Musimy powstrzymać zarazę.
Doktorze Graham, jakie są najnowsze doniesienia o epidemii w Kentucky?
Kentucky, pani prezydent...
Kentucky jest już stracone.
Zaraza pochłonęła wszystkich.
Jak idą badania nad szczepionką?
Moi najlepsi technicy właśnie analizują próbki.
Wyekstrahujcie 50 miligramów roztworu immunoglobuliny G.
Już się robi, dr. Vincent.
Roztwór jest stabilny. Czas na zabawę.
- Dodajmy wirusa. - Skąd wziąłeś próbkę?
Pobrałem od małpy z zoo w Memphis.
Najnowszy szczep.
Panie wirusie, zapraszamy do stołu.
Ostrożnie.
Spokojnie.
Roztwór nie reaguje.
Przeciwciała są stabilne.
Pani prezydent, mamy szczepionkę.
- Dzięki Bogu! - Rewelacja!
- Udało się panu, doktorze. - Pracował na to cały zespół, Terry.
- A to co, do cholery? - Boże.
Wirus mutuje.
- Tak szybko? - Nie wiem.
Musimy stąd uciekać! Umieść próbkę w pojemniku.
Włącz systemy bezpieczeństwa!
Ja nie chcę umierać!
Ślubuję wierność fladze...
Zabierzcie stąd panią prezydent! Zabierzcie ją stąd, do cholery!
Zaraza się rozprzestrzenia!
Wszystkich nas zabije!
- Cięcie! - Cięcie!
Cięcie!
Niezła masakra.
Zróbmy 15-minutową przerwę.
- Spotkamy się za 15 minut. - Przerwa!
- To twój pierwszy film? - Tak! To szalona historia.
Poszedłem na casting i niedługo potem do mnie zadzwonili.
Powiedzieli, że obsadzą innego gościa.
Potem koleś odpadł.
Zadzwonili do mnie znowu i dostałem tę rolę.
Nudna ta twoja historia.
Lepiej nikomu jej nie opowiadaj.
Tak czułem, że klimat siada.
Niesamowity plan.
Tak, to spora produkcja. Świetny film.
Produkcja Pikniku nie miała takiego rozmachu.
Wiedziałem, że skądś cię znam!
Grałeś tego białasa, który wleciał na grilla.
Zniszczyłeś grilla Marquise'a.
To prawda.
Chwila, a nie grałeś też w Soul Plane 3: Wysokie loty?
Może. Kojarzysz ten tekst?
„Mówiłem, żeby nie twerkować przy starcie!”
Klasyka!
To była improwizacja.
Niezła ciekawostka.
Powiedzieć ci coś jeszcze?
Taye Diggs nie znosi selera.
A ja uwielbiam.
Brian, chcesz iść w sobotę na koncert Father John Misty?
Nikt o nim nie wie!
- Jak to załatwiłeś? - Kumpel Dave miał bilety,
ale odezwały mu się kamienie nerkowe i nie może iść.
Cholera, a jak on się czuje?
Nie wiem. Zapomniałem zapytać.
Wydrukowałem bilety i już się nie mogę doczekać.
Nie możesz zabrać Briana.
Koncert będzie niesamowity.
Te bilety są cenne, więc zabierz jakąś laskę.
Racja. Wybacz, Brian, odwołuję zaproszenie.
- Super. Dzięki, Arnold. - Drobiazg, stary.
Pomyślmy. Kilka tygodni temu w barze Kabina spotkałem pewną Annę.
Opisałem ją jako „opaska”. Pewnie miała ją na głowie.
Na imprezie urodzinowej u Zacha spotkałem dziewczynę,
która pisze do The New York Times.
Zatem wybieraj między opaską a dziennikarką.
Ja bym zaprosiła dziennikarkę.
Przecież to koncert Father John Misty. Wszędzie będą białasy.
Zabierz ze sobą Azjatę,
bo jak wybuchną zamieszki rasowe, przyda ci się wsparcie.
Jak na koncercie wybuchną zamieszki,
mam przerąbane.
Coś wam podać?
Nie trzeba, Alice. Dzięki.
Ja już się zwijam, ale w razie czego James was obsłuży.
Boże, ekstra buty.
Boże. Właśnie je kupiłem.
Dzięki za komplement. Jak widać było warto.
Wielkie dzięki.
Zapomnij o dziennikarce. Zaproś Alice.
Jest zabójczo seksowna, a do tego kręcą ją twoje buty.
Nie mogę jej zaprosić. Jest zbyt atrakcyjna.
Jest tak ponętna,
że jak się z nią pokażę, wezmą mnie za hinduskiego miliardera.
W pełni się z tobą zgadzam, ale tego jednego wieczoru,
dzięki temu cholernemu biletowi, masz przepustkę do jej ligi.
Jeśli zaprosisz nieznajomą,
może się okazać, że poszła tylko dla tego biletu.
Lepiej być wykorzystanym przez taką ślicznotkę,
niż brać ze sobą Briana.
To naprawdę kiepski pomysł.
Dlaczego mi to robisz?
Wybacz, stary. W przyszłym tygodniu pójdziemy zobaczyć akwarium.
Uwielbiam akwarium.
- Wiem. - Mają tam nowe płaszczki.
- Jesteś najlepszy. - Sam jesteś najlepszy.
Dobrze, zaproszę Alice. Mam nadzieję, że się zgodzi.
Pójdziemy na koncert. Ona zobaczy moje wewnętrzne piękno.
A potem będzie jak w filmie Cały on.
Reasumując,
zaprosisz najatrakcyjniejszą laskę?
Tak.
Ciekawy zwrot akcji.
Nieprawdaż?
- Alice. - Coś wam podać?
Nie, tak sobie pomyślałem...
Mam dwa bilety na sobotni koncert Father John Misty.
Masz ochotę pójść?
Boże, oczywiście.
Ze mną, żeby było jasne. Nie z Emilio Estevezem.
Wiem. Świetny pomysł.
Muszę tylko sprawdzić dyżury w pracy.
Zapisz mi swój numer,
- to wyślę ci SMS-a, kiedy idziemy. - Pewnie.
Super.
- Trzymaj. - Świetnie.
To chyba koniec tej interakcji.
NETFLIX – ORYGINALNY SERIAL
PREZENTUJE
SIEDEMDZIESIĄT DWIE GODZINY DO KONCERTU
Charakteryzacja w Zarazie jest niesamowita.
- Będę tak wyglądał? - Tak, ale to zajmie parę godzin.
Zaczniemy od twoich rąk.
Nie będziesz mógł ruszać rękoma przez całą sesję.
Masz coś do zrobienia? Dobrze się czujesz?
Tak, świetnie.
Na pewno? Gdy zaczną, nie możesz się ruszać.
Dobrze. Chwileczkę.
- Już dobrze. - Świetnie.
Benjamin, przeczytasz mi SMS-a?
- Wybierasz się na randkę? - Mam nadzieję.
- Dobrze. - Dziękuję.
- Czy twoja wybranka ma na imię Brian? - Nie.
Napisał: „Idę do japońskiej restauracji. Idziesz ze mną?”
Odpisz mu: „Nie”.
Tylko tyle? To bardzo niegrzecznie.
Napiszę mu: „Wybacz, ale właśnie jadłem.
- Ale bardzo cię podziwiam”. - Przestań...
Nie przeginaj. Napisz: „Nie”.
- Napisałem po swojemu. - Dobra.
Wysłałem.
Możesz sprawdzić?
Odpisał.
„Dzięki, stary. To wiele dla mnie znaczy. Ja też cię podziwiam”.
W porządku. Chyba będę pisał milsze SMS-y.
Powinieneś. Brian to docenił.
Przeczytasz mi?
- Poważnie? - Daj spokój!
- Znowu Brian. - Cholera!
„Restauracja całkiem dobra. Na 4+”.
Na to chyba nie trzeba odpowiadać.
Nie.
Sprawdź to. Migiem.
To na pewno nie Brian.
- Brian. - Czego on chce, do cholery?
„Kociak trochę tłusty. Zmieniam na 4-”.
„Kotlecik, nie kociak”.
- „Autokorekta”. - Świetnie.
CZTERDZIEŚCI OSIEM GODZIN DO KONCERTU
Minęły już dwa dni, a Alice się nie odezwała.
Co jest grane?
To światowa kobieta mieszkająca w wielkim mieście.
Może po prostu jest zajęta.
Nie jest aż tak zajęta. Podejrzałem ją na Instagramie.
Nieźle.
Ostatnio wrzuciła nagranie, jak strzela z folii bąbelkowej.
Podpis: „Uwielbiam folię bąbelkową”.
Pięćdziesiąt cztery polubienia. Co za zdzira!
Co z tym zrobić? Kobiety lubią szczerość, prawda?
A jeśli będę super szczery?
Może powiem: „Alice, co jest, kurwa?
Czekam już dwa dni. Zapadłaś się pod ziemię?
Napisz mi, co z koncertem”. Byłaby inna rozmowa.
Trudno mi sobie wyobrazić, że czyta coś takiego
i reaguje pozytywnie.
A może zrobisz tak jak ja?
Wyślij jej znak zapytania.
- Tylko tyle? - Tak.
Delikatnie ją sprawdzisz.
Nie, chłopie. Zrobisz tak.
Wyślij jej zdjęcie żółwia, który wychodzi z walizki,
a potem napisz: „Wybacz, pomyliłem numery”.
Od razu ci odpisze.
Nie wiadomo, o co chodzi, a laski uwielbiają tajemnice.
No nie wiem. To może być zbyt ryzykowne.
Nie lekceważ tego żółwia. Wszyscy są ciekawi, o co chodzi.
- Denise! - Co słychać, świry?
Zastanawiamy się, co powinienem zrobić z Alice.
Zapytałem ją o grafik.
Minęły dwa dni, a ona nie odpisuje.
Nie lubi cię. O czym tu dyskutować? Nie rozumiem.
Czemu jesteś taką pesymistką?
Nie odpisała ci od dwóch dni. To znaczy, że nie chce iść.
To jednoznaczna sytuacja.
A może mnie lubi, tylko się stresuje.
Siedzi gdzieś z trzema koleżankami
i zastanawia się, co mi odpisać.
Co sądzisz o takim scenariuszu?
Nie.
Nie podobasz jej się.
Czemu niweczysz moje nadzieje?
Chyba wyślę ten znak zapytania.
Znak zapytania? Brian ci to podsunął?
Tak.
Mówiłam, żebyś przestał go słuchać.
Nieważne, co napisze. Wszystkie laski na niego lecą.
To prawda.
Tak tylko sprawdzę.
Gdy on to robi, to jest słodkie.
Ale w twoim wydaniu to żałosne i smutne.
Już wysłałem! Dzięki za twoje cenne rady.
Denise, mam pytanie.
Co byś zrobiła, gdybyś dostała zdjęcie żółwia wychodzącego z walizki?
A czemu on wychodzi z walizki, Arnold?
No właśnie, czemu?
DWADZIEŚCIA CZTERY GODZINY DO KONCERTU
Odpisała ci twoja luba?
Nie, cisza.
Koncert jest jutro.
Pieprz ją. Ona jest wredna.
Zgadzam się. To niegrzeczne z jej strony,
ale tacy są teraz ludzie.
Jak to?
To SMS-y, które wymieniliśmy z pewną dziewczyną kilka miesięcy temu.
„Cześć, tu Dev. Miło było cię poznać”.
„Ciebie też”.
„Wyskoczymy na drinka?”
„Tak, może w środę?”
