Dapat may app para sa tiyan, na magsasabi ng gusto mong kainin.
Oo, pero...
kung kaya ng app yun kaya din nun basahin ang isip mo.
Oo, tingin ko.
Pero tingin mo ba okay yun? Paano kung sa masama mapunta?
Pwedeng makapanakit yun. Gaya sa militar, parang espiya.
-Isusugal mo lahat yun? -Oo.
Isipin mo kung mawawala lahat ng paghihirap mo. Gaya ngayon.
-Gusto ko kumain pero 'di ko alam. -Gutom na din ako. Kumain tayo.
-Ayos lang sa akin kahit ano. -Bakit lagi yan na lang?
'Di yan nakakatulong. "Yang kahit ano" ibig sabihin "Di ko kayang magdesisyon."
Sinusubukan kong mabuhay ng parang tubig.
Kung ano man ang dinaan at dala ng mga barko na yun, hindi ko alam.
-Kung tacos? -Sige.
-San tayo dapat pumunta? -Kahit saang kainan ng taco.
Ano ba. Ang daming kainan ng taco. Dapat dun sa pinakamasarap.
-Maghahanap ako. -Ayos. Upo lang ako dito.
San may masarap na tacos!
EMERGENCY: HINDI AKO MAKAPILI NG LUGAR PARA TACOS! TULONG!
Tacos Morelos?
-Okay sa akin. -Okay!
Ayos.
-Ayos, pre. -Tacos! Naku po, ang daming pagpipilian.
Uy, pre.
Ano sa tingin mo ang pinakamasarap dito?
Paborito ko yung barbacoa.
Sige, siguro magkaiba ang panlasa natin. Ano yung pinakamabenta?
Siguro yung manok o carnitas. Hindi ko alam.
Sa dalawa na yun, ano yung mas okay?
Sino ang mas masaya, yung kumakain ng carnitas o ng manok?
Hindi ko sila pinapanood habang kumakain sila.
Karaniwan inaasikaso ko yung ibang bumibili,
o kaya nakikinig sa laban, at tinititigan ang kalsada.
Nakuha ko. Bigyan mo ako ng dalawang carnitas.
Nako, Pasensya na. Wala ng tacos.
-Hindi! -Oo.
-Naubusan kami ng tortilyas. -Bakit pa tayo nag-usap?
Dahil tanong ka ng tanong at sinasagot lang kita.
Nakikinig nga ako ng balita tungkol sa CM Punk dito.
Eto pa naman yung pinakamasarap. Ano ng gagawin ko?
Dun na lang sa pangalawang pinakamasarap?
Ayos. Magaling.
Asar.
Paano sila naubusan?
Alas-tres na. Umubos ka ng 45 minuto para lang maghanap.
Oo nga eh.
Tulungan mo kong maghanap saka kung bukas pa.
Sige, tignan ko.
Teka lang may mensahe.
Cassidy.
"Uy, Arnold, punta ka sa bahay. May gagawin tayo."
-Pre, baka gusto niyang sumiping. -Ano?
Magsisiping kayo imbes na tulungan ako?
Pare, pasensiya, pero kailangan kong gawin to.
-Mamaya na lang. -Okay.
Taksi! Taksi!
ISANG ORIHINAL NA SERYE MULA SA NETFLIX
-Salamat. -Salamat.
-Kamusta, Dev. -Mr. Ryan. Kamusta?
Arthur Ryan, tatay nung ikakasal na lalaki.
Hello, Mr. Ryan. Rachel po.
Ayos, gusto kong nakakakita ng magkasintahan na magkaibang lahi.
-Ang ganda niyo tignan. -Salamat.
-Nakipag-date ka na ba sa ibang lahi dati? -Hindi pa.
Kinakabahan ako. Puro puti ang naka-date ko.
Ang dami, puro puti lang.
Tas isang araw, nagising na lang ako,
"Rachel, dapat mo din subukan yung ibang lahi," at heto kami ngayon.
