Dobrze wyglądam?
- Powiedzmy, że wyglądasz lepiej. - Spójrz tylko.
Obraz się rozjeżdża i skacze.
Widzę, dziadku. To ustawienia głowicy. Próbuję to naprawić.
Normalnie to tak nie wygląda.
Wiem. Pracuję nad tym.
Teraz jest gorzej.
Myślę, że problem leży gdzie indziej.
Nikt już nie używa magnetowidów.
Może wyrzucimy ten złom,
a Arnold kupi ci nowy odtwarzacz blu-ray?
Nie ufam płytom. Żadnych laserów w moim domu.
Poza tym mam swoją kolekcję kaset.
Ćwierćfinałów US Open z 1996 roku nie wydali jeszcze
na blue-rayu.
Tylko nie mów, kto wygrał.
Poddaję się.
Mój stres
nie jest wart trzech dolarów, za które kupimy nowy magnetowid.
Zostawmy tych Bliźniaków.
Pogadajmy sobie przy piwie.
Stary, spadajmy stąd.
Czemu siedzimy z twoim dziwnym dziadkiem?
Mieliśmy iść do Astorii na pyszną shoarmę,
a do dziadka wpaść tylko na chwilę.
Od godziny oglądam rozmazanych Bliźniaków!
- Wiem, wybacz. - Obraz jest tak słaby,
że Schwarzenegger i DeVito naprawdę wyglądają jak bliźniacy.
Zaraz coś wymyślę, a potem pójdziemy na shoarmę.
Dziadku, musimy lecieć. Wypadło nam coś pilnego.
Mój latawiec w kształcie rekina zawisł na drzewie.
- Musimy... - Też kiedyś zawisłem na drzewie.
W Korei.
Zrzucali nas na spadochronach.
Była koszmarna pogoda.
Rozrzuciło nas na dużym obszarze.
Zboczyłem z kursu i zahaczyłem o drzewo.
Próbowałem odciąć linki, ale upuściłem nóż.
Nagle
zauważyłem, że w moją stronę zmierza oddział komunistycznych żołnierzy.
Siedziałem cicho jak trusia.
Te gnojki stały tuż pode mną.
Jeden z nich schylił się i podniósł mój nóż.
Zorientowałem się, że za dwie sekundy spojrzą w górę.
Do licha, i co pan zrobił?
Wyciągnąłem spluwę i zacząłem strzelać jak opętany.
Udało ci się przeżyć?
Owszem, ale im nie. Zabiłem wszystkich.
Potem przestrzeliłem linki.
A gdy spadłem na ziemię,
zauważyłem, że jeden z nich wciąż oddycha.
Tymczasem skończyły mi się naboje.
Chwyciłem za gnata i kolbą rozwaliłem mu głowę.
Tak czy siak...
Poznaliście Paro?
Nie, co to takiego?
Mechaniczna foka.
Dali mi ją w urzędzie ds. kombatantów.
Powiedzieli, że potrzebuję towarzystwa.
Na początku byłem wściekły, ale...
Polubiłem ją.
Prawda, Paro?
NETFLIX – ORYGINALNY SERIAL
PRZEDSTAWIA
Niesamowita historia.
Słyszałeś ją już wcześniej?
Nie, nigdy o tym nie wspominał.
Zwykle narzeka, że kupił niewłaściwy serek wiejski.
Mają różne rozmiary granulek.
Wiesz, co jest pyszne? Serek wiejski z ananasem.
Wiesz, że nie mieszam słodkiego ze słonym.
Chyba zwariowałeś!
- Baumheiser. - Tak?
Mógłbyś przepłukać butelki po oranżadzie,
zanim wyrzucisz je do kosza?
Przez to mamy tu tyle owadów.
- Już o tym mówiłem. - Dobrze,
następnym razem będę pamiętał. Przepraszam.
Wiesz, co mi przyszło do głowy?
Powinniśmy znów odwiedzić twojego dziadka.
Napijemy się piwa i posłuchamy jego historii.
Z przyjemnością.
Hampton Baumheiser był dumnym weteranem, mężem, ojcem i dziadkiem.
