Przysięgam, nic nie tknąłem!
Więc brama sama się magicznie otworzyła?
To pewnie jakaś awaria.
Dobrze rozumiem?
Doszło do awarii w momencie, gdy zjawiła się ciężarówka?
I ja mam w to uwierzyć?
Nie wiem, jak to możliwe.
A jeśli to była awaria?
Tylko nie my ją wywołaliśmy?
KRÓTKOFALÓWKA
Dobra, szczurki laboratoryjne, ruchy.
Zaraz cały wymiar spadnie nam na głowy.
W porządku?
Wiem, że to odjechany plan i milion rzeczy musi wypalić,
a kolejny milion pewnie nam nie wyjdzie,
ale jestem pewien, że damy radę.
Ostatnia walka i cały ten koszmar się skończy.
W końcu.
Witam państwa.
MAC, tu Wilcze Stado. Słyszycie…
- Co ty wyprawiasz? - Zawiadamiam Kay.
Suka ma kompleks Boga.
Tylko nas spowolni.
O nie.
Sami zapolujemy na tę mutantkę.
ROZDZIAŁ ÓSMY: TA STRONA
- Myślisz, że są cali? - Furgonetka jest szybsza od humvee.
Dajmy na to, że o jakieś osiem kilometrów.
Mają sześć minut i 20 sekund przewagi,
czyli są jakiś kilometr do przodu.
Więc na razie nic im nie grozi,
ale rozpierducha dopiero przed nami.
Wyrażaj się, błagam.
To nie lekcja fizyki. Ta sytuacja aż się prosi o bluzgi.
- Jakie to uczucie? - W sensie?
Pomaga pan ratować świat i tak dalej.
Całkiem spoko.
Całkiem zarąbiste.
Jazda!
Wchodzimy!
Ej, Robin.
Powiedz, że to wasza sprawka,
a nie jakichś zmutowanych Cujo.
To my, ale odłóż panikowanie na później.
Przyjęłam, jasne. Będę tłumić emocje.
Brak oznak nadciągającej złej planety.
To dobrze.
Bo to trochę zajmie.
Rozdzielmy się.
Użyjemy obu drabin.
Nie spieszcie się, równe tempo.
Po drodze znajdziecie platformy. Można na nich odsapnąć.
No dobra.
Do roboty.
Dobrze się czujesz?
Nie bój się.
To przyjaciele.
Chcą tylko popatrzeć.
Nie myśl o nich.
Dobrze, tato.
Niech się stanie światłość.
Dobra robota, Łysko.
A teraz idź na dach.
Ostrożnie z tym C4.
Nie wysadzajmy niczego, póki tu jesteśmy.
Ja tam planowałem odwalić fuszerkę.
Ale masz rację, lepiej być ostrożnym.
W porządku.
Pamiętaj,
dwa powolne uderzenia oznaczają…
- Że Otchłań się przemieszcza. - Właśnie.
Wtedy zajmiecie pozycje, ale jeszcze nie atakujcie.
Gdy potwierdzę, że planeta zbliżyła się do wieży,
zapukam szybko trzy razy.
A my atakujemy i zabijamy Henry’ego.
I modlimy się, żeby Dustin miał rację, i planeta się zatrzyma.
Co może pójść nie tak?
Jeśli coś pójdzie nie tak,
obiecaj, że mnie nie wyciągniesz.
Muszę być pewna, że nie żyje.
Dobrze,
ale ty też musisz mi coś obiecać.
Jeśli jakimś cudem ten plan wypali, zabieramy się stąd.
Problemy z doktor Kay rozwiążemy kiedy indziej.
Stoi?
Zakończmy to, mała.
- Chcesz się napić? - Tak.
To, co mówiłeś w radiostacji…
Przykro mi.
Nie przez to, co mówiłeś. Zdezorientowałeś mnie.
Nie zdezorientowałeś! Jezu Chryste.
W porządku.
Wcale nie.
Powinienem był cię wspierać, a nie wspierałem.
Byłem tak skupiony na sobie, że niczego nie zauważyłem.
Czuję się jak idiota…
Przepraszam.
Nie przepraszaj. I naprawdę nie jesteś idiotą.
Po prostu…
Bardzo długo sam tego nie rozumiałem.
To musiało się odbyć właśnie w ten sposób. Musiałem odnaleźć swoją drogę.
Najważniejsze, że wciąż jesteś przy mnie
i nadal chcesz być moim przyjacielem.
Przyjacielem? Podziękuję.
Najlepszym przyjacielem.
Ruszajmy dalej.
Bo przegapimy planetę.
Dlaczego to tak długo trwa?
Nie wiem. Może chodzi o to, że ta wieża ma 150 metrów.
W razie potrzeby dadzą znać.
Jasne. Chyba że już nie żyją.
Z nerwów robię się głodna, więc…
Przynieść ci coś?
Nie.
Dobra.
A mogłabyś…
Vickie?
Vickie!
Ja pierdzielę.
Słowo daję, nic tak nie pomaga na nerwy jak micha…
Niezła faza, co?
Cześć.
Dzięki.
No dobra.
Wyczepisty widoczek.
Aż żałuję, że musimy to wysadzić.
Matko Boska.
Jim, słyszysz mnie tam?
Słyszę.
Mam dobre i złe wieści.
Dobre są takie, że teoria się sprawdza. Spada na nas wielka planeta.
Złe są takie, że teoria się sprawdza.
Spada na nas wielka planeta.
- Ile mamy czasu? - Niewiele.
Oby Supergirl była blisko.
Pospiesz się, Nastka.
Czyli to jest Vecna w Otchłani?
Nie musisz szeptać, ale tak.
Dlaczego nie zabijemy go tu i teraz?
Wygląda na bezbronnego.
- Odpada. - Musimy wejść do jego umysłu.
- A to nie tutaj? - Nie.
- To mój umysł. - Co?
Czekajcie.
Nic ci nie jest?
Cudownie.
Brakowało mi tego.
Hop.
Otchłań się przemieszcza.
- Daleko stąd do domu Henry’ego? - Dość.
- Czyli jak daleko? - Nie wiem.
- Nie znasz jego umysłu na wylot? - Znam, ale tu jest w cholerę wspomnień.
Jesteśmy jak Dorotka w Oz, tylko bez żółtej drogi.
Wszystko tu się łączy na około albo skrótem.
- Chcemy skrótu. - Co ty nie powiesz?
Przestańcie gderać, muszę pomyśleć.
- Joyce! To ta twoja głupia sztuka? - Lepiej przyjdź, Harrington.
W piątek? Możesz pomarzyć.
Chodźcie, mam pomysł.
