IMPERIUM ÅšWIATÅA
Co to?
ZostaÅ„ i weÅº telefon.
Wszystko w porzÄ…dku.
MiaÅ‚aÅ› sen?
ZrobiÄ™ ciepÅ‚ej herbaty.
JesteÅ› na mnie zÅ‚y?
ZÅ‚y?
Za co?
Za ucieczkÄ™.
MyÅ›laÅ‚am, Å¼e list wszystko wyjaÅ›ni.
MyÅ›laÅ‚am, Å¼e wrÃ³cÄ™ za kilka dni.
ZapomniaÅ‚em o liÅ›cie.
Prorocze sny sÄ… szczegÃ³lne.
BudzÄ™ siÄ™ z nich z krwawiÄ…cym nosem.
Od dzieciÅ„stwa.
Wiem, Å¼e to brzmi jak sÅ‚owa wariatki,
ale wyczuwam nadejÅ›cie czegoÅ› strasznego
i jeÅ›li w porÄ™ zrozumiem znaczenie proroctwa,
moÅ¼e bÄ™dÄ™ w stanie to powstrzymaÄ‡.
MyÅ›lisz, Å¼e zwariowaÅ‚am?
Gdzie byÅ‚aÅ› we Å›nie?
W ogromnym pomieszczeniu z wysokim sufitem.
ByÅ‚o mnÃ³stwo szkÅ‚a.
W takim jak to?
Nie, tam jest inne Å›wiatÅ‚o
i sÅ‚ychaÄ‡ brzÄ™k.
Metaliczny,
jakby sztuÄ‡cÃ³w.
Wszystko znika, gdy zaczynam siÄ™ rozeznawaÄ‡.
Nie szkodzi. Czasem lepiej nie naciskaÄ‡.
Ale ja muszÄ™ wiedzieÄ‡.
Masz te sny w przeÅ‚omowych chwilach Å¼ycia.
Zaraz powiesz, Å¼e powoduje je niepokÃ³j albo stres.
Nie, nic nie upraszczam.
Zastanawiam siÄ™, czy podÅ›wiadomoÅ›Ä‡ nie prÃ³buje ci pomÃ³c.
Najpierw jako dziecko odkrywasz, Å¼e twojemu silnemu ojcu coÅ› grozi.
Potem masz 21 lat, jesteÅ› dorosÅ‚a. To przeÅ‚omowe momenty.
- Sen o autobusie siÄ™ speÅ‚niÅ‚. - Zgoda.
A jeÅ›li psychika dziaÅ‚a tak, Å¼e gromadzisz
najdrobniejsze informacje z otoczenia?
Nie rozumiem.
CaÅ‚y czas zbierasz informacje,
choÄ‡ sobie tego nie uÅ›wiadamiasz.
Nawet jako dziewczynka.
A moÅ¼e twÃ³j umysÅ‚ gromadzi te wskazÃ³wki
i przetwarza je w formie snÃ³w?
A wiÄ™c to misja.
PrzygotowujÄ™ siÄ™ do misji.
MoÅ¼liwe.
A moÅ¼e...
Rozmawiasz z tymi chÅ‚opakami.
Ze mnÄ….
Rodzice stworzyli warunki, w ktÃ³rych moÅ¼esz wyzdrowieÄ‡.
To kolejny przeÅ‚omowy moment.
Tak sÄ…dzÄ™.
Za pierwszym razem zignorowaÅ‚am instynkt.
MiaÅ‚am proroczy sen, ale nie skojarzyÅ‚am go z autobusem.
ByÅ‚am za maÅ‚a.
Za drugim razem myÅ›laÅ‚am, Å¼e zrozumiaÅ‚am.
PojechaÅ‚am do Nowego Jorku, ale nie spotkaÅ‚am ojca.
PomyliÅ‚am siÄ™.
Teraz Å›ni mi siÄ™ coÅ› nowego.
Nie rozumiem, co to jest i co oznacza
i nie wiem, co robiÄ‡.
SprÃ³buj tym razem siÄ™ z tym pogodziÄ‡.
Cokolwiek siÄ™ stanie, przyjmij to.
