NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ 5
Dobrze, skarbie.
Mamusia też cię kocha.
Słuchaj się babci. Pa.
Pa.
Co powiedziałaś Erice?
Że jadę szukać weny.
Co powiedziałaś Reginie?
Że chcę mieć weekend dla siebie.
Spoko.
- Często jeździsz za miasto? - Nie.
Erica tego nie lubi.
Boi się, że dostanie boreliozy od kleszcza.
Dokąd jedziemy? W fajne miejsce?
Zadajesz zbyt wiele pytań.
Daj mi robić swoje. To niespodzianka.
Lubię niespodzianki.
Wiem i dlatego robię ci jedną.
Dobra.
Nie otwieraj jeszcze.
Jesteśmy na miejscu?
Mogę otworzyć oczy?
Teraz już tak.
Dobra.
Jak to?
Chwilunia.
Nie rozumiem nic.
Wpadamy tu do kogoś w gości?
Nie. Tu się zatrzymamy.
Znalazłam nasz domek na Airbnb.
Ale ostrzegam,
że wystrój nie jest już taki czarny.
- Mówisz? - Nadal jest spoko.
Jeju.
Dyskretnie i dziwnie zarazem.
Racja.
Zrobili z przodu ogródek.
Nie zmienił się.
Przeszłość wita.
Cholera.
Zobacz te dziwaczne materiały.
O nie.
- Odjebali kolonizację. - O nie.
Zobacz tylko ten materiał.
- Do licha. - Co to ma być?
Po co im zdechłe kocisko na stoliku?
- Boże, moja kuchnia. - Nie będę tu pić kawki.
- Co oni nawyrabiali? - Cholera.
Czemu dali taki mały stół?
Kasztanowe podkładki?
Obłęd.
Zobacz ten badziew.
Powiesili zdjęcie psa w masce.
Tam też ci się nie spodoba.
Arcybanał.
To jeszcze nic. Zobaczysz sama za tymi drzwiami.
- Co? - Szczyt białości.
Proszę.
Nie.
Jak w Prawie i porządku.
Kto tu sypia?
Oby małe dzieci.
Ożyją i zadźgają nas we śnie.
Ten już leci z nożem.
I tak jestem spłukana.
Nie wytrzymam. Zawijam się.
- Nie zostawiaj mnie tu. - Wychodzę.
Babcia zmarła.
- Co? - Tak.
- Mówisz? - Odeszła.
Kochałam ją jak swoją babcię.
Też cię kochała.
Pytała o ciebie.
Odeszła miesiąc temu.
Cholera. Przykro mi.
To nic.
Dziwnie wyszło, bo poinformowali mnie,
że długo nie pożyje.
Zadzwoniłam do niej na Facetime.
Zapytałam ją, jak się ma.
Czasem wydaje się, że ludzie są, a ich nie ma.
Jakby żyli w innym wymiarze.
Babcia zmarła tydzień później.
Dziwnie wyszło.
Poczułam…
- Dezorientację? - Pustkę.
Jest mi trudno, bo jestem daleko od niej,
więc inaczej przeżywam jej śmierć.
Sama nie wiem.
Ale spoko.
Wiesz, co jest chore?
I nawet urocze.
Pamiętasz śmiech babci?
- Taki donośny. - Tak.
Lola się śmieje
tak samo jak babcia.
- Fajnie. - Ma to po niej.
Właśnie. Choć babcia odeszła,
to nie opuściła mnie ani mojej córki.
Wciąż jest z nami.
Amen.
No właśnie.
Robiła dobre curry z koziny.
Wciąż pamiętam ten smak.
- Kruche mięsko. - Niech mnie.
- Palce lizać. - Nauczyłaś się je robić?
- Nie. - Kuźwa, ale lipa.
Spieprzyłam sprawę.
Narobiłaś mi smaka.
Babciu!
- Słyszała cię. - Jasne.
Jak tam w nowej pracy?
Jest przejebanie.
Sama nie wiem.
Nienawidzę tej roboty i pracowania pod kimś.
Nienawidzę…
bycia owieczką.
Tak wygląda praca w korpo.
Szef pyta,
czy zaczniesz wcześniej w poniedziałek.
