[จิ้งหรีดร้อง]
[ลมพัดหวีดหวิว]
[คลื่นพลังงานแปรปรวน]
[รถแล่นใกล้เข้ามา]
[เหล่าทหารตะโกนโหวกเหวก]
[ทหาร 1] ไปๆ เร็วเข้า
[ทหารตะโกนโหวกเหวกต่อเนื่อง]
[ดนตรีสื่อถึงเหตุร้าย]
[หายใจสั่นกลัว] ผมไม่ได้ทำอะไรจริงๆ ครับ สาบานได้
ประตูมันเปิดเองได้รึไงวะ เล่นกลเหรอ
[เสียงสั่น] ต้องเกิดความผิดพลาดขึ้นแน่ๆ เลย
แกพูดว่าไงนะ
เกิดความผิดพลาดขึ้น ตอนที่รถบรรทุกคันนั้นมาพอดีอย่างงั้นเหรอ
แกคิดว่าฉันจะเชื่อจริงๆ เหรอวะ
ผมสาบาน ผมไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ
แล้วถ้ามันคือความผิดพลาดล่ะ
แต่ว่าคนทำไม่ใช่พวกเรา
(ชุดวิทยุคลื่นสั้นเอเอ็ม)
[เมอร์เรย์] เอ้า เร่งมือกันหน่อยนะ พวกหนูทดลอง
เพราะอีกมิตินึงมันกำลังจะร่วงใส่หัวพวกเราแล้ว
[ฮ็อปเปอร์พ่นหายใจยาว]
[ไมค์] เฮ้
มีเรื่องอะไรรึเปล่า
[ถอนใจ] ฟังนะ ฉันรู้ว่าแผนนี้มันบ้าบอมาก และหลายอย่างต้องเป๊ะตามแผน
และมีหลายอย่างที่มีโอกาสและอาจจะผิดพลาด
แต่พวกเราทำได้ ฉันรู้ดี
ศึกสุดท้าย ฝันร้ายทั้งหมด มันจะจบลง
มันจะจบลงซะที
[ดนตรีเศร้าบีบคั้นอารมณ์]
[ดนตรีมุ่งมั่นทรงพลัง]
[ฟ้าผ่า]
[ทำเสียงยั่วยวน] อ้าว ว่ายังไงจ๊ะ
แม็ค นี่วูล์ฟแพ็ค ได้ยินรึเปล่า…
- เอ็งทำอะไรของเอ็งวะ - แจ้งด็อกเตอร์ไง
ยัยนั่นคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า
และก็บ้าไปแล้วด้วย
ไม่
เราจะไปจับมันมาเอง
[ทุกคนหายใจติดขัด]
[ดนตรีน่ากลัวชั่วร้าย]
[ของเหลวเคลื่อนที่เสียงแหยะๆ]
[หัวใจเต้นดัง]
[หัวใจเต้นเร็วขึ้น]
[แผ่นดินสะเทือน]
[ดนตรีอึมครึมชั่วร้าย]
[เพลงเปิดเรื่องบรรเลงด้วยซินธิไซเซอร์]
(สเตรนเจอร์ ธิงส์ 5)
(บทที่แปด: ชีวิตที่ไม่กลับด้าน)
[นกฮูกร้อง]
[ชายตะโกนแว่วๆ]
- พวกเขาจะเป็นไรมั้ย - รถบรรทุกมันวิ่งได้เร็วกว่าฮัมวี
อย่างน้อยๆ เลยนะ ก็เร็วกว่าแปดโลต่อชั่วโมง
พวกเขาไปก่อนหกนาที 21 วินาที
ทำให้นำหน้าออกไปอีกประมาณเกือบโล
ก็ปลอดภัยแหละตอนนี้
แต่… ความระยำของจริงมันยังไม่เริ่ม
เอริก้า ไม่เอาคำหยาบ
นี่ไม่ใช่วิชาที่ครูสอนค่ะ
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ต้องใช้คำหยาบ
[ถอนหายใจ]
- แล้วเป็นไงคะ - อะไรเหรอ
ก็ที่ครูได้มาช่วยกอบกู้โลกเนี่ยอะค่ะ
มันก็เจ๋งดีนะ
แม่งโคตรเจ๋งเลยละ
[ยางครูดถนนแว่วๆ]
[รถแล่นใกล้เข้ามา]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[ทหาร 1] ไปๆๆ!
[ทหาร 2] เร็วเข้า! ไปๆ ไปๆ!
[ทหารตะโกนโหวกเหวก]
[ทหารคุยกันผ่านวิทยุ]
[ดนตรีอึมครึมตึงเครียด]
(ดับเบิลยูเอสคิวเค 94.5 เอฟเอ็ม)
(ดับเบิลยูเอสคิวเค 50,000 วัตต์)
[ตะกุกตะกัก] นี่ เอ่อๆ โรบินคือ… เธอ
ช่วยบอกฉันทีว่ามาจากพวกเธอ
ไม่ใช่ไอ้หมาพวกนั้นน่ะ
[พูดเบา] เราเอง อย่าเพิ่งเครียด วิค ไว้ค่อยเครียดทีหลังนะ
ได้ ไม่ เอ่อ รับทราบ ได้ ไม่ ฉันจะเก็บ… ฉันจะเก็บอาการไว้
[ดนตรีสื่อถึงเหตุร้าย]
[ลูคัส] ไม่มีวี่แววโลกปีศาจเคลื่อนที่เข้ามา
งั้นก็ดี แปลว่าต้องใช้เวลา
เราแยกกันไปดีกว่า
ใช้บันไดสองฝั่ง
ไม่ต้องรีบ เอาที่ไหว
ระหว่างทางจะมีแท่นอยู่ ไปพักตรงนั้นได้
เอาละ [หอบ]
ไปกันเลย
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[ฟ้าผ่า]
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีลึกลับชวนสยอง]
เป็นไรมั้ย
[ดร.เบรนเนอร์] ไม่ต้องกลัวนะ
นี่เพื่อนเราทั้งนั้น
พวกเขาแค่มาดู
ไม่ต้องไปสนใจ
[อีเลเว่น] ค่ะ คุณพ่อ
[เดโมกอร์กอนหวีดเสียงแหลม]
- [ไฟฟ้าติด] - [เครื่องจักรเริ่มทำงาน]
แสงธรรมจงส่องนำทาง
โอเค เยี่ยมมาก อินทรีหัวล้าน
ทีนี้ก็ขึ้นไปดาดฟ้า
แล้วระวังระเบิดด้วยนะ
อย่าเพิ่งระเบิดโลกกลับด้านตอนเรายังอยู่
อ้าว โธ่ ฉันกะว่าจะซุ่มซ่ามขึ้นไปเลย
แต่ก็จริง จิม งานนี้ต้องระวังให้ดีๆ
[ดนตรีตึงเครียด]
เอาละ
จำให้ดีนะ
เคาะช้าๆ สองครั้งคือ…
- อเวจีเริ่มขยับแล้ว - ถูกต้อง
และเธอกับพี่ต้องเข้าประจำที่ แต่รอก่อน อย่าเพิ่งเข้าโจมตี
พอได้รับการยืนยันว่าโลกนั้นเข้ามาใกล้หอมากพอ
ฉันจะเคาะเร็วๆ สามครั้ง
เราก็ลงมือ ไปฆ่าเฮนรี่
แล้วเราก็ภาวนาว่าดัสตินคิดถูก
โลกนั้นจะหยุดเคลื่อนที่
มันจะไปพลาดตรงไหนได้ เนอะ
[ดนตรีเศร้า]
- [ฮ็อปเปอร์ขำหึ] - ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา
คุณต้องสัญญาว่าจะไม่พาหนูกลับออกมา
จนกว่าหนูจะแน่ใจว่าเขาตาย
โอเค งั้น
เธอก็ต้องสัญญาฉันเหมือนกัน
ถ้าแผนการนี้มันสำเร็จขึ้นมาจริงๆ เราต้องออกไปจากที่นี่
เรื่องแผนการของยัยดร.เคย์ เอาไว้ค่อยจัดการวันหลัง
ว่าไง
[ฮ็อปเปอร์ถอนหายใจ]
ให้มันจบๆ ไป
[ดนตรีเศร้าโหมดังขึ้น]
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีหยุด]
[ฟ้าผ่า]
[หายใจแรง]
- เอาน้ำมั้ย - เอา
[วิลหอบ]
[ฟ้าผ่า]
เฮ้ เอิ่ม…
ที่นายพูดตอนนั้นน่ะ ที่กะต๊ากอะ…
ฉันเสียใจ
คือไม่ได้เสียใจเรื่องที่นายพูดว่าเป็นเรื่องผิด
- ไม่ใช่ นายไม่ผิด อะไรของฉันวะเนี่ย - [ขำ] ไม่เป็นไร
[ตะกุกตะกัก] ไม่ดิ คือ… มันเป็น
ฉันควรจะคอยช่วยนาย แต่ฉันไม่ทำ
และ… ฉันคงนึกถึงแต่ตัวเอง จนฉัน ฉัน… ฉันมองไม่ออก
ฉันรู้สึกเหมือน… เหมือนเป็นไอ้โง่ และฉัน…
ฉันเสียใจ
นายไม่ต้องเสียใจหรอกไมค์ และนายก็ไม่ได้โง่ด้วย ไม่ใช่
คือมัน…
[ถอนใจ] ฉันเองก็ไม่เข้าใจมันอยู่ตั้งนาน นานมากๆ เหมือนกัน
ฉันว่ามันคงต้องเกิดขึ้นในแบบที่มันเกิดขึ้น
ฉันต้องหาทางของฉันเอง
แต่ที่สำคัญก็คือนายไม่ไปไหน
และนายยังคิดว่าเราเป็นเพื่อนกันได้
เพื่อนไรอะ ไม่เป็นหรอก
เพื่อนรักต่างหาก
โอเค ไปเถอะ
เราต้องไปหยุดโลกกัน
[ฟ้าผ่า]
[วิคกี้] โอเค ทำไมพวกนั้นยังขึ้นไปไม่ถึงอีก
ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเพราะว่า หอมันสูงตั้ง 150 เมตรมั้ง
- [วิคกี้ครางร้อนใจ] - ถ้าเกิดเรื่องอะไร ก็ติดต่อมาเองแหละ
ใช่ คงงั้น ใช่แหละ [หัวเราะเจื่อน] ยกเว้นว่าตายกันหมดแล้ว
[หายใจแรงเครียด]
โอเค คือ… พอฉันเครียดแล้วฉันจะหิว งั้นฉัน ฉัน เอ่อ...
[วิคกี้อึกอัก]
เธอเอาอะไรมั้ย
ไม่
โอเค
เดี๋ยวๆ ฉันขอ…
[ดนตรีชวนสยอง]
วิคกี้
วิคกี้!
