Madam President, joint chiefs of staff, Prime Minister Cho,
isang karangalan ang makarating sa Oval Office,
sana sa isang mabuting kaganapan.
Kababalik ko lang sa pulong kasama ang mga siyentipiko.
Patay na silang lahat.
Nakuha nilang lahat ang virus
Nakakuha ako ng sample, pero wala sa vial.
Nasa dugo ko.
Dr. Vincent, kung nasa dugo mo ito, ibig sabihin ang virus... Diyos ko.
Oo. Ang pagkalat ng sakit...
ay nagsisumula na.
Salamat, Ben, wow.
Napaka-makapangyarihan, Dev.
Ang pagtigil mo pagkatapos ng "ang sakit" ay napakahusay.
Napakagaling, isa sa pinakamahusay ngayong araw.
-Salamat sa pagpunta. -Salamat... sa oras mo.
Isang paghinto na naman.
Mahusay iyon.
Darating ang direktor sa isang linggo. Gusto kong makausap mo siya.
-Tatawagan ka ng opisina ko. -Magaling.
May nagsabi na ba kung sino ang bida?
Sa atin lang to, baka si Colin Salmon at Kerry Washington.
At si 50 Cent ang masamang senador na walang pakialam.
Para ba itong pelikulang itim na virus?
Oo, tama ka nga jan.
Huy, tinawagan ako ng pelikulang itim na virus.
-Ayos na siguro. -Buwisit. Buwisit. Buwisit.
-Buwisit. -Anong problema?
Napagtanto ko na hindi nagpapalit ang kalendaryo ko.
Bibisita si Dr. Ramusami.
Nakalimutan kong sunduin siya sa estasyon ng tren.
Lagot. Galing sa India ang kaibigan mo, sunduin mo.
Lahat ng lakad ko nasa kalendaryo.
Sa umaga, tutunog siya.
Nakaplano ang araw ko.
Alam ko ang gagawin ko.
Walang "ding, ding" ngayon.
Dahil bago yang iPad. Kailangan mong ilipat ang mga lakad mo.
Bakit di kusang lumilipat ang ding?
Hindi yan "Dings". Tama na ang "dings."
Hindi kusa lumilipat. Kailangan mo itong ilipat.
Tumawag ako para ayusin mo. Hindi mo ako tinawagan.
Ngayon si Dr. Ramusami ay paikot-ikot sa Penn Station kumakain ng pretzels.
Hindi mo alam iyon.
At hindi naman ito ganoon kalala na maligaw sa New York.
Kelangan ko na siyang sunduin.
Puwede mo bang ayusin ang iPad?
Mamaya na lang.
Manonood ako ng X-Men. Sayang ang patalastas.
Alis na ako. Hindi ako ang taga-ayos mo ng computer.
-Ano iyan? -Abacus ko ito!
Akin na.
Mukhang sira na.
Hindi, gumagana ito.
Hindi, sira na talaga. Subukan kong ayusin.
Naku naman...
Gusto ko mag-aral ng medikal at maging doktor.
Ramesh, wala tayong pera para diyan.
Magtrabaho ka sa pagawaan ng ilang taon. Tapos tingnan natin.
At dito naman ang silid ng pagsusuri.
Iyan na ang kabuuan ng pasilidad.
Naintindihan mo ba lahat?
Opo. Ang sabi nila kapag may bagong doktor sa bayan,
dinadala mo ang buong pamilya sa steakhouse.
Mamayang gabi na ba ito? Tatawagan ko ba ang asawa ko?
Hindi. Walang hapunan.
Pumunta ka na lang sa kapetirya at doon kumain.
-Nakapikit ka ba? -Opo.
-Nakasarado ba? -Opo.
-Buksan mo na! -Isang computer!
Salamat, Dad.
Mamaya na lang. Manonood ako ng X-Men. Gusto ko din ng patalastas.
Alis na ako. Di ako ang taga-ayos ng computer.