„Tak”.
Popracujesz weekend?
„Nie”.
Bez ściemy.
A karmią nas
wypłatami.
Podają, a my lecimy,
bo musimy mieć za co jeść.
Dziwnie jest wrócić do takiej pracy.
Gdy odnosisz sukces, otwiera się niebo.
Gdy pasmo sukcesów się kończy,
to życie cię zaskakuje.
Jakby ktoś ci nagle kazał
na trochę zawitać do piekła.
Piekło można znieść, jeśli wcześniej nie było się w niebie.
Racja.
Ta robota jest moim piekłem.
Ale jestem ubezpieczona
i mam na rachunki.
Co z pisaniem?
Wrócisz do tego?
Nie wiem.
Gdy ludzie mnie objechali
za drugą książkę…
Wtedy zwątpiłam.
Myślałam, że jestem do bani.
Nie można przyjmować dobrych opinii
i zlewać tych niedobrych.
Odechciało mi się dalej pisać.
I tyle.
Na razie będę owieczką.
Brakuje mi dziwnych rzeczy.
Czyli czego?
Na przykład…
zbierania papierków po cukierkach i ręczników.
Mnóstwo tego wala się u mnie na chacie.
Wpadnij do nas posprzątać.
Będziemy ci wdzięczne.
Jak twoja żona?
Twoja Erica.
Czemu zawsze tak dziwnie wypowiadasz jej imię?
- Nie wiem. - Bez sensu.
To mój obowiązek.
- U niej dobrze. - Tak?
Tak.
Co u Reginy?
W porządku.
Jest dobrze.
Wiesz co?
Dlaczego nasze połówki są takie nudne?
Człowiek niby jest w związku,
potem poznaje kogoś.
Związek się rozpada.
Poznaje się kogoś nowego
z innymi problemami niż partnerka.
Oczekujesz, że wszystko się ułoży.
Aż w końcu coś nie gra.
I zaczynasz myśleć,
że to może z tobą coś nie gra.
Na pewno nie z tobą.
Nie jesteś źródłem problemu.
Każdy związek to bajzel.
Trzeba szukać, aż znajdzie się kogoś,
kto zaakceptuje twój bajzel.
Co z twoim bajzlem?
Erica jest OK.
Ona jest…
Nudna.
Nie jest nudna.
Ale nie jest tobą.
Złe z nas kobiety?
Jezu, daj spokój.
Przestań.
Gadałyśmy już o tym.
Pamiętasz?
Miałyśmy o tym nie rozmawiać,
żeby nie gmatwać sprawy.
Żadnego gmatwania.
Nie gmatwam.
Powtórz.
Żadnego gmatwania.
Właśnie.
Mam coś dla ciebie z mojego sklepu.
O Boziuniu.
CZARNE ANTYKI
- Fajne logo. - Mówisz?
Ładnie wygląda.
Zobaczmy.
Co?
Szukałam tego.
Wiem. To pierwsze wydanie.
Wiadomo. Jezu.
- Dzięki, skarbie. - Nie ma za co.
Muszę przyznać,
że ci się udało.
Jestem z ciebie dumna.
Dziękuję.
Miło mi to słyszeć.
Tak na marginesie…
gdy byłyśmy razem, było mi ciężko.
Przyglądałam ci się, jak wyznaczałaś sobie cele
i je spełniałaś.
Zaś w moim życiu
nie było niczego takiego.
Trochę miałam ci to za złe.
Teraz coś osiągnęłam,
więc widzę, jak to na mnie wpłynęło.
Rozumiesz? Wiem, jak to zmienia człowieka.
Opowiem ci coś.
W Los Angeles jest para, która robi to, co ja,
ale wyszukują pamiątki po czarnych.
Chyba słyszałam o nich.
Są zjebani.
Kompletne z nich zjeby.
Gdy się widzimy,
udają, że o mnie nie słyszeli.
O kuźwa.
No proszę. Ktoś tu jest złakniony sławy.
Wiem!
Nie podejrzewałam się o taką rywalizację.
Każdemu może się zdarzyć.
Ale to dobrze.
Też mam coś dla ciebie.
- Mówisz? - Tak.
Nie jest taki górnolotny jak twój.