-Okay kami. -Ang galing.
Malapit ng magsimula ang kasal.
-Masaya akong nakilala ka. -Ako din.
Ingat.
Mabait siya, pero 'di na dapat sabihin yung "ibang lahi" ng ganon.
Anu-ano na ba mga naging nobyo mo dati?
Puti, puti, puti, may lahing-Asyano, tapos ikaw.
Yung may lahing Asyano, parang naging tulay mo sa akin?
Tingin ko, oo. Malay natin kung sino susunod?
Ako alam ko. Puti.
Gumawa ng pangako sa isat-isa sina Larry at Andrea
at gusto nilang ibahagi sa atin.
Andrea... nalala ko yung unang beses kitang nakita.
Alam ko na kagad na mahal kita at 'di yun mawawala.
Wala akong duda, takot, o pagsisi mula umpisa.
Larry, kaya mong tanggapin ang kahit ano,
at gawing maganda ang buhay.
Para kang prisma na nailawan, gumagawa ng magagandang kulay.
Tuwing nakikita ko ang iyong mukha, nakakaramdam ako ng saya
at tuwa na ikaw ang gusto kong makasama
at 'di ko na maintay na mapasakin yung pakiramdam na yun habambuhay.
Rachel, hindi ako sigurado ng isang daang porsyento tungkol dito.
Ikaw na ba yung panghabambuhay ko?
Hindi ko alam.
Ano yung isang paraan? Maghiwalay? 'Di din maganda yun.
Mahal kita. Mahal na mahal. Pero 'di tulad ng kay Larry kay Andrea.
Bwisit. Asar. May ganun ba?
Walang pagdududa, takot, wala kahit ano? Naku.
'Di ko alam. Siguro...
Sa punto na to, okay ang magpakasal na lang.
Pasensya na, iniisip ko lang yung ibang bagay.
Dev... mabuti kang tao.
Totoo.
Pero tama ka.
Dapat nga ba tayong magpakasal?
Ewan ko.
Nakakainis lang kasi parang lahat na andito na.
Wala ng sorpresa.
Magpapakasal tayo, magkakaanak, tatanda, tapos mamamatay.
At nilaan ko yung dalawang taon ng buhay ko sayo
kaya dapat kong ibigay ang lahat.
Math lang yan.
Kaya gawin na natin to nang mabilis.
Dev, tinatanggap mo ba si Rachel bilang asawa sa tila lipas ng institusyon,
para lang magkaroon ng "normal na buhay"?
Handa ka bang isuko ang paghahanap ng pangarap mong kabiyak?
At subukan ito kay Rachel ng magpatuloy ka na sa buhay mo?
Opo.
Ikaw Rachel, pinapangako mo bang habambuhay mong sasamahan
ang lalaking ito na iyong nobyo ngayon
kung san normal na nagpapakasal ang mga tao?
Opo.
Ngayon, ipinamamahayag ko kayong dalawa na maaaring mapagtanto na kayo'y nagkamali
tatlong taon mula ngayon.
'Di ka na sigurado kay Rachel?
Akala ko nagsasama na kayo.
Okay naman kayo. Anong problema?
Ewan ko. Nakakasakal, alam mo yun?
Yung kasintahan mo sa ganitong edad ay pwedeng makatuluyan mo.
Po-da-po.
Ang gulo mo.
Nung bata ka sabi mo, "Tay pwede akong maglaro ng putbol?"
Pwede akong maglaro ng tenis? Pwede akong maglaro ng basketbol?
Ako, 'di magulo.
Nag-golp ako. Pinili ko ang nanay mo.
Nagpakasal kami kagad. Walang problema.
Magkaiba yun. Pinagkasundo kayo. Ilang babae bago ka nauwi kay ma?
-Dalawa -Dalawa. Yun lang? Anong mali dun sa una?
Masyado siyang matangkad.
Pagtayong-pagtayo niya, Sabi ko, "Naku po."