[หายใจเฮือกตกใจ]
[เฮือก]
[เสียงก้อง] ซวยแล้วไง
[ดนตรีชวนสยองสื่อถึงปริศนา]
อืม พูดจริงๆ เลยนะ ไม่มีอะไรแก้อาการวิตกกังวลได้เหมือน…
(ดับเบิลยูเอสคิวเค)
[ดนตรีชวนสยองโหมดังขึ้น]
[กระแสไฟฟ้าดังหึ่ง]
(ดับเบิลยูเอสคิวเค 50,000 วัตต์)
[กาลี] หลอนดีใช่มั้ยล่ะ
หวัดดี
- [ฟ้าผ่า] - [ออกแรงปีน]
[ดัสติน] ขอบใจ เพื่อน
โอเค
จะว่าไปมันก็สวยดีนะ
เกือบจะน่าเสียดายที่เราต้องระเบิดทิ้ง
[การสั่นสะเทือนกระหึ่มไกลๆ]
[ดนตรีตึงเครียดโหมดัง]
พระแม่ช่วยด้วย
[ฟ้าผ่า]
จิม ได้ยินผมมั้ย
เออๆ ได้ยิน
[เมอร์เรย์] เค งั้นผมมีข่าวดีกับข่าวร้าย
ข่าวดีก็คือทฤษฎีของเราถูก
มีโลกใหญ่ยักษ์กำลังลอยลงมาใส่หัวเรา
ส่วนข่าวร้ายก็คือทฤษฎีของเราถูก
มีโลกใหญ่ยักษ์กำลังลอยลงมาใส่หัวเรา
- มีเวลาเท่าไหร่ - ไม่นาน
ซูเปอร์เกิร์ลต้องเข้าไปอยู่ใกล้ๆ แล้ว
[ดนตรีตึงเครียดลุ้นระทึก]
เร็วหน่อย แอล
[ดนตรีหยุด]
[กระซิบ] นี่ก็คือเว็คนา ในอเวจีตอนนี้เหรอ
เธอไม่ต้องกระซิบหรอก แต่ใช่
[แม็กซ์] โอเค งั้น… ทำไมไม่ฆ่ามันตรงนี้เลย
ดูท่าทางไม่น่าจะสู้เราได้นะ
ทำที่นี่ไม่ได้
ต้องเข้าไปในจิตของเขา
- นี่ไม่ใช่จิตเขาเหรอ - ไม่
- นี่จิตฉัน - ไงนะ
รอเดี๋ยว
[เฮือก]
เป็นไรรึเปล่า
[เพลง "Sh-Boom" ของ The Chords บรรเลง]
[คนคุยกันจอแจ]
[แม็กซ์ปนหอบ] โอ้ เยี่ยม
- คิดถึงที่นี่จัง - [การกระแทกดังสนั่น]
นั่นฮ็อป
อเวจีเคลื่อนมาแล้ว
- บ้านเฮนรี่อยู่อีกไกลมั้ย - ไม่ใกล้
- ไม่แค่ไหนอะ - ไม่แน่ใจ
ไหนเธอบอกว่ารู้ทางในจิตเขาดีไง
ใช่ ฉันรู้ แต่ในนี้มีความทรงจำโคตรเยอะ
เหมือนเราอยู่ในดินแดนออซ แต่ไม่มีถนนอิฐสีเหลือง
ทุกอย่างเชื่อมกัน แต่มีทั้งทางยาวแล้วก็ทางสั้น
- เราต้องไปทางที่สั้น - เออ รู้แล้ว
พวกเธอช่วยหยุดพูดให้ฉันนึกก่อนได้มั้ย
[พ่อสตีฟวัยหนุ่ม] จอยซ์ ละครเฉิ่มเบ๊อะของเธอเหรอ
นายต้องไปนะ แฮร์ริงตัน
[ปนขำ] โอ๊ย คืนวันศุกร์เหรอ ฝันไปเหอะ
มาเร็ว ฉันนึกออกแล้ว
- นั่นจอยซ์ใช่มั้ย - ใช่
และฮ็อปกำลังแอบดูดเนื้อหลังประตูนั้น
คุณวีลเลอร์กำลังลูบไล้คุณนายวีลเลอร์อยู่ทางนั้น
ฉันอยากจะพาพวกเธอไปดูนะ แต่เราต้องไปดูละคร
[เคี้ยวขนมเสียงดัง]
[รถแล่นใกล้เข้ามา]
[ดนตรีลึกลับลุ้นระทึก]
[ทหาร 1 พูดผ่านวิทยุแว่วๆ]
[เหล่าทหารตะโกนโหวกเหวก]
[เหล่าทหารตะโกนต่อเนื่อง]
ไม่ๆๆ เพื่อน เพื่อน มันไม่ตรงกัน
[สตีฟ] หมายความว่าไงมันไม่ตรงกัน
ปลายยอดหอคอยมันไม่ตรงกับรอยแยก
[สตีฟ] เชี่ย
- ถ้าอเวจีชนปลายยอด - หอคอยก็จะถล่ม
- โอ้ เยี่ยมไปเลย ยอดเยี่ยมที่สุด - [คนอื่นๆ บ่นเซ็ง]
หัวหน้า ต้องให้แอลช่วยหยุดโลกนี้ให้หน่อย
- [ดัสติน] ขอด่วนเลยนะขอร้อง - ด่วนแค่ไหน
อีกสามสิบวิ
[ดนตรีชนเผ่ามีจังหวะ]
[เหล่านักแสดงร้องเพลงชวนหลอน]
[นาฬิกาจับเวลาเดินต่อเนื่อง]
เอ่อ เรามาทำไรเนี่ย
- มารอ - รอเพื่อ
[การกระแทกดังลั่น]
สามแล้ว เราต้องลงมือ
[ท้องฟ้าครืนครั่น]
หัวหน้า บอกหน่อยว่าในนั้นทำอะไรอยู่
ไม่รู้ ฉันคุยกับเธอไม่ได้ ได้แค่ส่งสัญญาณ
โธ่ ตรงนี้ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย
และเรากำลังจะโดนโลกอีกโลกทับตาย [ตะโกน] ส่งสัญญาณไปอีก!
- เราต้องไปแล้ว - เรามีทางนี้ทางเดียว เธอเชื่อฉันเถอะ
[ดนตรีชนเผ่าเร่งเร้าวุ่นวาย]
[ทุกคนบ่นขรมแว่วๆ]
[ดัสติน] เชี่ยแล้ว
[ทุกคนกรีดร้อง]
[ดนตรีชนเผ่าเร่งเร้าสุดขีด]
[ทุกคนร้องตกใจกลัว]
[ทุกคนกรีดร้อง]
ระวังๆ ระวังๆ!
ไป!
[ทุกคนหายใจเฮือก]
[โรบิน] สตีฟ!
[ตะโกนลั่น] สตีฟ!
[เกร็ง หายใจแรง]
[ดนตรีมีความหวัง]
จับเอาไว้นะ! [เกร็ง] จับไว้นะ ฉันช่วยเอง
[ออกแรง] ย้าก!
[ทั้งคู่ออกแรงเกร็ง]
[โรบินถอนใจโล่ง] โอ้… [หัวเราะ] โอ้ พระเจ้า!
เรารอดว่ะ เราไม่ตาย เรายังไม่ตาย!
- นึกว่ากลับบ้านเก่าไปแล้วว่ะ - [ทั้งคู่หัวเราะ]
[ทุกคนหัวเราะดีใจ]
อเวจีหยุดแล้ว! มันตายแล้ว! ย้ำอีกครั้ง แอลฆ่ามันได้แล้ว!
เย่! ว้าว! สุดยอด!
[เด็กๆ ทุกคนหายใจหอบ]
เธอกลับมา เธอกลับมาช่วยฉัน
[ปนหอบ] และฉันจะไม่ทิ้งเธอ ไม่อีกแล้ว
จนกว่าเราจะออกไปได้ ทุกคนเลย
- ปีศาจ! ยัยปีศาจมา หนีเร็ว! - ไม่!
ฉันไม่ใช่ปีศาจ
และฉันพิสูจน์ได้
[ประตูทะลุมิติสะเทือนครืน]
[หอบ]
[ลมพัดหวีดหวิว]
[หอบต่อเนื่อง]
[ดนตรีอึมครึมลุ้นระทึก]
ทางสะดวก
ฝากหน่อย
- เดี๋ยวๆ เดี๋ยวๆ - เฮ้ยๆ เดี๋ยวๆๆ
- พร้อมมั้ย - [ลูคัส] โอเคนะ
อ่อ อืม [ออกแรงปีน]
[สตีฟ] ค่อยๆ นะ ค่อยๆ มา ฉันช่วย
เอาวะ เป็นไงเป็นกัน
[ดนตรีอึมครึมลึกลับ]
โห ไอ้เชี่ย
เรากลายเป็นนักท่องอวกาศแล้วปะเนี่ย
นักท่องอวกาศข้ามมิติ
กากว่ะ อาร์มสตรอง
[ดนตรีอึมครึมลึกลับโหมดัง]
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีสื่อถึงสิ่งชั่วร้าย]
มันจบแล้ว
พวกนั้นอยู่ไหน
อยู่กับแม็กซ์
ปลอดภัย
[แอลเฮือก]
[หอบ]
เด็กอยู่ไหน
บอกว่าอยู่
กับแม็กซ์
[เกร็ง] ไกลจากที่นี่
ไม่เชื่อใช่มั้ยล่ะว่าพวก…
ว่าพวกเด็กๆ จะรู้ว่าแกโกหก
ทำไมเขาไม่เห็นเรา
เพราะว่าคุณวอทซิท ไม่ได้มีพลังวิเศษอยู่คนเดียวไง
แกถึงจับพวกเด็กๆ มา
เพราะแกคิดว่าจิตใจพวกเขาอ่อนแอ
แต่พวกเขาฉลาดกว่าที่แกคิด
เธอล่ะ
ฉลาดรึเปล่า
[แอลหายใจสั่น]
และปล่อยให้ตัวเองโดนจับ
และในนี้…
ฉันก็จะเจอคำตอบที่ต้องการ
[ครางสั่น]
[แอลครางสั่นต่อเนื่อง]
[แอลหายใจสั่นกลัว]
เชี่ยแล้วไง
เขาคือ… เขาคือมวลดำ
ทุกอย่างที่ฮอลลี่บอกเป็นความจริง เขาจะทำลายโลกของเรา
แต่ต้องมีพวกเธอ ถึงจะทำได้
เราต้องหนีออกไป เดี๋ยวนี้!
[แขนเว็คนาคำรามเบาๆ]
เก่งขึ้นนะเรา
ฉันก็เหมือนกัน
[กรีดร้อง]
ฮอลลี่!
[กาลี] ฉันตามเจนเข้าไปในจิตเขาได้
เราจะช่วยกันกำจัด… พี่ชายเรา
[แอลเฮือกหมดแรง]
[หายใจแรงโกรธ]
[ฮอลลี่] เร็วเข้า!
[ดนตรีลุ้นระทึก]
- ย้าก! - [ร้องเจ็บ]
เอาเลย!
หวัดดีพี่ชาย
[มีดกระทบของแข็ง]
[ดนตรีสื่อถึงหายนะ]
[ดนตรีหยุด]
[ลูคัส] ไม่รู้คิดไงกันนะ
แต่ฉันคิดว่ามันจะมีพวก…
- พวกเถาเลื้อย - หรือสัตว์ประหลาด
จิตรวมน่าจะมีผลที่นี่ด้วย ถ้าเฮนรี่ตายไปแล้ว
- ลูกสมุนเขาก็ต้องตายตามไปด้วย - "ถ้า" เหรอ
เราไม่รู้ว่าในจิตเป็นยังไงบ้าง
ฉันรู้ว่าแอลหยุดพลังและอเวจีได้
แต่อาจจะยังสู้กันอยู่
นี่ เธอฝึกมาเพื่อวันนี้
และไม่ได้ไปคนเดียว มีทั้งกาลี ทั้งแม็กซ์
ฉันมั่นใจว่าเฮนรี่ตายแล้ว แต่ถ้ายัง เดี๋ยวก็ตาย
ถูก
พลังบวกเชิงลบสุดๆ
[สตีฟ] ไง พวก
ไง
นึกว่าไม่รอดแล้วเมื่อกี้
ติดไว้นะ
ได้
นี่ ถึงฉันจะไม่ชอบขี้หน้านาย
ก็ไม่ได้อยากให้นายตาย
และฉันรู้สึกว่าต้องมีนายมาด้วย
ก็ไม่ผิดหรอกที่นาย
ไม่ชอบขี้หน้าฉัน
บางทีฉันก็ทำตัวสันดานเสีย
ใช่
ฉันก็… ด้วย
นี่ สตีฟ
ตอนที่ฉันไปแคลิฟอร์เนีย
นายคอยอยู่เคียงข้างแนนซี่ตอนที่ฉันไม่อยู่
[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]
และฉันคิดว่านั่นแหละที่ทำให้เรา
มีปัญหาขึ้นมา
แต่ที่จริง
ปัญหาของเราไม่เกี่ยวกับนายเลย
ฉันแค่ใช้เวลานานถึงจะคิดได้
และ
ยอมปล่อยเธอไป
ถ้าเราไม่มัวแต่แง่งใส่กัน
ฉันคงช่วยให้นาย ไม่ต้องเสียเวลาต้องคิด เพราะ…
ฉันรู้สักพักแล้วว่าฉันกับแนนซ์น่ะ ไม่น่าจะไปด้วยกันได้
เธอดูแลตัวเองได้ เธอต้องไปเฉิดฉาย แต่…
- ฉันว่าฉันอยากมี… - เจ้านักเก็ตทั้งหก
เธอบอกนายเหรอ
[ขำเบา]
ถ้าฉันบอกว่าสี่จะดีกว่ามั้ย
อย่าเรียกว่าลูกนักเก็ตดีกว่านะ
จริง
คืองี้ ถึงยังไงสุดท้ายแล้ว ฉัน…
ฉันอยากเป็นเพื่อนเธอมากกว่าไม่เป็นอะไรเลย
เพราะเธอ… เธอเป็นคนที่…
- พิเศษ - ใช่
ในเรื่องนี้เราคงเห็นตรงกัน
ใช่ ก็คงงั้น
- แต่ฉันก็ยังไม่ชอบนาย - โอ๊ย ฉันก็ไม่ได้อยากให้นายชอบ
[โจนาธานขำหึ]
เฮ้ย คู่รัก! รีบมาดูตรงนี้เร็วเข้า!
เอ้า ให้ตายสิวะ
[ดนตรีอึมครึมชั่วร้าย]
นี่แหละ
ภาพที่ฉันเห็นในนิมิต
เด็กๆ อยู่ในนั้น
แล้วจะมัวรออะไรล่ะ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[ฮอลลี่] เร็วเข้า!
[หอบ]
เดเร็ค ไม่ เดเร็ค เธอต้องไปต่อนะ
- ไม่ไหว - เดเร็ค ทำอะไรของนาย มาเร็ว
ช่างฉันเหอะน่า! เอาตัวเองให้รอดก่อนไป พวกโง่เอ๊ย
อย่าทำตัวงี่เง่าน่ะ
- ฉันไม่ได้ทำตัวงี่เง่า - งี่เง่าสิ อย่าทำแบบนี้นะ
ชู่วๆ
[เหยียบกิ่งไม้]
- ทุกคนไม่เป็นไรนะ - ไม่เป็นไร
- หาเขาเจอมั้ย บอกทีว่าเจอ - เขาหายไปเลย
เขากลับไปที่โลกจริง
เขากลับมาได้ และจะกลับมา
ถ้ำอยู่อีกไกลมั้ย
ไม่ไกล เร็วเข้า
เดเร็ค ต้องไปแล้ว วิ่งเร็ว!
- [ด.ช.] รีบๆ ไป! - [ด.ญ.] เร็ว!