„W środę nie mogę, może w piątek?”
„Pewnie”.
„Hej, jest piątek. Wyskoczymy na drinka?”
Nigdy więcej nie odpisała.
To jakiś koszmar.
Chcesz próbkę dialogu z moją żoną?
„Posiedzimy dziś w domu?”
„Tak”.
Pieprzony raj.
Nigdy nie byłem zazdrosny o coś tak nudnego.
Uwielbiam to. Po pracy wracam do domu,
przytulam się do kochającej żony
i przez trzy do pięciu godzin oglądamy znane seriale.
A potem idziemy spać.
Niesamowite. Co oglądacie?
Brytyjski serial Sherlock. Polecam.
Cholera, to Alice!
Serio?
„Wybacz, miałam urwanie głowy.
Chyba jutro nie dam rady. Ale wielkie dzięki. Buziaki”.
Kurwa!
„Buziaki”. Dobry znak. Jest wobec ciebie serdeczna.
Nie, to znaczy: „Pieprz się”.
Jeśli to prawda, wszystkie listy od mojej babci
kończyły się zdaniem: „Pieprz się, babcia”.
Dacie wiarę?
Straciłem przez nią całe trzy dni.
Dlaczego ludzie są tacy źli?
Jestem człowiekiem, a nie chmurką w telefonie.
Bądźmy dla siebie mili.
Zaprosiłem laskę kilka tygodni temu. Nie odpisała.
Głucha cisza. Dlaczego? Wysil się.
Idę kupić klimatyzator.
Właśnie wstawiłam gulasz. Będzie gotowy za parę godzin.
Trafił mnie piorun, gdy szłam za rękę z 12-latkiem.
Zamieniliśmy się ciałami. Teraz muszę chodzić do szkoły.
Byłoby super!
Można coś zakomunikować. Nikt na tym nie ucierpi.
Moim zdaniem trzeba uciszyć tych głupców.
Ludzie nie rozumieją, że jak ktoś jest ciągle zajęty to znaczy „nie”.
Spotkałam dziewczynę imieniem Michelle. Nie kręciła mnie.
Powiedziałam jej grzecznie, że jestem zajęta.
A potem stało się to.
Cześć, Denise. Tu Michelle, zwana Księżniczką Miłością!
Dostałam wiadomość. Jesteś zajęta, w porządku.
Ale lubisz nawiedzone domy?
Mój brat jest bramkarzem, więc może nas wkręcić.
Jej brat jest bramkarzem w nawiedzonym domu?
Co to za pomysł? Duchy się tam awanturują?
Denise, jesteś zajęta, ale będę wydzwaniać.
Tu Księżniczka Miłość.
Mówi Księżniczka Miłość.
Szkoda, że nie dotarłaś na przegląd poezji mojej siostrzenicy.
Dziś po południu idę kupować ręczniki.
Księżniczka Miłość, zwana Małą Cebulką.
Kolejna ksywka? Mała Cebulka?
Chyba znam tę dziewczynę.
Jest DJ-em na moich zajęciach z masażu.
Gra fajną mieszankę muzyki ze Wschodu i chillwave'u.
Jest malutka i uwielbia chipsy o smaku cebulki.
Takich się unika.
Rozumiem to, ale nie jestem Małą Cebulką.
Ani też Księżniczką Miłością. Jestem miłym gościem, Devem.
Jutro jest koncert. Kogo mam na niego zabrać?
Dam ci dobrą radę...
Jeśli podobają ci się jakieś dziewczyny, zapraszasz je na koncert.
Zabierasz tę, która się zgodzi.
A jeśli dwie się zgodzą, Brian? Co mam wtedy zrobić?
Powiesz tej drugiej: „Wybacz, mam już rezerwację”.
Ja tak robię. Wszyscy mnie lubią, nikt się nie czuje pokrzywdzony.
Dobra.
Zaproszę dziennikarkę,
Opaskę i pewną Sarę, którą kiedyś poznałem w hotelu Jane.