- Czy to Joyce? - Tak.
Za tymi drzwiami Hopper jara zioło.
A tam pan Wheeler obmacuje panią Wheeler.
Nie ma czasu na zwiedzanie, spóźnimy się na sztukę.
Trzy, dwa, jeden, ruszać!
Przeszukamy zaplecze.
Zachodni pokój czysty.
Południowa strona!
Jesteśmy na miejscu. Nie znaleźliśmy…
- O nie, słuchajcie. To się nie wpasuje. - O czym ty mówisz?
Patrzcie, iglica nie wejdzie w szczelinę.
Cholera.
- Jeśli trafi w iglicę… - Wieża runie.
Po prostu wspaniale.
Komendancie, Nastka musi zatrzymać planetę.
- Byle szybko, proszę. - Jak szybko?
Za pół minuty?
Co robimy?
- Czekamy. - Na co?
Trzy. Musimy atakować.
Odezwij się, co tam się dzieje?
Nie mogę z nią rozmawiać. Dałem jej sygnał.
Tutaj nic się nie zmieniło,
a zaraz zmiażdży nas planeta, więc spróbuj jeszcze raz!
- Musimy iść. - To jedyna droga, zaufaj mi.
W mordę!
Uwaga!
Teraz!
Steve!
Trzymaj się! Mam cię!
Żyjemy!
Już myślałem, że po tobie.
Otchłań się zatrzymała!
Nastka go dopadła! Powtarzam, dorwała drania!
Tak! O to chodzi!
Wróciłaś po mnie.
I już nigdy więcej cię nie zostawię.
Wszystkich stąd wydostaniemy.
To ona, ten potwór!
- Wstańcie! - To nie ja jestem potworem.
Udowodnię to.
Czysto!
Potrzymaj.
Ostrożnie!
- Gotowy? - A wy?
Tak.
Tylko spokojnie. Trzymam cię.
No dobra, raz kozie śmierć.
W mordę jeża.
Oficjalnie jesteśmy astronautami?
Międzywymiarowymi astronautami.
Przebij to, Armstrong.
To koniec.
Gdzie one są?
Z Max.
Są bezpieczne.
Gdzie one są?
Już mówiłam.
Z Max.
Daleko stąd.
Trudno w to uwierzyć, co?
Że przejrzały twoje kłamstwa.
Czemu nas nie widzi?
Nie tylko Pan Coto ma magiczne moce.
Dlatego porywasz dzieci.
Uważasz, że mają słabe umysły.
Ale są mądrzejsze, niż ci się wydaje.
A ty?
Też jesteś taka mądra?
Dałaś się schwytać.
A tutaj…
znajdę wszystkie odpowiedzi, których potrzebuję.
Ja pierdzielę.
To on jest Czarnym Cieniem.
Holly mówiła wam prawdę. To on próbuje zniszczyć nasz świat.
Ale bez was mu się nie uda.
Musimy stąd uciekać. Natychmiast.
Zrobiłaś się silniejsza.
Ale ja również.
Holly!
Wejdę z nią do jego umysłu.
Razem zabijemy naszego brata.
Szybko!
Teraz!
Witaj, bracie.
Nie wiem jak wy,
ale ja spodziewałem się więcej…
- Zabójczych pnączy? - Czy potworów?
Zbiorowy umysł działa też tutaj, więc jeśli Henry umarł,
jego wstrętne pomioty też.
- Jeśli? - Nie wiemy, co dzieje się w umyśle.
Nastka zatrzymała Otchłań,
ale nadal może walczyć z Vecną.
Hej, trenowała do tego.
I nie jest sama. Ma Kali i Max.
Henry na bank nie żyje. A jeśli nie, to wkrótce umrze.
Tak.
Potrafisz podnieść morale.
Cześć, stary.
Cześć.
Już się tam żegnałem z życiem.
Mam u ciebie dług.
Tak.
Mogę cię nie lubić,
ale śmierci ci nie życzę.
A coś czuję, że będziemy cię tu potrzebować.
Ja tam cię nie winię.
Za to, że mnie nie lubisz.
Czasami bywam paskudnym gnojkiem.
Tak.
W sumie ja też.
Steve, słuchaj.
Kiedy byłem w Kalifornii,
wspierałeś Nancy, kiedy ja nie mogłem.
Wydawało mi się, że to dlatego tak się między nami skiepściło.
Ale tak naprawdę
nie byłeś przyczyną naszych problemów.
Potrzebowałem dużo czasu, żeby to zrozumieć.
I…
dać jej odejść.
Gdybyśmy się tyle nie żarli,
oszczędziłbym ci trochę czasu, bo…
już od dawna wiedziałem, że Nance nie jest mi pisana.
Jest niezależna, powinna wyjechać.
- A ja chcę… - Sześciopaczek?
Powiedziała ci?
Czteropak brzmi lepiej?
Po prostu odpuść nawiązania do piwka.
Jasne.
Słuchaj, jak by na to nie patrzeć…
wolę mieć ją za przyjaciółkę niż wcale.
Jest naprawdę…
- Wyjątkowa. - Tak.
W jednym się zgadzamy.
Chyba tak.
- I tak cię nie lubię. - I za nic bym tego nie zmienił.
Gołąbeczki! Lepiej tu podejdźcie.
Jezu Chryste.
To tutaj.
Widziałem to miejsce w mojej wizji.
Dzieciaki są w środku.
Na co jeszcze czekamy?
Derek? Nie! Musisz biec dalej.
- Nie mogę. - Co ty wyprawiasz? Chodź!
Zostawcie mnie! Ratujcie się, kretyni!
Nie bądź głupi!
- Nie jestem! - Jesteś! Nie możesz tak…
- Wszyscy są cali? - Tak.
- Powiedzcie, że go dopadłyście. - Zniknął.
Uciekł do prawdziwego świata.
Może wrócić i na pewno to zrobi.
Jaskinia jest daleko?
Nie, chodźcie.
Derek, musisz się ruszyć.
Biegnijcie!
Dustin, Lucas! Co tam się dzieje? Odezwijcie się!
HERBICYD, 1966
Wiedziałeś, że do tego dojdzie.
Tak jak wiesz, co się z nią stanie.
Nie rozumiesz?
To zamknięty cykl. Okropne błędne koło.
Możemy to przerwać. Dzisiaj.
Jak?
Kiedy zabijemy naszego brata i dzieci będą bezpieczne,
nie wrócimy z innymi.
Zostaniemy na moście.
Gdy Druga Strona przepadnie…
znikniemy razem z nią.
To jedyny sposób, Jane.
Innego nie ma.
Ona to zrobi, Jim. Zakończy swoje życie.