Wywarł wpływ na nasze życie na wiele sposobów.
Dzielił się ze wszystkimi uśmiechem,
lubił żartować,
a także częstować wszystkich
ulubionym żelkami.
Niewiarygodne, że tydzień temu byliśmy u niego,
a teraz on nie żyje.
Nie żyje.
- Po prostu nie żyje. - Tak.
Możesz nie powtarzać w kółko, że mój dziadek nie żyje?
Przepraszam.
Mam nadzieję, że obejrzał ten mecz tenisa.
Sprawdziłem. Wygrał Agassi.
Potem przegrał z Michaelem Changiem, którego pokonał Sampras.
Nie było na niego mocnych. Ten serw.
Możemy też nie rozmawiać o złotych czasach tenisa?
- Pewnie. - Dzięki.
Witajcie, chłopcy.
Proszę przyjąć moje szczere kondolencje.
Dziękuję.
Jak się trzymasz, Arnold?
Nie najlepiej.
Mam nadzieję, że wiesz, że dziadek był z ciebie dumny.
Nie do końca.
Gdy niedawno z nim rozmawiałem,
nie był zachwycony tą akcją z latawcem.
Czyli nadal wisi na drzewie? Przykro mi to słyszeć.
Kupimy ci nowy latawiec, synu.
Dobrze, chłopcy.
Pójdę sprawdzić, jak się czuje twoja matka.
Może to zabrzmi dziwnie, ale skoro jesteśmy na pogrzebie dziadka,
może moglibyśmy się przytulić.
Jasne. Z przyjemnością.
Brachu.
Trochę słaby ten uścisk, nie sądzisz?
Wybacz, już poprawiam.
Teraz lepiej.
Nagle okazało się, że on nie żyje.
Przykro mi, skarbie. Przynajmniej zdążyłeś go poznać.
Tak.
Był bohaterem wojennym.
Bardzo lubił film Bliźniacy.
Tylko tyle o nim wiem, ale wydawał się całkiem ciekawy.
A twoi dziadkowie żyją?
Tylko babcia ze strony taty.
Ale mieszka w Indiach i nie zna angielskiego, tylko tamilski,
więc rozmowa zawsze wygląda tak samo.
Gdy dzwonię, mówi: „Halo!”
A ja na to: „Cześć, Amma.
Co słychać?
U mnie dobrze.
Dobrze, daję tatę do telefonu. Pa”.
Próbowałeś się uczyć tamilskiego?
Nie, a ty? Jest cholernie trudny. To dziwny język.
Ostatnio, gdy byłem w Indiach,
postanowiłem, że posiedzę z babcią
i poproszę tatę, żeby tłumaczył, dzięki czemu trochę ją poznam.
Ale gdy już tam dotarłem, oglądałem Dextera na iPadzie.
Zawsze chciałam pojechać do Indii, żeby oglądać Dextera.
To niesamowite.
Ale nawet gdyby mieszkała tu i mówiła po angielsku,
i tak bym jej nie odwiedzał, bo tak to już jest.
Zostawiamy starszych ludzi samym sobie.
A oni potem umierają.
Boże, wpędzasz mnie w poczucie winy.
Moja babcia mieszka na Bronksie, a ja w ogóle jej nie odwiedzam.
Powinnam do niej pojechać. Chcesz się ze mną zabrać?
No nie wiem. Czy aby nie jest rasistką,
która przyczepi się do mojego koloru skóry?
Nie wiem, ale warto to sprawdzić.
Tu jest napisane, że zostawił ci jakieś „Paro”.
- Wiesz, co to jest? - Co?
Co to jest?
To ta dziwna mechaniczna foka.
Co ona robi?
Nie wiem. Czasem mruga i macha ogonem.
Chciał ci ją dać.
Powinieneś ją zabrać do domu.
Tato, ona jest dość ciężka. Nie chcę jej nosić cały dzień.
Możesz ją zawieźć do mojego mieszkania?
Czemu miałbym tam jechać?
Bo mnie kochasz?
DOM SENIORA MARY D
Proszę.
- Witaj, babciu. - Boże! Cześć!
Jak się masz?
- Przynieśliśmy ci słoneczniki. - Rety...
Bardzo wam dziękuję.
Masz śliczne włosy. Dobrze, że je skróciłaś.
Czyż nie jest najpiękniejsza na świecie?
Owszem.
A ten pan to kto?
To mój przyjaciel, Dev.
Miło panią poznać.
Przyjaźnicie się tylko? Nie macie romansu?
Spotykamy się.
Wspaniale. Wyglądasz na miłego człowieka.
Dziękuję. Przyznaję, że trochę się martwiłem.
Babcie niektórych przyjaciół są rasistkami.
Zakładałeś, że ze względu na wiek będę rasistką.
Jak miło.
Myliłem się. Przepraszam.
Co Rachel mówiła ci o mnie?
Że pani mąż walczył na wojnie i że lubi pani truskawkową lemoniadę.
Co za biografia. Dzięki, Rachel.
Mówiłam też inne rzeczy.
- Po prostu zapomniał. - Nieprawda.
Zasięgnijmy wiedzy u źródła. Proszę mi o sobie opowiedzieć.
- Lubi pani truskawkową lemoniadę? - Tak.
Co jeszcze chcesz wiedzieć?
Niesamowite, że mieszka pani w Nowym Jorku tyle czasu.
Jak się pani tu dorastało?
Co robili pani rodzice?
Ojciec był kowalem.
Wykuwał podkowy i elementy powozów.
Czyli po Bleecker Street jeździły powozy konne?
Niesamowite.
Ostatnio zamówiłem przez telefon
dowóz zakupów z Whole Foods.
Przeszliśmy długą drogę.
Żartujesz?
Nie chce?
Przyjadę tak szybko, jak się da.
Dobrze, pa.
Przepraszam.
Zespół, z którym pracuję, gra dziś u Fallona,
ale ich perkusista najadł się grzybków
i wydaje mu się, że jest dinozaurem. Muszę się tym zająć,
bo nie wyjdzie na scenę.
Musisz już lecieć? Dopiero co przyszłaś.
Przepracowujesz się.
Przepraszam, babciu. Obiecuję, że niebawem znowu wpadnę.
Chodźmy, Dev.
Może mógłbym zostać u twojej babci?
Dokończylibyśmy rozmowę.
Zdzwonimy się później.
- Jesteś pewien? - Tak, będzie fajnie.
- W razie czego napisz SMS-a. - Jasne.
Pa, babciu.
- Pa, skarbie. - Kocham cię.
Jak ona zarabia na życie?
Rozumiesz coś z tego?
Zajmuje się PR-em zespołów.
Odpowiada za...
Właściwie nie wiem, co robi.
Ale dostaje darmowe wejściówki na koncerty.
...miałem 12 lat, a ona była zakonnicą.
To był dopiero stres.
Wal!
Czego chcesz? Oglądam telewizję.
Chcesz pooglądać ze mną?
Dobrze.
Moje życie jest coraz lepsze.
Moje też. Jestem taki szczęśliwy, Vincent.
Czasem mam ochotę...
cię podnieść!
Ukochać i wyściskać!
Podoba ci się?
Wtedy wskakujemy do śmigłowca.
Ale wszędzie są zakażone zombie, które tworzą piramidę
i próbują się wdrapać, ale mam karabin maszynowy...
Później ten naukowiec spotyka się z panią prezydent,
która pyta: „Jak sytuacja w Kentucky?”
Na to naukowiec mówi: „Kentucky?
Straciliśmy Kentucky. Zaraza pochłonęła wszystkich”.
Potem poświęcam życie i ratuję Colina,
który ratuje świat.
To nie dla mnie. Brzmi zbyt niepoważnie.
Wiesz, co najbardziej lubię?
Serial Czarna lista. Jest świetny.
Musisz się tam wkręcić.
Wszystko w porządku?
U nas? Tak, ale u ciebie chyba nie do końca.
Ten przystojniak chce ci mnie odbić.
Zgadza się, Michael.
Carol mówi, że już nie chodzisz z nią na spacery.
Lepiej uważaj. Ona ma swoje za uszami.
