NETFLIX – ORYGINALNY SERIAL
PRZEDSTAWIA
PONIEDZIAŁEK, 6 LIPCA
Możesz ciszej?
- Tu się śpi. - Przepraszam. Idę do pracy.
Czemu tak wcześnie?
Rzuć to i zatrudnij się w Bzyk Industries.
Co to takiego?
To moja firma. Praca polega na bzykaniu się.
Otulisz mnie przed wyjściem?
- Tak. - Dzięki.
Nie! Nie o to mi chodziło.
- Co robisz? - Co?
- Wyciskasz od góry? - Tak.
Wyciska się od dołu. To marnotrawstwo.
Ja wyciskam od góry.
A jak nie wychodzi, to wyrzucam.
Wyciska się do dołu. O, tak.
Zrobić ci masaż?
Byłoby miło.
Jestem w tym najlepszy.
Gotowa?
Raz, dwa, trzy. Powiedz: „Utknęłam w kominku”.
Utknęłam w kominku.
- Dobrze. Właśnie tu. - Podoba ci się?
Cześć.
Dziękuję.
O Boże!
NIEDZIELA, 2 SIERPNIA
Ostatnie pudło.
A więc wprowadziłam się.
Tak.
Ale zmieniłem zdanie i chcę, żebyś się wyprowadziła.
Pakuj klamoty i się wynoś.
Zdarza się.
Przynajmniej jestem już spakowana. Będzie łatwiej.
Świetnie. Do zobaczenia.
Pewnie nie chcesz prezentu na powitanie.
Prezentu? Uwielbiam prezenty. Poproszę.
Wprowadzisz się z powrotem?
Jasne.
Gotowy?
Maszynka do makaronu? Super!
Bardzo lubisz makaron, więc pomyślałam, że sprawi ci przyjemność.
Chciałem się nauczyć go robić,
ale byłem za leniwy. Dzięki.
WTOREK, 25 SIERPNIA
Przepraszam za te ubrania na podłodze.
Nie szkodzi.
Przesunęli rozmowę konferencyjną. Mam czas.
Zjemy śniadanie?
Albo się pobzykajmy.
Szybkie pytanie. Chcesz się pieprzyć na krześle?
Szybka odpowiedź. Chcę.
Tak dobrze?
Boże.
Ale odlot.
A gdybym przy każdym orgazmie robił tak?
Tylko tak.
Tak się pieprzą prawdziwi faceci.
A gdybym ja robiła tak...
Przestań.
Boże, nie.
Przestań. Nie pieprz się ze mną.
SOBOTA, 3 PAŹDZIERNIKA
Rachel, wiesz, że mamy drewniane podłogi?
Zauważyłem pod twoimi ubraniami.
Później posprzątam.
Nie przejmuj się. W tym związku to ja jestem czyściochem.
Sugerujesz, że ja jestem brudaską?
Skoro już o tym mowa, to ja bardziej dbam o czystość.
A ty jesteś brudaską.
Wiesz co, czyściochu? Zostawiłeś kieliszki
i rozlane Campari na blacie w kuchni.
To demonstracja czyściocha, której nie rozumiem?
W kuchni czasem coś się rozlewa.
Posprzątam później. Mówię tylko,
że powinnaś mieć więcej szacunku dla mojego mieszkania,
jeśli chcesz w nim mieszkać, czyli sprzątać.
Twojego?
Mieszkam w twoim mieszkaniu?
Wybacz, nie wiedziałam, że jest twoje.
Myślałam, że nasze
i że mieszkamy tu razem.
Wiesz, co mam na myśli. Nie rób tego.
Nie wiem. Może mi wytłumaczysz?
Jesteśmy drużyną. Mieszkamy tu razem jako drużyna
- czyściochów. - Nie pomoże ci
to bzdurne tłumaczenie.
Uważasz, że mieszkam u ciebie.
Dobrze! Posprzątam.