Pokaż się!
Pokaż się, ty zakłamany draniu!
Mam wiele przymiotów, ale kłamcą nie jestem.
Wejrzałem w jej umysł,
a teraz wejrzałem w twój.
Skrywa ogromną wściekłość!
Przez ciebie umarła już jedna córka, a wkrótce stracisz następną.
Pokaż się!
Jesteś właśnie taki, jak się obawiasz.
Jesteś przekleństwem.
Nie!
Co to za sygnał?
- To nie sygnał. - Więc o co chodzi?
Boże.
Holly!
Biegnijcie do jaskini!
Jestem tu, trzymaj się.
Trzymaj się!
Wytrzymaj.
Co ty zrobiłeś?
No witam.
Doktor Kay.
Dzieciaki zostawiły notatki.
OPERACJA FASOLA PRZYGOTOWANIA DO MISJI
- Max! - Co się stało?
Wyparowała jak jakiś cholerny duch!
Czarny Cień je dopadł?
Słuchajcie mnie!
Trzymamy się planu i biegniemy do jaskini. Tam Czarny Cień nic nam nie zrobi.
Chodźcie za mną, bądźcie cicho i nie oddalajcie się.
- Ruszamy! - Chodźcie!
Pospieszmy się!
Dzieci zostały tam same, odeślij nas do nich.
Bez zbiornika nie dam rady. Jesteśmy odcięte.
Musimy dostać się do Otchłani. Tam go zabijemy.
Nie mamy czasu. Światy zderzą się, zanim tam dotrzemy.
Chyba że Holly i reszta zdążą do jaskini.
Jeśli Dustin ma rację, Henry niczego nie zrobi bez dzieci.
Dużo tego gdybania.
Co chcesz zrobić?
Nie możemy się poddać.
Dokładnie to zrobiłaś. Poddałaś się.
Znam prawdę.
Henry pokazał mi twój plan.
Okłamał cię.
Oszukał.
Wykorzystał cię, a ty dałeś się nabrać.
Powiedz mi to prosto w oczy.
No powiedz.
Że nie zamierzasz się dzisiaj zabić.
Nie mamy na to czasu, musimy iść.
Nie odpalę bomby.
- Nie zrobię tego. - Co?
Nie zdetonuję C4,
dopóki nie będę pewien, że jesteś bezpieczna z innymi w Hawkins.
Jeśli zabijemy Henry’ego, a Druga Strona przetrwa,
plan pójdzie na marne.
I właśnie dlatego zniszczę ją dopiero, gdy będę wiedział, że jesteś bezpieczna.
Dlaczego to robisz?
Bo Henry go opętał i stracił rozum.
- Czekaj. - Nie. Nasz cel jest ważniejszy od niego.
- Od kogokolwiek z nas. - Proszę bardzo, zastrzel mnie.
Dopóki żyję, Henry będzie żył we mnie.
Muszę przerwać ten cykl.
I przerwiesz, ale nie w ten sposób.
Nie dalszą przemocą i bólem.
Tyle już wycierpiałaś.
Od chwili swoich narodzin.
Odebrali ci matkę, odebrali dzieciństwo.
Byłaś atakowana, manipulowana i wykorzystywana
przez okropnych ludzi.
Życie potraktowało cię niesprawiedliwie i okrutnie.
Ale nie dałaś się złamać.
Musisz walczyć, mała.
Podejmij walkę ten ostatni raz.
Za szczęśliwe dni po tym koszmarze.
Walcz za…
świat poza Hawkins.
Walcz za dzień, kiedy sama urodzisz córkę
i dasz jej życie, jakiego nigdy nie miałaś.
Za dzień, kiedy się wkurzysz, bo zaprosi chłopca
i nie zostawi uchylonych drzwi.
Wiem.
Nie wierzysz, że to dla ciebie osiągalne.
Ale obiecuję ci,
że razem uda nam się to urzeczywistnić.
Sama znajdziesz na to sposób.
Bo musisz.
Bo na to zasługujesz.
Jim!
Jesteś tam, Jim?
Nie chcę wam dokładać stresu, ale mamy towarzystwo.
Szybciej, już prawie jesteśmy. Biegiem!
Przez tę szczelinę, szybko. Po kolei!
Wchodźcie.
Debbie, stój!
Widziałaś Dereka?
- Derek! - Holly, czekaj!
- Derek! - Holly!
Szybko, damy radę. Musimy biec!
Nie zatrzymuj się! Szybko!
Do środka, jest za nami!
Szybko!
Holly!
Uciekaj!
- Ssij pytonga! - Chodź!
Holly!
- Nic wam nie jest? - Nic.
To był Henry?
Tak, ale tu nas nie dopadnie. Na razie jesteśmy bezpieczni.
- Dobra. - Jesteśmy bezpieczni.
- Co się tak gapisz? - Nie gapię się!
Zbliżamy się do celu i nie wiemy, co nas tam czeka,
więc powinnaś się podzielić bronią.
Masz swoją.
Trzy mołotowy? No weź!
Jak nie chcesz mieć mnie na sumieniu, oddaj jedną giwerę.
Kurde.
Dzięki!
To race.
Co?
Race. Dała ci pistolet sygnałowy.
Co?
Pistolet sygnałowy?
Nancy, w kulki sobie lecisz? Co jest?
Taka jesteś zabawna?
Co ja mam zrobić z tym bublem?
Ej, Will!
- Will! - Will!
Co się dzieje? Coś nie tak?
To Henry.
On żyje.
Oprzyj się temu.
Jak mnie znaleźliście?
Oni cię przysłali?
Oprzyj się temu.
Will!
Co to było?
Holly?
Zostańcie tu.
Co się dzieje? Co widzisz?
To Henry. Dotarł do jaskini.
Idzie po nas! Uciekajcie tędy!
Szybko!
Pospieszcie się! Biegiem!
Znalazł ich. Znalazł Holly i dzieciaki.
A co z Nastką?
Widzisz ją? Albo Kali i Max?
Są całkiem same.
Szybko! Biegnijcie dalej!
Dasz radę powstrzymać go swoimi mocami?
Spróbuję. Wy idźcie dalej.
Idźcie!
Tędy!
Naprzód!
Chodźcie!
O Boże.
Szybko!
Chodźcie! Wejdźcie do tej dziury!
Joshua, schodź, tylko uważaj. Nie zatrzymuj się! Thomas, teraz ty!
Jim, zgłoś się!
Jasna cholera!
Kali.
No proszę, kogo my tu mamy.
Przyjaciele cię porzucili?
A to brzydko z ich strony.
Zabierzcie ją stąd.
Jestem tu. Mam cię.