Dapat marunong kang magdesisyon.
Para kang babaeng nakaupo sa harap ng puno.
Nakatingin sa mga sanga hanggang sa mamatay to.
-Teka, anong babae? Anong puno? -Sylvia Plath, Bell Jar.
'Di ka nagbabasa. Lagi kang nasa Youtube.
-Naglalaro ng tick, tick, tick. -Okay.
Bata ka pa.
Madami kang pwedeng gawin. Trabaho, nobya, gala.
Pwede ka din bumuo ng pamilya.
Pero dapat magdesisyon ka at panindigan yun.
Kung hindi, walang mangyayari, mamatay lang ang puno.
Pumunta ka sa aklatan at bilhin mo yun.
Sabay mo na din akong bilhan ng Harry Potter books.
Hindi ba huli na para basahin mo pa yun?
Balita ko maganda yun.
Okay.
Naku po. Dapat na kong pumunta sa ospital.
May nabilaukan ng buto ng manok.
Sige galingan mo. Magkita nalang tayo sa mamaya.
Anong papel mo dito?
Mahalaga ang papel ni Dr. Vincent sa pelikula na to.
Sinasabi niya ang iniisip ng mga nanonood.
Para siyang Griyegong koryo o para sa akin, Indyanong koryo.
Okay. Salamat. Magpakasaya kayo.
Ang galing ng Indyanong biro na yun.
Musta, babaero?
Pare, kakaiba to.
Nakasalubong ko si Morris at sabi nya lumayas daw ako sa harapan niya. Ayos.
-Binabati kita, pare. -Oo nga!
Pinagmamalaki kita.
May regalo ako sayo para sa selebrasyon mo.
Kopya ng Us Weekly?
Oo, sikat ka na ngayon. Dapat alam mo sinasabi ng mga tao.
Andito ako?
Wala. Pero andyan yung sampu na pinakapangit na binti sa Hollywood.
Gagaan pakiramdam mo dyan.
Salamat, pre.
Masyado tong marangya para sa pelikula na walang pakulo at istorya.
Tigilan mo yang pagiging kritiko mo at suportahan mo nalang siya.
Sige, pagbibigyan kita ngayon.
-Nagpapamigay sila ng popcorn. -Talaga, Brian?
Unang pelikula ng kaibigan mo, tapos ang saya mo dahil sa poporn?
Natutuwa ako sa dalawa.
Ako din. Kuha tayo.
-Ang saya nito. -'Di na ko makapag-intay.
Sandali lang. Masama pakiramdam ko.
Mukhang kumakalat na ang virus!
Tara na!
Oo nga! Tara na!
Anong kalokohan yun? Wala ako sa buong palabas.
'Di to tama. Dapat sinabihan ka muna nila.
Bakit ka pa nakipagpanayam kay Billy Bush?
Cap, anong nangyari? Mali ba yung napuntahan natin?
-Asan ka? -Tinaggal nila ko, pre.
Yakapin kita.
Pwede mong higpitan. 'Di masakit.
Sa kabilang banda, bayad ka.
Hindi rin. Ginawa ko lang yun para makilala.
Pero nakuhanan ka naman, kaya ayos lang.
Wala akong kopya nung mga kuha ko. 'Di ko din alam kung paano kunin.
Alam mo? Nasa IMDb mo pa din yun kaya...
Tingin ko hindi. 'Di naman nila nilabas.
'Di talaga ako pang pinilakang-tabing, nakakalungkot.
-Nasan si Ma? -May sakit.
Nakakasuka yung pelikula. May sakit talaga siya at uuwi na.
Okay, wala naman siyang makikita. 'Di nila ko sinama.
Ayos lang yan.
Pwede ka pa din gumawa ng Go-Gurt na patalastas. Ayos yon.
Limang taon na nakalipas.
Kung gusto mo talaga ang pag-arte, dapat mag-pokus ka.