Będę twoją służącą.
Przepraszam, obsługa hotelowa.
Jest pan tu? Podobno zamawiał pan sprzątanie.
Nie wiem, co to za akcent, ale to obraźliwe.
Jesteś rasistką i brudaską.
O Boże.
Podłoga jest czysta.
Co ty w ogóle zamierzasz na niej robić?
Powiem ci.
Przyjmę pozycję deski.
Na pół minuty.
WTOREK, 27 PAŹDZIERNIKA
Przepraszam.
Kto z nas... Ruszajmy się oboje...
PONIEDZIAŁEK, 16 LISTOPADA
Idziemy na krzesło?
Sama nie wiem. Jestem zmęczona. Po prostu skończ.
Nie będę kończył bez ciebie.
Nie musisz kończyć.
Nikt z nas nie skończy? To smutne.
To skończ.
Nie muszę. Też jestem zmęczony.
WTOREK, 22 GRUDNIA
Kupiłem nam wczoraj coś fajnego w sex-shopie.
- W sex-shopie? - Prezent świąteczny.
- Zaintrygowałem cię? - Tak.
Przygotuj się na...
Liberatora.
Co to? Poduszka?
Klin umożliwiający ułożenie pod różnym kątem.
Zobacz. Kładziesz klin
i układasz się, jak chcesz.
Widzisz? Zabawa pierwsza klasa.
- Po co nam to? - Gość w sklepie powiedział,
że to bestseller. Czemu się wyśmiewasz?
To tylko poduszka. Mamy takich osiem.
Wcale nie. To klin.
- Przestań mówić „klin”. - Dobra, wyrzucę go do kosza.
Uspokój się. Co się dzieje? Chcesz dodać trochę pieprzu?
Chcę dodać pieprzu,
bo dawniej uprawialiśmy niesamowity seks.
A teraz to rutyna. Trochę tak,
trochę tak i koniec.
Po pierwsze, zabolało. Po drugie,
kto powiedział, że zmiana kąta ułożenia cokolwiek rozwiąże?
Gość mówił, że to ich najlepszy produkt.
- Chcę polepszyć nasze życie seksualne. - Mam pomysł.
Może przestań pocierać oko, gdy jesteś we mnie?
- Co? - Zawsze tak robisz.
To mnie rozprasza.
Soczewki mi się wysuszają.
To je wyjmuj.
Wtedy bzykałbym się z kimś rozmytym.
Oddajmy to i wybierzmy coś razem.
Nie mogę zwrócić Liberatora.
Z przyczyn oczywistych mają bardzo restrykcyjne zasady przyjmowania zwrotów.
Wykorzystam go jako podpórkę pod kręgosłup, gdy będę oglądał TV.
Co?
Świetnie. Wyzwoliłem się od bólu pleców.
NIEDZIELA, 24 STYCZNIA
Niezła pupa!
Co?
Tyłek. Mówiliśmy na tyłek „pupa”, gdy byłem mały.
Dzięki. Twoja też jest spoko.
Dzięki. Jestem dumny z mojej pupy.
Mam pomysł.
Ponazywajmy części ciała. Czemu nigdy tego nie zrobiliśmy?
Jak nazwiemy twojego penisa?
- Karol Wielki. - „Karol Wielki”?
Jest dostojny.
- Rozumiem. - A ją jak nazwiemy?
Beatrice.
Beatrice i Karol Wielki. Podoba mi się.
Mam pomysł.
Ustalmy zasady utrzymania czystości.
Jeśli znajdziesz moje ubrania na podłodze albo na krześle,
będę musiał...
przeprowadzić intymną rozmowę z Beatrice.
A jeśli ja znajdę twoje,
ty intymnie pogadasz z Karolem Wielkim.
Brzmi spoko. Zgadzam się.
WTOREK, 26 STYCZNIA
Popatrz na tę czystą podłogę.
To był świetny pomysł.