A ja mam ciebie.
Słuchajcie uważnie. Nic tutaj nie jest prawdziwe.
Nie skrzywdzi was. Patrzcie tylko na mnie.
Dobrze.
Chodźmy.
Nie rozdzielać się.
Oczy na mnie, jasne?
Żadnych przystanków.
Jasna dupa!
Oczy na mnie, Derek!
Przejdziecie tędy. Potem czekajcie na mnie.
Debbie, ty pierwsza.
Thomas, teraz ty.
- Pospieszcie się! - Ruchy!
- Szybko, damy radę. - Glenn, pospiesz się.
No idź!
Mów, gdzie ta druga mutantka albo ta zaraz zginie.
Nie wiem, o czym mówisz. Jesteśmy sami.
Dla ciebie to zabawa? Gdzie ona jest?!
Co ty wyprawiasz, Murray? To słaby plan.
Odwala ci.
No dobra. Ryzyk-kurde-fizyk.
Ostatnia szansa.
Gdzie ona jest?
Idź do diabła.
Jak chcesz.
Kali!
Nie!
Kali!
- Przynieś bandaże. - Uciskaj ranę.
Kali, spójrz na mnie.
Trzymaj się. Jestem tutaj, będzie dobrze.
Ja umieram.
Nie mów tak. Wyjdziesz z tego, jasne?
Nie płacz, Jane.
Moja historia…
zawsze miała się tutaj zakończyć.
Nie.
Holly.
Holly?
Skąd o mnie wiesz?
Proszę.
Proszę, niech pan nie strzela.
Kim jesteś?
Henry Creel. Mieszkam niedaleko.
Kto cię przysłał?
Nikt. Byłem w jaskiniach, usłyszałem krzyk.
Oni cię przysłali!
Myli się pan. Wezwę lekarza.
Co się dzieje?
Henry jest we wspomnieniu.
I jest koszmarnie przerażony.
Dzięki Bogu!
Przez chwilę myślałem, że już po was.
No co?
Wielki pan się nie tuli, tak?
Ktoś podziękuje za zestrzelenie helikoptera?
„Odważny wyczyn, Murray”…
Co się stało?
Chwila.
Gdzie jest Kali?
O Boże.
Nastka, tak mi…
Tak mi przykro.
Mogę przeskoczyć.
Przeskoczę po głazach do Otchłani.
Dotrę na miejsce skrótem.
Henry wciąż tam jest.
- Jeśli spadniesz… - Nie spadnę.
Jeśli ci się uda…
Zabiję go.
Ach tak?
A potem co?
Gdy byłam mała i znalazłeś mnie w lesie…
bałam się.
Byłam przerażona.
Nic nie wiedziałam o świecie.
Nic nie wiedziałam o… ludziach.
Przygarnąłeś mnie.
Wychowałeś mnie.
Ochraniałeś.
Zostałeś moim tatą.
Ale ja nie jestem już dzieckiem.
Nie jestem też Sarą.
Ona nie musiała dokonać wyboru.
Ale ja muszę.
I musisz zaufać,
że podejmę właściwą decyzję.
Musisz we mnie uwierzyć.
Znajdź mnie.
Musisz się temu oprzeć.
To cię pochłonie.
To pochłonie wszystko.
To nie byłeś ty.
To nigdy nie byłeś ty.
Zostaw mnie.
Dlatego łupieżca umysłów nie chciał, żebyś tam wchodził.
Bo byś sobie przypomniał.
Kazałem ci odejść!
Byłeś tylko dzieckiem, tak samo jak ja.
A on cię wykorzystał.
Żebyś go do nas sprowadził.
Jesteś taki jak ja, Henry.
Jesteś naczyniem.
Ale możesz się temu oprzeć. Pomóż nam z nim walczyć.
Nie daj mu wygrać, proszę.
Nie.
Pokazał mi prawdę.
Pokazał mi, że ten świat jest zepsuty.
Że ludzie są zepsuci.
Nie słuchaj go, jesteś pod jego kontrolą!
Nigdy mnie nie kontrolował.
A ja nie kontrolowałem jego.
Nie rozumiesz, Williamie?
Mógłbym mu się oprzeć.
Ale wolałem
do niego dołączyć.
O Boże.
On mnie potrzebuje.
A ja potrzebuję jego.
Razem…
jesteśmy…
jednością.
W nogi!
Chodu!
Dustin!
- Szybko! - Uciekamy!
Biegnijcie!
Kuźwa!
Chodźcie, szybko!
Biegiem!
- Zraniła go. - Jak?
Walczy z Vecną.
Zbiorowy umysł.
A zatem…
naprawdę pragniesz umrzeć.
- Trzeba jej pomóc! - Jak?
Zbiorowy umysł działa w obie strony. Raniąc łupieżcę, ranimy Vecnę.
Mamy zranić tę Godzillę?
Do ataku na takiego giganta trzeba się rozdzielić.
Otoczymy go i oskubiemy z punktów życia.
Punktów życia? Co ty gadasz?
Tam!
Jedno z nas ściągnie go do kanionu, reszta ustawi się na klifach.
Osaczymy go od góry.
Pozostaje jedno pytanie.
Kto robi za przynętę?
Ja.
Lećcie!
No już!
Chodź.
Nie!
Nie pomożemy jej. Chodź, proszę!
Uważaj!
- To za Eddiego, sukinsynu! - Za Eddiego!
Już się nie boję.
Żadne z nas…
się ciebie…
nie boi!
Tak!
W nogi!
Biegnij! Kurna!
Nastka!
Wszyscy są cali?
Holly.
Holly? Słyszysz mnie?
Holly?
Holly, ocknij się.
Nancy?
Tak, to ja. Jestem tutaj.
To ja, jestem tu.
Holly?
Wypluj wszystko, już dobrze. Nic ci nie będzie.
Gdzie ja jestem?
Jesteś bezpieczny, kolego. Zaprowadzimy cię do domu.
Serio. Rety!
Jestem z tobą, młody. Już dobrze.
Proszę, wróć do mnie!
Nie!
Wkurwiłeś niewłaściwą rodzinę.
Mamo, zabijasz go!
Pomocy!
Możesz wracać do domu.
Tym razem nie uciekłem.
Eddie!
Kocham cię, stary.
Żegnaj, Mike.
Nastka, gdzie jesteś?
To nie przez niego taki się stałem.
Tylko przez ciebie.
Will, obudź się!
Odejdź!
Chcę, żeby to się skończyło.
- Komendancie, zgłoś się. - Jestem, co się dzieje?
Drań bez nosa załatwiony.
Wróciliśmy do Drugiej Strony i odbiliśmy dzieciaki.