-Medyo mabigat ung salitang "gusto". -Bat 'di ka mag-abogado?
-Ano? Hindi. 'Di ako magiging abogado. -Anong gusto mong gawin?
'Di ko alam.
Sa emergency room.
Uy, John, kamusta?
Nagbibiro ka.
Pipino? Saan? Sa puwet?
Diyos ko po naman.
Pupunta na ko dyan.
-Anong nangyayari? -May napasukan ng pipino sa puwet.
Kailangan kong tanggalin yun. Una na ko.
-Gusto mo pa bang uminom? -Hindi na. Sasama lang pakiramdam ko.
Naku, andyan si Todd, yung direktor.
Nakausap mo na siya?
Hindi. Kausapin ko kaya para mailang at tignan kung anong nangyari.
Dapat lang na sabihan ka niya kung bat ka tinanggal.
-Uy, direk. -Uy, kamusta?
-Hindi nakasama si Dr. Vincent? -Oo. Pasensiya na.
Magaling ka, pero kinailangang magtanggal.
Nakakainis lang kasi inimbita ko yung mga kaibigan at pamilya ko.
Hindi mo ko sinabihan man lang?
Dapat, pero 'di ko ginawa.
Yun lang ang sasabihin mo?
-Gago ka pala. -Okay. Okay.
-Bakit mo siya tinanggal. -Kalma lang.
May mga natatanggal talaga. Hindi si Dev ang unang natanggal.
Masaya ko na natanggal siya, dahil hindi maganda yung pelikula.
-Tara na. -Nga pala.
-walang kwenta yung pelikula. -Tama na.
-Yun ay walang kwenta. -Tama na.
Maganda ka't masaya ko nakilala ka.
Magpakasaya kayo pero tingin ko nagawa niyo na.
Pupuntahan ko si Dule Hill kasi mabait siya, 'di niyo katulad.
-Ano ba? -Ano?
Talagang ginawa mo to?
Ang galing mong kusinero.
Uy, bakit?
-Wala lang. -Sigurado ka?
Parang wala ka sa sarili mo.
Paano ba dapat kainin yung pasta, ganito?
Hindi. Gusto ko lang makinig ka kapag nagsasalita ako.
Bumabawi pa lang siguro ako mula sa kasawian ngayong gabi.
Natatandaan mo ba?
Pumunta ko sa premiere na pinagtrabahuhan ko ng matagal
tas tinanggal lang ako?
At dahill lasing ka, nag desisyon kang awayin ang direktor.
Okay. Pasensiya na.
Mabuti naman yung dahilan mo.
-Nalulungkot ako dahil dyan. -Ayos lang.
Pero bago 'yon, lagi ka ng tahimik. Ayos lang ba ang lahat?
Sige, gusto mong pag-usapan, pwede naman.
Tatapatin kita, pero ipangako mo na 'di ka magagalit at mag-uusap tayo.
Sige. Sabihin mo yung totoo.
Natakot talaga ako nung nasa kasal tayo nila Larry at Andrea.
Yung pangako nila...
maisip ko lang yung kasal at yung ibang bagay...
Natakot lang ako.
-Bakit? -Ewan ko.
Pakiramdam ko kung bata pa tayo,
hindi masyadong malinaw kung ano yung tatahakin natin.
'Di mo alam kung san ka.
Bagay na 'di mo inaasahan. May mga sorpresa.
Pero habang tumatanda ka,
mas malinaw ang mga bagay at alam mo kung san ka papunta,
Wala ng sorpresa, hindi na masaya, alam mo yung mangyayari.
Ang sinasabi mo ba, ay hnd na ganon kasaya ang relasyon nato?
Hindi naman. Sinasabi ko lang, sa ganitong edad, masyadong matindi.
Ano man ang ginagawa mo, kung sino man ang kasama mo,
pwedeng yun na, alam mo ba?
-At nakakatensyon. -Okay. Naintindihan ko.
Pero 'di ka sigurado na ako ang gusto mong makasama?