Nie mogÄ™.
Za bardzo cierpiÄ™.
A wiesz, czemu ludzie lubiÄ… siÄ™ przytulaÄ‡?
Moim zdaniem, przytulenie stawia granicÄ™ cierpieniu.
Zamyka je w konkretnych ramach.
WÅ‚aÅ›ciwie jak duÅ¼e moÅ¼e byÄ‡ cierpienie?
PrzyjÄ…Ä‡ je?
Jestem tu i teraz.
Czy on w ogÃ³le jej pomaga?
MinÄ™Å‚a juÅ¼ godzina.
Ale tak tu miÅ‚o.
Nigdy tu nie byÅ‚eÅ›?
Zwykle dowoÅ¼Ä™ jÄ… na parking przy kawiarni.
PowinieneÅ› jÄ… odprowadzaÄ‡.
Tak, kochanie.
Biedny Abel-pantoflarz.
Czy Prairie zostawiÅ‚a list,
kiedy zniknÄ™Å‚a?
List?
Nie, czemu...
SÄ….
MiÅ‚e spotkanie, panie Johnson.
A pani pewnie jest paniÄ… Johnson. Elias Rahim, miÅ‚o mi.
Pewnie zna pan nas na wylot.
Dopiero zaczynamy.
Czy moÅ¼emy porozmawiaÄ‡ na osobnoÅ›ci?
To raczej niezbyt dobry pomysÅ‚,
ale jeÅ›li ty siÄ™ zgadzasz, moÅ¼e pomÃ³wimy teraz?
Tak.
Pewnie pan wie, co siÄ™ staÅ‚o zeszÅ‚ej nocy.
Nie, co takiego?
Prairie obudziÅ‚a siÄ™ z krzykiem.
Miewa koszmary od dzieciÅ„stwa.
Leci jej krew z nosa i jest przeraÅ¼ona.
Wiele lat temu nasz lekarz zapisaÅ‚ lekarstwa.
KtÃ³re nie pomogÅ‚y.
TrochÄ™ pomogÅ‚y.
MogÄ™ pani przerwaÄ‡?
Nie jestem lekarzem ani farmaceutÄ…. Moim zadaniem jest sÅ‚uchaÄ‡.
Pomagam ofiarom zmierzyÄ‡ siÄ™ z ich doÅ›wiadczeniami.
TeÅ¼ jesteÅ›cie ofiarami.
PrzeszliÅ›cie piekÅ‚o.
PrzetrwaliÅ›cie i to wasz wielki sukces.
ChciaÅ‚bym zasugerowaÄ‡,
Å¼e dobrze byÅ‚oby, Å¼ebyÅ›cie zrobili coÅ› razem,
jakby ona wrÃ³ciÅ‚a ze szkoÅ‚y albo z dÅ‚ugiej wycieczki.
To pomoÅ¼e unormowaÄ‡ wasze Å¼ycie rodzinne.
DziÄ™kujemy za radÄ™.
MoÅ¼emy sprÃ³bowaÄ‡.
Do widzenia.
Wszystkiego dobrego. Do jutra, OA.
Po co tu siedzisz, skoro nie musisz?
RobiÄ™ swoje projekty.
Na przykÅ‚ad jakie?
Mnie krÄ™ci parkour.
A ty lubisz komputery?
- Jako przedmioty. - Przedmioty?
No wiesz, jako narzÄ™dzie pracy.
Pewna kasa. Komputery bÄ™dÄ… zawsze.
Ja podobnie.
Kaskaderstwo, te sprawy. MoÅ¼e bÄ™dÄ™ trenerem osobistym.
Filmy i telewizja bÄ™dÄ… zawsze.
Ludzie chcÄ… wyglÄ…daÄ‡ dobrze nago.
Fakt.
NieÅºle jak na parkÄ™ przygÅ‚upÃ³w.
MogÄ™ zobaczyÄ‡?
Czemu nie?
Tu, w Szkole Alternatywnej,
sam wybierasz przedmioty i pracujesz w swoim tempie.
Fajowo. Zaczynamy?