Zobaczmy. Dziękuję.
- Potrzymasz? - Jasne.
No dobra.
Proszę, proszę.
- Jak się bawimy, to na całego. - Bez ceregieli.
Możesz przymierzyć w łazience.
Chcesz?
Wszystko zależy od ciebie.
Spełnię twoje życzenie.
Urocze wdzianko.
Na tobie będzie wyglądać jeszcze lepiej.
- Zakładaj. - Dobra.
Zobaczmy.
Chwila.
Denise!
Pomóc ci?
Możesz przyjść?
Jasne.
- No co? - Nie mogę zdjąć.
Cholera.
Ciasne to.
Oszalałaś z tym rozmiarem.
Czekaj. Trzeba będzie to ciachnąć.
- Cholera. - Nie śmiej się ze mnie.
Myślisz, że poród mnie nie zmienił?
Obłęd.
- Nie znam się na rozmiarówkach. - Boże.
Wyglądam głupio.
Nie wracajmy nigdy do tego.
Wyglądasz świetnie.
Jebać to. Rozbierzmy się i do roboty.
Wyściskaj go ode mnie.
Dziękuję. Dobra, pa.
Wszystko dobrze?
Justin ząbkuje.
Nie jest najszczęśliwszym maluchem.
Sama wiesz, jak to jest.
Poradzę ci coś.
Próbowałyście granulek rumiankowych?
Nawet nie wiem, co to.
Dar od niebios.
Wystarczy wetrzeć dziecku w dziąsła.
I po problemie.
- Spróbuj. - Powiem żonce.
Pewnie.
Ile ma lat?
Skończył dwa.
Właśnie miał urodziny. Moja mama kupiła mu auto.
Jakie auto?
- Brzmi jak wariactwo. - No tak.
- Mama ma takich sąsiadów. - Dobra.
Kupili dzieciakowi miniauto.
Dobra.
Mama uwielbia rywalizację.
No?
Więc kupiła Justinowi taki samochód.
Przyszłam do domu,
a mały podjechał do mnie w miniaturowym audi.
Przestań.
Z przyciemnianymi szybami.
Twoja mama jest boska.
Nacisnął guzik, żeby opuścić szybę.
Wytknął łeb i powiedział:
„Mamo, czemu ty nie masz audi?”.
- I to jakim tonem. - Przesadził.
Całkiem zdębiałam.
- Obłęd. - Jezu.
Lola uwielbia traktory.
Boże.
Nie wiem dlaczego. Raz wzięłam ją na truskawki
i jechałyśmy kawałek traktorem.
Żeby dać się ubrać
i wyjść z domu,
musi najpierw obejrzeć półgodzinny dokument o traktorach.
- Nudne to jak flaki z olejem. - No proszę.
Może kiedyś zechce mieć gospodarstwo.
Zakolegujemy się, jak podrośnie.
Jasne.
- Byłoby fajnie. - Nawet genialnie.
Jezu.
Nie wierzę, że w naszym starym domu
gadamy o swoich dzieciach.
Ja też nie.
Obłęd.
Pamiętam pierwszy rok życia Justina.
Było tak ciężko.
Codziennie toczyłyśmy batalię.
Ja przynajmniej miałam kogoś przy boku.
Rozumiem.
Nie wiem, jak dałaś sobie sama radę.
Dałam.
Czasem sama nie wiem jak.
Było mi ciężko.
Ale też cieszyłam się, że robię to sama.
Zdarzały mi się okropne dni i noce.
Ale czasami…
Sama nie wiem.
Nawet myślałam, że gdybyśmy miały dziecko razem,
to pośmiałybyśmy się
i byłoby lżej. Rozumiesz?
Czaję.
Sorry, że nie byłam przy tobie.
Nic się nie stało.
Dlaczego jednak zechciałaś mieć dzieci?
Kiedy przestałaś się bać?
Nigdy.
- Dobra. - Wciąż jestem przerażona.
Sama nie wiem.
W końcu nabrałam odwagi.
Gdyby nie tamto poronienie,
to bym się nie zdecydowała.
- Pytanie teoretyczne. - Dawaj.
Wyobraź sobie,
że jest impreza.
- Leci Maxwell. - Uwielbiam go.