Wygląda na to, że wszystkie te kobiety są chmurkami w twoim telefonie.
To zabolało.
Przyłapałaś mnie.
Stałem się tym, czego najbardziej nie znoszę.
Kończymy te gadki.
Czas na Sherlocka, sezon pierwszy, odcinek pierwszy.
Oglądamy.
Siadam po środku, zróbcie miejsce.
Plaster z nikotyną pomaga mi myśleć.
Nie sposób dalej palić w Londynie.
To mój ulubiony serial.
Zawsze tak mówisz.
W zeszłym tygodniu lubiłeś Gotowanie na ekranie.
To niesamowity program.
Jak wszystkie.
- To złote czasy telewizji. - Możecie nie przeszkadzać?
Szanujcie Cumberbatcha.
Przepraszam.
Opaska pisze: „A mój brat może iść?”
Nie, Opasko. Nie może.
„Wybacz, bilet zarezerwowany”.
DWADZIEŚCIA TRZY GODZINY DO KONCERTU
Miałem rację? Miałem, nieprawdaż?
Benedict Cumberbatch potrafi zagrać wszystko.
Serio. Mógłby zagrać kogoś w śpiączce. Usiąść i się nie ruszać.
I tak bym go oglądała.
Powiedz mi...
Chwileczkę.
Laura, czyli dziennikarka, pisze: „Bardzo bym chciała pójść,
ale ustalmy z góry, że idziemy jako przyjaciele”.
Ma klasę.
Jest szczera. Szanuję to.
Zabierzesz ją jako przyjaciółkę?
Nie. „Wybacz, bilet zarezerwowany”.
DWADZIEŚCIA DWIE GODZINY DO KONCERTU
Znalazłem właściwy kontener w niecałą godzinę.
Przestań.
Sarah, dziewczyna z hotelu, pisze: „Tak! Z przyjemnością! Ale się cieszę!
Napisz, gdzie się spotkamy”. Udało się.
Gratulacje. W dziewięciomilionowym mieście znalazłeś dziewczynę,
która pójdzie z tobą na darmowy koncert. Naciśnij „Start”.
Rozumiecie ich akcent?
Ja nie zrozumiałem ani słowa.
Zdjęcia są świetne, ale cały czas myślę:
„Co powiedziałeś, Batch?”
TRZY GODZINY DO KONCERTU
- Negroni. - Grazie, hombre.
Wiesz, co ostatnio pomyślałem?
Gdybym grał w bilard przez trzy miesiące,
stałbym się wymiataczem.
Jak dobrym trzeba być, żeby zyskać taki status?
Potem możesz udawać, że jesteś kiepski.
- Świetnie sobie z tym radzę. - Stary.
Podobnie z kręglami. Gdybym grał codziennie przez miesiąc,
miałbym same strike'i.
Zawodowi kręglarze cały czas ćwiczą grę w kręgle.
Zatem doszliśmy do wniosku, że jeśli robisz coś długo,
będziesz w tym dobry.
Ta rozmowa nie jest zbyt odkrywcza.
A to kto?
Alice.
Napisała, że zmieniły się dyżury w pracy.
Może iść na koncert. Kurwa!
Musisz odmówić tamtej dziewczynie.
- Nie mogę. To niegrzeczne. - Stary.
To bilet dla VIP-ów. Zabierz Alice.
Tamtą dziewczynę zabierzesz za tydzień na herbatkę.
- Nie mogę jej zostawić na lodzie. - Posłuchaj, stary.
Ile razy dziewczyny zostawiały cię na lodzie?
Pomyśl o stresie, który przez nie przeżyłeś.
Wiem, co chcesz powiedzieć. Zaczynam to rozumieć.
Może patrzyłem na to z niewłaściwej perspektywy.
Jasne. Nieważne.
Możemy być wredni dla ludzi. Nie ma w tym nic złego.