Pierdol mnie w dupÄ™.
Genialne!
Kliknij przycisk na dole strony, Å¼eby zobaczyÄ‡, jak ci poszÅ‚o.
LubiÄ™ twÃ³j Å›miech.
JeÅ›li bÄ™dÄ™ siÄ™ jeszcze Å›miaÄ‡ z tej Å¼enady,
to dostanÄ™ drugiego caÅ‚usa?
Najpierw pokaÅ¼ mi inne twoje filmiki.
I oblejesz mnie Å›wiÅ„skÄ… krwiÄ… na balu maturalnym?
JeÅ›li ciÄ™ to krÄ™ci.
PamiÄ™tasz spotkanie o chorobach wenerycznych na jesieni?
Ej, czekaj!
- CzeÅ›Ä‡, Steve. - Wybaczcie spÃ³Åºnienie.
Nie spÃ³ÅºniÅ‚eÅ› siÄ™. Jeszcze nie jesteÅ›my na miejscu.
Racja.
SkÄ…d masz zboÅ¼owy baton? Umieram z gÅ‚odu.
Tobie teÅ¼ zimÄ… wciÄ…Å¼ chce siÄ™ jeÅ›Ä‡?
- Od jedzenia robi siÄ™ cieplej. - DostaÅ‚em od Frencha.
WiÄ™cej nie mam.
- Spoko. - MogÄ™ ciÄ™ poczÄ™stowaÄ‡.
DziÄ™ki, Buck.
No dobra.
Hej, BBA!
- DziÄ™kujÄ™. - ChodÅºmy.
JesteÅ› boski.
SwÄ™dzi ciÄ™ coÅ›?
- Co takiego? - Czy coÅ› ciÄ™ swÄ™dzi?
A moÅ¼e napchaÅ‚eÅ› siÄ™ cukierkami?
Steve wÅ‚aÅ›nie miaÅ‚ randkÄ™.
Cicho, Jesse.
Z Kathy przez K? Fajna jest.
Jaka Kathy przez K? Z drugiej klasy?
Nie, z pierwszej.
Jest sÅ‚odka. Ma nosek jak maÅ‚e dziecko.
Jak maÅ‚e dziecko? O to chodzi?
NienawidzÄ™ was.
Steve, zaczniesz?
PokaÅ¼esz nam ruchy Homera?
TrochÄ™ rozciÄ…gania.
WeÅºcie gÅ‚Ä™boki oddech...
a potem idÅºcie w cholerÄ™.
No dobrze,
drugi ruch Homera. Zaczyna siÄ™ powoli.
Na wdechu czy wydechu?
Zaczynasz tutaj.
Nadgarstki bliÅ¼ej siebie.
Nie umiem.
PomyÅ›l, Å¼e sÄ… skrÄ™powane i prÃ³bujesz rozerwaÄ‡ sznur.
Czasem trzeba sobie wmÃ³wiÄ‡, Å¼e coÅ› jest Å‚atwe
i siÄ™ takie stanie.
ZmuszaÄ‡ siÄ™ do uÅ›miechu, aÅ¼ poczujesz szczÄ™Å›cie.
Powtarzajcie w nieskoÅ„czonoÅ›Ä‡
i myÅ›lcie, jak dÅ‚ugo robili to Homer i OA.
ZapisaÅ‚eÅ› siÄ™ do druÅ¼yny?
Nie, graÅ‚em w kosza z kumplami.
CaÅ‚e popoÅ‚udnie rozmawiaÅ‚em przez telefon.
MusiaÅ‚em zapÅ‚aciÄ‡ Brekowom 5 tysiÄ™cy.
Rebecca Brekow przez dwie godziny wyzywaÅ‚a mnie od mordercÃ³w.
Nie wiedziaÅ‚a, jak jej syn dostaÅ‚ w gardÅ‚o,
dopÃ³ki nie przeczytaÅ‚a komentarza w sieci
i Miles w koÅ„cu przyznaÅ‚ siÄ™, Å¼e go uderzyÅ‚eÅ›.