Nie znasz mnie.
Ja nie znam ciebie.
Zapraszam cię na randkę.
Zgodziłabyś się?
Tak.
Teraz też bym się zgodziła.
Wtedy brylowałam.
Stałam u progu sukcesu.
A teraz jestem szaraczkiem.
Co w tym złego?
Wszystko.
Widziałam twój ślub.
Że co?
W relacjach na Insta.
- Serio? - Tak.
Wiesz, ilu mamy wspólnych znajomych?
- Z milion. - Straszne.
Cały dzień oglądałam twój ślub.
To straszne. Przepraszam.
Luz.
- Powiedz mi coś. - Co?
Dlaczego wszyscy się cieszyli, że żenisz się z inną?
Pocili się jak myszy na tym weselu.
Stale gadali tak…
W końcu jej się udało
Znalazła kogoś na poziomie
- Rozjebało mnie to. - O kuźwa.
Fajnie, że miałaś ten sam catering.
- O nie. - Zdziwiłam się.
Tak mi było głupio.
Ale mają pyszne jedzenie.
Przecież wiem.
Uwielbiam ich kurczaka w sosie miodowym.
Pychota.
Też ich chciałyśmy na ślub, ale nie mieli terminów.
Po tym dniu powiedziałam sobie,
że znikam z social mediów.
„Jebać to. Wracam do telefonu z klapką”.
To kompletny obłęd, ale w pozytywnym sensie.
Fajnie, że to zrobiłaś.
Ta suka, Erica, skradła mi marzenie.
Sama nie wiem. Marzenie zmieniło się w koszmar.
Mówisz?
Taki telefon jest lipny.
Nie mam dostępu do pogody ani map.
Nic nie mogę zrobić.
I żona namawia mnie na smartfona.
Jak dajesz sobie radę, gdy jej nie ma?
Musiałam ogarnąć temat podwózek,
bo stary telefon nie ma apek.
Znalazłam taką firmę w necie.
Nazywa się…
GoGoGrandpa.
Usługi transportowe dla seniorów.
Zadzwoniłam do nich, a tam ktoś wydarł japę:
„Denise! Gdzie pani jest?
Dokąd chce pani jechać?”.
Podałam, gdzie jestem.
Myśleli, że przyjechali po staruszkę.
- Na jakieś zadupie. - Wiadomo.
A zadzwoniła po nich czarna babka,
w jordanach, od której jedzie trawką.
Kazali mi wezwać Ubera.
Dobre.
- Chory schemat. - Boże.
- Znasz tekst? - Znam.
Uginamy kolanka.
Pomóc ci wstać?
Cholera, a teraz…
Teraz nogi.
Chwila.
Nie wiem, jak to zrobić.
Z czego zacieszasz?
Fajnie, że już z niczym się nie chowasz.
Bo nie muszę.
Nie jesteśmy już małżeństwem. Jasne?
Mogę sobie szamać ciastko w łóżku.
- Mam też kwaśne żelki. - Wiadomo.
Chcesz gryza?
- Pewnie. - Spoko.
Dobre są.
- Boże. - No właśnie.
- Podgrzewałaś w mikrofali? - Jasne.
Wiem, jak jeść ciastka.
Dobre.
Wiesz, co jest dziwne?
Od kiedy się spotykamy, jestem taka rozluźniona.
Ja też.
Może to dlatego, że maski opadły.
Otworzyłyśmy się przed sobą.
I fajnie.
Ale tak jest teraz.
Sama wiesz.
Już w poniedziałek
wrócimy do naszego normalnego życia.
Za mało o nas walczyłam?
Co? Przytul się.
Nie gadaj tak.
Zrobiłaś, co uważałaś za słuszne.
Ja również.
Czasem się martwię,
ile tak pociągniemy?
Wiesz?
Póki nas nie nakryją?
Nie wiem.
Boję się, że to się skończy źle.
Nie gadajmy o tym.
Rozumiem cię, ale dajmy spokój.
W tej chwili
jesteśmy dwiema laskami, które zaszyły się w chatce.
Jasne?
A za ścianą siedzi 500 miśków.
I jest cudownie.
Dobra.
Jest cudownie.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre