Pani prezydent, Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, premierze Cho,
to prawdziwy zaszczyt znaleźć się w Gabinecie Owalnym...
choć wolałbym przyjemniejsze okoliczności.
Wracam ze spotkania z najwybitniejszymi naukowcami świata.
Wszyscy nie żyją.
Przyczyną ich śmierci był wirus.
Udało mi się uzyskać próbkę, ale znajduje się ona nie w fiolce,
lecz w mojej krwi.
„Jeśli wirus jest w pańskiej krwi, oznacza to, że... O Boże!”
Tak.
Zaraza...
się zaczęła.
Dziękuję, Ben.
Mocne, Dev.
Pauza po słowie „zaraza” była fenomenalna.
Niesamowita.
Jedna z najlepszych.
Dziękujemy, że przyszedłeś.
To ja dziękuję za... poświęcony mi czas.
Jeszcze jedna pauza.
Poszło ci świetnie.
Za tydzień przylatuje reżyser.
Chcę, byś był na sesji z jego udziałem.
Skontaktujemy się.
Wspaniale. Wiadomo już, kto może zagrać główne role?
Nieoficjalnie mówi się o Colinie Salmonie i Kerry Washington,
a 50 Cent wcieli się w rolę
złego senatora, przymykającego na wszystko oko.
Więc to będzie film o wirusie z czarną obsadą?
ZARAZA DRUGA RUNDA CASTINGÓW
Dokładnie tak.
Zaprosili mnie na drugi casting do filmu o wirusie.
Może się udać.
Jasna cholera.
Coś nie tak?
Kalendarz mi się nie aktualizuje.
„Wizyta dr. Ramusamiego”.
Zapomniałem pojechać po niego na stację.
Niegrzecznie.
Przyjechał aż z Indii,
wypada go odebrać.
Wszystkie spotkania mam w kalendarzu.
Rano słyszę bim-bam.
Planuję dzień.
Sprawdzam, co mam zrobić.
Dziś nie dzwoniło.
Bo masz nowy iPad.
Musisz przenieść spotkania do niego.
Czemu bim-bam nie przenosi się automatycznie?
Nie mówi się „bim-bam”.
Samo się nie przeniesie.
Ty musisz to zrobić.
Dzwoniłem do ciebie, żebyś mi to ustawił, ale ty nigdy nie oddzwaniasz.
Teraz dr Ramusami pewnie wałęsa się po stacji
i je precle.
Skąd możesz wiedzieć, czy je precle?
Poza tym, oby tylko to mogło spotkać
osobę zagubioną w Nowym Jorku.
Muszę po niego jechać.
Możesz mi ustawić iPad?
Mogę to zrobić później?
Chcę obejrzeć X-Menów i nie stracić zwiastunów.
Muszę iść. Nie jestem twoim osobistym informatykiem.
Tirunelweli, Indie
Co to jest?
Liczydło.
Daj mi je.
Chyba się zepsuło.
Działa dobrze.
Jest zepsute.
Naprawię je.
O, rany...
Tato, chcę studiować medycynę i zostać lekarzem.
Ramesh.
Nie stać nas.
Popracujesz parę lat w fabryce
i zobaczymy.
NOWY JORK
A tutaj są gabinety badań.
Już pan zna budynek.
Czy wszystko jest zrozumiałe?
Tak. Podobno, gdy przyjeżdża nowy lekarz,
zwykle zapraszacie rodzinę do restauracji.
To dziś?
Mam przywieźć żonę?
Nie. Nie planujemy kolacji.
Może pan zjeść w stołówce.
- Zamknąłeś oczy? - Tak.
- Są zamknięte? - Tak.
- Otwórz. - Komputer.
Dzięki, tato.
Mogę to zrobić później?
Chcę obejrzeć X-Menów i nie stracić zwiastunów.
Muszę iść. Nie jestem twoim osobistym informatykiem.
DEV ZARAZ BĘDĘ.
Niedługo wychodzę, tato.
Przeczytałeś artykuł w The Economist, który ci przysłałem?
Nie miałem czasu.
Pokazuje, w jaki sposób dotacje na rolnictwo
w ciągu dziesięciu lat doprowadzą nas do suszy.
Podnosi na duchu.
Muszę iść. Dobrze cię było widzieć, tato.
Zanim pójdziesz, przyniesiesz mi paczkę ryżu ze sklepu?
Wybacz, nie mogę. Umówiłem się z kolegą do kina,
a uwielbiam odpowiadać na pytania,
które zadają przed seansem.
Pójdę już.
Huwei, Tajwan
Toku. Przynieś ryż.
Opłucz ryż.
Potrzebne nam mięso na kolację. Idź po kurczaka.
W Ameryce nie będziesz nikogo znał.
Nic nie będziesz miał.
To moja szansa
na lepsze życie.
Nowy Jork
Nie ma wolnych stolików.
Nie chcą nas obsłużyć, bo jesteśmy z Azji.
- Dziękuję. Do widzenia. - Dziękuję.
Interes idzie dobrze. Bardzo dobrze.
Warto się poświęcać. Będzie mu się lepiej żyło.
Będzie mógł robić, co zechce.
Wybacz, nie mogę. Umówiłem się z kolegą do kina,
a lubię odpowiadać na pytania,
które zadają przed seansem.
Pójdę już.
Rozumiem. Baw się dobrze.
NETFLIX – ORYGINALNY SERIAL
PRZEDSTAWIA
Spośród 15 filmów o X-Menach, jakie widziałem,
ten jest w pierwszej dziewiątce.
Było w nim 30 bohaterów i 40 czarnych charakterów.
Teraz w filmach występuje za dużo postaci.
SMS od taty.
„Przyjdź ustawić mi iPad. Ciągle robi bim-bam”.
Twój tata też wysyła SMS-y, żebyś mu coś ustawił?
Nie umie wysyłać SMS-ów. Rozmawiać też nie lubi.
Wypowiada średnio trzy słowa na tydzień.
Mamy dziwnych ojców. Powiedziałem mojemu, że oddzwonili z Zarazy.
W sprawie filmu o wirusie? Super.
Dzięki.
Jego reakcja to: „Ustawisz mi iPad?”
A gdyby tak: „Synu, wspaniale” albo „Jestem z ciebie dumny”?
Nigdy nie słyszałem, żeby mój ojciec wypowiadał słowo „dumny”.
Zawsze pyta: „To wszystko? Tylko tyle zrobiłeś?”
Gdybym poleciał na Księżyc, zapytałby:
„A na Marsa kiedy?”
Tak. „Brian, byłeś na Księżycu?
To jak skończyć technikum.
Kiedy skończysz Harvard, czyli skoczysz na Plutona?”
Rodzice z Azji
mają emocjonalną blokadę i nie potrafią wyrazić dumy.
Poznałeś kiedyś lepiej białych rodziców?
Są mili, jak nie wiem.
Raz jadłem kolację z mamą mojej ówczesnej dziewczyny
i w jeden wieczór uściskała mnie więcej razy
niż moja rodzina przez całe życie.
Większość białych rodzin z chęcią by mnie adoptowała.
Kurde, teraz mój tata chce, żebym wypił herbatę z nim i dr. Ramusamim.
Pójdziesz ze mną? Będę mógł się szybciej wyrwać.
Mam się spotkać z twoim ojcem i jakimś starym Hindusem?
Nie, jest przyjemny dzień.
Pójdę do parku poczytać w telefonie o sprzedaży zawodników NBA.
Stary, bądź kolegą.
Dobrze, ale ty...
pójdziesz ze mną na spotkanie
amerykańskich biznesmenów pochodzenia azjatyckiego,
które organizuje mój kuzyn James.
Niech będzie.
Brian, masz ochotę na indyjską przekąskę?
Mysore pak, murukku, mieszanka, omapodi?
A może papad?
Nie, dziękuję.
Mały papad?
Dobrze, mały.
- Dev, jak tam kariera? - Dobrze.
Chyba wystąpię w filmie, więc się cieszę.
Kręciłem reklamy,
ale ostatnio uznałem, że spróbuję prawdziwego aktorstwa.
To był mój pierwszy casting do filmu.
Skoro pierwszy poszedł dobrze, to świetnie.
Dziękuję. Proszę powiedzieć to tacie.
Dziwi się, czemu jeszcze nie gram w Iron Manie.
To świetna seria. Bohater jest silny i zabawny.
Jak zacząłeś grać?
Zawsze chciałeś to robić?
Niezupełnie. Pewnego dnia przechadzałem się po parku.
Podszedł do mnie facet i mówi,
że szukają do reklam aktorów z grup etnicznych.
Zgodziłem się.
Dobrze płacili, więc kręciłem kolejne reklamy.
I tak wkręciłem się w aktorstwo.
Bardzo dobrze. Wiedzie ci się.
W twoim wieku twój ojciec dopiero co skończył pracować w fabryce zamków.
W fabryce zamków?
Pracowałem tam przez dwa lata,
żeby zarobić na studia medyczne.
Nigdy mi o tym nie mówiłeś.
Twój ojciec ciężko pracował.
Kojarzysz uchwyty przy zamkach błyskawicznych?
Robił w nich otwory.
Był najlepszy.
Gdyby nie przyjechał do Ameryki,
teraz pracowałbyś w tej samej fabryce
i robiłbyś otwory.
Tymczasem Dev mieszka w Ameryce,
a jego największy problem to brak Wi-Fi w mieszkaniu.
To poważna sprawa.
Pamiętasz filmik z gościem,
który przewrócił się na tort?
Ściągał się całe wieki.
Widziałem ten film. Bardzo śmieszny.
Brian, przyślesz mi link?
Jasne.
- Czemu nie poprosisz mnie? - Lubię Briana.
Mason mówi, że w Happy Endings jest dziki tłum.
- To jego słowa. Idziemy tam? - Tak.
Niezła historia z tą pracą mojego taty
w fabryce zamków. Nic o tym nie wiedziałem.
Znasz historie z młodości twojego ojca?
Wiem to, co najważniejsze.
Był biedny. Mieszkał w innym kraju.
Było ciężko. Przyjechał tutaj.
Znam kwintesencję.
Historie imigrantów zasadzają się na tym, że było ciężko.
Powinieneś być bardziej ciekaw swojego taty.
Tak, ale on nie mówi za wiele.
Raz znalazłem jego zdjęcie z wojska.
Powiedział tylko: „Ciężkie czasy” i wyszedł z pokoju.
Nieźle.
My, dzieci pierwszej generacji, mamy cudowne życie
dzięki temu, że nasi rodzice tak się poświęcali.
A my nie robimy nic, by im podziękować.
Nie powinniśmy czegoś zrobić?
Na przykład dać im prezent?
Mojemu ojcu?
On nie ma żadnych zainteresowań.
Lubi pić wodę, żeby nawodnić organizm.
Mógłbym mu sprezentować ze cztery litry.
Istnieje coś takiego jak klub miłośników wody?
Może zaprosimy ich na kolację,
dowiemy się więcej o ich życiu i im podziękujemy?
Dobry pomysł. Mojemu tacie się to spodoba.
Cały wieczór będzie mógł pić wodę do woli.
Reżyser jutro nie przyleci.
Ale bardzo mu się podobałeś
i pyta, czy możesz przeczytać rolę przez Skype'a.
W moim mieszkaniu jest słabe Wi-Fi.
Możemy się umówić za parę godzin?
Pójdę do kolegi.
Mają napięty harmonogram. Możesz znaleźć coś szybciej?
Wezmę komputer i coś wymyślę.
Zadzwonię za kwadrans.
Dobrze mnie słyszycie?
Tak, Dev.
Przeczytasz scenę 22. Kwestie dr. Vincenta.
„Jeśli moje obliczenia są poprawne,
w ciągu najbliższych 12 godzin wirusem zarazi się miliard osób”.
„Boże”.
„Chwileczkę. Brakuje jednej próbki.
Boże, fiolka! Jest uszkodzona!”
„Dr. Vincent, patogen znalazł się w powietrzu”.
Zaraza się rozpoczęła!
Przerwę w tym miejscu,
bo to początek choroby,
więc musisz to trochę podkręcić. Siedzisz?
Wstań i zagraj, jakby atakowała twoje ciało.
Zaraza się zaczyna!
Wirus zjada moją tkankę.
Oczy mi płoną.
„Co się dzieje w laboratorium?”
Pomieszczenie jest skażone.
Wirus zabije nas wszystkich.
Wynośmy się stąd.
Natychmiast.
Już za późno. Zamknąć te cholerne drzwi.
Zostańmy. Poświęcimy się, by zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa.
Nie może się pan tak zachowywać.
Proszę stąd wyjść.
Biorę udział w castingu.
Mogę chociaż skończyć? Zostało niewiele.
Bardzo niewiele. Mogę?
Przepraszam. Kontynuuję.
Kurwa mać. Nie!
Skończyłem.
Dziękuję.
Dzięki, Dev. Wspaniale. Skontaktujemy się.
Czemu on jest w kawiarni? Jest bezdomny?
Wciąż mamy połączenie.
Kurde, przepraszam. Wszystko gra.
Dziękuję, że przyszliście.
Chcieliśmy z Brianem zaprosić was na kolację, żeby wam podziękować.