Gdybym nie zaproponowaÅ‚ pokrycia kosztÃ³w leczenia,
zadzwoniÅ‚aby na policjÄ™ i pozwaÅ‚a nas do sÄ…du.
WezmÄ™ prysznic.
DoprowadzÄ™ siÄ™ do porzÄ…dku, a potem porozmawiamy.
UsiÄ…dziemy razem i coÅ› wymyÅ›limy.
DaÅ‚em ciaÅ‚a. Zaraz wracam.
NawaliÅ‚em.
DaÅ‚em ciaÅ‚a.
ByÅ‚em zazdrosny.
WÅ›ciekÅ‚y. CzuÅ‚em siÄ™ jak Å›mieÄ‡.
ChciaÅ‚em zrobiÄ‡ komuÅ› krzywdÄ™.
NawaliÅ‚em.
JeÅ¼dÅ¼Ä™ w tÄ™ i z powrotem z tym czekiem. Nie chcÄ™ go zrealizowaÄ‡.
Dziwne. MiaÅ‚oby sens, gdyby wypisaÅ‚ go brat, ale nie on to zrobiÅ‚,
tylko prawnik.
Ale ten czek to wspomnienie po Theo.
To ma sens.
Co z nim zrobisz?
PotrzebujÄ™ sprzÄ™tu AGD.
Moja lodÃ³wka ma dziesiÄ™Ä‡ lat.
MoÅ¼e kupiÄ™ telewizor z dostÄ™pem do Internetu.
Jeszcze nie wiem.
Nie znoszÄ™ realizowaÄ‡ czekÃ³w.
To Å›wistek papieru, a nie pieniÄ…dze.
Nancy i Abel zabrali mnie w dzieciÅ„stwie do Muzeum Historii Naturalnej
na wystawÄ™ totemÃ³w.
Z dÅºwiÄ™kiem. ByÅ‚am zachwycona.
WyprosiÅ‚am powtÃ³rkÄ™.
Wystawa pokazywaÅ‚a, Å¼e kultury, ktÃ³rym byÅ‚o ciÄ™Å¼ej,
na przykÅ‚ad przez trudne warunki czy trzÄ™sienia ziemi,
miaÅ‚y wiÄ™cej totemÃ³w.
W trudnych chwilach przedmioty stajÄ… siÄ™ cenne.
MyÅ›lisz, Å¼e podczas doÅ›wiadczenia Å›mierci byÅ‚aÅ› w czyÅ›Ä‡cu?
WierzÄ™ w niebo i anioÅ‚y.
Ale myÅ›laÅ‚am wczoraj o ciemnoÅ›ci, zasypiajÄ…c.
Nie sÄ…dzÄ™, Å¼e to byÅ‚ czyÅ›ciec,
ale wÄ…tpiÄ™, Å¼e to zrozumiemy.
Dlaczego zawsze prÃ³bujemy zrozumieÄ‡?
PrzyszÅ‚oÅ›Ä‡ jest ciemna. Nie zÅ‚a. Po prostu ciemna.
Nie widzisz jej.
ByÄ‡ moÅ¼e Å¼yjÄ…c,
dostrzegasz to, co potrzeba danego dnia.
Przenikasz wzrokiem ten dzieÅ„.
A przynajmniej tego uczÄ™ siÄ™ na terapii.
OpowiedziaÅ‚aÅ› to wszystko terapeucie?
Tak.
Dobrze mi, Å¼e nie muszÄ™ wciÄ…Å¼ nieÅ›Ä‡ tego ciÄ™Å¼aru.
Czy to bÄ™dzie niebezpieczne?
Co masz na myÅ›li?
Kiedy zabierzemy ciÄ™ do Homera,
co siÄ™ wydarzy?
Czy my teÅ¼ bÄ™dziemy podrÃ³Å¼owaÄ‡?
Nie wiem, czy jestem gotowa na przejÅ›cie w inny wymiar.
MyÅ›lÄ™, Å¼e to dziaÅ‚a inaczej.
SiÅ‚a ruchÃ³w wykonanych z gÅ‚Ä™bokim uczuciem
otworzy coÅ›, co juÅ¼ istnieje.