Jak reszta? Nikomu nic nie jest?
Drużyna mocno oberwała, ale jesteśmy cali.
A Nastka?
Drużyna jest cała.
Może zapuścisz muzę, dziaduniu?
Rozwalmy w końcu Drugą Stronę.
Do diabła z tym piekłem.
Przyjąłem.
No dobrze. Rozpoczynamy odliczanie.
Przestań, bo mnie pobrudzisz!
Też jestem usyfiony.
Ale śmierdzi.
Co ty robisz? Naleci tu więcej tego śmiecia.
Inaczej zaraz zemdleję.
Bo walisz jak…
Nie wiem, co tak wali, ale to jakiś koszmar.
- Dupki. - Dupki.
Dobrze jest.
Domku, nadjeżdżamy.
Jimbo, muszę zapytać. Jak się czujesz?
Mam ochotę kimnąć i zapalić.
- Nie rzuciłeś? - Rzuciłem.
Dlatego będzie tak dobrze smakować.
Uważaj!
Wszyscy są cali?
Ręce do góry!
Powiedziałem coś!
- Wyłazić. - Puszczaj!
Schodźcie z rękami w górze!
- Łapy do góry! - Rety!
Dobra.
No dobrze.
- Nie, puszczajcie! - To moja siostra!
Puśćcie mnie!
- Tutaj! - Dobra, dobra!
Idziemy, ruchy!
- Dustin! - Co się dzieje?
Stańcie prosto z rękami w górze!
Widzicie gdzieś Nastkę?
Sierżancie, gdzie dziewczyna?
Jeszcze przed chwilą tu była.
Musiała uciec.
O Boże.
- Mike… - Puszczaj mnie! Puść!
Musisz…
Musisz się stamtąd wynosić! Uciekaj!
Dopóki żyję, to się nigdy nie skończy.
Nie, wymyślimy coś. Będziemy walczyć, tak jak zawsze.
Porozmawiaj z innymi.
- Nie. - Podziękuj im ode mnie.
Za to, że byli dla mnie tacy dobrzy
i pokazali mi, czym jest przyjaźń.
Błagam, nie rób tego!
Musisz im pomóc zrozumieć moją decyzję.
Ale ja jej nie rozumiem!
Wiem.
Ale zrozumiesz.
Pewnego dnia.
Ty mnie rozumiesz.
Lepiej niż wszyscy inni.
Zawsze tak było.
Od kiedy tylko się poznaliśmy…
Zawsze mnie dostrzegałeś.
Ja jestem Mike, czyli Michael.
Możemy cię nazywać Nastka, w skrócie od Jedenastka.
Prawdziwą mnie.
Kocham cię!
Kocham cię taką, jaka jesteś.
Proszę, nie zostawiaj mnie.
Nie rób tego.
Zawsze będę przy tobie.
Kocham cię.
Żegnaj, Mike.
Nastka!
- Nastka! - Mike!
- Zostaw ją! - Mike!
Puśćcie mnie!
Nastka!
Nastka, nie!
Jedenastka!
Nastka!
LICEUM W HAWKINS
Nie!
Nastka!
KU PAMIĘCI
POMNIK OBYWATELI HAWKINS W INDIANIE,
KTÓRZY ZGINĘLI W TRZĘSIENIU ZIEMI.
- Widziałaś? - Tak.
18 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Hejka, nieznajomi. Trochę minęło.
Zastanawiam się…
Pamiętacie mnie w ogóle?
A może jestem zbyt skromna?
Kto mógłby zapomnieć mój kojący głos z delikatną chrypką Debry Winger?
Zgadza się, to ja.
Robin Buckley, czyli Rockowa Robin.
Jimmy „Szybkoręki” wpuścił mnie do studia na gościnną audycję,
ale bądźcie dla mnie wyrozumiali, bo trochę wyszłam z wprawy.
O czym mam w ogóle mówić?
Moje typowe tematy zdezaktualizowały się jak fryzura od garnka mojego kumpla.
W końcu zniknęło wojsko.
Zniknęły ogrodzenia,
kamery Wielkiego Brata,
a jedyny Big Mac, jakiego widzę, to ten w Maczku.
Ludzie są szczęśliwi, uśmiechają się i chodzą do kina.
Kto nie chciałby obejrzeć nowych przygód Indy’ego?
Kurde.
Proszę bardzo.
Wybaczcie, dźwiękowiec mnie porzucił.
Ale jeśli chodzi o wymówki,
on miał całkiem niezłą.
Dalej, chłopcy. Czas na baseball!
A teraz…
Żadnych pomyłek!
Jestem zbyt przesądna, by to przyznać, i właśnie pukam w niemalowane drewno,
ale wydaje mi się, że Hawkins pozbyło się swojej klątwy.
Dalej, Thomas! Dajesz, chłopie!
- A jednocześnie… - Gramy!
…to już nie jest to Hawkins, które pamiętam.
Czuję się tu inaczej.
Może nie chodzi o miasteczko.
Może to ja się zmieniłam.
Tak jak zapewne wszyscy.
A na pewno dotyczy to moich przyjaciół.
Którzy, nawiasem mówiąc, kończą dzisiaj szkołę.
Zgadza się, rocznik 1989 z liceum w Hawkins wkroczy dziś na scenę.
Okażcie im wparcie. Ja na pewno to zrobię.
Bo jeśli ktoś zasługuje na owacje, to oni.
Zacznijmy tę imprezę najświeższym hitem.
Jeśli coś jeszcze sobie połamiesz, to cię zostawię.
Mam serdecznie dosyć szpitali.
Może powinnam być sama.
No bo…
co to ma być?
No co? Kończymy liceum.
Za dwie godziny. Chyba trochę przesadzasz.
Teraz zdecydowanie przesadzasz.
Przepraszam, po prostu wyglądasz super seksownie.
A ty super durnie.
Fuj, zaraz się porzygam.
Zrobisz to zdjęcie?
Już, proszę?
Mamo, uspokój się.
- Będę dzień drogi stąd. - Wiem.
Będę często przyjeżdżał.
Dobrze.
I tyle dzwonił, że zmienisz numer.
- Dobrze. - Dobrze?
W porządku.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Chcesz więcej fotek?
- Tak. - Super.
Jaki przystojniak. Z wyróżnieniem.
PRYMUS ROKU
Superman!
Nagrywam.
- Szczęśliwego końca szkoły! - Szczęśliwego!
- Ładnie. - Rocznik ’89.
Tak.
Kuźwa, czekajcie.
- Boże, nie. - Niech zawiesi.
- Zostaw prześcieradło. - Nie.
Musi rozproszyć światło.