Ciężko pracowaliście, przyjechaliście tu,
daliście nam lepsze życie,
a my nigdy nie okazaliśmy wdzięczności.
Za naszych rodziców.
Przepraszam.
Możemy zamówić kurczaka z brokułami?
Chce zamówić kurczaka z brokułami.
Proszę o najlepsze dania. Te zarezerwowane dla Chińczyków.
Oczywiście.
Jak oni mogą myśleć, że jemy coś takiego na Tajwanie?
To niewyobrażalne.
Co to jest wyjątkowo ostry kurczak po syczuańsku?
Ramesh, to nie dla ciebie. Przecież nie lubisz ostrych przypraw.
Piszą, że jest wyjątkowy. Musi być dobry.
Dev, przyniosłeś zdjęcia z naszej podróży do Nowej Zelandii?
Zapomniałem. Wybacz.
Robi dużo zdjęć,
a my nigdy ich nie oglądamy.
Ja zrobiłem sporo zdjęć iPadem.
Nieprawda, nakręciłeś jeden długi film.
Całą wycieczkę. Tam jest wszystko.
Czemu jesz tylko ryż?
Jem, co lubię. Czy ja ci mówię, co masz jeść?
Nie lubię chińskiej kuchni.
Czemu nie mówiłaś? Nie szlibyśmy tu,
tylko gdzie indziej.
Podoba mi się tu. Byłem tu raz z mamą, ale nic nie jadła.
Bo nie lubi chińskiego jedzenia.
Ja lubię. Jest świetne.
Jest jeszcze jeden powód tego zaproszenia.
Chcemy usłyszeć więcej o was i o tym, jak się tu znaleźliście.
Tato, opowiesz nam coś?
Nie przychodzi mi do głowy nic ciekawego.
Nie wierzę.
Jak wyglądało twoje dzieciństwo na Tajwanie?
Ciężko pracowałem.
Zdarzyło się coś interesującego?
Nie.
A wy?
Co robiliście w Nowym Jorku w naszym wieku?
Pracowałam i zajmowałam się tobą i twoim ojcem.
- Jakie miałaś rozrywki? - Poda!
Nie było żadnych.
Rozrywka to nowy wynalazek.
To luksus dostępny tylko twojemu pokoleniu.
A kiedy byłeś dzieckiem? W co się bawiłeś?
Tato! Zobacz jaka gitara. Kupmy ją.
Co za bezsens.
Chcesz w skórę? Nie mamy na to czasu.
Popatrz. Kupiłem ci gitarę.
Nowy Jork
Tato, gram w grę.
Ty miałeś wiele zabawek.
Grałeś w piłkę, miałeś lekcje gitary, Nintendo.
Ja po szkole bawiłem się na ulicy, zjadałem trochę ryżu i kładłem się spać.
Mamo, jaki był twój pierwszy dzień w Ameryce? Pewnie pełen emocji.
Przywieziono mnie z lotniska
i twój tata poszedł do pracy.
Nikogo nie znałam. Twojego ojca też bardzo słabo.
Nasze małżeństwo było aranżowane i znałam go tylko tydzień.
W pierwszy dzień
poszłaś zwiedzać miasto?
Nie, siedziałam na sofie i płakałam.
To smutne.
Chumma iru, sam spytałeś.
Pamiętasz coś jeszcze?
Bałam się odebrać telefon,
bo nikt mnie nie rozumiał z powodu akcentu.
Ja też bałem się odebrać telefon.
Ciągle krzyczeli: „Co?”
Dopiero co tu przyjechałem. Co oni tacy źli?
To bez sensu. Twój angielski jest w porządku.
Pamiętasz jeszcze jakieś historie
z okresu, gdy tu przyjechałeś, albo z dzieciństwa?
Zjadłeś swojego ulubionego kurczaka?
Tak.
Masz ich więcej?
Czekam od 45 minut.
Gdzie mój kurczak z brokułami?
Kiedyś, gdy Brian był młodszy, byliśmy w restauracji.
Przynieśli talerz z deserami, żeby nam je pokazać.
Brian złapał kawałek czekoladowego ciasta i rozsmarował je sobie na twarzy.
Dla jasności miałem siedem lat...
Raz zabrałem Deva do Pizza Hut.
Jakaś dziewczynka pchnęła go do basenu z kulkami.
A on: „Tato, Wendy mnie popchnęła”.
Nie przeszła do następnej klasy. Była bardzo wyrośnięta.
Miłe spotkanie.
Dobrze się bawię.
Świetny wieczór. Nigdy nie słyszałem tych historii.