ดัสติน ลูคัส เป็นไงกันบ้าง บอกฉันหน่อย เร็วเข้า
[ถอนใจกังวล]
[ดนตรีลึกลับชวนสยอง]
(สารกำจัดวัชพืช ปี 1966 เวียดนาม)
- [โลหะกระแทก] - [ไอน้ำพ่น]
[ไอน้ำพ่นต่อเนื่อง]
[เครื่องวัดสัญญาณชีพทำงาน]
[เครื่องวัดสัญญาณชีพทำงานต่อเนื่อง]
พ่อรู้ว่ามันจะเกิดขึ้น
เหมือนที่พ่อรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
[กาลี] ไม่เห็นเหรอ เจน
มันคือวงจร วงจรอุบาทว์ ชาติชั่ว เลวร้าย
แต่เราหยุดมันได้ คืนนี้
ยังไง
หลังจากเราฆ่าพี่เราแล้ว หลังจากที่เด็กๆ หนีไปได้
เราก็ไม่กลับมาพร้อมคนอื่น และอยู่บนสะพาน
รอให้โลกกลับด้านหายไป…
พร้อมกับเรา
มันคือหนทางเดียว เจน
ทางนี้แค่ทางเดียว
[เว็คนา] เธอจะทำแบบนั้น จิม เธอจะจบชีวิตตัวเอง
[ฮ็อปเปอร์ตะโกน] ออกมาสิโว้ย!
โผล่หัวออกมา ไอ้สารเลวจอมโกหก
ฉันอาจเป็นหลายอย่าง แต่ฉันไม่ใช่คนโกหก
- ฉันมองเห็นข้างในจิตของเธอ - [ฮ็อปเปอร์ตะโกนหงุดหงิด]
และตอนนี้ฉันมองเห็นในจิตของแก
ความแค้นที่เก็บไว้
แกทำให้ลูกสาวคนนึงต้องตาย และอีกคนจะตามไป
[ตะโกน] ออกมาสิโว้ย!
แกคือสิ่งที่แกกลัว
แกคือคำสาป
[ตะโกนลั่น]
[หอบ]
ไม่นะ!
[ดนตรีสื่อถึงเหตุร้าย]
[ออกแรง]
[ทุบเสียงดัง]
เขาส่งสัญญาณทำไม
[ออกแรงต่อเนื่อง]
- นี่ไม่ใช่สัญญาณ - งั้นคืออะไร
[ออกแรง ตะโกนลั่น]
แย่แล้ว
ฮอลลี่!
รีบไปที่ถ้ำ!
[เฮือก]
ฉันอยู่นี่แล้ว อดทนไว้
ทนไว้นะ!
อดทนไว้ ทนไว้
[ดนตรีรุกเร้ากดดัน]
คุณทำอะไร
ว่าไงจ๊ะ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
ด็อกครับ
เด็กๆ ทิ้งการบ้านไว้
(ปฏิบัติการต้นถั่ว เตรียมการภารกิจ)
- แม็กซ์! - เกิดอะไรขึ้น
อยู่ดีๆ ก็หายแวบไปยังกับผีเลย
[แมรี่] มวลดำรึเปล่า มวลดำเอาตัวไปเหรอ
ทุกคนฟัง!
ทำตามแผนต่อ เข้าไปในถ้ำ มวลดำทำอะไรเราไม่ได้
รีบตามฉันมา เงียบไว้ และอย่าอยู่ห่างกัน
- ไปได้! เร็วเข้า - [แมรี่] ทุกคน ไปเร็ว
[ฮอลลี่] เร็วเข้า! เร็ว!
พวกเด็กๆ อยู่ในนั้นตามลำพัง เธอต้องพาเรากลับเข้าไป
ไม่ได้ ฉันต้องมีอ่างน้ำ เขาปิดทางเรา
เราต้องไปที่อเวจี ไปรวมกับคนอื่นและฆ่าเขาที่นั่น
มันไม่ทันแล้ว โลกมันจะมารวมกัน ก่อนเราจะไปถึงตัวเขา
ไม่รวม ถ้าฮอลลี่กับเด็กๆ ไปถึงถ้ำก่อน
ถ้าดัสตินคิดถูก ไม่มีเด็กๆ เฮนรี่ก็ทำอะไรไม่ได้
เงื่อนไขเยอะมากนะ
แล้วเธอจะเอายังไง
ยอมแพ้ตอนนี้ไม่ได้
[ฮ็อปเปอร์] ฉันรู้ว่าเธอจะทำอะไร จะยอมแพ้
ฉันรู้ความจริง
เฮนรี่ให้ฉันดูแผนของเธอ
เฮนรี่โกหกคุณ
เขาหลอกคุณ
เขาหลอกใช้คุณ และคุณก็หลงกลเขา
งั้นมองตาฉันแล้วบอกมา
บอกมา
บอกมาว่าเธอไม่ได้จะฆ่าตัวตายคืนนี้
อย่าเพิ่งเถียงกันตอนนี้เลย เราต้องไปแล้ว
ฉันจะไม่จุดระเบิด
- ไม่จุด - ไรนะ
ฉันจะไม่จุดระเบิดซีโฟร์
จนกว่าจะรู้ว่าเธอกลับไปฮอว์กินส์ พร้อมกับคนอื่นๆ อย่างปลอดภัย
ถ้าเราฆ่าเฮนรี่แล้วไม่ทำลาย โลกกลับด้านด้วยก็ไม่มีประโยชน์
ฉันถึงได้จะทำลายมันทิ้งเมื่อรู้ว่าเธอปลอดภัย
คุณทำแบบนี้ทำไม
เพราะเขาโดนเฮนรี่ปั่นหัวและเป็นบ้าไปแล้ว
- เดี๋ยว กาลี - ไม่ เรื่องนี้สำคัญกว่าเขา
- สำคัญกว่าเราทุกคน - เออ เอาเลย เอาเลย ยิงสิ
ถ้าหนูยังอยู่ เฮนรี่ก็ไม่ตาย
หนูต้องยุติวงจรนี้
ได้แน่ ได้แน่ แต่ไม่ใช่แบบนี้
ไม่ใช่ใช้ความรุนแรงอีก ให้เจ็บปวดอีก
เธอต้องเจ็บปวดมากพอแล้ว
ตั้งแต่ตอนที่เธอเกิด
เธอโดนพรากแม่ไปจากเธอ โดนพรากชีวิตวัยเด็กไปจากเธอ
เธอโดนทำร้าย เธอโดนหลอกใช้ ขู่เข็ญ
จากพวกคนที่ชั่วร้าย
ชีวิตเธอ… มันไม่ยุติธรรม มันโหดร้าย
[ดนตรีอบอุ่นหัวใจ]
แต่ว่าเธอไม่เคยยอมจำนน
และฉันต้องขอให้เธอสู้
ฉันต้องขอให้เธอสู้ครั้งสุดท้าย
สู้เพื่อวันที่มีความสุขเมื่อเรื่องนี้จบลง
สู้เพื่อ…
โลกที่มันไม่ใช่แค่ฮอว์กินส์
สู้เพื่อวันที่เธอจะได้มีลูกของเธอเอง
และมอบชีวิตที่เธอไม่เคยมีให้ลูกเธอ
เพื่อวันที่เธอโมโหลูกที่พาผู้ชายมาบ้าน
แล้วไม่ยอมแง้มประตูเอาไว้สามนิ้ว
ฉันรู้
ฉันรู้ว่าเธอไม่เชื่อจะมีอะไรแบบนี้
แต่ฉันสัญญา
เราจะหาทางทำให้มันเป็นจริง
เธอ… จะหาทางทำให้มันเป็นจริง
เพราะว่าเธอต้องทำ
เพราะเธอควรได้รับมัน
[เมอร์เรย์] จิม จิม ได้ยินมั้ย จิม
ไม่อยากพูดให้ยิ่งเครียดนะ แต่… มีแขกมาหาเรา
[ดนตรีตึงเครียดรุกเร้า]
เร็วเข้าๆ ใกล้จะถึงแล้ว อย่าเพิ่งหยุด!
เข้าไปในช่องตรงนี้! ตรงนี้! เร็วเข้า! ทีละคน!
ไปๆ! ไป!
เด็บบี้ เดี๋ยว!
เธอเห็นเดเร็คมั้ย
- เดเร็ค! - เดี๋ยว! ฮฮลลี่!
- เดเร็ค! - ฮอลลี่!
[หอบ]
[ดนตรีหยุด]
เร็วเข้า! จะถึงอยู่แล้ว เราต้องรีบไป เร็วเข้า! อย่าชักช้า!
วิ่งไปเร็ว! เร็วเข้า เดเร็ค! วิ่งเลย!
เข้าไปข้างใน เขามาแล้ว! เร็ว
วิ่งเร็ว!
[ทั้งคู่หอบ]
[ฮอลลี่] ไปเร็ว! [กรี๊ด]
- ไม่! [กรี๊ด] - [เดเร็ค] ฮอลลี่!
[ฮอลลี่] ไม่! ไม่! ไม่!
[ทั้งคู่กรีดร้อง]
[คำรามแค้นในคอ]
- ไปแดกขี้เหอะว่ะ - ไปเร็ว!
[เด็กๆ คุยกันจอแจ]
ฮอลลี่! [หัวเราะดีใจ]
- เป็นไรรึเปล่า - ไม่เป็นไรๆ
ใช่เขามั้ย ใช่เฮนรี่มั้ย
ใช่ แต่เขาทำอะไรไม่ได้ในนี้ ไม่ต้องกลัว เราปลอดภัยแล้ว
- [แมรี่] โอเค - ปลอดภัยแล้ว
[ดนตรีผ่อนคลายสบายใจ]
[ดนตรีอึมครึมสื่อถึงเหตุร้าย]
- นายจะมองอะไรนักหนา ไมค์ - ฉันเปล่า!
คือเราเดินจะถึงอยู่แล้ว แล้วก็ไม่รู้ว่าในนี้มันมีอะไรบ้าง
ฉันเลยคิดว่าเธอน่าจะแบ่งอาวุธให้กับฉันหน่อย
นายมีอาวุธแล้ว ไมค์
ระเบิดขวดสามขวดเนี่ยนะ บ้าป่าว
ฉันต้องมีปืนสักกระบอก ยกเว้นว่าเธอจะทนรู้สึกผิดที่ฉันตายได้
โหย เช็ดเข้
ขอบใจ
ปืนยิงพลุอะ
ฮะ
พลุ พี่นายให้พลุมายิงไง
- [หอบ] - [ไมค์] แนนซ์
ตลกปะเนี่ย
[ไมค์เสียงก้อง] แนนซ์! แนนซี่ นี่มันอะไรวะเนี่ย เอาจริงดิ
นี่มันปืนยิงพลุ ไม่ใช่ปืนจริง
เอาปืนยิงพลุมาทำไม [เสียงผิดเพี้ยนฟังไม่ได้ศัพท์]
- [คลื่นพลังงานแปรปรวน] - [ไมค์] ฉันกำลังไป!
เฮ้! [ตะโกน] วิล!
[เฮือกได้สติ]
- [ไมค์] วิล - [จอยซ์] วิล
นาย เป็นไร มีอะไร
เฮนรี่
ยังไม่ตาย
[ดนตรีสื่อถึงสิ่งชั่วร้าย]
[หายใจสั่น]
[หายใจสั่นต่อเนื่อง]
[ชายออกแรงยิง]
[ครางเจ็บปวด]
[ชาย] ต้านทานมันไว้
- [หอบ] - [ชาย] ตามหาฉันเจอได้ยังไง
[ชาย] พวกมันส่งแกมา
[หอบ]
[ชาย] พวกมันส่งแกมา
- [ครางเจ็บปวด] - [ชาย] ต้านทานมันไว้
[ร้องเจ็บปวด]
[กรีดร้อง]
- [กรีดร้อง] - [กรีดร้อง]
[เด็กๆ หายใจสั่นกลัว]
เสียงอะไร
ฮอลลี่
[ดนตรีสื่อถึงสิ่งชั่วร้ายต่อเนื่อง]
รออยู่นี่
มีอะไรอะลูก ลูกเห็นอะไร
เห็นเฮนรี่ เขาเข้าถ้ำไปได้
เขามาแล้ว! หนี!
- เร็ว! ขึ้นไป! ทุกคนขึ้นไปบนนั้นเร็วๆ เข้า! - [เด็กๆ กรีดร้อง]
เร็วเข้า! ไปๆ ไปๆ ไปๆ ไป!
เร็วเข้า! ขึ้นไปเร็วๆ!
[เด็กๆ] ไป! ไป!
เขาเจอแล้ว เขาเจอฮอลลี่กับเด็กๆ
โอเค [ตะกุกตะกัก] แล้วแอลล่ะ
นายเห็นแอลมั้ย หรือว่ากาลี หรือแม็กซ์
ไม่มีเลย ไม่มีใครเลย
- [ฮอลลี่] รีบไปเร็วทุกคน! ไป! วิ่งไป! - [แมรี่] ไปเร็ว!
นายใช้พลังหยุดเขาได้มั้ย
เดี๋ยวลองดู ทุกคนไปก่อน
ไป! ไป!
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[เหล่าทหารตะโกนโหวกเหวก]
[ทหาร 1 ตะโกนสั่ง]
[ทหารพูดคุยกัน]
มาเร็ว ทางนี้!