- To nie Ojciec chrzestny. - Wiem.
- Daj mu to zawiesić. - Ostatnie ujęcie.
Cały dzień kręcimy. Taki artysta…
- Halo? - Joyce, tu Karen. Widziałaś Mike’a?
Nie widziałam.
Od wczoraj nie był w domu.
Dzwoni Karen. Nie może znaleźć Mike’a.
Nastka!
Cześć, młody.
Czułem, że tu będziesz.
Twoja mama panikuje.
Nie dziwię się jej. W końcu…
Może zapomniałeś, ale w tym miasteczku
dzieciaki często znikały bez śladu.
Ona tego nie zrozumie.
Nigdy nie zrozumie, dlaczego nie mogę wejść na scenę.
To byłoby kłamstwo.
Jakbym mógł o wszystkim zapomnieć,
a nie mogę.
Nie jestem w stanie.
Miałem plan.
Że razem z Nastką uciekniemy daleko stąd
i nikt nas nie znajdzie.
Gadałem coś o tym, że będą tam trzy wodospady.
Nie sądzę, żeby mi uwierzyła.
Kto by uwierzył? Trzy wodospady? Co za dziecinne dyrdymały.
Plan z krainy fantazji. Trzeba było wymyślić prawdziwy.
Nie sądziłem…
Nie sądziłem, że ona tak po prostu…
Hej, posłuchaj…
To nie twoja wina.
To nie była twoja wina.
Nastka dokonała wyboru.
Teraz czas na ciebie.
Jak dla mnie to masz przed sobą dwie drogi.
Na jednej
będziesz się za wszystko obwiniał.
Będziesz łamał sobie głowę, co mogłeś zrobić inaczej.
Odepchniesz ludzi i będziesz cierpiał, wmawiając sobie, że na to zasłużyłeś.
Jest też druga droga.
Na której znajdziesz sposób, by się z tym wszystkim pogodzić
i zaakceptować jej decyzję.
To nie znaczy, że ją popierasz ani rozumiesz.
Że o niej zapomnisz.
Po prostu ją akceptujesz.
I postarasz się żyć najlepiej, jak tylko się da.
Kiedyś kroczyłem tą pierwszą drogą.
Nie polecam.
A co do Nastki…
to wiesz, czego by dla ciebie pragnęła.
GRATULACJE DLA ROCZNIKA ’89
- Że niby kto, ja? - Tak.
- Nie byłem. - Ja też nie, ale spodobałoby się jej.
LICEUM W HAWKINS
Dzień dobry wszystkim.
Witam na ceremonii wręczenia dyplomów absolwentom rocznika ’89.
Mamo!
Mike.
Przepraszam, mamo. Spanikowałem.
Nie musisz się tłumaczyć.
Spójrz tylko na siebie.
Jesteś już dorosły.
Jestem z ciebie dumna.
Ogromnie dumna.
Kocham cię, mamo.
Ja ciebie też, skarbie.
Z wielką przyjemnością przedstawiam kogoś,
kto w czasie swojej nauki tutaj wyjątkowo się wyróżniał.
Panie i panowie, powitajcie ciepło
najlepszego ucznia roku, Dustina Hendersona.
Dajesz, stary!
Dustin!
To mój kumpel!
Chciałem mieć tylko normalne dzieciństwo.
Ale mnie z niego okradziono.
Jak nas wszystkich.
Jeśli chcecie wiedzieć, przez ostatni rok
byłem o to ostro wkurzony.
Słownictwo.
Spojrzałem na ostatnie sześć lat
i zrozumiałem,
że chociaż było w nich dużo złego,
przeżyłem też wiele dobrych chwil.
Lubię grać w taką grę, która nazywa się Dungeons & Dragons.
- Tak! - Jezu Chryste.
W tej grze występują dwa charaktery chaosu,
chaotyczny dobry i chaotyczny zły.
Zły chaos sprowadza anarchię, zniszczenie i wojny.
Ale dobry chaos może doprowadzić do innowacji
i zmiany.
A ta szkoła,
będę szczery, potrzebowała zmiany.
Bo była pełna podziałów na sportowców, nerdów, odszczepieńców.
A dzięki chaosowi
te podziały upadły.
Znalazłem nowych przyjaciół.
W ludziach, którzy nie mieli być moimi przyjaciółmi.
Widziałem, że inni mieli podobnie.
Gdy poznajesz ludzi, którzy są inni niż ty,
dowiadujesz się więcej o sobie samym.
Zmieniasz się.
Rozwijasz.
Jestem teraz lepszym człowiekiem.
Jestem lepszym człowiekiem dzięki nim,
dzięki moim przyjaciołom.
Więc już się nie wkurzam.
Ale nadal się martwię.
O to…
że teraz, gdy chaos się skończył,
dyrektor Higgins i reszta tych wapniaków
zrobią wszystko, żeby wrócić do dawnego porządku.
A ja nie chcę takiego porządku.
Hipokryta ze mnie, bo włożyłem to wdzianko.
Wstyd na całą wieś. Co to ma być, rzymski senat?
Do mnie to nie pasuje. I do żadnego z was też nie.
Więc szczerze mówiąc, chrzanić to.
- Henderson. - Tak jest!
- Chrzanić budę. - Henderson!
- Chrzanić system! - Dość!
- Chrzanić konformizm i każdego… - Tak!
…kto próbuje nas podzielić,
bo to jest nasz rok!
- Tak! - Tak!
Tak jest!
OGIEŃ PIEKIELNY ŻYJE
Spokój!
Wracać na miejsca!
Traficie na letnie zajęcia!
I do kozy!
- Dustin! - Dustin!
Dustin!
Jesteś kompletnym szaleńcem!
- Ale Higgins się zesrał! - I co zrobi, wywali mnie?
- Szajbus! - Cześć.
Cześć, Stacey.
Chciałam ci powiedzieć, że to było kozackie.
Dzięki. Chciałem trochę nawiązać do Belushiego.
Gdyby grał w filmie Hughesa.
Nie wiem. Ma to sens?
Pewnie.
- Nie szkodzi… - Totalnie.
Tak?
Okej, fajnie.
- Coś schrzaniłem? - Stary…
Wieczorem urządzam imprezę.
Wpadnijcie.
- Chwila. - To było serio?
Idziemy?
To pytanie retoryczne?
Nie, walić to.
Mam lepszy pomysł.
O wiele lepszy.
Mówię, że spodobałoby się wam w Nowym Jorku,
Jakie tam są czynsze?
- Przeprowadzasz się? - Zamieszkasz ze mną?
Wy tak serio? Dajcie spokój.
Rozejrzyjcie się! Ten zachód słońca, widoki.