-Hindi sa ganon. -Pero parang ganon ang sinasabi mo.
Parang 'di ka sigurado sa akin at 'di mo gusto yung mga bagay
at ayaw mong gawin to.
Hindi. Pero kung hindi man ako sigurado ibig bang sabihin masama akong tao?
Ikaw ba sigurado ka sa lahat ng bagay?
-Walang pagdududa or takot? -Hindi rin ako sigurado.
Mga ilang porsyento?
Bakit 'di na lang natin isulat to?
Magandang eksperimento to.
Talaga? Gusto mong isulat?
Kung ilang porsyento na tayo talaga? 'Di yon maganda. Bakit 'di mag-usap?
Sinubukan kong makipag-usap sayo pero nagagalit ka.
Okay, sige. Isulat na lang natin.
Walumpu?
Pitumpu?
-Mataas ang pitumpu. -'Di sing taas nang walumpu na sinulat ko.
Masaya ko na sinulat mo yan pero mataas na din ang pitumpu.
Hindi. Ang palabas pag nakakuha nang setenta porsyento,
iba-iba nag sinasabi ng mga tao, at 'di ko iyon pinapanood.
Kung pelikula ang relasyon natin, 'di mo to papanoodin.
Naging konserbatibo ako.
Ayokong magbigay ng mataas tas mababa sayo.
Ano naman? Dapat isang daan kaagad nang hindi pinag iisipan?
Sina Larry at Andrea ay isang daan.
Kung tayo ay sa pitumpu o walumpu lang, bakit pa natin to ginagawa?
Mukang nakalkula mo na yung relasyon natin.
Dapat na kong umalis, doon muna ako kila Melinda.
Teka, aalis ka na ng bahay natin?
Oo, kasi sigurado ako na ayaw kitang makasama ngayon.
Naku po, Cap. Ang gulo naman niyan.
-Bakit mo yun ginawa? -Ewan ko.
Parang okay na gawin yun nun.
Para kong nakulam nun.
Dapat ko sigurong gawin yan pag makikipaghiwalay
Siguradong galit si Rachel.
Wala na ba talaga kayo?
Hindi ko alam. Hindi natapos yan. Sa kaibigan niya muna siya tumutuloy.
Okay. Sa ginawa mo 'di naman mali. 'Di ka naman bente-dos.
Sa pakikipagrelasyon dapat seryoso ka.
'Di ka nakikipaglokohan, kaya okay lang na sinabi mo yun.
Sana. Siguro lilipas din at malutas din ito.
Pag pinikit mong mata mo,
nakikita mo ba kayo at ang mga magiging anak ninyo?
O nakikita mo ang sarili mo na may bagong babae?
Wala akong makita.
Naku po. Katapusan na ng mundo.
"May nakita akong buhay gaya ng puno ng igos sa istorya.
Mula sa dulo ng sanga gaya ng mataba at lilang igos,
isang magandang kinabukasan tumawag sakin.
Asawa, masayang bahay, at mga anak,
isang igos na makata, at isang igos na matalinong propesor,
at isang igos sa Europa, Aprika, at Timog Amerika,
at isang igos na Constantine at Socrates at Attila
at madaming kasintahan na may kakaibang pangalan at trabaho.
Sa dulo ng mga igos ay marami pang igos na hindi ko maintindihan.
Nakita ko ang sarili ko nakaupo sa harap ng igos, nagugutom
dahil lang sa 'di ko alam kung anong igos ang pipiliin ko.
Gusto ko silang lahat ngunit sa pagpili ay mawawala ang iba.
Sa aking pag-iisip, nag umpisa mangulubot at mawala ang igos,
isa-isa silang bumabagsak sa lupa."
-Uy. -Uy. Kamusta?
Pwede ba tayong mag-usap?
Oo. Tingin ko dapat nga.
-Uy. -Uy.
Pula ang buhok mo.
Dev, lilipat na ko sa Tokyo.