Sige.
Papunta na.
Sige. Lalabas ako maya-maya, Dad.
Nabasa mo ba ang artikulo ng Komunista na i-nemail ko sa iyo?
Hindi, wala pa akong oras doon.
Isinasaad dito na ang mga sinasaka ay unti-unting
magkakaroon ng malawakang tagtuyot sa loob ng 10 taon.
Mukhang masaya.
Alis na po ako, natutuwa akong makita ka, Dad.
Bago ka umalis,
puwede mo ba akong bilhan ng bigas muna?
Pasensya, 'di puwede. Magsisine kami ng kaibigan ko.
Gusto kong sagutin ang movie trivia questions bago ang palabas.
Lalabas na po ako, siguro.
Xiao ji!
Toku. Kumuha ka ng bigas.
Papa.
Hugasan mo ang bigas.
Gusto namin ng karne mamayang hapunan. Kumuha ka ng manok.
Toku, kapag pumunta ka sa Amerika, wala kang makikilala.
Wala kang makakamit.
May pagkakataon ako doon.
Magkakaroon ako ng mas mabuting buhay.
Paumanhin, wala na kaming mga lamesa.
Sa tingin ko ayaw nila tayong paupuin dahil Asyano tayo.
-Salamat sa pagpunta. -Paalam.
Napakaayos ng negosyo.
Nagbunga ang sakripisyo natin.
Magiging maayos ang buhay niya.
Dito, puwede niyang gawin ang gusto niya.
Pasensiya, hindi puwede. Magsisine kami ng kaibigan ko.
gusto kong sagutin ang movie trivia questions bago ang palabas.
Lalabas na po ako, siguro.
Naiintindihan ko. Mag-enjoy ka.
‎ISANG ORIHINAL NA SERYE MULA SA NETFLIX
Sa 15 X-Men na pelikulang napanood ko, iyon ay ika siyam na ranggo.
Oo. Mayroong, 30 na bayani at 40 kontrabida.
Andami nang mga tao sa pelikula.
Text galing kay dad, "Umuwi ka na at ayusin ang iPad ko.
Walang hinto sa pag-ding."
Nagtetext ang dad mo para magayos ng gamit?
Di siya marunong magtext. Ayaw rin niyang makipag-usap.
Tatlong salita lang sa isang linggo.
Kakaiba ang tatay ko.
Sabi ko tinawagan ako ng The Sickening...
-Yung itim na virus na pelikula? Ayos. -Salamat.
Sinabi ko sa kanya. Sabi niya, "Sige. Paayos ng iPad?"
Puwedeng, "Huy, anak, magaling." O "Huy, anak, ipinagmamalaki kita"?
Hindi ko pa siya narinig na sinabihan ako nun.
Lagi na lang, "Tapos?
Iyon na yun?"
Kapag pupunta ako sa buwan,
-"Kelan ka pupunta sa Mars?" -Oo.
Pumunta ka sa buwan?
Parang nagtapos sa kolehiyo.
Kelan ka makakapagtapos sa Harvard alyas Pluto?"
Parang manhid ang mga Asyanong mga magulang
na nagmamalaki sila o ano man.
Iba sa magulang ng mga puti.
Ayos talaga sila.
Naghapunan kami kasama ang nanay ng nobya ko
tapos ng hapunan, ilang beses niya akong niyakap
kesa sa pamilya ko buong buhay ko.
Oo. Pare, halos lahat ng puting pamilya, gusto nila akong ampunin.
Buwisit. Gusto mag tsa-a ni Dad at ng kaibigan niyang si Dr. Ramusami.
Sumama ka na para makaalis ako agad.
Tatambay ako kasama ng tatay mo at isa pang matandang Indiyano?
Hindi. Ayos dito sa labas. Tatambay ako sa parke
at manonood ng tsismis sa NBA sa telepono.
Sige na, pare.
Sige. Pero ikaw...
sasamahan mo ako sa networking mixer
Asian-American business professionals kasama ng pinsan kong si James.