Naprawdę wam tego nie brakuje?
- Nie. - Nie.
Lasu, kamieniołomu, wypożyczalni, kina?
- Nie! - Nie!
Nawet za milion dolców bym tu nie wrócił.
Nie potrzebujesz miliona, mamy tu całkiem tanio.
Znalazłem świetne lokum w Forest Hills.
Jeszcze mnie nie stać, ale już niedługo.
I to za pensję trenera.
- Uczysz też wychowania seksualnego. - Fakt.
Że niby czego uczysz?
Taka robota.
Z pytaniem o choroby weneryczne waliłabym do ciebie.
Dziękuję?
Uwielbiam to.
Kocham uczyć dzieciaki.
Wykładam im cud życia
i przestrzegam, jak go nie stworzyć przez przypadek.
I tym razem to ja kontroluję oceny.
Coś mi mówi, że wszystkim popuszczasz.
Daję same piątki.
Czwórki zostawiam dla prawdziwych gamoni.
Ale niżej nie zejdę.
Chodź uczyć na moim uniwerku.
Miałbym ocenić twój film
o kapitalizmie, kanibalizmie i tak dalej?
Nie, antykapitalizmie. Konsumentka.
To metafora. Im więcej je, tym bardziej jest głodna.
- Jasne. - Dobra.
- To roboczy… - Jasne.
- Roboczy tytuł. - Jest niezły.
Smith College mógłbym rozważyć.
Doprawdy?
Pociągają cię wykłady o Steinem
czy duże stężenie kobiet?
Czemu nie oba?
A ty, Nance?
Jak przystojniaki z Emersona?
Nie wiem.
Rzuciłam studia.
Nie gadaj. Co?
- Wiedziałam. Dołączyłaś do marynarki. - Niezupełnie…
Zaczęłam pracę w Heraldzie.
To tylko brzmi tak elegancko. Jestem stażystką.
Sama nie wiem. Miałam dość uczelni.
Pomyślałam, że spróbuję życia w prawdziwym świecie.
Nancy Wheeler.
Wciąż pełna niespodzianek.
Wiecie…
Jest jedna rzecz, za którą tęsknię.
Tęsknię za tym.
Po prostu…
za nami
razem.
Tęsknię za wami.
Lubię moich nowych znajomych.
Ale…
To nie to samo.
Nigdy takie nie będzie.
Jezu!
Dobijasz mnie.
Zróbmy coś z tym.
Moglibyśmy…
się spotykać.
Raz w miesiącu, tutaj.
A może na jakimś neutralnym terenie?
- Na przykład… - Okej.
Co leży między Hawkins, stanem Massachusetts i Nowym Jorkiem?
Louisville.
- Filadelfia. - Filadelfia!
Mam tam wujka. Jest dziwny, ale ma wielką chatę.
- Z piwnicą? - Tak…
- I kotłownią? - Kotłownią?
Tak?
Idealne miejsce na kryjówkę.
Więzi w niej tych facetów i pali ich ciała.
- Konsumentka! - Tak!
- A co myśleliście? - Że chcesz nas zamordować.
Nie!
W porządku. Będziemy się spotykać w domu dziwnego wujka Robin
na drinki i wspominki.
I nakręcimy antykapitalistyczny film Jonathana o kanibalach.
Od przyszłego miesiąca.
Wchodzę w to.
Ja też.
Żeby nic nas nigdy nie rozdzieliło.
W tym apodyktyczne drugie połówki.
Studia.
Kredyty.
I dzieciaki.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
No proszę, Steve. Dzieciaki?
No nie wiem, Kristen może być tą jedyną.
Czy o Dawn nie mówiłeś tego samego?
- Nie. - I o Margaret.
I Julie.
O Julie tak nie mówiłem. Od początku zgrywała diwę.
Diwę?
A dobra z niej aktorka?
Nie pakuj się w to…
Szukam do filmu.
- Ona odpada. - Zaproś ją.
Na pewno mówiłeś, że to miłość twojego życia.
Pamiętam!
Ładna była.
Komendancie. Pani Byers. Miło państwa widzieć.
Gotowi do zamawiania?
Tak.
Poprosimy butelkę Cabernet sauv…
- Sauvignon. - Właśnie. Cabernet sauvignon.
Zaczniemy od kawioru.
A potem poprosimy dwa steki szefa kuchni.
Niech on wybierze, jak je podać.
Oczywiście.
- Hop! - Co?
To ważny dzień. Więcej się już nie powtórzy.
Wychowałaś dwóch wspaniałych chłopaków na mężczyzn.
Walczyli z większymi problemami niż dojrzewanie.
Masz się z czego cieszyć.
I być dumna.
Jestem, ale…
Po prostu…
W domu zrobi się cicho.
Zostaniemy tylko my i świerszcze.
Właśnie. Mam już dosyć ich rzępolenia.
Dziękuję.
Wolałbym…
Wolałbym słuchać innych dźwięków.
Na przykład skrzeczenia mew
albo delikatnego chlupotu fal na plaży.
Brzmi miło.
To nie tylko marzenia.
Chodzi mi o to, że już nic nas tutaj nie trzyma.
W twojej wyobraźni mamy o wiele większe konto w banku.
Moglibyśmy mieć.
Rozmawiałem z kumplem z Nowego Jorku.
W Montauk szukają komendanta.
Miasto się rozwija. Zarabiałbym 20% więcej.
Willi za to nie kupimy,
ale to duża podwyżka.
Bylibyśmy bliżej dzieci, to tylko szybki wypad do miasta.
A ty i ja?
Zaczęlibyśmy od początku. Nowe życie.
Razem.
Żartujesz sobie?
Nie musimy nic ustalać dzisiaj. Nie musisz decydować…
To nieprawda.
Jedną kwestię trzeba rozstrzygnąć teraz.
Kto to?
Joyce Byers.
Czy spędzisz resztę swojego życia
ze styranym, zrzędliwym, upartym dziadem,
który bardzo cię kocha?
Tak. Z radością.
Nad miasteczkiem zapada cisza.
Przerażeni wieśniacy patrzą z dachów i zaułków, głowiąc się,
jak to się skończy?
Ciężkie kroki rozbrzmiewają echem po placu,
gdy Strahd von Zarovich zbliża się do Dustina Barda.
- Nie! - Wampir skacze!
- Nie! - Zatapia kły w jego gardle.
Gapie krzyczą, gdy pada martwy.
Lutnia toczy się po bruku, wydając ostatnią żałobną nutę.
Kurna mać!
Pozostaje tylko Will Roztropny, ostatnia nadzieja Barovii.
Rzuć rój meteorów i wykończ drania.