Całkiem miły gość.
Nie znoszę go.
Z czego on się tak cieszy?
Kradnie nam ładowarki.
To chyba niezbyt chodliwy towar. Jest pani pewna?
Tak, tu nie chodzi o pieniądze, tylko o władzę.
Może to dziwne pytanie, ale dlaczego pani tu mieszka?
Sama potrafi pani o siebie zadbać.
Miałam się całkiem dobrze.
Pewnego dnia przewróciłam się, wszyscy wpadli w panikę
i umieścili mnie w tym okropnym miejscu.
Nie jest chyba takie złe.
Widzę tu układanki, książki...
Głównie Biblie, ale jest też kilka thrillerów.
Nie ma tu nic do roboty.
„Carol, chodź posiedzimy 15 minut w ogródku motyli”.
Mam już dość oglądania tych cholernych motyli.
Przykro mi to słyszeć.
Tak to jest, gdy dopada cię starość.
Pakują cię w takie miejsce i dają ci mechaniczną fokę.
Paro?
- Znasz Paro? - Pewnie.
Taką samą miał dziadek mojego przyjaciela, ale niedawno zmarł.
Przepraszam.
Jestem głodny. Może zjemy obiad?
Mają tu coś do jedzenia?
Serwują tu okropne jedzenie.
Wiesz, gdzie możemy skoczyć?
Do restauracji Bamonte's.
Do tej włoskiej knajpy?
Chodźmy!
Pewnie. Nie mam nic innego do roboty.
Ty odwróć ich uwagę, a ja się wymknę na zewnątrz.
Co takiego? O czym pani mówi?
Nie mogę wychodzić,
chyba że w towarzystwie kogoś, kto jest na liście opiekunów.
Ciebie na niej nie ma.
Wymknijmy się po cichu. To norma.
No nie wiem. Może lepiej tu zostaniemy.
Nie chcę żadnych kłopotów.
W porządku.
W takim razie zostaniesz ze mną,
ale pójdziemy wieczorem na występ...
Niesamowity Brandon.
„Niekończąca się chusteczka”?
To jego popisowy numer?
Powalające.
To siostrzeniec właściciela.
Jest straszny.
„Moneta zza ucha” na ulotce?
To może Bamonte's?
- Bamonte's! - Dobrze.
Pieprzyć Brandona. Chodźmy coś zjeść.
Kogo ja widzę? Michael!
Mam dziadka,
który chce się tu przenieść.
Ale ostatnio oglądałem reportaż
o domu seniora w Maryland,
gdzie pracownicy ćwiczyli na podopiecznych chwyty zapaśnicze.
Niektóre nagrania były bardzo brutalne.
Pewien gość imieniem Mongo sprzedawał seniorom kafara.
Wiesz, jak to wygląda? Bierzesz pacjenta,
podrzucasz, a potem walisz głową w ziemię...
Mój dziadek nie przeżyłby czegoś takiego.
Nie mieliśmy tu żadnych nadużyć.
Inny opiekun lubił robić dzwona.
Krzyczał tylko: „Uważaj, Agnes!”
„Uważaj, Raymond!”
„Orientuj się, Arthur!”
„Z drogi, Cecilia!”
„Leci dzwon, Margaret!”
„Dobra...” Okropność.
Anthony, co dziś nam polecisz?
Mamy pysznego kurczaka po mediolańsku, cielęcinę po florencku
i mojego faworyta, domowe pappardelle z ragoût z ogonów wołowych.
Buonissimo!
Wszystko brzmi smakowicie.
Miałbym ochotę wszystkiego spróbować, ale najbardziej lubię makaron.
Rigatoni na wódce? Gnocci z sosem bolońskim?
Firmowy zestaw sałatek?
Nie brzmi tak apetycznie, ale na pewno da się zjeść.
Jak poznałeś moją uroczą wnuczkę.
Na baletach.
- Właściwie na balu. - Przestań.
Mów prawdę. Nie myśl, że jestem pruderyjna.
Poznaliśmy się w barze i okrutnie się spiliśmy.
Tej nocy poszliśmy razem do łóżka.
A potem zaczęliście się spotykać?
Nie, sprawy się trochę skomplikowały z powodów, o których nie chcę mówić.
Ale wpadliśmy na siebie jakiś czas później.
Wtedy się wszystko zaczęło?
Nie.
Spotykała się jeszcze ze swoim byłym chłopakiem.
W końcu się rozstali, a my zaczęliśmy SMS-ować,
pojechaliśmy razem do Nashville i zaczęliśmy się spotykać.
Nam z Harrym zajęło to znacznie mniej czasu.
Jak wyglądały wtedy randki?
Chyba wszystko było milsze i prostsze.
Przyszedł do mnie chłopak z sąsiedztwa i powiedział:
„Jesteś piękna, chcę się z tobą ożenić”.
Tak też zrobił. A potem pojawiły się dzieci.
Mąż zmarł, dzieci umieściły mnie w domu seniora.
Aż wreszcie zajadam makaron z etno-chłopakiem mojej wnuczki.
Brzmi całkiem ciekawie.
Byliście zaangażowani i wszystko się ułożyło.
Nie zastanawiała się pani, co ją w życiu omija.
Miałam szczęście.
Inni byli żałośni. Wszystko działo się tak szybko.
Zajmowałam się dziećmi, gdy miałam 20 lat.
Nie poradziłbym sobie z tym w tak młodym wieku.
Trudno byłoby mi utrzymać rodzinę,
bo robiłem w tym wieku nieodpłatny staż w Nickelodeonie.
Ale na pewno był czas na rozrywkę.
Kiedyś pojechałam na stopa do Atlantic City, żeby zobaczyć Sinatrę.
Co za historia. A co ja mam opowiadać swoim dzieciom?
„Raz mama zawiozła mnie na Hootie & the Blowfish”.
Na pewno znasz jakieś ciekawe historie.
Mam nadzieję.
A gdyby nie musiała pani tak szybko się ustatkować?
Co by pani wtedy robiła?
Nie wiem. Zawsze uwielbiałam muzykę. Może coś w tej dziedzinie?
Chciałabym, żeby Rachel nadal grała.
Jej zespół był świetny.
Rachel grała w zespole? Nie wiedziałem.
Grali muzykę skan
czy skaj?
- Rachel grała ska? - Tak.
Jej zespół nosił nazwę Nostraskamus?
Proszę mi dać tę fotografię. Mogę ją dostać?
Błagam. Proszę mi ją dać.
Pożyczę ci ją, a ty odwiedzisz mnie za tydzień, żeby mi ją oddać.
Umowa stoi.
- Idziemy coś zjeść? - Chwileczkę.
Dokończę tylko tę piękną grzywę ogiera.
Doskonale.
Myślisz, że Paro może iść z nami?
Ta lalka?
Żartowałem. Nieważne.
Ciepełko.
Do zobaczenia po obiedzie.
No dobrze. Przeszmuglowaliśmy panią z domu seniora,
jechała pani stopem na Sinatrę.
A tak między nami,
jaki najgorszy numer pani wykręciła?
Pewnego razu, zanim urodziły się dzieci,
ukradłam samochód.
Co takiego? Jak do tego doszło?
Szłam sobie ulicą,
gdy pewien facet zostawił odpalony wóz i poszedł do sklepu.
Poczułam, że muszę do niego wsiąść i odjechać.
Nie wiem, co mnie napadło. Nie mogłam się opanować.
Pojechałam na autostradę i pognałam przed siebie.
To był kabriolet.
Nadal pamiętam ten wiatr we włosach.
Pierwszy raz od lat czułam, że mogę pojechać wszędzie,
zrobić wszystko.
Możliwości były nieograniczone.
Wtedy coś się stało z autem. Nie wiem co.
Zaczął wydawać dziwne odgłosy, a spod maski unosił się dym.
Chciałam dzwonić do mojego brata Johnny'ego, który był mechanikiem,
ale pewnie by się wściekł,
więc zaparkowałam i poszłam sobie.
Harry nigdy się o tym nie dowiedział.
Wsiadłam do autobusu, wróciłam do domu, posprzątałam i ugotowałam obiad.