-Sige, payag ako. -Sige.
Brian, gusto mong subukan ang Indian snacks?
Mysore pak? Murukku? Mirchi? Omapodi?
Gusto mo ng papadum?
Hindi po, ayos lang, salamat.
Ang mga mini papadum kaya?
Sige, gusto ko ng mini...
-Dev, kamusta na ang pag-arte mo? -Maayos naman.
Kasali ako sa pelikula.
Madalas patalastas, susubukin ko naman ang regular na pag-arte.
Ito ang unang movie audition ko.
Maayos naman ang audition mo. Galingan mo pa.
Salamat. Pakisabi kay Dad. Bat wala daw ako sa Iron Man.
Maganda ang Iron Man.
Malakas at nakakatawa ang lalaki.
Paano ka napunta sa pag-arte?
Ito ba talaga ang gusto mo noon pa?
Hindi. Naglalakad lang ako sa Washington Square Park,
nilapitan ako ng lalaki at naghahanap sila sa commercial.
Sabi ko sige, maganda ang sahod kaya tinuloy ko.
tapos umarte na ako.
Magaling. Gaganda ang buhay mo.
Sa edad mo, halos di na makapagtrabaho ang Dad mo
-sa pagawaan ng zipper. -Sa pagawaan?
Oo. Nasa pagawaan ako ng zipper ng dalawang taon
para makapag-aral sa medical school.
Di mo nabanggit yan.
Oo, nagsikap ang tatay mo.
Alam mo yung maliit na bagay sa zipper na hinihila mo?
Siya ang gumagawa ng mga butas.
Napakagaling niya.
Kung di siya pumunta sa Amerika
nasa pagawaan ka rin siguro ng zipper ngayon nagtatrabaho,
gumagawa ng butas.
Sa halip, nakatira si Dev sa Amerika, namomroblema sa Wi-Fi sa apartment.
Hoy, seryoso iyon.
Yung pelikulang nahulog yung lalaki sa cake.
Antagal mag-buffer.
Nakita ko na yung video clip! Nakakatawa!
Brian, pa-send naman ako ng link?
-Sige po. -Bat hindi na lang sa akin?
Gusto ko si Brian.
Hoy, sabi ni Mason, "Nawawala na ang Happy Endings."
-Sabi niya. Pupunta ba tayo? -Oo.
Nakakabaliw iyon, yung sinabi ni Dad.
Yung sa pagawaan ng zipper? Di ko alam.
Alam mo ba ang kuwento ng Dad mo?
Alam ko yung mga malalaking kuwento. Na mahirap siya.
Nasa ibang bansa siya. Mahirap doon.
Tapos pumuta siya dito.
Alam ko yung buod ng kuwento.
Iba sa istorya ng imigrante. na mahirap din?
Diba dapat mag-alala ka na dad mo siya?
Oo, diba, di siya gaano nagsasalita?
Nakita kong larawan niya sa military, sabi niya, "Mahirap"
tapos pumunta na sa kabilang kuwarto.
Nakakabaliw.
Lahat tayong nasa first-generation maganda ang buhay
dahil sa sakripisyo ng mga magulang natin.
Wala man lang pasalamat.
Walang ginawa para magpasalamat.
Wala ba tayong gagawin?
Oo parang regalo, o ano man?
Ano ang bibigay ko kay dad? Wala siyang gusto.
Mahilig siyang uminom ng tubig para ma-hydrate.
Puwedeng isang galong tubig ang regalo ko.
Mayroon bang "water of the month" club?
Hoy, ilibre kaya natin sila ng hapunan
at alamin ang buhay nila at sabihing salamat?
Oo. Sige, puwede.
Kakagat talaga ang tatay ko. Kasi alam mo ang iinumin niya sa hapunan?
Tubig.
-Hello? -Hoy, Dev.
Dadating na ang direktor bukas.