- Nie mogę. - Jak to?
Kamień tłumiący blokuje jego magię.
To przywal mu kosturem!
Zada sześć punktów obrażeń, a ma 30 życia.
To co teraz?
- Koniec. - Nic.
Jak to nic?
- Szach mat. - Przegraliśmy.
I po tym wszystkim Strahd von Palant tak po prostu wygrywa?
- Do dupy ta gra! - Pełna zgoda.
Co za durna strata czasu!
Twój gniew ogromnie raduje Strahda.
Czas dołączyć do przyjaciół, czarowniku.
Miejmy to z głowy, rzucaj. Mam dość tego pitolenia.
Dobra.
Czarodziejka z Opactwa św. Markovii. Mówiła, że możemy ją wezwać.
Gdy całkiem upadniemy.
Jakie zaklęcie ją wzywa?
- Dawaj zaklęcie! - Will!
„O czarodziejko, przybądź i podnieś nas z upadku w mroku tajemnicę.
Zjaw się i wypełnij swoją obietnicę”.
Nic z tego.
- Daj spokój. - Dlaczego?
Po co nam w ogóle to zaklęcie?
- Co? - Czekajcie.
Zaraz…
Przez mgłę przebija purpurowe światło.
Świeci coraz jaśniej.
To portal.
A z portalu wychodzi…
czarodziejka ze św. Markovii!
Mówiłem!
Czarodziejka wyciąga ręce i strzelają z nich promienie światła!
Strahd wydaje przeszywający ryk…
A jego ciało usycha, spala się i zamienia w popiół.
Bada-bum!
I co powiecie na to?
Mrok, który spowijał Barovię, rozpływa się.
Witają was wiwaty mieszkańców.
Za odwagę i męstwo odznaczają was medalami
i każde z was otrzymuje po 1000 sztuk złota.
Bogaci i fetowani
resztę swoich dni dożywacie w wygodzie i szczęściu.
Koniec.
- Świetna kampania. - Totalnie.
Świetna kampania.
Chwila moment. To wszystko?
Wygoda i szczęście?
Większego banału nie było?
Miałeś być mistrzem opowieści!
Ta część o wygodzie i szczęściu jest prawdą.
Ale każdy szuka szczęścia po swojemu.
Rycerz i śmigaczka
porzucają wojaczkę i osiadają w małej wiosce.
Z każdym dniem
ich miłość staje się silniejsza.
Bard w pogoni za wiedzą
trafia do gildii magów enklawy,
gdzie całe dnie spędza w ogromnej bibliotece.
- Choć głównie oddaje się nauce… - Cześć, kolego!
…wciąż znajduje czas na przygody.
Za to Will Roztropny
wyrusza w długą podróż do tętniącego życiem miasta Vallaki.
Z początku go to przytłacza.
Jest tam zupełnie inaczej niż w jego rodzinnej wiosce.
Szybko odkrywa, że to jego miejsce.
Cześć!
Znajduje w nim ogrom szczęścia
i akceptacji.
A nasz bajarz?
Co go czeka?
Bajarz dalej opowiada historie,
do których natchnęli go przyjaciele.
Ma nadzieję, że kiedyś
opowieści o ich epickich przygodach rozleją się na całą krainę,
by wszyscy usłyszeli o ich odwadze.
Ale jednej historii nie może opowiedzieć.
Tej o czarodziejce.
A przynajmniej nie jej prawdziwą wersję.
Jak to prawdziwą?
Gdy rzuciła zaklęcie…
Puszczaj!
Żegnaj, Mike.
Wykorzystała resztki mocy i zniknęła.
Nastka!
A zastanawialiście się, jak rzuciła zaklęcie?
Kamień tłumiący.
Nie mogła użyć swojej magii.
W emocjach nikt tego nie zauważył.
Czarodziejka była bardzo sprytna.
Dorównywała jej tylko siostra,
która słysząc błagania paladyna,
zmieniła swoją postawę.
Nie płacz, Jane.
Moja historia…
zawsze miała się tutaj zakończyć.
Ale twoja nie musi.
Siostry obmyśliły razem plan,
który miał ochronić czarodziejkę przed Zakonem Czarnej Ręki,
który chciał ukraść jej moce.
Żeby wyprowadzić ich w pole, musiała przekonać wszystkich,
w tym swoich przyjaciół, że zginęła.
Jej siostra rzuciła zaklęcie na odległość.
Kamień tłumiący na nią nie działał.
Widzicie gdzieś Nastkę?
Zaklęcie niewidzialności.
Gdy czarodziejka uciekła, jej siostra rzuciła ostatnie zaklęcie.
Czarodziejka, która zginęła, nie była prawdziwa.
Była iluzją.
Dokąd poszła?
Nikt tego nie wie.
I nigdy się nie dowie.
Ale wyobrażam sobie, że żyje…
w pięknym miejscu daleko stąd.
Że znalazła dom w małym miasteczku.
Bezpieczna od zakusów Czarnej Ręki.
I że właśnie tam,
w końcu…
odnalazła spokój.
I szczęście.
To tylko taka teoria, tak?
Skąd wiemy, że to prawda?
Nie wiemy.
Nie mamy pewności.
Ale ja chcę wierzyć, że tak było.
Wierzę w to.
Ja też.
I ja.
Też w to wierzę.
Wierzę w to.
Co wy tam robicie? Lazania wam stygnie!
Właśnie skończyliśmy, już idziemy.
Holly, jak się w to gra?
Jezu, uważaj!
Nie jezusuj! Mieliście skończyć godzinę temu!
Patrzcie, jaki zameczek.
Przejrzę przewodnik do pierwszej kampanii.
- Czemu ty jesteś Mistrzem Podziemi? - Bo to mój pomysł i mój dom!
- Mówiłaś, że to nie jest nerdziarskie. - Odłóż to.
- Puściłeś bąka? - Nie.
- Coś śmierdzi. Będę rzygał. - To stara pizza.
Pizza nie wali jak niemyta dupa!
To pewnie dziewczyny.
Wypraszam sobie, nasze bąki pachną różami.
Słuchajcie Holly!
- Oddam, jak się skupisz! - Nie widzę!
Dobra, ty możesz być niziołkiem.
Chcesz, żebym się wywaliła?
Chcę, żebyś usiadła i słuchała!
Oddaj mi okulary!
WITAJCIE, PRZYJACIELE ZAMEK BYERSÓW
OPUSZCZASZ HAWKINS ODWIEDŹ NAS ZNOWU!
STRANGER THINGS PODRĘCZNIK GRACZA
GRA FABULARNA FANTASY
Napisy: Magdalena Adamus