To jedna z zalet dzisiejszego dnia.
- Zabieram Alice. - Dobry wybór. Niech cię uściskam!
W PORZĄDKU
- Jak leci, Alice? - Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze.
Mała zmiana planów.
Zamiast Father John Misty, zagrają Bone Thugs-n-Harmony.
- Mam nadzieję, że to nie szkodzi. - Nie.
Liczę na to, że zaśpiewają „Crossroads”.
Wchodzimy? Chodźmy.
Jak długo jesteś w Delmano?
Jakieś trzy lata.
- Super. - A czym ty się zajmujesz?
- Jesteś aktorem? - Tak, gram w reklamach.
Słyszałam kiedyś twój głos
pod koniec reklamy fast foodu.
- Mylę się? - Możliwe, że to byłem ja.
„Wendy's. Dobrze smakuje”.
Boże, to ty. Świetnie.
Napijemy się czegoś?
Nie, załatwiłeś bilety. Ja stawiam.
Przestań, proszę.
Lepiej mi nie podskakuj!
Czy to tekst Cartmana?
Ale, mamo!
Lubisz South Park?
- Tak, to zabawny serial. - Co podać?
Burdeliki serowe!
Żartowałam.
- Poproszę dwa piwa. - Proszę bardzo.
- Lubisz podróżować? - Tak.
Niedawno byłem w Montrealu. Byłaś tam?
Tak, uwielbiam to miejsce. Mają pyszne jedzenie.
Czujesz się jak w Europie. Wspaniałe miasto.
- Możesz mnie nagrać? - Pewnie.
Dobra. Ustawię tylko kadr.
Gotowa? Akcja.
Jak się macie? To ja, Alice.
Jestem na supertajnym koncercie Father John Misty.
Świetnie.
- Jeszcze raz. Teraz dla zgrywy. - Dobra, dla zgrywy.
Akcja.
Witaj, przyjacielu. To ja, Alice.
Jestem na koncercie Father John Misty.
Miami!
Nagrałem. Wyszło ekstra. Czemu krzyknęłaś „Miami”?
To taki wewnętrzny żarcik z pewnej babskiej wyprawy do Miami.
Pojechałyście do Miami i krzyczałyście „Miami”?
Tak, niezły odjazd. Zagramy w szybką grę?
Gdybyś mógł mieszkać wszędzie, gdzie byś się przeniósł?
Start! Pięć, sześć, siedem,
osiem, jeden, dwa...
- Do Włoch? - Tak! To proste.
„Alice, gdzie byś zamieszkała?” Na Marsie, bez dwóch zdań.
Można tam teraz oddychać. Co?
Chcę cię przelecieć w kuchni
Podciągnąć suknię ślubną, W której kogoś zabito
Co za mieszczaństwo...
Byłby niezły odjazd, gdybym zaczęła robić mu loda.
Fakt, to by dopiero było.
- Co byś zrobił? - Nie wiem.
Pewnie bym powiedział: „Alice,
czemu robisz loda nieznajomemu w miejscu publicznym?”
A ja bym zrobiła...
Spójrz na tę kurtkę.
Mam ją ukraść?
Lepiej tego nie rób.
Przecież jest świetna. Chcę ją mieć.
Ludzie i tak gubią kurtki na koncertach.
Pójdę po nią.
Naprawdę chcesz ją zabrać?
Tak, to zabawne.
Przecież to zwykła kradzież.
Wiem!
Wiesz co?
Wciągnijmy kokę, a potem chodźmy na paintball laserowy.
Nie piszę się na to.
Co jest grane? To moja kurtka.
Ona chce ukraść moją kurtkę!
Potrzymaj. To pomyłka. On mi ją kupił w Paryżu!
Ona jest z Topshopu! Należy do mnie, oddawaj.
- Nie! - Oddawaj!
- Cholera!
- Dev... Nie! - To moja kurtka!
Przestańcie! Zabierzmy je stąd!