Gusto ka niyang magbasa
at gustong malaman kung makakapagbasa ka sa Skype.
Hindi maganda ang Wi-Fi sa apartment ko.
Puwede ka ba mamaya? Puwede sa bahay ng kaibigan ko.
Mahigpit ang oras nila. Puwede ka ba ngayon?
Sige. Kukunin ko lang ang computer ko.
Tatawagan kita ulit pagkatapos ng 15 minuto. Salamat.
Naririnig niyo ba ako ng mabuti?
Oo, Dev.
Babasahin mo ang scene 22, ang parte ni Dr. Vincent.
Sige.
Na-isolate ko na ang mga sample.
Kung tama ang hula ko,
maiimpeksiyon ang isang bilyong tao
sa loob ng 12 oras.
Diyos ko.
Sandali. Nawawala ang isa sa mga sample.
Diyos ko. Ang vial...
ay nakompromiso.
Dr. Vincent, ang pathogen ay kumakalat sa hanggin.
Diyos ko! Nangyayari na!
Sige, ihihinto kita diyan,
kasi dito unang lalabas ang sickening.
Kailangan mong iarte. Nakaupo ka ba?
Ba't di ka tumayo, umarte kang kumakalat na sa katawan mo?
Diyos ko! Nangyayari na!
Ang virus, kinakain ang laman ko!
Lumiliyab ang mga mata ko!
Anong nangyayari sa lab?
Ang kuwarto, nahawaan na! Ang virus papatayin tayo!
Lumabas na kayong lahat!
Labas ngayon na!
Sandali! Sandali! Huli na!
Ikandado ang mga pintuan!
Hinto! Magsakripisyo tayo para di kumalat ang virus!
-Hindi! -Sir.
Hindi mo puwedeng gawin iyan dito. Umalis ka na ngayon.
Nag-audition lang ako.
Tapusin ko lang to? Malapit na.
Oo, malapit na. Puwede? Sige.
Paumainhin. Itutuloy ko na.
O, Diyos ko! Hindi!
Tapos na ako.
Salamat.
Sige. Salamat, Dev. Ayos iyon. tatawagan ka namin ulit.
Bakit nasa coffee shop siya?
Diyos ko, palaboy ba siya?
Naka-live pa rin po ang video.
Patawad. Ayos na.
Maraming salamat sa pagpunta.
Gusto namin ni Brian ilibre kayo ng hapunan para magpasalamat.
Nagtrabaho kayo, pumunta kayo dito sa bansa,
maayos na buhay, at hindi namin pinahalagahan iyon.
Kaya para sa inyo ito, Dad.
Mawalang galang na, sir.
Paorder kami ng manok na may broccoli.
Gusto niya ng manok na may broccoli.
Pakilabas ng masasarap na hinahain niyo sa mga Intsik.
Di ako makapaniwala
akala nila iyon ang kinakain natin sa Taiwan. Naiisip mo ba?
Ano itong super special spicy Szechuan chicken?
Ramesh, ba't mo tinitingnan iyan? Hindi ka kumakain ng maanghang.
Sabi super special. Baka masarap.
Dev, dinala mo ba yung larawan niyo sa New Zealand?
Nakalimutan ko. Patawad.
Alam mo, lagi siyang kumukuha ng letrato, at hindi namin nakikita.
-Kumuha ako ng mga larawan sa iPad. -Hindi.
Kumuha ka lang ng mahabang video.
Buong biyahe iyon.
Nakita mo lahat.
Ma, bakit kanin lang kinakain mo?
Kakain ako ng gusto ko. Inutusan ba kitang kumain?
-Ayoko ng Chinese food. -Bakit hindi mo sinabi?
Sa iba na lang dapat tayo.
Gusto ko dito. Minsan dinala ko dito si Mom.
Pero di siya kumain.
Oo, ayaw niya ng Chinese food.
Gusto ko ito. Masarap.
Isang dahilan kung bakit namin kayo nilibre
para malaman kung paano kayo napunta dito.
Dad, may gusto ka bang ibahaging kuwento?
Wala akong maisip na magandang kuwento.
Sige na. Meron naman siguro.
Oo. Parang anong ginagawa mo noong lumalaki ka sa Taiwan.
Nagtrabaho ako ng maigi.
Sige. May partikular bang nangyari?
Wala.
Paano naman kayo?
Anong ginagawa niyo noong kaedad namin kayo?
Nagtrabaho lang at inalagaan ko kayo.
-Mga kasiyahan? -Wala kaming ginawa para magsaya.
Napagtanto niyo na bago ang kasiyahan, tama?
Luho ang kasiyahan sa henerasyon niyo lang meron non.
Noong bata kayo anong ginagawa niyo?
Hay, naku...
Daddy! Tingnan mo tong gitara! Puwede nating bilhin?
Walang iyang kuwenta.
Gusto mong mapalo? Wala tayong oras para diyan.
Huy, tol, tingnan mo. Binili kita ng gitara.
Dad, naglalaro pa ako.
Nasa iyo ang lahat ng laruan.
Dinadala ka namin sa pangakat ng soccer,
mag-aral ng gitara, Nintendo.
Nag-aaral lang ako, naglalaro sa labas,
kumain ng kanin, at matulog.
Ma, iyong unang araw mo sa Amerika? Masaya siguro.
Hindi, hinatid ako galing sa airport at nagtrabaho na ang tatay mo.
Wala akong kakilala, kahit ang tatay mo.
Pinagkasundong ikasal lang kami, nakilala ko lang siya ng isang linggo.
Paano ang unang araw mo? Lumabas ka ba?
Hindi, umupo lang ako sa couch at umiyak.
Nakakalungkot iyon.
Nagtanong ka!
May naalala ka pa ba?
Oo. Takot akong sumagot ng telepono
kasi walang nakakaintindi sa akin dahil sa punto ko.
Natakot din akong sumagot ng telepono.
Lagi silang sumisigaw. "Ano?" "Ha?"
Kakarating ko lang dito. Bakit galit sila?
Nakakainis iyon. Magaling ka sa Ingles.
May naalala ka pa bang iba sa kabataan mo?
Kinain mo ang alaga mong manok?
-Oo. -Hoy.
May mga alaga ka pang puwedeng katayin? May 45 minuto na akong naghihintay dito.
Nasaan na ang manok ko na may broccoli, tol?
Noong maliit pa si Brian, pumunta kami sa kainan
at binigyan kami ng isang platong matamis.
Kumuha si Brian ng chocolate cake at pinahid sa mukha niya.
Pitong taong gulang pa lang ako noon.
Oh, sarap!
Dinala ko minsan si Dev sa Pizza Hut.
Binubully siya ng batang babae.
Tinulak siya sa ball pit.
Sabi niya, "Daddy! Tinulak ako ni Wendy!"
Mas matanda ang babae iyon sa akin. Malaki siya.
Nakakatuwa ito.
Natutuwa ako.
Ayos yung nakaraang gabi, tol. Hindi ko pa narinig iyon.
Nakakabaliw na paglalakbay. Naliligo dati si Dad sa ilog
at ngayon nagsasalita ang kotse niya.
Iba-iba ang istorya nga mga imigrante, nakakabaliw.
Masaya ako. Hindi ako makapaniwala.
Ang pangalang ng kalabaw ng tatay ko ay Ting Ting.
Kunjilikaka ang pangalan ng kaibigan ni mom.
Napakagandang pangalan.
Grabe, nagkakatext ang mga magulang natin.
Nandiyan ba si Dad?
Siguro. Nagpalitan siguro sila ng number tapos ng hapunan.
Bakit wala ako?
Parang may isang Brian. Brian Donkers. Naloko na.
Gusto nilang maghapunan uli mamaya.
Si Dad, "Mag-chow tayo kina Mr. Chow."
Dad mo, "Masaya iyan. Pupunta ako sa kasiyahan."
Sandali. Ano ang nangyayari ngayon?
Hindi puwede. Kasama ko si Peter Chang.
Isang hapunan lang. Ayoko ng seryosohang relasyon kay Dad.
-Sabihin mo di puwede. -Sige.
"Patawad. May plano na kami ni Brian."
Peter Chang, "Dev, huwag kang mag-alala. Wala doon si Wendy the bully.
Panalo na naman si Peter Chang.
Brian Donkers, "Sama ako."
Dad: Hindi ka makakapaglluto ng hapunan Tawagan mo ako
Patawarin mo ako tungkol sa kakaibang Skype audition.
Magbabasa uli ako, mas gagalingan ko.
Alam ko, kaya tinawag kita ngayon para sa sesyon sa studio.
-Mabuti. -Ito nga.
Nakahanap kami ng ibang gaganap kay Dr. Vincent.
Tumawag yung ahente niya mga sampu minuto nang nakakaraan para isara ang deal,
at alam mo, kaysa sa...
mag-audition ka at sayangin ang oras ng iba.
Sa totoo lang.
Nalulungkot ako sa desisyon.
Sige, kahit ano, ayos lang. Wala naman akong ginagawa.
Siguro lalabas na ako. Kukuha ng tubig.
Para iyan sa mga taong naghihintay. Hindi siya para sa paalis.
-Seryoso ka? -Hindi ito para sa mga...
kukuha at aalis. Hindi ito New Orleans.
Dad: Busy ka siguro, tawagan ako pag may oras ka
Hello.
Dad. Kamusta?
Hinatid ko si Dr. Ramusami sa estasyon ng tren.
Anong ginagawa mo?
Wala naman.
Ayos lang ba ang lahat?
Nakipagkita ako sa gumagawa ng pelikula at hindi ko nakuha yung parte.
Ayos lang iyan.
Pinapanood namin ni Mom ang Go-Gurt commercial mo.
Mahusay ang ginawa mo.
Pinakita mo ba ang YouTube mo?
Hindi namin pinapakita ang YouTube clips sa auditions, salamat.
Sige, ayos lang. Makukuha mo na ang susunod.
Sige, usap tayo mamaya.
Bye-bye.
Bye.
-Nakapikit na ang mga mata, tama? -Oo.
Sige na, bukas na.
Surpresa!
-May dala akong regalo. -Napakaganda.
Sabi mo ayaw ka bilhan ni Thatha, binilhan kita.
At may isang buwang lesson ka rin.
Salamat, Dev.
May yakap ka dahil diyan.
Salamat.
-Wala akong regalo? -Opo. May dala rin ako para sa inyo.
-Larawan! -Ang ganda.
Maraming salamat. Mahal kita.
Mahal din kita.
Saan tayo kakain?
Kay Mr. Chow.
Ramesh, tumigil ka.
Alam mong ayoko ng Chinese food.
-Magluto ka sa bahay? -Oo.
Gagawa ako ng korma.
Ayaw mong lumabas?
Hindi na kailangang ilibre kami ng hapunan.
Tawagan mo lang kami.
Ayos na iyon.
Sige. Akin na ang iPad.
LINGGUHANG TAWAG KAY DEV
Patawad, Mr. Chow
Hindi kami pupunta sa kainan mo ngayon
Itigil mo iyan.
Tama ka, Dad.
-Lagot na tayo -Sabi ko sa iyo.
Sabi nila sa tindahan ng gitara na pinakansel mo na ang mga lessons mo.
Oo. Sinubukan ko. Hindi ko nagustuhan masyado.
Sumasakit ang daliri ko sa kuwerdas.
Paano na ang kuwento mo noong bata ka pa, na ayaw kang bilhan?
Hindi ko alam. Iwan mo na ako. Hayaan mo akong maglaro ng computer games.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Mila Luna Celso