to kukurydza.
Mam jeszcze jedną opcję dania na dziś.
To czekanie doprowadzi mnie do zawału.
Kolego...
Co powiesz...
na to?
Całkowicie organiczne i... smakuje ziemią.
Ale wybredna kukurafa.
Ma to po tobie.
Przestań wreszcie wyć.
Spróbuj, może ci zasmakuje. Nie wiesz, dopóki nie spróbujesz.
Proszę, jak szybko zmienił pan zdanie.
Nie zniosę tego dłużej.
Czyli... on lubi krawaty.
Potrzebujemy jakiś milion krawatów.
To był mój jedyny.
Niech on przestanie.
Zobaczmy.
Tata.
Gdzie jest dym, tam są krawaty.
Przyjaciel do przyjaciela,
jaki jest nasz plan? Odbiór.
Mój plan to znaleźć krawaty.
Ty tu zostajesz.
Co?
Nie powiedziałeś „odbiór”. Odbiór!
Bo nie jestem szalony. Odbiór.
Przyjaciel do przyjaciela, proponuję iść razem.
Praca zespołowa popłaca.
Odbiór... potrzymaj telefon.
Uszczypnijcie mnie.
Sam, nie!
Nie mogę patrzeć.
Strażnik na służbie.
Wszystko jest pod kontrolą, nawet ja.
Lis pilnuje kurnika?
- To coś nowego. - Szukamy krawatów.
Pamiętasz?
Zgadzam się.
Czas na pracę zespołową.
Dobra, ale pewnie nie popłaci.
- Widzisz krawaty? - Cicho!
Spokojnie, są na dole.
Nikt nas nie usłyszy.
Mamo!
W łazience jest kukurafa!
Pewnie.
Wczoraj widziałeś ją w szafie.
Do stołu, czas na obiad.
Mamo...
Było blisko. W jego wieku miałem fikcyjnego kolegę o imieniu Reggie.
Ale moja mama udawała, że on istnieje.
Nawet nakrywała dla niego do stołu. Była niezła, co?
Równie stuknięta co ty.
To nie było miłe.
Nic nie wiem o twojej rodzinie.
Zrobiliby coś takiego?
Znajdźmy te krawaty.
A twoja rodzina też to robiła?
Każda rodzina to robi.
Zaznacz mój wzrost.
Z kapeluszem?
- Czy bez? - Zacznij szukać.
Jaki facet nie nosi nawet krawata?
Ten facet.
Szczęśliwa rodzinka.
Dlaczego musieliśmy znaleźć rolnika bez szyi?
Już dobrze.
Wstrzymać wszystkie połączenia!
Do dzieła, krawat na horyzoncie.
WAGON PRZEMYŚLEŃ
Myślę już od dłuższego czasu.
Wystarczy już?
Jeszcze nie, Ilano Beth.
Muszę dokończyć liczenie do snerzdnia.
Rozumiem.
BHP W POCIĄGU
Poczytam nudne BHP do końca dnia.
To będzie sprawiedliwa kara.
Nieźle. To tak działają pasy bezpieczeństwa?
Podaj do mnie!
Hura!
Punkt!
Będę patrzeć w kąt.
Nie musisz sama siebie karać.
Ale zastanów się, zanim znowu uciekniesz.
Mogła stać mu się krzywda.
Tobie też.
Nie strasz mnie tak nigdy więcej.
Przepraszam, ale czuję się uwięziona, a na dachu pociągu...
Co takiego?
Pan Jenkins mnie pilnował, tak jak Sam pilnuje jego.
Byłaś na dachu pociągu? Jadącego pociągu?
Nie...
Przyjaźń na wieki!
Ale super!
Działamy jak drużyna.
Drużyna marzeń.
Rób, co mówię, i nie wchodź mi w drogę.
Mamy być skuteczni.
- Wpadamy i spadamy. - Tak.
A przy okazji możemy usmażyć sobie
- po jajku. - Sam!
Jadłeś zielone sadzone z szynką razem z lisem?
Pycha.
Lisy znają się na jajkach.
Świetnie wyglądasz.
Cześć, Sandro.
Cześć, Michael.
Mam tu coś.
Moje ulubione, z kminkiem.
Nie chcę ich, daj je Terrence’owi.
No dobrze.
Po co ten krawat?
Na naszą randkę.
Możemy pójść na łyżwy albo na koncert jazzowy.
Mowy nie ma.
Ja lubię smooth jazz.
Nie teraz, Terrence.
Jedna randka, proszę.
Jesteś najsłodszą, najmądrzejszą kurą na świecie!
Jesteś lisem i jesz jajka.
Już nie. Od miesiąca nie tknąłem jajek.
Jestem na detoksie, jem tylko robaki i kukurydzę.
Czuję się świetnie!
Zmieniłem się, jestem nowym lisem.
Możliwe, ale wciąż jesteś lisem.
Może uda im się jakoś dogadać.
Miłość nie działa. Nigdy.
Robisz sobie nadzieję, a potem
dostajesz policzek w twarz.
Bum!
Jak wszystko inne.
Przekonasz się, że się zmieniłem!
Skończył wartę.
Nie chcę twoich jajek!
Ja nie potrzebują jajek.
Nie chcę jaj.
Chcę jajek!
Taka ładna poduszka.
Weź się w garść.
Jesteś silny.
- To nasza szansa. - Zostań tu.
Jesteśmy drużyną.
Nie.
On żyje teraz w stresie.
Witam siebie sam.
Czas na kilka prostych prawd.
Kukurydza jest... pyszna.
Jeszcze raz. Kukurydza...
jest...
pysz...
- Kocham jajka! - Kocham jajka!
Hej, wcale nie.
Nie lubię ich.
Weź się w garść.
Jesteś silny i spokojny.
Jesteś wolny od jajek.
Jestem wolny od jajek.
To mnie uspokaja.
Miałeś zostać na zewnątrz.
Wiem, że nie czas na przemowy,
ale jesteśmy opiekunami kukurafy.
Czeka, aż zdejmiemy z lisa ten krawat.
Uda nam się, musi nam się udać.
Miałeś rację, nie jesteśmy drużyną.
Nareszcie to widzisz.
Jesteśmy rodziną.
Koniec przemowy.
Jaki masz plan?
Czym jest natura, a czym wychowanie?
Nie wiem, dlatego mówię „nie wiem”.
Przestań!
Przestań myśleć o jajkach!
Dasz radę, Michael...
Nikt ci nie ściąga krawata.
Nikt mi nie ściąga krawata.
Odpręż się, jesteś szczęśliwy.
Tylko ty i Sandra na randce.
Tylko ja i Sandra na randce.
Słuchacie sobie smooth jazzu.
W twoim domu nikt ci nie ściąga krawata.
W moim domu nikt mi nie ściąga krawata.
Wynosimy się stąd.
Tata.
Miałeś rację.
Jesteśmy rodziną.
Rodziny się nie wybiera ani opuszcza.
Z rodziną się jest na zawsze.
Dlatego...
łatwiej jest się poddać
i pozwolić im zostać.
Racja i dobrze, że pozwoliłem ci zostać,
bo jesteśmy drużyną.
Ty jesteś mózgiem.
Ja jestem drugim mózgiem.
Odrobina Sama, szczypta Pana, wymieszana razem i co wychodzi?
Przepis na sukces.
Ale jaja!
Nie chciałem tego zrobić.
Jak możesz być teraz głodny?
Co?
Twój żołądek...
Namaste?
Napisy: Przemek Kalemba