Ano?
Bakit mo to ginagawa?
Akala ko okay nag lahat,
at naisip ko ang mga sinabi mo kung paano tayo andito, at tama ka.
Naisip ko yung kapatid ko na gustong tumira sa Paris,
pero 'di siya makapunta.
At kung 'di ko gagawin ngayon, hindi ko na ito magagawa pa.
Pinagisipan mo na ba yan? Anong gagawin mo dun?
-Hindi mo kayang mag-Nihonggo. -'Di ko pa alam. Makakaya ko din.
Mahal kita, pero kailangan kong gawin to.
Mahalaga sa akin to.
Ayokong magising na nagiisip "Pano kaya kung pumunta ko sa Japan?"
Lagi akong nagsisigurado, pero hindi na ngayon.
Tapos na yung mga kalokohan ko.
at ayokong magising na wala na tong oportunidad na to.
Pasensiya na.
Pasensiya na talaga.
Pre, 'di ako makapaniwala na tinangal nila tayo pareho.
Oo. Nangyari na yan sa The Cookout 3.
Yung parte na binubugbog ko si Marquise sa isang paligsahan.
Kamusta ka?
Bukod dyan, iniwan ako ng nobya ko.
Pumunta siya ng Japan.
Sobrang layo niya sayo.
Oo.
Nakakaasar yan.
Pinagsulat ko sya kung ilang porsyento na kami yung magkakatuluyan.
-Hindi naging maayos. -Hindi talaga.
'Di magandang ideya. Bakit mo yun ginawa?
-Hindi ko alam. -Kakila-kilabot. Ang tanga.
Anong sinulat niya.
-Pitumpu. -Hindi na masama.
Hindi okay ang pitumpu.
-C-minus yun. Ang baba. -Kung bente o trenta, 'di maganda.
Okay lang ang pitumpu, parang nakapasa.
Hindi ba dapat isang daan?
Nagpunta ako sa kasal ng kaibigan ko,
at ang pangako nila, sobrang ganda.
Alam ko na ganoon talaga ang pangako,
pero sila ay nasa isang daan.
Maganda yun pero walang nasa isang daan.
Okay kami ng asawa ko, minsan nasa siyamnapu kami.
Pero minsan, nasa bente o trenta.
Tumataas, bumababa. Hindi lang yan isang numero palagi.
O, Diyos ko.
Ikaw ba yung nasa patalastas ng Mucinex.
-Oo, ako yun. -Hind nga?
Pare. O, Diyos ko. Ikaw yung kulangot.
Hindi! Huwag ang Mucinex!
Ang galing, pare.
-Kasama kong kaibigan ko, kaya... -Ayos. Sige, pare.
Kinuhanan niya lang ako bigla.
Ang bastos nun.
'Di maganda yung nangyari sayo. Nakakainis yun.
-Oo nga. 'Di ko na alam gagawin ko. -Mahirap ang seryosong relasyon.
'Di pwedeng malaking apoy agad, alam mo yun?
'Di pwedeng yung malaking kahoy agad. Dapat yung maliliit muna, tama?
Tapos nun, saka na yung malalaking kahoy,
at pag malaki na yung apoy, okay na yung relasyon, tama?
Pero mag-ingat ka.
Minsan, ang hirap hanapin nung maliliit na kahoy,
kaya wag mo silang ipagwalang-bahala.
-Kumot, Sir? -Salamat.
Nakapunta ka na ba don dati?
Unang beses pa lang.
Bakit ka pupunta sa Italya?
Pasta?
Gusto ko talagang kumakain at nagluluto nun
kaya napag-isipan ko na mag-empake at pumunta don at mag-aral ng pagluluto.
Galing, gaano katagal ka don?
-'Di ko pa alam. -Malaking desisyon.
Ganon ka lang magdesisyon?
Ganon lang.
Ang pagsalin ng subtitle ay ginawa ni: Precious Maureen Tiongson