Ale czad.
Mój tata kąpał się w rzece, a teraz jeździ autem, które do niego mówi.
Pewnie wszystkie opowieści imigrantów są tak samo odjechane.
Mieliśmy dobry pomysł.
Jak mogłem
nie wiedzieć, że mój tata miał bawoła o imieniu Ting Ting?
A moja mama przyjaciółkę Kunjilikakę.
Piękne imię.
Prowadzisz konwersację grupową z naszymi rodzicami?
Z moim tatą też?
Tak. Pewnie po kolacji wymienili się numerami.
Czemu mnie tam nie ma?
Jest jakiś inny Brian. Brian Donkers.
Ktoś coś schrzanił.
Umawiają się dziś na kolację.
Mój tata: „Wrzućmy na ruszt w Mr. Chow's”.
Twój: „Fajny pomysł. Chętnie przyjdę”.
Co tu się dzieje?
Nie idziemy.
Żadnych stałych spotkań z Changiem.
To miało być jednorazowe.
Nie chcę poważnej relacji z moim ojcem.
Napisz, że nie damy rady.
„Wybaczcie, ale mamy z Brianem inne plany”.
Peter Chang: „Bez obaw. Nie będzie tam tyranki Wendy. Ha ha”.
Cholera. Peter Chang nie przebiera w słowach.
Brian Donkers: „Będę”.
TATA - SZKODA, ŻE NIE MOŻESZ BYĆ NA KOLACJI. ZADZWOŃ
Przepraszam za ten dziwny casting na Skypie.
Mógłbym spróbować jeszcze raz?
Po to zaprosiłam cię dziś na sesję w studiu.
- Świetnie. - Ale chodzi o to,
że rolę dr. Vincenta powierzyliśmy już innemu aktorowi.
Dziesięć minut temu dzwonił jego agent, żeby to potwierdzić.
Dlatego
zamiast kazać ci stawać do castingu i marnować czas,
uznałam, że powiem ci prawdę,
ale zaczynam żałować tej decyzji.
Nie szkodzi. I tak nie miałem nic do roboty.
Pójdę już.
Wezmę sobie wodę.
Ona jest dla osób, które tu czekają.
Nie na wynos.
To jakiś pieprzony żart?
To woda nie na wynos.
Nie jesteśmy w Nowym Orleanie.
TATA - PEWNIE JESTEŚ ZAJĘTY. ZADZWOŃ, GDY BĘDZIESZ MÓGŁ
Cześć, tato. Co słychać?
Zawiozłem dr. Ramusamiego na stację.
- Co u ciebie? - Nic nowego.
Wszystko w porządku?
Widziałem się z producentami filmu. Nie dostałem tej roli.
Nic nie szkodzi.
Oglądaliśmy z mamą twoją reklamę jogurtu.
Świetna robota.
Pokazałeś im film na YouTube?
Nie pokazuje się filmików z YouTube na castingach,
ale dzięki.
Nie martw się, dostaniesz inną.
To na razie.
Pa.
Macie zamknięte oczy?
Możecie otworzyć.
Niespodzianka.
- Mam dla ciebie prezent. - Jak miło.
Thatha nie kupił ci gitary, więc ja to zrobiłem.
Zapisałem cię też na miesięczny kurs.
Dziękuję, Dev.
Uściskam cię za to.
Ja nic nie dostanę?
Dla ciebie też coś mam.
- Zdjęcie. - Piękne.
Dziękuję. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dokąd idziemy na kolację?
Do Mr. Chow's.
Ramesh, daj spokój.
Wiesz, że nie lubię chińskiego jedzenia.
Chcecie zjeść w domu?
Zrobię kormę.
Na pewno nie chcecie gdzieś pójść?
Nie musisz zapraszać nas na kolację.
Po prostu zadzwoń raz w tygodniu.
Byłoby miło.
Daj iPad.
NOWE WYDARZENIA TELEFON OD DEVA
Przepraszam, panie Chow
Nie przyjdziemy dziś do pańskiej restauracji
Przestań.
EUROPEJSCY UCHODŹCY
SZTUCZNA INTELIGENCJA
Miałeś rację, tato.
Mamy przechlapane.
Mówiłem ci.
Nauczyciel gry na gitarze mówił, że odwołałeś lekcje.
Byłem raz. Nie podobało mi się.
Palce mnie bolały od naciskania strun.
A twoja smutna historia o tym,
że thatha nie kupił ci gitary?
Nie wiem. Zostaw mnie.
Chcę pograć na komputerze.