Gwałcą!
- Pomóż mi, Dev! - Przepraszam, nie wiem...
Powiedz jej, że zwariowała!
- No nie wiem. - Powiedz, że zwariowała.
Dev! Co z tobą?
- To nasza piosenka! - Nie znam cię.
Znajdziesz ją na zewnątrz.
Chyba zostanę tutaj.
Dobry wybór, kolego.
Dev?
- Rachel! - Hej!
Co słychać?
- Pamiętałeś moje imię. - To prawda.
Nie dajesz żadnego znaku życia.
Ty też nie. To działa w dwie strony.
Cieszę się, że na ciebie wpadłam.
Okazało się, że ta pigułka była trefna.
Mam z tobą dziecko. Właściwie dzieci.
Urodziłam bliźniaki.
Jedno białe, jedno beżowe.
Myślałem, że oba będą beżowe.
Ciekawe.
Jak ci się podobał koncert?
Był świetny. Jak się tu przemknęłaś?
Jestem PR-owcem tego studia nagrań. Ale to tajny koncert,
więc nie mam zbyt wiele pracy.
Chyba, że coś zawaliłam, bo pojawiło się sporo osób.
A tobie jak minął wieczór?
Byłem na randce, która dobiegła końca, bo dziewczyna wyleciała z klubu.
Co? Boże! Jaka szkoda!
Ja się cieszę. Była nie do zniesienia.
Serio? Co się stało?
Zaczęło się od agresywnych parodii Cartmana,
a na końcu została wykopana za kradzież czyjejś kurtki.
Ostro, ale Cartman jest zabawny.
Ona też tak twierdziła.
Wybieram się na afterparty.
Jest w Pięcie Achillesa.
Jak masz ochotę, zgłoszę cię na listę gości.
Byłoby super.
Mam się spotkać z przyjaciółką, Denise, ale może później wpadnę.
- Super. - Dobra.
Pozdrów ode mnie bliźniaki.
Mam nadzieję, że dostaną jakieś wsparcie...
Powiedz białemu, żeby czekało.
Wspieram tylko dzieci podobne do mnie.
- Dobra, pa. - Pa.
To ta dziewczyna od soku jabłkowego?
Tak, była całkiem fajna.
Zaprosiła mnie na imprezę do Pięty Achillesa.
Może później wpadnę. A jakie ty masz plany?
Będę popijać drinki z Michelle, zwaną Księżniczką Miłością.
- Z Małą Cebulką? Serio? - Tak, jest całkiem milutka.
Poza tym bzykam się z Cebulkami.
Wprawdzie wolę Cheetoski, ale co tam.
Nie możesz tak robić.
Zostawiła mi wiadomość na sekretarce, więc pomyślałam:
„Niech będzie”.
No dobra. Zobaczę, co u Briana.
Jest w barze Kabina.
Pisze: „Wpadaj.
Świetna impreza. Klimat: 5-. Laski: 5-.
W sumie: 5-”.
Cieszę się, że podzielił to na kategorie.
Weekendy są tam do bani. Czemu ciągle tam chodzisz?
Można tam poznać fajnych ludzi.
Ptasie móżdżki, które dodasz do kontaktów i będziesz wypisywać głupoty.
- Czemu nie spędzisz wieczoru z Rachel? - Jest miła.
Ale nie znam jej zbyt dobrze.
Może pójdę na tę imprezę
i spotkam kogoś magicznego, kto odmieni moje życie.
Może Rachel jest magiczna.
Skąd wiesz, skoro nie chcesz jej bliżej poznać?
Ludzie nie od razu odkrywają swoją magię.
Może pokażą ją później albo staną się bezwartościowi.
Muszę lecieć do Księżniczki Miłości, zwanej Małą Cebulką.
Dobra, biorę drinki.
Ruszaj, Królowo D, zwana Bogatą Cheetoską.
- Do zobaczenia. - Na razie.
- Hej! - Jak leci, Bing Bong?
- Przyszedłeś! - Tak!
- Świetni ludzie! - Tak, super.
Jesteś w pracy czy możesz się wyluzować?
I to, i to. Dobrze się bawię,
bo jestem fanką tych zespołów.
Grali świetnie. Dawno nie byłem na koncercie.
Ostatnio byłem na Silly Billy's.
- Na tym zespole dla dzieci? - Tak.
To nie był solowy wypad. Zabrałem małego kuzyna.
Jak było?
Wspaniale. Dzieci szalały z radości.
Zagrali wszystkie swoje hity.
„Kaczuszki”.
„Koła autobusu”.
- „Głowa, ramiona, kolana, pięty”. - Tak.
Zdradzę ci sekret z branży.
Silly Billy's to potwory.
Co? Nie wierzę.
Przyjaciółka z nimi pracuje.
To największe diwy, z jakimi pracowała.
A pracowała też z Mariah Carey.
Widziałem ją w Divas Live na VH1.
Nie mogą lecieć razem samolotem,
bo ciągle są jakieś dramaty. Blue Billy
pieprzył się z żoną Red Billy'ego,
a Green Billy na to patrzył.
To nie może być prawda.
Ale jest.
Jeden z Billych ma obsesję na punkcie stóp.
O co chodzi tym fetyszystom?
Wielu kolesi kręcą stopy.
Gdy wygooglujesz nazwisko celebrytki,
najpierw pojawiają się stopy.
- Nie rozumiem. - A ciebie co kręci?
Cycki, tyłeczki, głowy, ramiona, kolana czy palce u stóp?
To cały ja. Zwykle wrzucam w Google'a:
„Scarlett Johansson, głowa, ramiona, kolana i palce”.
Czasem wpisuję „głowa i ramiona”, ale wyświetlają mi się strony o łupieżu.
Nie wiem, co z tym zrobić.
To najwspanialsza piosenka, jaka w ogóle powstała.
- Masz ochotę zatańczyć? - Tak.
Zaczekaj.
Twoja kurtka
ma mnóstwo zamków.
Jest tu sporo małych kieszonek.
Masz jakieś małe przedmioty, które trzeba przechować?
- Tabletki na kaszel. - Właśnie.
Włóż je tutaj.
Po to właśnie są.
Do przechowywania tabletek na kaszel.
Gdy jadę na motocyklu czasem zasycha mi w gardle.
Biorę tabletkę i jadę dalej.
Co to za dźwięk? Nie brzmi najlepiej.
Mój były właśnie wyniósł się z Seattle.
Nie!
- Staramy się to naprawić. - Daj spokój!
Kłamiesz. Wkręcasz mnie.
Miałam ci wcześniej powiedzieć, ale nie chciałam, żeby wyszło dziwnie.
- Teraz też jest dziwnie. - Nawet...
Bardzo dziwne.
- Przepraszam. - Spoko.
Boże, dlaczego?
Jesteś taka fajna. Takich ludzi nie spotyka się codziennie.
Dlaczego mi to robisz?
Nie chciałam. Przepraszam.
Ty też jesteś fajny.
Boże, ale dół. Jesteś cudowna.
Kurwa.
- Sam nie wiem. No dobra. - Cóż...
Chcesz mi podać rękę? Może się chociaż przytulimy.
- Możemy się przytulić. - Dobrze.
- Mój sprzęt był w... - Spoko.
- Wjechałem ci po same klejnoty. - Przytulmy się.
Miło było cię zobaczyć.
- Ciebie również. - Jasne.
Aż do teraz.
- Aż do teraz. - To okropne.
- Racja. - Rozumiem.
Wyjaśniliśmy sobie wszystko. Można już tylko dodać:
Walcie się, wracam do domu.
Świetnie go naśladujesz.
- Czekałam, żeby to powiedzieć. - Dobra robota.
Do zobaczenia, Dev.
- Jasne, pa. - Pa.