Zabierze ciÄ™ coÅ› jak niewidzialna rzeka.
Ale musisz do niej wskoczyÄ‡ i tego chcieÄ‡.
DokÄ…d ciÄ™ zabierze?
Nie wiem.
- PrzyszÅ‚oÅ›Ä‡ jest... - Ciemna.
Tak.
To byÅ‚o gÅ‚upie.
ChcÄ™ ponieÅ›Ä‡ konsekwencje.
ZwrÃ³cÄ™ ci pieniÄ…dze, obiecujÄ™.
Idziemy.
Mamy grafik.
DoÅ›Ä‡! PuÅ›Ä‡cie mnie!
SpokÃ³j.
DoÅ›Ä‡! SpokÃ³j.
Wsiadaj.
Trzymasz go? Wsiadaj.
Dyrektorze Gilchrist, nie powinien pan informowaÄ‡ jego rodzicÃ³w!
Zadzwonili do Asheville. Nie powinien pan siÄ™ wtrÄ…caÄ‡.
Po prostu nie rozumiem,
po co chÅ‚opak ma dodatkowo cierpieÄ‡.
Mam nie informowaÄ‡ rodzicÃ³w, kiedy o zachowaniu
ich syna dowiedzieliÅ›my siÄ™ z mediÃ³w spoÅ‚ecznoÅ›ciowych?
MyÅ›lÄ™, Å¼e to bardzo pochopna i, szczere mÃ³wiÄ…c,
nieprofesjonalna reakcja na problemowe dziecko.
On zmiaÅ¼dÅ¼yÅ‚ gardÅ‚o innemu dziecku, Betty.
To byÅ‚o wczeÅ›niej.
WczeÅ›niej niÅ¼ co?
NiÅ¼ nasze spotkanie w domu.
Co?
To byÅ‚o wczeÅ›niej...
WczeÅ›niej niÅ¼ co, Betty?
MuszÄ™ koÅ„czyÄ‡. Jem kanapkÄ™.
Co takiego? Jesz kanapkÄ™?
Do jutra.
- MuszÄ™ koÅ„czyÄ‡, dyrektorze. - Betty?
Raczej BBA.
Co?
Stolik dla trzech osÃ³b na nazwisko Johnson.
Chyba wezmÄ™ to, co zawsze.
- Krewetki Alfreda? - Tak.
- Prairie, ty to co zawsze? - To co zawsze?
- PiÄ™Ä‡ serÃ³w... - Ziti?
Tak, proszÄ™.
SprÃ³bujÄ™ nadziewanych pieczarek.
Brzmi dobrze.
Chyba Byron kiedyÅ› to zamÃ³wiÅ‚.
Co?
To byÅ‚ dobry chÅ‚opak.
Jak moÅ¼esz pamiÄ™taÄ‡, co zamÃ³wiÅ‚?
PamiÄ™tam,
bo mÃ³wiÅ‚ na nie â€žgrzybkiâ€.
ByÅ‚ przemiÅ‚y.
MÃ³wiÅ‚em, dobry chÅ‚opak.
Byron.
Nie to, Å¼eby kiedyÅ› prÃ³bowaÅ‚ narkotykÃ³w.
- Abel. - NaprawdÄ™ tak byÅ‚o.
Jak dÅ‚ugo ze sobÄ… byliÅ›cie?
Ze cztery miesiÄ…ce?
Chyba mu siÄ™ nie podobaÅ‚am.
OczywiÅ›cie, Å¼e mu siÄ™ podobaÅ‚aÅ›.
PodobaÅ‚o mu siÄ™, Å¼e go nie widziaÅ‚am.
Raczej nie nadawaÅ‚ siÄ™ na konkurs piÄ™knoÅ›ci.
MiaÅ‚ taki
zabawny wÄ…sik.
I ciekawÄ… osobowoÅ›Ä‡.
PrzyniÃ³sÅ‚ mi kwiaty z ogrodu na DzieÅ„ Matki. To byÅ‚o miÅ‚e.
MiÅ‚o, Å¼e zaprosiÅ‚aÅ› go na rodzinny obiad.
