NEFLIX — SERIAL ORYGINALNY
POCIĄG
Ostatnim razem Sam obudził Pana,
mówiąc, że wjeżdża w...
Jezioro!
Aloha, amigo!
Co się stało?
Nie ma za co.
Słucham?
Uratowałem cię przed utonięciem w aucie.
- To ty prowadziłeś! - Nie w tamtej chwili.
Dlaczego wjechałeś swoim autem do jeziora?
Nie było moje, tylko dwójki Tych złych.
Znaleźliby je, więc je utopiłem.
Ważne, że nikomu nic się nie stało.
Wszyscy są cali.
- Cześć, dzieciaki! - Tatuś!
Czemu zrobiło się ciemno?
Uciekajcie!
Szybko!
Bez krzywdy nie ma winnych.
Co się stało?
W aucie była moja walizka.
O nie!
Z twoim świetnym wynalazkiem.
Co to było?
Bezużyteczny przyrząd. Dobrze, że przepadł.
Nie chcę go więcej widzieć.
Jest tam!
Weźmy go ze sobą.
Zostaw go.
Wezmę go.
Nie możemy spóźnić się na pociąg.
Jaki znów pociąg?
Słuchaj, Sam, czas się rozstać.
Sam?
Wyluzuj, przyjacielu, jestem tutaj!
Nie ma mnie dwie sekundy i już za mną tęskni.
Koleżko!
POCIĄG
Twój bilet i reszta.
To mój portfel.
Chyba zasłużyłem na bilet. Dobre wieści!
Zostało nam 77 brokulców.
Nam? Chyba mnie?
- Proszę wsiadać! - To cali my.
Jak tylko dojedziemy na miejsce,
rozstajemy się na zawsze.
I nie siadaj koło mnie.
Skądże znowu.
Wolę siedzieć naprzeciw.
Będziemy siebie lepiej widzieć.
Podobno oczy są zwierciadłem duszy.
Już.
Właśnie zobaczyłem twoją duszę.
WAGON BAROWY
Ale super!
Ale tu jest fajnie!
Właśnie, nie odchodź daleko.
Nie mam wyboru.
Ale super pociąg!
Są wszyscy? Odliczmy.
Więcej kocy.
Jedna ryba, dwie ryby, czerwona, niebieska.
Wszyscy są cali i zdrowi.
MakWinkiel i Gluncja wpadli na trop. Nie odstępują zbiegów ani na krok.
Dobra wiadomość — cel jest niedaleko.
Choć przykro im było...
Ja tę furę kochałem.
Ktoś zgubił kanapkę?
On kochał tę kanapkę.
ZIELONE SADZONE I SZYNKA
Kukurafa, mają zwierzaka.
Potwierdzę osobiście.
To pióro kukurafy.
Musimy się dowiedzieć, dokąd pojechali.
Pewnie zmienili środek transportu.
Czy są tu jakieś inne środki transportu?
- Co? - Pytałam,
czy są w pobliżu inne środki transportu!
Gdzie zatrzymuje się ten pociąg?
Uważam, że podróż pociągiem...
bardzo odpręża.
Na nikogo nie patrz i z nikim nie rozmawiaj.
Przepraszam, ale pana walizka podskakuje.
Zapomniałem wyłączyć.
Wyłączam podskakiwanie.
Gotowe.
E.B., pamiętasz, z kim nie rozmawiamy?
Artyści, sportowcy i nieznajomi.
To może się zaznajomimy ze sobą.
Jam jest Sam. Sam Ja Sam.
A to mój kumpel Pan.
Jesteś tym wynalazcą, który chciał wysadzać dzieci w powietrze.
I obłąkanym autostopowiczem.
To on! Teraz już się znamy.
Więc może postawię wam obiad.
To nie będzie konieczne.
Wezmę zielone jajka sadzone.
Spróbujesz ich w pociągu, Pan?
Nie spróbuję ich w pociągu.
Suchy tost owsiany.
Przysmak smutasa. Się robi.
Trzy razy jajka dla mnie i pań.
Dzięki, stary.
Zielone sadzone z szynką? Fuj.
Tak!
- Co? - Nic takiego.
Jesteś bystra, wiele rozumiesz.
Eksperymenty prowadzą do rozczarowania.
Może próbujecie czegoś nowego, czego nie lubicie,
albo macie na to alergię.
Zaczyna się wysypka.
Drapiecie się, a ona się rozszerza.
Aż cali zamieniacie się w wysypkę.
Zaczynają na ciebie wołać „wysypka”.
Ale nic z tym nie robisz, bo tak naprawdę wiesz,
że zamieniłaś się w wysypkę.
A wszystko przez to nowe danie.
Jesteś... wysypką?
Mówiłem o niej!
Chyba mówił o sobie.
Zapłacisz rachunek?
Znowu za moje pieniądze?
Skoro nalegasz.
Miłej zabawy!
Pańscy kompani zaraz tu będą.
Fantastycznie!
Jak wyglądam?
Celuję w styl luźno-straszący. Działa?
O tak, bardzo luźno i strasznie.
Wspaniale!
To moi najlepsi przyjaciele. Gdy tu dotrą,
nie pozwól, by poczuli się jak u siebie.
Dobra.
Panie Snerz, pańscy kompani!
Witajcie!
Dzień dobry, Snerz. Nie przychodzisz do klubu?
Chyba nie próbujesz nas zastraszyć
tą luźno-straszącą pozą?
Nie.
Mam coś lepszego!
Moja kolekcja rzadkich gatunków zwierząt!
Niezła.
Mam dwie takie w ogrodzie. Wyżarły mi melony.
Tydzień temu miałam taką. Oddałam w kartonowym pudle.
A ja swoją w złotej skrzynce.
Ja dorzuciłem limuzynę z kierowcą. W złocie.
Nie zrobiłeś na nas wrażenia.
Przykro nam, staruszku.
Może kiedyś uda ci się nas zaskoczyć.
Dobrze...
zaraz to zrobię!
KUKURAFA
Kukurafa? Na świecie zostało tylko 17 sztuk!
A jedna z nich jedzie tutaj.
Całą wieczność mógłbym patrzeć, jak obserwujesz farbę.
- Przecież prosiłem. - Tak, żadnego gadania.
Ale ma pan talent.
Nie!
Biedakowi ciasno tam. Siedzi tam już od kilku godzin.
Dokoła są ludzie. Nie wypuszczaj go.
Idę poszukać spokoju.
Nie rób tego!
Co mówiłeś? Zrób to, kolego? No dobra.
Poczujesz się lepiej.
Wpuszczę świeżego powietrza.
Panie juniorze!
Michela poszła popracować,
myśląc że E.B. smacznie śpi.
ZAMKNIJ
ZAMKNIĘTE
DOBRZE ZAMKNIĘTE
Gdzie się chowasz, kolego?
Panie juniorze?
Cześć, gdzie twoja mama?
W wagonie dla nudziarzy. Co robisz?
A czemu pytasz?
Ja tylko...
chodzę we śnie. Właśnie mam szalony sen.
Cały czas śpię.
- Siema! - Co ty tu...
Jak mama się dowie...
Mama mówi, że do wypadków dochodzi w pociągu.
Czyli tu jestem bezpieczna.
To ma sens.
- Wracamy do środka. - Wiem, co tu robisz.
Naprawdę?
Tu jest tak pięknie.
Powinnam spać,
ale mogę zostać jeszcze minutkę?
Sam nagle zapomniał o pośpiechu.
Przy E.B. nie umiał powstrzymać uśmiechu.
Usiadł i patrzył z nią na księżyc.
Tak jak Sam, E.B. szukała z przyjacielem więzi.
Ale tu ładnie.
Fajnie jest tak siedzieć na dachu.
Mama na pewno się domyśli, ale to nic.
Twoja mama jest troszkę...
Nadopiekuńcza?
Widzisz, co ja muszę nosić?
Ach, te mamy.
Gdy mama się na mnie złościła,
używała mojego pełnego imienia.
„Samuelu Jamielu Samielu, odłóż tę piłę tarczową”.
Ona chce tylko, żebyś była blisko niej, bezpieczna.
Tak, ale nie przepada za przygodami.
Wiesz co?
Pociągi są fajne...
ale rodzina to największa przygoda.
Wracajmy do środka.
Pięć minut?
No dobra.
Jedziemy do Mipowa!
Czy znajdę w tym pociągu choć chwilę spokoju?
WAGON KĄPIELOWY
WAGON MODELARSKI
Basen w pociągu?
Co to...
WAGON CISZY
To będzie 8405, 8406...
Teraz 8407.
Co takiego?
Osiem tysięcy...
Dziękuję.
8408.
8409. 8410.
Powinni ustawić tu siedzenia.
A tam jacuzzi.
Ze zjeżdżalnią i...
- Pętla! - Lubię pętelki.
Nie, pętla!
Uciekamy!
Utknęła!
- Podaj hasło. - Bezpieczeństwo.
- Podaj hasło. - Łóżko? Brukselka!
Nie działa!
Sam!
Tak!
To była przejażdżka życia.
Nie puściła.
Nie znam hasła.
Hasło brzmi „hasło”.
To w stylu mamy.
Lepiej wracajmy do środka.
O nie!
Włącz bransoletkę!
Próbuję! Powinnam posłuchać mamy!
Pan junior, uratowałeś nas!
Czy to prawdziwa kukurafa?
To najlepsza noc w moim życiu!
POKÓJ CISZY
Przykro mi z powodu śmiertelnej pułapki.
Nie szkodzi.
Teraz obserwuję farbę.
Bezpieczne, stabilne zajęcie.
A ja brałam pana za groźnego typa.
Jestem strasznie bezpieczny.
W przeciwieństwie do pańskiego kolegi.
Nie jesteśmy kolegami.
Po prostu usiadł koło mnie, naprzeciw mnie.
Jedziecie spotkać się z... mężem?
- Nie mam męża. - Ach, tak.
To wyjazd służbowy na Galę Snerza.
Nie chciałam zostawiać E.B.
Podobno uciekła kukurafa.
Naprawdę?
Mówili w wiadomościach.
Panuje panika.
A co to takiego ta kukufura?
Kukurafa.
JAK ZNALEŹĆ PRZYJACIELA
Uwielbia cię, pewnie masz dużo zwierząt.
Nie.
Mama mi nie pozwala.
Jako obrońca dzikich zwierząt
transportujący go do Mipowa,
potrzebuję pomocy.
Dlatego mianuję cię oficjalną opiekunką kukurafy.
Mogę nadać mu imię?
Oczywiście.
Mam kilka pomysłów.
Pan junior to jeden z nich.
- Może Piórko, Rafał... - Pan Jenkins.
Pan bardzo liczył na Pana juniora...
Pan Jenkins!
Niech będzie pan Jenkins!
Po Lichym Kanionie zobaczymy najmniejszy termometr świata.
Brzmi ciekawie.
Twoja mama i mój zrzędliwy przyjaciel tu idą.
Wracaj do łóżka. Ja się zajmę Jenkinsem.
A potem największą kulkę bawełny.
- Niesamowite. - Będzie fajnie.
No to...
dobranoc. Miło się z panią szeptało.
Nie dość cicho.
Powiedz jej, zrób coś.
Zaraz sobie pójdzie.
Oboje się zlękli braku wzajemności.
Bezpiecznej podróży.
Nawzajem.
Oby tam dotarli
kiedyś.
Mój idealny aniołek.
Witam, panie Sowo.
- Nie wypuściłeś go. - Skądże.
Posłuchałem ciebie.
Świetnie, bo jestem wykończony.
Ja też, dobranoc.
Który wagon lubisz najbardziej?
Chyba wiem, co powiesz,
- ale... - Wagon Ciszy.
Bo było w nim cicho. Dobranoc, Sam.
Cześć! Przyszłam do pana Jenkinsa.
Pana Jenkinsa?
Tak go nazwała.
Ale z ciebie śpioch.
Musiałeś odpocząć po tej przygodzie na dachu
i tej strasznej pętli...
Posłuchaj, muszę porozmawiać z Samem, więc...
Nie ma sprawy.
Zajrzę później.
Powiedziałeś jej?
Sama się dowiedziała.
Jest bardzo bystra. Nie martw się, nikomu nie powie.
- Cześć. - Gotowa na śniadanie?
Tylko ona liczyła się dla Pana.
Jeśli się dowie, poczuje się okłamana.
Pożyczyłem twoją szczoteczkę do zębów.
Naszą szczoteczkę.
Naszą? Ona nie jest nasza.
Nic nie jest nasze.
Jak to? Przecież jesteśmy zespołem.
Ja chyba śnię.
Zamieniłeś moje życie w koszmar.
Stałem się przestępcą, niemal utonąłem, trzy razy ukradłeś mi portfel!
Każda chwila z tobą to tragedia!
Dlatego odchodzę, do widzenia.
Ale...
Nie martw się, wróci.
Dzień dobry.
Mamy cię!
- Nie! - I cięcie do czerni!
Napisy: Przemek Kalemba