CZWARTEK, 28 STYCZNIA
Świetnie. Na razie. Pa!
Zjemy jutro kolację z moją przyjaciółką Megan?
Wyjeżdża do Tajlandii na trzy miesiące i chcę się pożegnać.
Pewnie. A co tam będzie robić?
Nie wiem. Chce pomieszkać za granicą.
- Super pomysł. - Fajnie.
Mam cię.
To Lupe, nasza służąca.
Ona je poskładała. Nie liczy się.
No nie wiem. Zasady to zasady. Czeka cię oral z Lupe.
- To nie fair. - Dziwne jest to,
że wolisz mieć czystą podłogę, niż żebym zrobiła ci laskę.
Bo gdybym codziennie bałaganiła, to musiałabym bez przerwy to robić.
Nic nie rozumiesz. Czyste mieszkanie?
To jakbyś mi cały czas robiła laskę.
Ktoś musi ponieść karę za te ubrania.
I będziesz to ty.
Dobrze. Napisz do Lupe. Zrobię jej to.
- Cześć. - Co robisz?
- Sprawdzam, czy wszystko w porządku. - Nie rób głupich min.
Chcę się upewnić, czy dobrze mi idzie.
- Wspaniale. - Mogę zrobić przerwę na sok?
- Przestań. - No to do pracy.
Zamknij się.
Znów tu jestem. Uwaga.
PIĄTEK, 18 MARCA
Udanej podróży. Napisz SMS-a, gdy wylądujecie.
Pa, mamo. Kocham cię.
Mogę o coś spytać?
Co twoi rodzice o mnie wiedzą?
Zauważyłam, że nigdy z nimi o mnie nie rozmawiasz,
a ja mojej mamie ciągle o tobie opowiadam.
Co o mnie wiedzą?
Chyba nie mówię im zbyt wiele o nas.
Wiedzą, że z tobą mieszkam?
Nie.
Ale wiedzą, że masz dziewczynę, prawda?
- Niezupełnie. - „Niezupełnie”?
To kwestia różnic kulturowych.
My nie rozmawiamy o takich rzeczach.
Dev, jesteśmy razem od roku.
Jesteś dla mnie ważny.
Moi rodzice wiedzą o tobie wszystko.
Mama nagrywa seriale TV,
żeby móc je przewijać i oglądać twoje reklamy.
Jak mogą nic o mnie nie wiedzieć?
Co mam zrobić? Zadzwonić do nich teraz?
Nie trzeba.
Jeśli to problem, nie chcę, żebyś robił coś, na co nie masz ochoty.
Ale czuję się, jakbyś się mnie wstydził.
To nie tak.
Biały znajduje sobie dziewczynę,
dzwoni do rodziców i mówi: „Spotykam się z kimś”.
A oni na to: „Świetnie. Zaproś ją
na kurczaka i kluski”.
Dobra.
Proszę cię.
Takim tonem mówi się,
gdy chce się kogoś zamordować. To niemiłe.
Jakbyś mówiła:
„Dosyć kłótni. Utnę mu głowę, gdy będzie spał”.
Rachel, nie ucinaj mi głowy.
CZWARTEK, 14 KWIETNIA
Chodź tu! Napij się świeżo wyciskanego soku.
Nie ma go za wiele jak na tyle wyciskania.
Chodź, zobacz.
Świeży sok z grapefruita.
Cieszę się, że podoba ci się wyciskarka.
Użyjesz kiedyś maszynki do makaronu, którą ci kupiłam?
Chciałbym,
ale robienie makaronu mnie przeraża.
Lepiej wychodzi mi jedzenie.
Wczoraj w pracy miałam ciekawe spotkanie.
Zwalnia się wysokie stanowisko.
- Fajnie. - Jeśli je dostanę,
będę szefem dużej ekipy zajmującej się Reply All i innymi zespołami.
Musiałabym tylko przenieść się do Chicago na pół roku.