ByÅ‚ twoim chÅ‚opakiem.
Dodaj go do znajomych na Facebooku.
Zobacz, jak teraz wyglÄ…da.
Ona nie ma konta na Facebooku.
Przepraszam, to ty jesteÅ› Cudem z Michigan?
Prairie Johnson?
MogÄ™ zrobiÄ‡ sobie z tobÄ… zdjÄ™cie?
Po co?
- ByÅ‚a niewidoma. - WyszliÅ›my na kolacjÄ™.
- To moment. - Nance...
- Nie zaprzeczaj. - DziÄ™kujÄ™.
Przepraszam.
Podziwiam ciÄ™.
Bicie i gwaÅ‚ty...
Trudno mi to sobie wyobraziÄ‡.
Na Å¼ywo Å›licznie wyglÄ…dasz.
DziÄ™kujÄ™.
PÃ³jdÄ™ tam i kaÅ¼Ä™ jej to wykasowaÄ‡.
Nancy, zrelaksujmy siÄ™.
Przychodzi taka i myÅ›li, Å¼e moÅ¼e...
Jakby znaÅ‚a nasze Å¼ycie.
- A nie wie nic. - WÅ‚aÅ›nie.
- StwierdziÅ‚a, Å¼e byÅ‚a bita. - Wiem. NiektÃ³rzy...
- To tylko zdjÄ™cie. - To nie w porzÄ…dku.
- Kelner. - WidaÄ‡ na tobie siniaki?
- WidaÄ‡, Å¼e byÅ‚aÅ› bita? - Przepraszam.
Tak?
Poprosimy to.
ProszÄ™ podaÄ‡ wodÄ™.
OczywiÅ›cie.
JeÅ›li zaczniesz kopaÄ‡, to ciÄ™ wykoÅ„czÄ™.
Jestem skonany.
To dobrze.
IdÅº po napÃ³j. Jeden.
Oryginalne imiÄ™. Jak siÄ™ je wymawia?
Mickey.
- MÄ™skie imiÄ™. - WÅ‚aÅ›ciwie nazywam siÄ™ McKayla.
Steven.
- Co ty tu... - JechaÅ‚am za tobÄ….
DziÄ™ki Bogu, jestem spanikowany.
- Jak diabli. - Wiem, sÅ‚oÅ„ce.
WyjeÅ¼dÅ¼am.
Chyba Å¼e mnie posÅ‚uchasz.
Powiesz, Å¼e potrzebujesz do Å‚azienki.
ZaÅ‚oÅ¼yÅ‚am znaczek â€žNieczynneâ€.
Powiedz, Å¼e bardzo potrzebujesz i zejdÅº na pobocze. BÄ™dÄ™ w pobliÅ¼u.
Powiedz, Å¼e ciÄ™ molestujÄ….
Musisz krzyczeÄ‡, choÄ‡ to wstydliwe.
PorÄ…baÅ‚o ciÄ™?
PosÅ‚uchaj. Powiedz, Å¼e ciÄ™ molestujÄ….
DoÅ‚Ä…czÄ™ siÄ™ jako przypadkowa obserwatorka.
Pobito mnie w obecnoÅ›ci rodzicÃ³w, dla ktÃ³rych byÅ‚em jak wÅ›ciekÅ‚y pies.
Wiem, Steven. Wiem.
Rozumiesz plan?
Tak.
Powiem, Å¼e macajÄ… mi kutasa, a ty mnie stÄ…d zabierzesz.
- Nie w ten sposÃ³b. - Czemu?
To brzmi jak zmyÅ›lona fantazja.
- Facet? - SÄ… na Å›wiecie geje.
Wiem.
Musimy ukryÄ‡ to, Å¼e siÄ™ znamy.
A jeÅ›li plan nie wypali?
Steven.
Idziemy.
- MuszÄ™ siÄ™ odlaÄ‡. - Co?
OdlaÄ‡ siÄ™.
- Czemu nie powiedziaÅ‚eÅ› wczeÅ›niej? - ByÅ‚ znaczek â€žNieczynneâ€.
- Jaja sobie robisz, Å›mieciu? - ProszÄ™.