Tak naprawdę nie ukradła pani samochodu.
Przestawiła go pani w inne miejsce.
Chwileczkę.
To Rachel. Może chce się spotkać.
Zadzwonili do mnie z domu seniora, że babcia zniknęła.
Co się stało, gdy wychodziłeś? Mówiła coś?
Nie, nic jej nie jest. Siedzi tu ze mną.
Co? Gdzie jesteście?
W restauracji Bamonte's.
Chciała się urwać na parę godzin pod warunkiem,
że wrócimy przed ciszą nocną. Zapewniam, że jest cała i zdrowa.
Dzięki Bogu nic jej nie jest. Możesz ją odprowadzić?
Przepraszam. Zaraz ją odwiozę.
Spotkamy się w domu.
- Wpadłem po uszy. - Słyszałam. W porządku.
Dzięki, że mnie tu zabrałeś.
Skoczę tylko do łazienki i zaraz będziemy się zbierać.
Dobrze.
Co masz w plecaku?
W tym budynku nie wolno trzymać zwierząt.
To nie zwierzę, tylko Paro.
Jest najlepsza. Chcesz ją pogłaskać?
A po co?
Potrzymaj, proszę.
Co to ma być?
Jest całkiem słodka.
Lecę na spotkanie z przyjacielem. Zajmiesz się nią w tym czasie?
Skoro chcesz, niech będzie.
Dzięki, Gideon.
- Żegnaj, przyjaciółko. - Paro, jak się masz?
Babciu Carol?
Jest pani tam?
Przepraszam,
sprawdzi pani, czy w toalecie jest pewna staruszka?
Co?
Jadłem obiad z pewną starszą panią,
która poszła do toalety. Siedzi tam już jakiś czas,
więc chciałbym sprawdzić, czy czasem nie umarła.
To nie moja babcia, tylko mojej dziewczyny.
Zatem jest biała. Nie jest Hinduską.
Bardzo dziękuję.
Nie widzę żadnej babci.
To chyba jakieś jaja!
- Mogę już iść do łazienki? - Pewnie.
- Przepraszam za te nerwy. - Jasne.
Gdzie ona może być? Mówiła coś jeszcze?
Że lubi serial Czarna lista.
- W czym to ma pomóc? - Nie wiem!
Pytałaś, czy coś mówiła. Wspomniała, że lubi Czarną listę.
Nie jestem detektywem.
Wiesz, kto mógłby ją znaleźć?
Red Reddington z Czarnej listy.
Zamknij się!
Twoja babcia jest cała i zdrowa.
Nie jest wątłą starowinką. Potrafi o siebie zadbać.
Pojechała stopem na Sinatrę.
- Niezłe z niej ziółko. - Chwileczkę.
Chyba wiem, gdzie jej szukać.
- Więc Czarna lista na coś się przydała! - Nie do końca.
Podsunąłem pomysł, który zaprowadzi nas po nitce do kłębka.
To jej ulubiony klub jazzowy.
Tańczę wśród gwiazd
Pogwizdując wesołą miłosną melodię
Jeden pocałunek wysłał mnie
Na księżyc
Jestem na księżycu
Wiesz, kto tu dzisiaj zagra?
Trębacz z Nostraskamusa?
Nie!
- Skąd to masz? - Od twojej babci.
Bardzo dziękuję.
Mogę coś jeszcze zaśpiewać?
Zakradłeś się do mej głowy
I zapadłeś w pamięci jak refren
Tańczysz w moim umyśle
Jak bąbelki w kieliszku szampana
Zakradłeś się do mej głowy
Jak łyk musującego burgunda
Gdy tylko cię wspomnę
Jak burbon uderzasz mi do głowy
Ekscytuje mnie myśl
Że mógłbyś spełnić moje prośby
Rzucić na mnie czar
Powtarzam sobie
Weź się w garść
Nie widzisz, że to niemożliwe?
Zakradłeś się do mej głowy z uśmiechem
Dopadła mnie gorączka
Niczym tysiąc letnich dni
Zatrułeś mą duszę swym wzrokiem