Na pół roku?
To długo. Przyjeżdżałabyś na weekendy?
Na niektóre tak.
Ale to wspaniała szansa.
Mogę nawiązać kontakty z zespołami,
z którymi zawsze chciałam pracować.
Rozumiem.
Ale nie popierasz.
Popieram.
To nie brzmi przekonująco.
Popieram!
Nie musisz się zachowywać jak dupek.
Nie zachowuję się.
Pół roku to zbyt długo, by widywać się tylko w niektóre weekendy.
Staniemy się jedną z tych par, które non stop gadają w necie.
Jeszcze nie dostałam tej pracy.
Spytali, czy przylecę na rozmowę.
- Mogę? - Rób, co chcesz.
Co?
Mam wrażenie, że zawsze mówisz: „Na razie robię to,
a potem zajmę się zespołami, które mnie pasjonują”.
A to tak nie działa.
Teraz chcesz się przeprowadzić do Chicago na pół roku,
żeby pracować z zespołami, na których niezbyt ci zależy.
Czasem trzeba się poświęcić, żeby robić rzeczy, które się lubi.
Ty grasz w reklamach. Spełniasz się artystycznie?
Teraz czepiasz się mnie, bo występuję w reklamach.
Robię to przez trzy dni i to w Nowym Jorku.
Nie przeprowadzam się do Chicago na pół roku,
żeby nakręcić reklamę cukierków.
Bo wtedy zastanowiłbym się nad organizacją pracy.
Uważasz, że źle zarządzam czasem?
Tak tylko mówię.
Na pewno chcesz się przenieść do Chicago?
Nie jestem tego pewna!
Czemu wrzeszczysz?
Bo masz rację.
Ale nie okazujesz odrobiny wrażliwości.
Boże!
Może nie powinnam się w to pakować,
ale co mam robić? Mam 30 lat.
Nie mogę zaczynać od początku. Zbyt długo się tym zajmuję.
Daj sobie czas na zastanowienie.
Masz być pewna, że tego właśnie chcesz.
Dać sobie czas? Aż skończę pięćdziesiątkę?
A może dam sobie czas, będę robić to, co dotychczas,
z tymi samymi zespołami, których nikt nie lubi?
Nie znoszę ich muzyki. I mojej pracy. I może jeszcze mojego życia?
Chodź tu. Ja tego nie mówię.
Jezu. Przestań.
Mam zadzwonić do Princetona Jaya z Reply All i poprosić,
by zaśpiewał i poprawił ci humor?
Nie wydurniaj się. To poważna sprawa.
Przepraszam.
Polecę na rozmowę i zobaczę, co powiedzą.
Muszę iść do pracy,
żeby pracować nad jakimś badziewiem, na którym mi nie zależy.
PONIEDZIAŁEK, 2 MAJA
CZWARTEK, 5 MAJA
SOBOTA, 7 MAJA
Udało się!
Jak było w Chicago?
Dobrze.
Ładnie pachnie.
Zamknij oczy. Usiądź na kanapie.
Otwórz.
Niespodzianka! Spaghetti carbonara z maszynki do makaronu.
Dla ciebie wersja wegetariańska.
Ty to zrobiłeś?
Tak! Spróbuj.
Dobre.
Spisałem się, co?
Tęskniłem za tobą.
Ja za tobą też.
Jak tu czysto.
Bo ciebie nie było.
Brakowało mi twojego bałaganu.
Mogę go szybko zrobić.
I proszę. O, tak.
Jak poszła rozmowa?
Bardzo dobrze. Ale nie zdecydowałam się na tę pracę,
co wyszło na dobre,
bo powiedziałam im, że nie lubię pracować z kiepskimi zespołami,
i to zrozumieli.
Teraz postarają się zlecać mi
pracę z artystami, których lubię.
Świetnie.
Ciężko byłoby znieść te pół roku.
Trochę się bałem.