Niech mnie, trzeba bÄ™dzie wziÄ…Ä‡ go za automaty.
Tylko szybko.
- Ruchy. - Mamy poÅ›lizg.
Dobra. ChodÅº.
Ten facet molestuje chÅ‚opaka!
On go molestuje.
PrzestaÅ„. Zostaw go!
Co, do cholery? Nic nie robiÅ‚em.
- WidziaÅ‚am! - ZwariowaÅ‚a pani.
- Co siÄ™ tu wyprawia? - Wsiadaj do vana.
Nie wywiniesz siÄ™.
Ten facet molestuje chÅ‚opaka. WidziaÅ‚am i dzwoniÄ™ na policjÄ™!
ZapisaÅ‚am rejestracjÄ™ auta!
Co to za jedna? WalnÄ…Å‚eÅ› jÄ…?
- SkÄ…d, to wariatka. - Paniusiu,
mamy papiery z podpisem rodzicÃ³w dzieciaka.
Jedzie do domu wychowawczego.
Molestowanie chyba wciÄ…Å¼ jest nielegalne w caÅ‚ym kraju.
ByÅ‚a pani trzy metry dalej. Co niby pani widziaÅ‚a?
To Å›wiruska, a my mamy zadanie do wykonania.
Niech siÄ™ pani stÄ…d zabiera. A ty do auta.
Do Å›rodka.
Do tyÅ‚u albo trafi pani pod koÅ‚a.
Nie. StaÄ‡!
- Kompletnie jej odwaliÅ‚o. - StaÄ‡!
ProszÄ™!
Wiem.
StaÄ‡, mam coÅ› tutaj!
- CoÅ›, co wam siÄ™ spodoba. - Co takiego?
- 50 tysiÄ™cy. - Co?
50 tysiÄ™cy.
Czek. Oddam go wam.
PiÄ™Ä‡dziesiÄ…t kawaÅ‚kÃ³w.
PokaÅ¼.
- Jest prawdziwy? - Tylko go wypuÅ›Ä‡cie. Tak.
- Zobacz. - 50 tysiÄ™cy?
Wysiadka.
- PoproszÄ™, Å¼eby usunÄ™Å‚a zdjÄ™cie. - Nancy.
- MoÅ¼e wrzuciÄ‡ je do sieci. - Nancy, daj spokÃ³j.
Chodzi o jej twarz.
Tamta moÅ¼e wrzuciÄ‡ to do sieci i kaÅ¼dy bÄ™dzie mÃ³gÅ‚ zobaczyÄ‡.
- I powiedzieÄ‡, Å¼e byÅ‚aÅ›... - Nancy.
Co? Odbija mi?
Mnie?
Bo nie chcÄ™, Å¼eby ta dziewucha miaÅ‚a zdjÄ™cie naszej cÃ³rki,
z ktÃ³rym moÅ¼e zrobiÄ‡, co chce?
O to ci chodzi?
Chcesz, Å¼eby twoje zdjÄ™cie w sieci mÃ³gÅ‚ oglÄ…daÄ‡ caÅ‚y Å›wiat?
Nie wiem.
- Ona mnie zaskoczyÅ‚a. - Powiedz szczerze.
Chcesz, Å¼eby wszyscy je zobaczyli
i myÅ›leli, co chcÄ…,
o tym, jak byÅ‚aÅ› wykorzystywana,
bita, krzywdzona, gÅ‚odzona?
Å»eby puÅ›cili wodze wyobraÅºni?
Podniecali siÄ™ tym?
Pokazywali znajomym, myÅ›lÄ…c, Å¼e wszystko o tobie wiedzÄ…?
Nawet ja nic nie wiem. ZupeÅ‚nie nic.
Nic!
ByÅ‚aÅ› w domu czy na dworze? Nic nie wiem!
Mamo, spokojnie.
Czym ty pachniesz? To jego zapach?
Nance, musimy...
A to? Co to jest? Kto ci to zrobiÅ‚?
Ja sama.
To dwa znamiona piÄ™ciu ruchÃ³w otwierajÄ…cych drogÄ™ w inny wymiar.
Wiem to, bo jestem Oryginalnym AnioÅ‚em.
PowinnaÅ› stÄ…d iÅ›Ä‡, OA.
- ChodÅºmy. - Co siÄ™...
Prairie.
Co noc opowiadasz nam swoje Å¼ycie.
Co ciÄ™ uksztaÅ‚towaÅ‚o, co przeraÅ¼aÅ‚o...
co sprowadziÅ‚o z powrotem do Crestwood.
OpowiedziaÅ‚aÅ› o ojcu i Rosji.
O Å¼yciu w ogrodzonym domu na wzgÃ³rzu.
OpowiedziaÅ‚aÅ› o rozdzieleniu z ukochanÄ… osobÄ…...
o uczuciach, jakich doÅ›wiadczyÅ‚aÅ›,
gdy on nie pojawiÅ‚ siÄ™ pod StatuÄ… WolnoÅ›ci...
i uldze, gdy znalazÅ‚ siÄ™ tam Hap.
O tym, jak poczÄ…tkowo wydawaÅ‚ ci siÄ™ podobny do ojca, ktÃ³rego szukaÅ‚aÅ›.
Silny, mÄ…dry,
bezkompromisowy.
Jak poszÅ‚aÅ› za nim w ciemno
do lochu, gdzie nawiÄ…zaÅ‚aÅ› nowÄ… wiÄ™Åº
ze Scottem, Rachel, Homerem,
a nawet z RenatÄ….
Jak wraz z tymi bliskimi osobami doznaÅ‚aÅ› olÅ›nienia,
znalazÅ‚aÅ› w ciemnoÅ›ci drogÄ™ ku Å›wiatÅ‚u.
Wiemy, Å¼e teraz my ich zastÄ™pujemy.
Ale jednoczeÅ›nie...
nigdy nie opowiedziaÅ‚aÅ› nam o nich.
O nich?
WyciÄ…gnÄ™li ciÄ™ z Å¼ycia peÅ‚nego bÃ³lu.
Wychowali.
MyÅ›lisz, Å¼e jesteÅ› tu dziÄ™ki nam.
W pewnym sensie tak.
- Ale jesteÅ› tu teÅ¼ dziÄ™ki nim. - Faszerowali mnie lekami.
- Wiem. - MyÅ›leli, Å¼e jestem wariatkÄ….
Nie sÄ… moimi rodzicami.
Owszem, sÄ….
MogÅ‚aÅ› zostaÄ‡ z Khatun
i z ojcem, ale postanowiÅ‚aÅ› wrÃ³ciÄ‡.
Nie wybraÅ‚am powrotu do Crestwood.
Kto wie?
MoÅ¼e to ten brakujÄ…cy element.
OA! Gdzie jesteÅ›?
OA!
Gdzie ona jest?
Nie wiem. Nikogo tu nie ma.
- Gdzie reszta? - Nie mam pojÄ™cia.
Steve. Co jest grane?
Rodzice oddali mnie w Å‚apy tych prymitywÃ³w.
UspokÃ³j siÄ™.
PieprzyÄ‡ spokÃ³j!
PieprzyÄ‡ te twoje bzdury!
Spokojnie.
JesteÅ› jak caÅ‚a reszta. Masz to w dupie.
JesteÅ›my twoimi pachoÅ‚kami, ktÃ³rych zostawisz dla swojego chÅ‚opaka.
JesteÅ›my przystankiem na twojej drodze. Nie dotykaj mnie, suko.
ZobaczyÅ‚aÅ›, Å¼e jestem skoczny i mnie sobie wybraÅ‚aÅ›.
Nie.
Co?
Czemu?
Jak...
Jak udaÅ‚o ci siÄ™ tam przetrwaÄ‡?
PrzetrwaÅ‚am, bo nie byÅ‚am sama.
DziÅ› skoÅ„czÄ™ mojÄ… opowieÅ›Ä‡.
JesteÅ›cie gotowi?
TÅ‚umaczenie napisÃ³w: Anna Wojtych
NETFLIX â€” SERIAL ORYGINALNY