Kłócimy się o bzdury
i robię głupie miny w czasie minety,
ale lubię nasze życie.
Ja też.
To też lubię.
- Ale dobre. - Uspokój się.
Zwariowałaś. Przestań.
NIEDZIELA, 15 MAJA
- Ładnie. - Tak lepiej.
To oni.
- Jak się masz? - Dobrze. Wejdźcie.
Jak się macie?
Jak leci?
Klatka schodowa jest bardzo brudna.
Musisz się przeprowadzić do lepszego budynku. Ten jest stary.
Znajdź czystsze miejsce.
Jasne, w Nowym Jorku budynki są w większości ładne i tanie.
Znajdę jakiś inny,
bo ten wybrałem całkiem bez sensu.
Mieszkasz z dziewczyną od roku
i nic nam nie powiedziałeś.
Sam nie wiem.
Uznałem to za niezręczne,
bo wy żyjecie w innej kulturze i w ogóle.
W innej kulturze?
Poda! Mieszkamy tu 40 lat.
To jak w tym filmie. Jak się nazywa?
Gdzie Ben Stiller poznaje rodziców?
Poznaj mojego tatę.
- Poznaj mojego tatę. - Przestań, Ramesh.
Podobał mi się ten film. Był zabawny.
Tylko herbata? Żadnych indyjskich słodyczy? Laddu?
Nie mamy indyjskich słodyczy. Mamy sery.
Nie lubię sera. A papady?
To indyjskie czipsy.
Rachel, mamy dla ciebie upominek.
Dziękuję. Nie trzeba było.
Mam nadzieję, że ci się spodoba.
Piękne. Dziękuję.
Jak miło.
Naprawdę miło cię poznać.
Was także.
Wspaniale! Utrwalę tę chwilę na zdjęciu.
Usiądźcie razem.
- Wciągnij brzuszek. - Co?
Uśmiech.
Raz, dwa, trzy.
WTOREK, 7 CZERWCA
- Dobranoc. - Dobranoc.
Nie mogę zasnąć.
Opowiesz mi coś?
Dawno temu żył sobie chłopiec o imieniu Dev.
Nie mógł spać
i przez niego nie spała cudowna księżniczka Rachel.
W końcu nie wytrzymała i sprała mu pupę.
Ta bajka nie ma szczęśliwego zakończenia.
Jest za smutna.
To ty opowiedz.
Dawno temu żył sobie chłopiec o imieniu Dev.
Pewnego dnia poznał piękną księżniczkę Rachel,
która miała najlepszą pupę na świecie i była naprawdę fajna.
Stała przy szafie grającej.
Dev podszedł do niej i spytał: „To ty puszczasz Buzzcocksów?”
Odparła: „Ja”.
On na to: „Uwielbiam ich”.
Zaczęli rozmawiać i tańczyć.
W końcu poszli razem do domu.
I wtedy Karol Wielki poznał Beatrice.
Tej nocy Karol Wielki miał taką moc,
że przedarł się przez tarczę ochronną
i musieli zażyć magiczny eliksir, zwany Planem B.
To było dość dziwne.
Myśleli, że się już nigdy nie zobaczą.
Ale wpadli na siebie na koncercie.
Pili i tańczyli. Świetnie się bawili.
Dev pomyślał, że chce ją pocałować.
Ale księżniczka Rachel była dziewczyną złego księcia mieszkającego
w królestwie zwanym Seattle i nie mogła się całować.
Lecz pewnego dnia
wybrali się razem do Nashville
i było cudownie.
Najlepsza wyprawa pod słońcem.
W końcu zamieszkali razem w zamku.
Czasem kłócili się o jakieś bzdury,
czasem o poważne rzeczy.
Ale zawsze się godzili,
bo bardzo kochali siebie
i królestwo, które zbudowali.
Koniec.
Żyli długo i szczęśliwie?
Nie wiem, czy długo, ale szczęśliwie.