มาเร็ว
- [คลื่นสัญญาณดังถี่] - [ทั้งคู่กรีดร้อง]
[เฮลิคอปเตอร์บินใกล้เข้ามา]
แม่เจ้า
[แอลกับกาลีกรีดร้องต่อเนื่อง]
[ตะโกนออกแรง]
[ร้องสั่นกลัว กรีดร้อง]
[ฮอลลี่] เร็วเข้า มีหลุมอยู่ใกล้ๆ รีบไป!
เร็วเข้า! หลุมอยู่ข้างหน้านี่เอง
โจชัวลงไปนะ ระวังดีๆ นะ รีบไป ตามลงไป โธมัสลงไป!
[เด็กๆ ลนลาน]
[ดนตรีลุ้นระทึกต่อเนื่อง]
[ทหารคุยกันแว่วๆ]
- [เมอร์เรย์] จิม ได้ยินมั้ย - [หอบ]
[ตะโกน] จิม ได้ยินฉันมั้ย
ห่านจิกเอ๊ย!
(ซีโฟร์)
[ทหารสั่งการแว่วๆ]
[ฟ้าผ่า]
[สะอื้น] กาลี
[สะอื้นต่อเนื่อง]
[ฟ้าผ่า]
[ดนตรีอึมครึมตึงเครียด]
- [กาลีกรีดร้อง] - ต๊ายตาย เราเจออะไรเอ่ย
แกโดนเพื่อนทิ้งไว้เหรอเนี่ย
แบบนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยเนอะ
เอามันออกไป
- [ทหาร 1 ร้องเจ็บ] - [ยิงปืน]
[ทหาร 2 ร้องเจ็บ]
- [ฮ็อปเปอร์] ย้าก! - [ทหาร 3 ร้องเจ็บ]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
นี่ นี่
ฉันมาแล้ว ฉันมาแล้ว
โอ๊ย!
ฉันก็มาแล้ว
[ดนตรีลุ้นระทึกต่อเนื่อง]
เอาละ ฟังนะ ทุกอย่างที่พวกเธอเห็นในนี้ไม่ใช่ความจริง
ทำอะไรเราไม่ได้ รีบตามฉันมาให้ทัน โอเค้
- โอเค - โอเค
[แมรี่] ฮอลลี่
- รีบไป เร็วเข้า - [แมรี่] โอเค
[ฮอลลี่] อย่าหยุดเดิน อย่ารั้งท้าย
มองฉันแล้วตามมา ตามฉันมา
เดินไปเรื่อยๆ
[ชายครางเจ็บ]
ฉิบหาย แม่งเอ๊ย!
[ฮอลลี่] มองมาทางฉัน เดเร็ค
ทางนี้ มุดออกไปอีกฝั่งแล้วรอฉันอยู่ตรงนั้น
เด็บบี้ เธอก่อน
[แมรี่] โธมัส ตานาย
- ทุกคน เร็วๆ เข้า - [ด.ช.] เร็วๆ
- [แมรี่] เร็วเข้า - [ด.ช.] มาน่า เราทำได้ ไปเร็ว
[แมรี่] เร็วเข้า รีบไป โธมัส ขึ้นไป
- ทุกคน เร็วๆ เข้า - [เด็กๆ] เร็วๆ
[กาลีร้องเจ็บ]
[ร้องเจ็บ]
ปีศาจอีกตัวอยู่ที่ไหน ไม่งั้นตัวนี้ตายตรงนี้ เดี๋ยวนี้
แกพูดเรื่องอะไรของแก เรามีแค่นี้
คิดว่าฉันเล่นเกมด้วยเหรอ [ตะคอก] มันอยู่ไหน!
[ดนตรีตึงเครียดลุ้นระทึก]
[ครางเจ็บ]
ทำอะไรของแกวะ เมอร์เรย์ แบบนี้ไม่ใช่แผนที่ดี
มันบ้าไปแล้ว
โอเค เอาละ เป็นไงเป็นกันไปเลย
โอกาสสุดท้ายแล้วนะ
มันอยู่ไหน
ไปตายไป
เดี๋ยวจัดให้
[ร้องตะโกน]
[ครางเจ็บ]
[ออกแรงขว้าง]
[ทุกคนครางเจ็บ]
[ฟ้าผ่า]
- [ฮ็อปเปอร์] นี่ ฉันมาแล้ว - [อีเลเว่น] กาลี ไม่ ไม่ๆ ไม่!
- ไม่! - [ดนตรีเศร้า]
ไม่ กาลี กาลี
- เอาผ้าพันแผลมา ผ้าพันแผล ไปเร็ว - เธอกดแผลเอาไว้แน่นๆ
ไม่เป็นไร กาลี มองฉันนะ มองฉันนะ
อดทนไว้ ฉันอยู่นี่ ฉันอยู่นี่ เธอจะไม่เป็นอะไร [สะอื้น]
ฉันคง… ไม่รอดหรอกเจน
ไม่ อย่าพูดแบบนั้น ต้องรอด ต้องรอด เธอต้องรอดสิ เธอต้องรอด
อย่าร้อง เจน
[อีเลเว่นร้องไห้]
เรื่องของฉัน
ยังไงก็ต้องมาจบที่นี่
ไม่
ไม่ ไม่
[ฟ้าผ่า]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[ดนตรีหยุด]
ฮอลลี่
[ฮอลลี่ตะโกนออกแรง]
- ย้าก! - [ฮอลลี่ครางเจ็บ]
[หายใจแรง]
[ชาย] หาฉันเจอได้ยังไง
[เฮนรี่เด็ก] อย่าครับ
ขอร้องนะครับ อย่ายิง
[ชาย] แกเป็นใคร
เฮนรี่ เฮนรี่ ครีล ผมอยู่แถวๆ นี้
- [หายใจสั่น] - ใครส่งแกมา
ไม่มีใครส่งมา ผมอยู่ในถ้ำแล้วก็ได้ยินเสียงร้อง
พวกนั้นส่งมา พวกมันแกส่งมา!
คุณสับสนอยู่ คุณต้องไปหาหมอ [ครางเจ็บ]
- [เฮนรี่ครางเจ็บ] - [วิลครางเจ็บ]
ลูก เกิดอะไรขึ้นน่ะ
เขาอยู่ในความทรงจำนั้น
[เสียงสั่น] และเขากลัว เขากลัวมาก
[เฮนรี่เด็กและชายต่อสู้กัน]
[เมอร์เรย์] โอ๊ย ขอบคุณพระเจ้า
แม่เจ้า โล่งอกไปที ฮ่าๆๆ
นึกว่าไปไม่กลับกันทั้งพ่อทั้งลูกแล้วน่ะ
[หัวเราะร่วน]
อ้าว อะไร
จะไม่กอดกันหน่อยรึไง พี่เบิ้ม
พูดเป็นป่าว "ขอบคุณที่ช่วยระเบิดฮ.ให้นะ เมอร์เรย์"
"นายกล้าหาญมากเลย และ…"
- [ฟ้าผ่า] - มีอะไร
เดี๋ยว
กาลีล่ะ กาลีอยู่ไหน
[ดนตรีลึกลับ]
แม่เจ้า
แอล ฉัน…
เสียใจด้วยนะ
[ฟ้าผ่า]
หนูโดดได้
หนูโดดจากก้อนหินไปอเวจีได้
หนูจะโดดถึงต้นไม้นั่นได้ ทางลัด
เฮนรี่ยังอยู่บนนั้น
- ถ้าเธอหล่น… - ไม่หล่น
ถ้าเธอโดดถึง…
ก็ฆ่าเขา
อ๋อเหรอ
แล้วไงต่อ
[ดนตรีเศร้าซึ้ง]
ตอนที่หนูเป็นเด็ก
แล้วคุณมาเจอหนูอยู่ในป่า
หนูกลัว
กลัวจริงๆ
หนูไม่เข้าใจโลกนี้
หนูไม่เข้าใจ… ผู้คน
คุณรับหนูไป
เลี้ยงดูหนู
ปกป้องหนู
อืม
[สะอื้น]
คุณกลายเป็นพ่อของหนู
แต่ว่าหนู… ไม่ใช่เด็กแล้วนะ
และไม่ใช่ซาร่า
[ฟ้าผ่า]
[สะอื้น]
เธอไม่มีทางเลือกให้เลือก
แต่หนูมี
และคุณก็ต้อง
เชื่อใจหนูว่าหนูจะเลือกถูก
และคุณต้องเชื่อมั่นในตัวหนู
[ดนตรีหยุด]
[ร้องไห้]
[ดนตรีลึกลับ]
[เฮนรี่เด็กร้องไห้สะอึกสะอื้น]
[ดนตรีลึกลับชั่วร้าย]
[เสียงกระซิบมากมายวุ่นวาย]
[เว็คนา] มาหาฉัน
[เสียงกระซิบมากมายวุ่นวายต่อเนื่อง]
- [กรีดร้อง] - [กรีดร้อง]
[หายใจติดขัด]
[ชาย] เธอจะ…
เธอจะต้องต้านทานมัน
มันจะกลืนกินทุกอย่าง
มันจะกลืนกินเธอ
[เฮือก หอบ]
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีเศร้า]
ไม่ใช่เพราะคุณ
ไม่ใช่เพราะคุณเลย
[เศร้า] ไม่ต้องมายุ่ง
ไอ้จอมเปิดโปงถึงไม่อยากให้คุณเข้าไปในถ้ำ
เพราะมันไม่อยากให้คุณจำได้
ฉันบอกว่าไม่ต้องมายุ่ง
คุณก็เป็นแค่เด็ก เป็นเด็กเหมือนกับผม
และมันใช้คุณ
ใช้คุณให้พามันมาที่นี่
คุณก็เป็นเหมือนผม เฮนรี่
ร่างสถิต
แต่คุณต้านทานมันได้ ช่วยเราสู้มัน
อย่าให้มันชนะนะ เฮนรี่ อย่าให้มันชนะ
ไม่
มันทำให้ฉันเห็นความจริง
[ดนตรีสื่อถึงสิ่งชั่วร้าย]
มันทำให้ฉันเห็นว่าโลกนี้มันวิปริต
[คนกรีดร้องแว่วๆ]
ว่ามนุษย์มันวิปริต
อย่าไปฟังมัน เฮนรี่ ตอนนี้มันกำลังบงการคุณอยู่
[คำรามเสียงต่ำ]
[หัวใจเต้นแรง]
มันไม่เคยบงการฉันสักครั้ง
และฉันก็ไม่เคยบงการมัน
ไม่เห็นเหรอ วิลเลียม
ฉันจะต้านทานมันก็ได้
แต่ฉันเลือก
จะเข้าร่วม
[ดนตรีชั่วร้ายโหมดัง]
คุณพระช่วย
มันต้องมี… ฉัน
และฉันต้องมีมัน
เรา…
[คำราม]
เป็น…
หนึ่งเดียว
[คำรามดังสนั่น]
หนี!
[ไมค์] วิ่ง! เร็ว! เร็ว!
- เร็ว! - [ดัสติน] ไปๆๆ!
[สตีฟ] เร็วเข้า ไปๆ ไปๆ!
[ดัสติน] เร็วๆๆ!
[สตีฟ] ดัสติน
[ร้องเสียงหลง]
[สตีฟตะโกนลั่น] ดัสติน!
[ลูคัส] ลุกขึ้นเร็ว รีบไป
- [สตีฟ] เร็วเข้า - [จอยซ์] ไปเร็ว
- [คำราม] - [ทุกคนลนลาน] ไปๆๆ
[ดัสติน] เชี่ยแล้ว เชี่ยๆ เชี่ยๆ
[ทุกคนลนลาน]
[คำราม]
[จอมเปิดโปงร้องเสียงแหลม]
เร็วเข้า! ไปๆ ไปๆ!
[ทุกคนร้องลนลาน]
[คำราม]
[ดนตรีทรงพลังยิ่งใหญ่]
[คำรามเสียงต่ำ]
[อีเลเว่นออกแรงโดด]
[ดนตรีรุกเร้า]
- [ครางจุก] - [คำราม]
- แอลทำมันเจ็บ - ได้ไง
ไปสู้กับเว็คนา
จิตรวม
[คำราม]
[ดนตรีสื่อถึงความชั่วร้ายยิ่งใหญ่]
นี่คือ…
อยากตายมากนักใช่มั้ย
- พวกเราต้องช่วยแอล - ยังไง
โอเค จิตรวมมีผลกับทั้งสองทาง ถ้าเล่นงานจอมเปิดโปง เว็คนาก็เจ็บด้วย
ไปทำให้ไอ้ก็อดซิลล่านั่นอะนะเจ็บ
ทางเดียวที่จะเล่นงานศัตรูใหญ่ขนาดนั้นได้ คือแยกกันไป
โจมตีจากรอบด้าน ค่อยๆ ตอดฮิตพอยท์มัน
"ฮิตพอยท์" ฮิตพอยท์อะไรของนายวะ
นั่น
ให้คนนึงล่อมันไปที่ซอกเขา คนอื่นไปประจำที่บนหน้าผา
เล่นงานมันจากที่สูง
[โรบิน] มีคำถามข้อเดียว
จะให้ใครเป็นเหยื่อล่อ
ฉันเอง
ฮึ่ย!
[อีเลเว่นร้องเจ็บ]
- [เว็คนา] ฮึ่ย! - [อีเลเว่นร้องเจ็บ]
- [จอมเปิดโปงร้องเสียงแหลม] - [ยิงปืนกล]
ไป!
[ดนตรีรุกเร้า]
[สตีฟ] โอเค มาเร็ว เร็วๆ ไป!
[คำรามเสียงแหลม]
ฮะ! ไม่ ไม่!
เร็ว! ไม่! ไม่!
เราทำอะไรไม่ได้ ไปเถอะ เร็ว!
[ดนตรีสื่อถึงอันตราย]
[ครางเจ็บ]
[ตะโกนปล่อยพลัง]
- [พ่นหายใจหงุดหงิด] - ย้าก!
[ครางเจ็บ]
[ครางจุก]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[คำราม]
[ออกแรงสู้กัน]
[ร้องเจ็บ]
[คำราม]
[จอมเปิดโปงหวีดร้องเสียงสูง]
- ย้าก! - ตู้ม!
[กรีดร้องทรมาน]
[เว็คนาเกร็งต้าน]
[เกร็งต้าน คำรามขู่เบาๆ]
[หวีดร้องเสียงสูง]
[เกร็งปล่อยพลัง]
[ทั้งคู่] อ๊ากกกกกก!
[สตีฟ] ระวังๆๆ! เชี่ยเอ๊ย!
[จอมเปิดโปงคำราม]
[ไข่ร้องเสียงเล็กแหลมระงม]
- แค้นนี้เพื่อเอ็ดดี้ ไอ้ผีห่าซาตาน! - เพื่อเอ็ดดี้!
[ทั้งคู่ตะโกนออกแรง]
[คำรามฮึ่ม]
[เกร็งปล่อยพลัง]
[ร้องครวญครางทรมาน]
[ครางเกร็ง]
[ครางเกร็งต่อเนื่อง]
ย้าก!
[เว็คนาครางเกร็งออกแรง]
[ครางเกร็งสุดชีวิต]
[ดนตรีทรงพลัง]
ตอนนี้ ฉันไม่กลัวแล้ว
[โรบิน] ย้าก!
[คำรามเกร็ง]
พวกเรา
[หายใจแรง]
ไม่กลัว…
- [ทั้งคู่] ย้าก! - [ไข่ร้องเสียงเล็กแหลม]
แกแล้ว
[ดนตรีทรงพลังโหมดัง]
[คำรามเกร็ง]
[ร้องเจ็บ]
[ทั้งคู่กรีดร้อง]
[ร้องเสียงสูงทรมาน]
เย่
[ดัสติน] โอ้ เชี่ยเราต้องเผ่นแล้ว
เร็วๆ วิ่ง! เชี่ยเอ๊ย เชี่ย!
[ร้องโหยหวนทรมาน]
[ร้องโหยหวน]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[หัวใจเต้นช้า]
[คำรามอ่อนแรง]
[แนนซี่] แอล!
ทุกคนปลอดภัยรึเปล่า
ฮอลลี่
[ออกแรงดึง]
[แนนซี่หอบ]
ฮอลลี่ ได้ยินพี่มั้ย
ฮอลลี่
ฮอลลี่ ฮอลลี่ ฟื้นสิ ฟื้น
[ขย้อน]
[ไอ]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
แนนซี่
ใช่ นี่พี่เอง พี่เอง
พี่มาแล้ว พี่เอง พี่มาแล้ว
[ไมค์] ฮอลลี่
ไง
เฮ้
[ด.ญ.ขย้อน]
โอเค ออกมาให้หมด ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องกลัว
ฉัน… ฉันอยู่ไหน
ปลอดภัยแล้ว โอเคนะ เดี๋ยวเราพานายกลับบ้าน
นะ โอ๊ะ!
ปลอดภัยแล้ว ฉันมาแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่ต้องกลัวนะ
[เว็คนากระอัก ขย้อน]
[ครางทรมาน]
[เว็คนากระอักต่อเนื่อง]
[กระอักต่อเนื่อง]
วิล ลูกกลับมาหาแม่!
[ตะโกนลั่น] ไม่!
มาหาเรื่องผิดบ้านแล้วมึง
[คำราม]
ย้ากกก!
[ฮอลลี่] ไม่! แม่!
ย้าก!
- [จอยซ์] ไม่ - แม่ เดี๋ยวน้องก็ตายหรอก
[ลูคัส] ช่วยด้วย!
- [ครางเจ็บ] - ช่วยด้วย!
[แนนซี่] งั้นเธอกลับบ้านไปก่อนสิ
แนนซี่!
[เอ็ดดี้สะอื้น] คราวนี้ฉันไม่วิ่งหนีแล้ว
[ดัสติน] เอ็ดดี้!
[เอ็ดดี้] ฉันรักนายนะ
แอล! แอล! เธออยู่ไหน
[เว็คนา] เขาไม่ได้ทำให้ฉันเป็นแบบนี้
เธอทำ
[จอยซ์] วิล ตื่นสิ
ไปให้พ้น!
ผมแค่อยากให้มันจบไปซะที
ฮึ่ย!
[ดนตรีสงบ]
[ถอนหายใจโล่งอก]
[ดนตรีหยุด]
[ท้องฟ้าครืนครั่น]
[ถอนหายใจ]
- [ดัสติน] หัวหน้าได้ยินมั้ย หัวหน้า - เออๆ ได้ยินแล้ว เป็นยังไงบ้าง
ไอ้จมูกแหว่งม่องเท่งไปละ
เรากลับมาที่โลกกลับด้าน และ… เด็กๆ มาด้วย
[ฟ้าผ่า]
[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]
แล้วทุกคนเป็นยังไงบ้าง ปลอดภัยใช่มั้ย
ตี้เราสะบักสะบอมใช้ได้ แต่ไม่เป็นไร
แล้วแอลล่ะ
อยู่ครบทั้งตี้
[ฟ้าผ่า]
[ดัสติน] งั้นลุงช่วยบรรเลงเพลงให้หน่อยได้
จัดการโลกกลับด้านให้มันสิ้นซาก
แล้วออกจากนรกนี่กัน
[ฟ้าผ่า]
ได้เลย รับทราบ
[เมอร์เรย์] และ… เริ่มต้นนับถอยหลังได้
[เพลง "When Doves Cry" ของ Prince and the Revolution บรรเลง]
[ลูคัสหัวเราะ] เฮ้ย หยุดเลย เดี๋ยวก็เลอะตัวฉันหมด
[ดัสติน] เออ ไม่รู้แหละ โทษทีที่มันอี๋แบบนี้
[ลูคัส] เออ ฉันก็เละ เหมือนกันแหละน่า [หัวเราะ]
[ดัสติน] เหม็นจริงๆ นะเนี่ย โอเค้ เหม็นจริงๆ
นายดมสิ นายดมดู
[ทุกคนคุยเล่น หัวเราะกัน]
[ถอนหายใจ]
เฮ้ ทำไรของเธอ เดี๋ยวไอ้ผงๆ นั่นมันก็เข้ามาข้างในหรอก
ถ้าไม่เปิดนะ ฉันจะสลบ
เพราะกลิ่นนายมันเหม็นเหมือน…
ไม่รู้ว่าเหมือนกลิ่นอะไรนะ แต่เหม็นมาก
[โรบินถอนหายใจ]
[บีบแตรรถ]
[บีบแตรรถลากยาว]
[หัวเราะชั่วร้าย]
[ทั้งคู่] พวกเวร
เฮ้ [หัวเราะ]
เฮ้อ ดีจัง
- [ถอนใจโล่งอก] - [ถอนใจโล่งอก]
ถึงแล้วจ้า บ้านแสนสุข
นี่ จิมโบ้ ฉันต้องขอถามหน่อย นายรู้สึกไง หืม
รู้สึกอยากนอนและดูดบุหรี่
- [หัวเราะ] นึกว่าเลิกแล้ว - ใช่
- มันถึงจะอร่อยมากไงล่ะ - [หัวเราะ]
[ยางแตก]
ระวัง!
[ทุกคนตกใจ สงสัย]
[ไมค์] มันเรื่องอะไรอะ
[ดนตรีลุ้นระทึกสื่อถึงเหตุร้าย]
- [ทหาร 1] ทุกคนยกมือขึ้น เร็ว - [ไมค์] เฮ้ยๆ เฮ้ยๆ เฮ้ย!
- [ทหาร 1] บอกให้ยกมือขึ้น - เฮ้ย ในนี้มีเด็กอยู่
- ลงมา ลงมา! - เฮ้ย! อย่ามาจับ!
[ทุกคนเถียงกันวุ่นวาย]
โอเคๆ
- ไม่ ฉันไม่ไป แนนซี่ ปล่อยฉันนะ! - นั่นน้องฉันโว้ย!
[ฮอลลี่] ไม่! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!
เออๆ ยอมแล้ว ยอมแล้ว!
[คลื่นวิทยุแผ่กระจาย]
[เมอร์เรย์] คิดว่าเก่งรึไงวะ ดูเดะ เอาปืนมาจ่อใส่เด็ก โคตรเจ๋งเลย ไอ้เวร!
- [สตีฟ] ดัสติน! - [แนนซี่] เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
[ทุกคนเถียงกันวุ่นวาย]
แอลล่ะ พวกนายเห็นแอลมั้ย
คุณจ่า เด็กนั่นอยู่ไหน
เมื่อ… เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้เลยครับ
คงหนีไปแล้ว
[ถอนใจโล่ง ขำเบา]
เวรกรรม
- [ดัสติน] ไมค์… - อย่ามาจับ หยุดนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้!
- [ดัสติน] ไมค์… - [แนนซี่] ไมค์ อย่า!
[ดนตรีอึมครึม]
เธอทำอะไรอะ รีบออกมาจากในนั้น รีบออกมาเร็ว!
[ปนสะอื้น] มันจะไม่มีวันจบสิ้น ถ้าฉันยังอยู่ที่นี่
ไม่ๆๆ เดี๋ยวเรา… เดี๋ยวเราช่วยกันคิด
เดี๋ยวเราช่วยกันคิดแล้วก็ไปสู้ เหมือนกับทุกครั้งไง
นายต้องไปบอกกับคนอื่นๆ
- ไม่ ไม่ - ฝากขอบคุณพวกเขาแทนฉันที
ที่ใจดีกับฉันมาก
และสอนให้ฉันรู้ความหมายของคำว่าเพื่อน
ไม่! อย่าทำแบบนี้เลย แอล ฉันขอร้องล่ะ
ไมค์ นายต้องบอกพวกเขาให้เข้าใจที่ฉันทำ
แต่ฉันไม่เข้าใจที่เธอทำ
ฉันรู้
แต่สักวัน
นายจะเข้าใจ
นายเข้าใจฉันดี
ดีกว่าใครๆ ทั้งนั้น
ตลอดมาเลย
ตั้งแต่เราเจอกัน…
[เพลง "Purple Rain" ของ Prince and the Revolution บรรเลง]
นายมองที่ตัวตนฉัน
เอิ่ม ฉันชื่อไมค์นะ ย่อจากไมเคิล
งั้นเราจะเรียกเธอว่าแอล ย่อจากอีเลเว่น
ตัวจริงของฉัน
[เพลง "Purple Rain" บรรเลงต่อเนื่อง]
ฉันรักเธอ
ฉันรักเธออย่างที่เธอเป็นจริงๆ
อย่าทิ้งฉันไปนะ แอล
[ทั้งคู่สะอื้น]
อย่าทำแบบนี้
ฉันจะอยู่กับนายตลอดไป
ฉันรักนาย
ลาก่อน ไมค์
แอล! แอล! แอล! แอล! แอล! แอล!
- [ไมค์ตะโกนลั่น] แอล! - ไมค์!
- เฮ้ย อย่ายุ่งกับเธอ! - [แนนซี่] ไมค์!
[ไมค์] เฮ้ย ปล่อยฉันนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้!
[ไมค์ตะโกน] แอล! แอล! แอล!
แอล!
แอล อย่า!
อีเลเว่น!
แอล!
แอล! แอล!
(โรงเรียนมัธยมปลายฮอว์กินส์)
ไม่!
[ดนตรีสงบเยือกเย็น]
[เมอร์เรย์] หยุด! รีบพาเธอกลับมาเดี๋ยวนี้
แอล!
ไม่! แอล!
[หายใจออกช้าๆ]
[โลหะเสียดสีกันดังสนั่น]
[ความเงียบปกคลุม]
[หายใจออกดังแว่ว]
[ดนตรีเศร้าบรรเลงด้วยเปียโน]
[พ่นหายใจ]
[ดนตรีหยุด]
[หัวใจเต้น]
[เคาะเป็นจังหวะ]
(ด้วยความระลึกถึง)
(อนุสรณ์)
(อุทิศให้กับประชาชน ชาวฮอว์กินส์ รัฐอินเดียนา)
(ผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่)
[คนคุยกันจอแจ]
[เพลง "Landslide" ของ Fleetwood Mac บรรเลง]
(18 เดือนต่อมา)
[โรบิน] ว่าไง คนแปลกหน้า ไม่ได้เจอกันนาน
ไม่รู้ว่า เอ่อ คือ…
ทุกคน… ยังจำฉันได้มั้ยเนี่ย
โอเค ฉันอาจจะถ่อมตัวเกินไป เพราะบอกตามตรง
ใครมันจะลืมเสียงเพราะๆ แหบนิดๆ แบบเดบรา วิงเงอร์ได้ลง
ใช่แล้ว ฉันเอง โรบิน บัคลีย์ หรือฉายาร็อคกิ้นโรบิน [ขำ]
จิมมี่มือไวใจดีให้ฉันกลับมา เป็นแขกรับเชิญจัดรายการ แต่…
พวกคุณต้องอย่าใจร้ายกับฉันนะ เพราะฉันรู้สึกว่ายังฝืดอยู่
คือจะให้ฉันพูดเรื่องอะไรล่ะ
เรื่องหากินของฉันก็ตกยุคไปแล้ว พอๆ กับผมทรง เอ่อ… กะลาครอบของเพื่อนฉัน
วันนี้ ไม่มีทหารแล้ว
ไม่มีรั้ว
ไม่มีกล้องของบิ๊กบราเธอร์แล้ว
บิ๊กแม็คเดียวที่ฉันเห็นตอนนี้ก็มีแค่ที่แมคโดนัลด์
ผู้คนก็มีความสุข ยิ้มแย้มกัน ไปดูหนังที่โรง
แต่นี่ จะมีใครไม่อยากดูอินดี้ภาคใหม่
- [เอฟเฟกต์เสียงเรอ] - เชี่ย เอ่อ…
[เอฟเฟกต์หวดแส้]
ต้องอันนี้
ต้องขอโทษด้วย ฉันโดนคู่หูประจำตัวเบี้ยว
แต่ ก็… ข้ออ้างที่เขาให้มา
ก็ถือว่าฟังขึ้นอยู่
ลุยเลยเด็กๆ กายพร้อมใจพร้อม ไปเล่นเบสบอล
[โรบิน] ใช่แล้ว
สมาธิอย่าเสียนะ
[โรบิน] ฉันอาจจะงมงายเกินไปหน่อย ที่จะพูดแบบนี้ และนี่ก็พนมมือไปด้วย
แต่… ฉันว่าในที่สุดฮอว์กินส์ก็หลุดพ้นจากคำสาป
จัดการเลย โธมัส โชว์ฝีมือหน่อย ไอ้หนู
- [โรบิน] แต่ในอีกมุมนึง - เอาหน่อย
นี่มันไม่ใช่ฮอว์กินส์ที่ฉันจำได้เลย
มันเปลี่ยนไปมาก
แต่มันอาจไม่ใช่ที่เมือง
อาจเป็นที่ฉันเองที่เปลี่ยน
อาจจะทุกคนเลยด้วย
อย่างน้อย ก็ใช่แน่นอนสำหรับเพื่อนๆ ฉัน
[ขำ] ที่ในวันนี้จะเรียนจบกันแล้วจ้า
[หัวเราะ]
ใช่แล้ว ฮอว์กินส์ไฮรุ่นปี 89 จะเดินขึ้นโพเดียมกันวันนี้
ขอให้ทุกคนไปเชียร์พวกเขากัน ฉันไปแน่นอน
เพราะพวกเขา ควรได้รับการยืนปรบมือให้อย่างแรง
มา เริ่มฉลองให้พวกเขาด้วยเพลงโปรดล่าสุด
[เพลง "Here Comes Your Man" ของ Pixies บรรเลง]
ถ้าเธอกระดูกหักอีก ฉันไม่ช่วยนะ
เพราะฉันเหม็นเบื่อโรงบาลสุดๆ เลย
ไม่ต้องมายุ่งกันก็ได้นะ
เพราะนาย…
แล้วจะรีบแต่งตัวไปไหนเนี่ย
อะไร วันนี้มีพิธีเรียนจบ
อีกตั้งสองชั่วโมง ฉันว่านายรีบร้อนไปหน่อยนะ
อืม…
โอเค ตอนนี้นายรีบร้อนไปหน่อยแล้วจริงๆ
โทษทีนะ ก็เธอเซ็กซี่เกินห้ามใจจริงๆ
ส่วนนายก็เฉิ่มเบ๊อะเกินจะทน
[เพลง "Here Comes Your Man" ของ Pixies ต่อเนื่อง]
[ปนถอนใจ] โอ๊ย บัดสีบัดเถลิง
วันนี้จะได้ถ่ายมั้ยแม่
- ซะที นะ - [สะอื้น]
แม่ ไม่ต้องร้อง
- ผมอยู่ไกลแค่ขับรถวันเดียวเอง - แม่รู้
ผมจะกลับบ้านทุกครั้งที่มีโอกาส
โอเค
แล้วผมก็จะโทรมาบ่อย จนแม่อยากจะเปลี่ยนเบอร์หนีเลยละ
- โอเค - โอเคนะ
[ทั้งคู่หัวเราะ]
- รักแม่นะ - รักลูกนะ
แล้วนี่แม่จะถ่ายรูปอีกมั้ย
- จ้ะ แม่จะถ่ายอีก - โอเค
- โอ๊ หล่อที่สุด ลูกรักคนดีของแม่ - งั้นเรามาถ่ายกัน โอเค [หัวเราะ]
(ผู้แทนนักเรียน)
ยิ้มหน่อย!
[โจนาธาน] โอเค เริ่มถ่าย
- สุขสันต์วันเรียนจบ - [ฮ็อปเปอร์] สุขสันต์วันเรียนจบ
- ดีใจด้วยนะลูก - ใช่ โอเค
- รุ่นปี 89 [หัวเราะ] - [ฮ็อปเปอร์] เสร็จละเนอะ
เอ่อ เวร เอ่อๆ แป๊บนึงนะ
- แม่เจ้า ไม่ๆๆ - ให้เขา ให้เขา… แขวนใหม่ก่อนสิ
- ช่างมันเหอะน่า ช่างมันเหอะน่า - ให้เขาทำไปเถอะ
แสงเข้าเยอะไป มันต้องฟุ้งๆ หน่อย
- ถ่าย "ก็อดฟาเธอร์" อยู่เหรอ - [จอยซ์] ให้เขาทำไป
ให้อีกเทคเดียวนะ อีกเทคเดียวพอนะ
[โทรศัพท์ดัง]
- [ฮ็อปเปอร์] ให้ตาย พ่อศิลปิน… - ฮัลโหล
[ทางโทรศัพท์] จอยซ์ นี่คาเรนนะ เห็นไมค์บ้างมั้ย
- ไม่นะ ไม่เห็นเขาเลย - [ฮ็อปเปอร์ถอนใจ]
[คาเรน] เราหาเขาไม่เจอ ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน
คาเรนน่ะ เธอหาไมค์ไม่เจอ
[เพลงหยุด]
[ดนตรีอึมครึม]
[ตะโกน] แอล! แอล!
แอล!
[ฮ็อปเปอร์] ไอ้หนู
กะแล้วว่าต้องอยู่ที่นี่
แม่ตกใจใหญ่แล้ว
แต่แม่เธอก็ไม่ผิดหรอก…
ไม่รู้เธอจำได้มั้ยแต่เมืองเราเคยมี
ประวัติเด็กหายไปหลายคน
แม่ไม่เข้าใจหรอก
มะ… ไม่มีวันเข้าใจ ว่าทำไมผมถึงขึ้นไปรับใบประกาศไม่ได้
มันจะเหมือนโกหก
เหมือนทำใจให้มูฟออนได้ แต่ผม…
ทำไม่ได้
ผมทำใจไม่ได้เลย
[อึกอัก] ผมเตรียมแผนไว้
ว่าผมกับแอลจะหนีไปที่อื่นที่ไกลๆ
และจะไม่มีใครตามหาเราเจอ
[ดนตรีเศร้าซึ้ง]
ผมพูดไว้ว่าจะไปที่ที่มีน้ำตกสามแห่ง
ผมก็ คือ… ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเชื่อผมมั้ย
ใครจะไปเชื่อน้ำตกสามแห่งมัน… มัน… มันโง่เง่า เด็กน้อยมาก
เป็นแผนที่เพ้อเจ้อ ผมควรมีแผนจริงๆ
ผมแค่ไม่…
ผมไม่… ผมไม่คิดว่าเธอจะ
- เธอจะ… - นี่ๆ ฟังนะ
ไม่ใช่ความผิดของเธอ
[ดนตรีเศร้าหมองหม่น]
เรื่องที่เกิดน่ะเธอไม่ผิด
แอลเขาเลือกเอง
ตอนนี้เธอต้องเลือกของเธอเอง
และที่ฉันเห็นคือเธอต้องเลือกถนนสองสาย
ถนนสายแรก
โทษตัวเองในเรื่องที่เกิดขึ้นต่อไป
คิดวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดไม่หย่อน ว่าทำอะไรอย่างอื่นได้
ผลักไสคนอื่นและทนทรมาน เพราะเธอคิดว่าเธอสมควรโดน
[ไมค์ถอนหายใจ]
แล้วก็มีถนนอีกสาย…
ก็คือยอมรับในเรื่องที่… มันเกิดขึ้น
ยอมรับในสิ่งที่แอลเลือกให้ได้
ไม่ได้แปลว่าเธอต้องชอบ ไม่ได้แปลว่าเธอต้องเข้าใจ
อย่าได้คิดแบบนั้นเชียว
แค่ยอมรับมัน
และใช้ชีวิตที่มีให้แม่งดีที่สุด
[ถอนหายใจ]
ฉันเคยเลือกถนนสายแรกมาก่อน
และฉันไม่ขอแนะนำ
และสำหรับแอล
เธอคงรู้ว่าแอลอยากให้เธอทำยังไง
[เพลง "Pomp and Circumstance March No. 1" บรรเลง]
[คนส่งเสียงเชียร์]
(ขอแสดงความยินดีนักเรียนรุ่นปี 89)
- ไม่รู้อะ ฉันเหรอ - ใช่
- ไม่แน่ใจอะ - ฉันก็เหมือนกัน แต่ฉันว่าเธอชอบนะ
(ปี 89 มัธยมปลายฮอว์กินส์)
[เพลงหยุด]
[ผ่านลำโพง] สวัสดีครับทุกคน
ขอต้อนรับสู่พิธีสำเร็จการศึกษา ของนักเรียนรุ่นประจำปี 89
แม่! แม่!
ไมค์
[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]
ขอโทษครับแม่ ผม… ผมจิตตก
ไม่ต้องบอกแม่หรอก
[ครูใหญ่ฮิกกิ้นส์พูดแว่วๆ ต่อเนื่อง]
ดูสิลูกแม่
โตเป็นหนุ่มแล้ว
แม่ภูมิใจมากเลย
แม่… ภูมิใจที่สุด
ผมรักแม่นะ
แม่ก็รักลูกจ้ะ
[ผู้คนส่งเสียงเชียร์แว่วๆ]
และบัดนี้ ผมยินดีเป็นอย่างยิ่ง
ที่จะแนะนำนักเรียนที่มีประวัติดีเยี่ยม ในช่วงที่เรียนที่นี่
ทุกท่านครับ ขอเสียงต้อนรับ ให้กับผู้แทนนักเรียนของเราปีนี้
ดัสติน เฮนเดอร์สัน
[ทุกคนปรบมือ ส่งเสียงเชียร์]
เย่ เพื่อนรัก
[ลูคัส] เย่!
[ตะโกน] ดัสติน!
นั่นเพื่อนผม!
โว้ว!
[ไมค์หอน]
[กระแอม]
[ผ่านแผ่นฟิล์ม] ผมแค่อยากมีวัยเด็กที่ปกติ
[ผ่านลำโพง] แต่วัยเด็กที่มันถูกขโมยไปจากผม
ขโมยไปจากเรา
ปีที่ผ่านมา ถ้าจะให้พูดความจริง
ผมว่าผมโคตรโมโหเลยจริงๆ
พูดไม่เพราะ
แต่ผมก็นึกย้อนไปห้าปีที่ผ่านมา
แล้ว… ผมก็ได้เห็นว่า ถึงแม้มันจะมีหลายอย่างที่ไม่ดี
แต่เรื่องดีๆ ก็เยอะอยู่
ผมชอบเล่นเกมอยู่เกมนึง ชื่อดันเจียนแอนด์ดรากอน
- วู้ว! - แม่น!
- ให้ตายสิ - และในเกมนี้จะมี
ความปั่นป่วนทั้งหมดสองแบบ
ปั่นป่วนแบบดีกับปั่นป่วนแบบร้าย
แบบร้ายก็จะเกิดความไร้ขื่อแป ทำลายล้าง สงคราม
แต่แบบที่ดี อาจเกิด… อะไรใหม่ๆ
การเปลี่ยนแปลง
และโรงเรียนนี้
บอกตามตรงว่ามันต้องเปลี่ยน
เพราะมันแบ่งแยกรุนแรงมาก เด็กเล่นกีฬา เด็กเนิร์ด เด็กเพี้ยน
และในความปั่นป่วน
กำแพงทั้งหมดก็พังลง
และผมได้เพื่อนใหม่
และผมเป็นเพื่อน กับคนที่ไม่ควรจะเป็นเพื่อนผมด้วยซ้ำ
และไม่ใช่แค่ผมนะ ผมเห็นหลายคนก็เป็นแบบนั้น
และพอเราได้รู้จักกับคนที่ไม่เหมือนเรา
เรา… ก็เริ่มได้รู้จักตัวเองมากขึ้น
เราเปลี่ยนไป
เราโตขึ้น
ผมก็กลายเป็นคนที่ดีขึ้นด้วย
ผมเป็นคนที่ดีขึ้นก็เพราะพวกเขา
เพราะเพื่อนๆ ของผม
ผมก็เลยไม่โมโหมันแล้ว
แต่ว่าผมกังวล
กังวล
เพราะความปั่นป่วนมันจบลงแล้ว
- ครูใหญ่ฮิกกิ้นส์กับพวกจอมเฮี้ยบทั้งหลาย - [ทุกคนร้องอึ้ง]
ก็จะพยายามสุดฤทธิ์ ให้ทุกอย่างกลับไปอยู่ในระเบียบแต่…
ผมไม่อยากได้
ซึ่งก็ทำให้ผมเป็นคนปากว่าตาขยิบที่ใส่ครุยนี้
ดูดิ เราโคตรสะเหล่อเลย อะไรเนี่ย อย่างกะวุฒิสมาชิกโรมัน
มันไม่ใช่ตัวตนของผม และทุกคนก็คงไม่ใช่ด้วยเหมือนกัน
- งั้นผมก็เลยจะ… ช่างมัน - [เพลง "The Trooper"- Iron Maiden]
(เฮลไฟร์ไม่ตาย)
- [ครูใหญ่ฮิกกิ้นส์] เฮนเดอร์สัน - เย่!
- ช่างหัวโรงเรียน - เฮนเดอร์สัน! เฮนเดอร์สัน!
- ช่างหัวระบบมัน - [ครูใหญ่] พอได้แล้ว!
ช่างหัวความคล้อยตาม
- ช่างหัวทุกคนและทุกอย่าง… - เยส!
ที่รั้งเราไว้ และแยกเราจากกัน
เพราะปีนี้ เป็นปีของเรา!
[ทุกคนส่งเสียงเชียร์]
เย่!
(เฮลไฟร์ไม่ตาย)
[ครูใหญ่ฮิกกิ้นส์] อย่าเสียงดัง
นั่งลงไปเดี๋ยวนี้เลย!
[ไมค์หอน]
ทุกคนต้องมาเรียนภาคฤดูร้อน
กักบริเวณ
[ดนตรีตึงเครียดโหมดัง]
[คลื่นวิทยุแผ่กระจาย]
[ลูคัส] ฮึ่ย ดัสติน!
[วิลกับไมค์] ดัสติน! ดัสติน!
[ทุกคนหัวเราะ]
นายมันบ้า นายมันบ้าที่สุดในโลกเลย
ฮิกกิ้นส์ตกใจจนขี้แตกแล้วมั้งน่ะ
แล้วเขาทำไรได้ ไล่ฉันออกเหรอ
- บ้าจริงๆ - [สเตซี่ย์] นี่
ไง สเตซี่ย์
จะมาบอกว่าเมื่อกี้บนเวทีนายเท่มากเลย
อ๋อ ขอบใจ เมื่อกี้ฉันลอง สวมวิญญาณจอห์น เบลูชีดูอะ
แต่แบบถ้าเขาอยู่ในหนังจอห์น ฮิวส์
แต่ก็ไม่รู้ดิ เธอเข้าใจปะเนี่ย
เข้าใจ
- ไม่เป็นไร ถ้าเธอ… - เข้าใจ มะ… ไม่ ฉันเข้าใจ
- เหรอ - อือฮึ
โอเค ดี
- พูดไปได้ไงวะ - เพื่อน…
นี่ คือ… เดี๋ยวฉันจะจัดปาร์ตี้คืนนี้อะนะ
พวกนายมาสิ
[ดนตรีหวานใส]
- [หัวเราะกรุ้มกริ่ม] เดี๋ยว - เรื่องจริงปะเนี่ย
- [เสียงเคลิ้ม] เช็ดเข้ - เราไปดีมะ
- ต้องไปดิ - นั่น… ถามตามมารยาทรึเปล่า
ไม่ ช่างมันดิ
ฉันมีอย่างอื่นดีกว่า
ดีกว่าเยอะ
[โจนาธานกับโรบินหัวเราะ]
[โจนาธาน] ฉันแค่บอกว่า พวกเธอน่าจะชอบที่นิวยอร์กกัน
- [โรบิน] ใช่ ฉัน… - [สตีฟ] ค่าเช่าที่นิวยอร์กเท่าไหร่
- [แนนซี่] นายจะย้ายไปเหรอ - [โจนาธาน] เออ ไปอยู่กับฉันมั้ยล่ะ
[สตีฟ] เอาจริงดิ ปัดโธ่
ดูที่นี่ซะก่อนสิ พระอาทิตย์ตก วิวสวยๆ
วู้!
จะบอกว่าไม่คิดถึงอะไรพวกนี้เลยจริงๆ งั้นเหรอ
[ทุกคน] อืม
- ไม่ - ไม่
ทั้งป่าเขา ทั้งเหมืองแร่ แฟมิลี่วิดีโอ โรงหนังฮอว์ก
[ทุกคน] ไม่
ไม่อะ นายให้ฉันล้านนึง ฉันก็ไม่กลับมาหรอก
อืม ไม่ต้องถึงล้านก็มาได้จะบอกให้
ราคาบ้านยังถูกมาก
มีบ้านอยู่หลังนึงที่ฟอเรสต์ฮิลล์ จ๊าบมาก
ตอนนี้ฉันยังซื้อไม่ไหว แต่…
ใกล้แล้ว และนั่นมาจากเงินเดือนโค้ชเบสบอล
- อย่าลืมครูสอนเพศศึกษา - เออ จริง
เขาจ้างนายสอนเพศศึกษาเหรอ
- ส่วนนึงของงานน่ะ - [ทุกคนหัวเราะ]
ถ้าฉันอยากรู้เรื่องโรคทางเพศ ฉันจะมาหานายคนแรกเลย
ขอบใจ
[ทุกคนหัวเราะ]
[สตีฟ] ไม่นะ ฉันชอบ
ฉันชอบสอนเด็กๆ นะ
ฉันได้สอนพวกเขาเรื่องปาฏิหาริย์แห่งชีวิต
และวิธีไม่สร้างมันอย่างไม่ตั้งใจ
- และคราวนี้ ฉันได้เป็นคนออกเกรดด้วย - [แนนซี่] เอ่อ…
ทำไมฉันรู้สึกว่านายจะปล่อยเกรดง่ายมาก
นโยบายของฉันคือเอยกห้อง
- อ่าฮะ - บี ถ้าหัวขี้เลื่อยจริงๆ
ต่ำสุดฉันให้แค่นั้นน่ะ
แม่เจ้า ไปสอนที่เอ็นวายยูได้มั้ย
[ทุกคนหัวเราะ]
แหม คือยังไงอะ ให้ฉันไปให้คะแนน
หนังของนายที่เกี่ยวกับทุนนิยม นิยมเนื้อมนุษย์
- ยมนั่นยมนี่ - ไม่ใช่ หนังต่อต้านทุนนิยม
ชื่อ "ผู้บริโภค" เอ่อ… เป็นการอุปมา
ยิ่งนางเอกกินเยอะก็ยิ่งหิวมากขึ้น
- [แนนซี่] อ๋อ - [สตีฟ] โอเค
- เอ่อ ไม่ คือไม่ใช่ มันยังไม่ใช่ชื่อ… - แหงอยู่แล้ว
- ชื่อยังไม่เป็นทางการน่ะ - ก็ดี
[โจนาธาน] อือฮึ
ถ้าที่สมิธ ถ้าที่นั่น ฉันอาจ… ฉันอาจจะไปสอน
[โรบิน] อุ๊ย จริงอะ
เอ่อ เพราะที่นั่น สอนเกี่ยวกับสไตเน็มก็เลยอยากไป
หรือเพราะที่นั่นมีผู้หญิงเยอะมาก
อืม ทั้งคู่ได้มั้ย
[ทุกคนหัวเราะ]
[โรบิน] แล้วเธอล่ะ แนนซ์
สาวๆ ที่เอเมอร์สันเด็ดมั้ย
โอ้ เอ่อ…
ไม่รู้เหมือนกัน
ฉันดร็อปเรียน
ไม่จริงอะ เฮ้ย!
โอ้ โฮ่ๆๆ ฉันว่าแล้ว เธอไปเป็นนาวิก
[แนนซี่] โอ๊ย ไม่ ไม่ใช่ ฉัน เอ่อ…
ฉันไปทำงานหนังสือพิมพ์
ซึ่งฟังดูดีกว่าที่จริงเยอะ เป็นพนักงานฝึกหัด
แต่… ไม่รู้สิ ฉันเบื่อที่จะเรียนแล้ว
ก็เลยคิดว่าลองออกไปดู… โลกของจริงบ้าง
[โรบิน] แนนซี่ วีลเลอร์
มีเรื่องให้อึ้งไม่เคยเปลี่ยน
[ดนตรีผ่อนคลาย]
คือมัน…
มีบางอย่างที่ฉันคิดถึงเกี่ยวกับที่นี่
คิดถึงเนี่ย
ที่…
เรา
มาเจอกัน
คิดถึงพวกนาย
[ดนตรีซึ้ง]
คือฉันก็ชอบเพื่อนใหม่นะ
แต่มัน…
มันไม่เหมือนกัน
มันคงไม่มีวันเหมือนกัน
[สะอื้นเบาๆ]
ให้ตายเหอะว่ะ
[ทุกคนหัวเราะ]
[สตีฟ] ฉันจะบ้าตาย
หาทางจัดการมันเหอะเว้ย
ไม่รู้นะ เราก็…
เจอกัน
เดือนละครั้งที่นี่
ใช่ หรือ… หรือ เอ่อ… เอาที่ที่มันตรงกลางกว่านี้
- แบบ เอ่อ… - โอเค
เมืองอะไรอยู่ระหว่างฮอว์กินส์ กับเอ่อ แมสซาชูเซตส์ นิวยอร์ก
ลูอีวิลล์
- อ๊า - [สตีฟ] ฟิลลี่มั้ยล่ะ
ฟิลลี่ ฉันมีลุงอยู่ที่ฟิลลี่ เป็นคนแปลกๆ แต่ว่าบ้านเขาใหญ่มากเลย
- แล้วบ้านเขามีชั้นใต้ดินมั้ย - มี
- ห้องต้มน้ำล่ะ - ห้องต้มน้ำเหรอ
มี
แม่เจ้า แจ๋วเลย ก็ไว้เป็นที่ซ่อนตัว
ที่เธอเอาผู้ชายไปขังไว้แล้วก็เผาศพพวกเขา
- [แนนซี่] เอ่อ… เรื่อง - "ผู้บริโภค"
- "ผู้บริโภค" ใช่ - คิดว่าฉันพูดถึงเรื่องอะไรเหรอ
ฉันคิดว่านายจะฆ่าเราซะอีก
ไม่ใช่
โอเคๆ ได้ งั้นเจอกันที่บ้านลุงเพี้ยนๆ ของโรบิน
กินเหล้ากันแล้วย้อนความหลังกัน
และช่วยโจนาธาน ทำหนังคนกินเนื้อคนต่อต้านทุนนิยม
เริ่มเดือนหน้าเลย
ฉันเอาด้วย
เอาด้วย
[เพลง "Sweet Jane" ของ Cowboy Junkies บรรเลง]
ดื่มให้เราที่ไม่มีวันจากกัน
[สะอื้น]
และดื่มให้คนสำคัญจอมเจ้ากี้เจ้าการ
เรื่องเรียน
ค่าผ่อนบ้าน
และลูก
- ดื่ม - [ทุกคน] ดื่ม
เอ่อ สตีฟ ลูกเหรอ
ไม่รู้สินะ คริสเต็นอาจจะเป็นคนที่ใช่
[ทุกคนหัวเราะ]
นี่ นายก็พูดแบบนี้ไม่ใช่เหรอ กับดอว์น
- เปล่า - มาร์กาเร็ตด้วย
แล้วก็จูลี่
กับจูลี่ฉันไม่ได้พูดแบบนี้ เพราะว่าเธอดราม่าตั้งแต่แรก
ดราม่าเหรอ
แบบเธอ… เธอแสดงเก่งเหรอ
- นายอย่าไปยุ่งดีกว่า - [โรบินหัวเราะ]
ไม่คือ ฉันแค่ถามเฉยๆ
- ไม่ๆๆ ไม่ อย่า อย่าเชียว - [แนนซี่] เออ ชวนเธอมาด้วยสิ
[ทุกคนคุยกันอย่างมีความสุขแว่วๆ]
[เพลงสบายๆ จังหวะบอสซ่า]
- สารวัตร - อ่อ
คุณนายไบเออร์ส ยินดีต้อนรับครับ
แล้วจะสั่งอาหารเลยมั้ยครับ
เอ่อ สั่งๆ เอิ่ม
เราขอไวน์ขวดนึงนะ เอาเป็น เอ่อ… แคเบอร์เนต์ซอฟ
- โซ… โซวินญง - ใช่ๆ แคเบอเนต์โซวินญง เอ่อ
แล้วก็… เดี๋ยวผมขอเป็น เอ่อ เอาเป็น เอ่อ… คาเวียร์มาก่อน
แล้วก็ขอจานเนื้อแบบพิเศษประจำวันนี้
เอาแบบที่เชฟอยากทำมาได้เลย
- ได้เลยครับผม - เค
- ฮ็อป - อะไร
นี่วันสำคัญ แบบครั้งเดียวในชีวิต
คุณเลี้ยงเด็กผู้ชายสองคนจนโตเป็นหนุ่มเต็มวัย
คุณต้องเจออะไรมากกว่าวัยแตกหนุ่มเยอะ
คุณควรมีความสุข
ควรภูมิใจ
ก็ใช่ แต่…
คือมัน… [แค่นหัวเราะ]
กระท่อมหลังนั้นจะเงียบน่าดู
มีแต่เรากับเสียงจิ้งหรีด
- โอ้ จิ้งหรีด เออ - [จอยซ์ขำ]
ผมไม่ชอบเสียงจิ้งหรีดแล้วตอนนี้
ขอบคุณ
ผมอยากให้…
อยากให้มันเป็นเสียงอย่างอื่นแทนน่ะ
อย่างแบบ… นกนางนวลร้อง
หรือเสียงคลื่น ค่อยๆ ซัดกระทบหาดทราย
[ขำเบา] แหม ฟังดูดี
ไปได้นะ
ก็มันไม่มีอะไรผูกเราไว้กับที่นี่แล้ว
แต่… ดูเหมือนคุณจะคิดว่า เรามีเงินในบัญชีมากกว่าที่มีนะ
อาจมี
เพื่อนสมัยอยู่นิวยอร์กโทรมาบอกว่า
ที่มอนทอคกำลังหาผบ.ตำรวจคนใหม่
เมืองก็กำลังโต เงินเพิ่ม 20 เปอร์เซ็นต์
ผมรู้ว่าไม่ถึงขนาดซื้อคฤหาสน์ได้
แต่ก็… ไม่ใช่น้อยๆ
ใกล้ๆ ลูกมากขึ้น เดินทางเข้าไปในเมืองแค่แป๊บเดียว
คุณกับผม
เริ่มต้นใหม่กันได้
อีกครั้ง
ด้วยกัน
[ปนหัวเราะ] อำฉันปะเนี่ย
ยังไม่ต้องหาคำตอบคืนนี้ก็ได้
ยังไม่ต้องตัดสินใจ แต่ เอ่อ…
[ถอนหายใจ] ไม่ มันไม่จริง
[พูดไม่ออกเสียง] อะไร
มีเรื่องนึงที่ผมอยากตัดสินใจคืนนี้
[เพลง "At Last" ของ Etta James เวอร์ชั่นใหม่บรรเลง]
ใคร…
[เฮือก]
จอยซ์ ไบเออร์ส
คุณจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่
กับตาแก่หมดแรงหน้าหงิกขี้ดื้อที่รักคุณมากๆ มั้ย
- ค่ะ [หัวเราะ] ตกลง - [ลูกค้าในร้านอุทานดีใจ]
[เพลง "At Last" ของ Etta James เวอร์ชั่นใหม่บรรเลงต่อเนื่อง]
[ไมค์] ความเงียบงันแผ่ไปทั่วเมือง
ชาวบ้านที่หวาดกลัวมองจากดาดฟ้า และตามตรอกพร้อมคำถาม
ว่ามันจะจบยังไง
เสียงรองเท้าบู๊ทดังก้องไปทั่วจัตุรัส
เมื่อสตราห์ด วอนซาโรวิช
- ย่างเข้าหากวีดัสติน - [ดัสตินถอนใจเซ็งมาก]
- ไม่เอาน่า - พญาแวมไพร์พุ่งเข้าไป
- [ดัสติน] ไม่ อย่า - [ไมค์] แล้วขย้ำเขี้ยวเข้าไปที่คอเขา
ผู้คนสะดุ้งเฮือกเมื่อร่างของเขาล้มลง
พิณของเขากระเด็นไปบนหินปูพื้น พร้อมเสียงสั่งลาเป็นครั้งสุดท้าย
ไอ้คนชั่ว!
เหลือฮีโร่เพียงคนเดียว วิลผู้รู้ ความหวังเดียวและสุดท้ายของบาโรเวีย
ใช้เวท ห่าฝนดาวตก ฆ่าไอ้ชั่วนี่ซะ
- ทำไม่ได้ - ทำไมอะ
เขาอยู่ในระยะของหินดูดพลัง ห้ามใช้เวท
งั้นก็เอาไม้เท้านายฟาดหัวมันไปเลยสิ
เอาไม้ตีได้ดาเมจแค่หก เขาเหลือเลือดอยู่สามสิบ
โอเค งั้นทำไง
[ถอนใจ] จบละ ไม่ได้ [พ่นลมหายใจ]
คือยังไง ไม่ได้
- รุกจน - เราแพ้
พวกเราเล่นกันมาตั้งนาน สตราห์ด วอนหน้าหมาชนะเนี่ยนะ
- นี่มันเกมเชี่ยอะไรวะ - เห็นด้วย
แม่งโคตรเสียเวลาฉิบหายเลย
สตราห์ดสะใจเปี่ยมล้นที่เธอโมโห
[ไมค์หัวเราะชั่วร้าย]
ตามเพื่อนไปได้แล้ว เจ้าพ่อมด
ทอยๆ ให้มันจบๆ ไป ฉันไม่อยากฟังไอ้ผีนี่แล้ว
โอเค
[ดนตรีชวนตื่นเต้น]
นักเวท จากสำนักสงฆ์เซนต์มาร์โคเวีย นางบอกว่าอัญเชิญมาได้
เมื่อเราย่ำแย่สุดขีด
- คาถาอัญเชิญที่ใช้เรียกนาง คาถาอัญเชิญว่าไง - [วิล] คาถาอัญเชิญ
- เอ่อ คาถาอัญเชิญว่าไงวะ - [ดัสติน] วิล วิล!
"โอ้ๆๆ นักเวท! จงมาหยุดเราไม่ให้ถลำ ลงสู่หนทางและความลึกดำมืด
จงออกมาช่วยเราตามสัญญา"
มันไม่ได้ผล
- โอ๊ย ให้ตายเหอะ - ทำไมอะ
แล้วจะมีคาถาอัญเชิญไปเพื่ออะไรวะ
- ไรวะ - [ไมค์] เดี๋ยว
เดี๋ยวๆ
มีแสงสีม่วงเริ่มส่องออกมาจากม่านหมอก
สว่างขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ
มันคือทางเชื่อม
และคนออกมาจากทางเชื่อม
นักเวทแห่งเซนต์มาร์โคเวีย
[ทุกคนโห่ร้องดีใจ]
ฉันบอกแล้ว!
- เรามีนักเวท บอกแล้วไง - นักเวทยื่นมือออกมาแล้ว "วู้ว"
มีลำแสงทรงพลังพุ่งออกมา
สตราห์ดถึงกับร้องโหยหวน "อ๊า"
พร้อมกับร่างที่เหี่ยวย่น ไหม้ และกลายเป็นธุลี
- [ทุกคน] เย่! - เป็นไงล่ะทีนี้
ชนะแล้วโว้ย!
- [ลูคัส] ชนะแล้ว! - บอกแล้วไง เย่!
- ชนะแล้ว วู้ว! - วู้ว!
ความมืดมัวที่ครอบงำหมู่บ้านบาโรเวีย มลายหายไป และชาวบ้าน
ก็โห่ร้องด้วยความยินดี
[ทุกคน] วู้ว!
[ไมค์] เพื่อยกย่องในความกล้าหาญชาญชัย ของพวกเจ้า พวกเขาได้มอบเหรียญรางวัล
และทุกคนก็ได้รับ
ทองคำคนละหนึ่งพันแท่ง
[ทุกคน] อู้ว
ด้วยเงินทองและเกียรติยศ
พวกเจ้าจึงมีชีวิตแสนสบาย และมีความสุข
[ทุกคน] โอ้!
จบแล้ว
- [วิล] เที่ยวนี้แจ๋ว - [ลูคัส] เที๋ยวนี้แจ๋ว
โอย เที๋ยวนี้แจ๋ว
เดี๋ยวๆ เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งๆ แค่เนี้ยเหรอ
สบายและมีความสุข ซ้ำซากไปหน่อยมะ
ฉันนึกว่านายเป็นนักเล่าเรื่องระดับเซียนซะอีก
- อุ๋ย! - [ดัสตินหัวเราะคิกคัก]
ก็มันจริงนะ เรื่องความสบายและความสุข
แต่ความสุขมันพบเจอได้หลายที่
อัศวินกับซูมเมอร์
วางมือจากสนามรบและไปอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆ
ทุกวันที่ผ่านไป
ก็ยิ่งรักกันมากขึ้น
[ดนตรีอบอุ่นมีความหวัง]
ส่วนกวี
ผู้ใฝ่ความรู้
ดั้นด้นไปถึงสำนักนักเวทแห่งอองเคลฟ
วันๆ ขลุกอยู่แต่ในห้องสมุดอันใหญ่โต
- แต่แม้จะทุ่มเทศึกษาเล่าเรียน - [หัวเราะร่า]
- ว่าไง - ก็ยังแบ่งเวลาออกไปผจญภัยบ้าง
- ไง เพื่อนรัก - เจ๋ง
ดีใจที่ได้เจอนะ
[ขำแผ่ว]
สำหรับวิลผู้รู้
เขาเดินทางนานและไกล ไปยังเมืองวัลลากีแสนคับคั่ง
ช่วงแรกก็ปรับตัวไม่ทัน
มันแตกต่างจากหมู่บ้าน ในวัยเด็กของเขาเป็นอย่างมาก
แต่ไม่นานเขาก็หาที่ทางเจอ…
- ว่าไง - ว่าไง
- มาแล้วเหรอ ดีใจที่เจอนะ เรียนเป็นไงบ้าง - [ไมค์] และได้พบกับความสุขล้ำ
และการยอมรับ
แล้วนักเล่าเรื่องล่ะ
เขาเป็นไงบ้าง
นักเล่าเรื่องก็… ยังเล่าเรื่องต่อไป
เรื่องราวจากเพื่อนๆ ของเขา
วันนึง เขาหวังว่า
การผจญภัยครั้งใหญ่ของพวกเขา จะขจรขจายไปทั่วแว่นแคว้น
ทุกคนจะได้รู้ถึงความกล้าหาญ
แต่… ก็มีเรื่องที่เขาไม่อาจเล่าได้
เป็นเรื่องของนักเวท
หรืออย่างน้อยก็ห้ามเล่าเรื่องจริง
เรื่องจริงอะไร
[ดนตรีเศร้า]
ตอนใช้เวทแสงตะวัน
ปล่อยเดี๋ยวนี้!
ลาก่อน ไมค์
เธอใช้พลังเฮือกสุดท้ายที่เหลือ แล้วก็หายไป
[ไมค์ตะโกน] แอล!
แต่มีใครเคยถามมั้ยว่าเธอร่ายคาถาได้ยังไง
เพราะหินดูดพลัง
เธอใช้พลังเวทไม่ได้
- [คลื่นวิทยุแผ่กระจาย] - [ทหารตะโกน]
ในความโกลาหล ไม่มีใครสังเกตเลย
แต่นักเวทคนนี้ฉลาดมากๆ
มีแต่พี่สาวเธอเท่านั้นที่ฉลาดเท่า
เธอได้ยินเสียงอ้อนวอนของนักรบ
แล้วเกิดเปลี่ยนใจ
- [อีเลเว่นร้องไห้] - [กาลี] อย่าร้อง เจน
เรื่องของฉัน
ยังไงก็ต้องมาจบที่นี่
แต่เรื่องของเธอยังไม่จบ
สองพี่น้องช่วยกันคิดแผนการขึ้นมา
แผนการที่จะปกป้องนักเวท จากบัญชาของแบล็กแฮนด์
ที่จ้องจะขโมยพลังของเธอไปให้ได้
และเพื่อจะหลอกพวกนั้น เธอต้องทำให้ทุกคน
รวมทั้งเพื่อนของเธอเชื่อว่าเธอตายแล้ว
แล้วพี่สาวของเธอก็ใช้คาถาจากที่ไกลแสนไกล
ที่ที่ปลอดภัยจากหินดูดพลัง
แอลล่ะ เห็นแอลมั้ย
[เหล่าทหารตะคอกสั่ง]
[ไมค์] เป็นคาถาทำให้ล่องหน
[ครางเจ็บ]
[ไมค์] และเมื่อนักเวทหนีไป พี่สาวเธอก็ร่ายคาถาสุดท้าย
นักเวทที่ตายไปไม่ใช่ตัวจริง
เธอคือภาพลวงตา
[เฮือก]
แล้วเธอไปไหน
ไม่มีใครรู้
และไม่มีวันรู้
แต่ฉัน… ฉันอยากนึกภาพว่าเธออยู่ที่…
ที่ที่สวยงามและห่างไกลออกไป
[นกร้องสดใส]
[ดนตรีมีความหวัง]
[ดนตรีมีความหวังโหมดัง]
เธอไปมีบ้านอยู่ที่เมืองเล็กๆ
พ้นจากภัยของแบล็กแฮนด์
และในที่สุด
เธอก็…
ได้พบความสงบ
[ดนตรีหยุด]
และในที่สุดก็ได้มีความสุข
นี่เป็นแค่ทฤษฎีใช่มั้ย
จะรู้ได้ยังไงว่าจริง
ไม่รู้
ว่าจริงมั้ย
แต่ฉันเลือกที่จะเชื่อว่ามันจริง
ฉันเชื่อ
[ดนตรีเศร้า]
ฉันก็เชื่อ
[สะอื้น] ฉัน… ฉันก็เชื่อ
ฉันก็เชื่อ
[ประตูเปิด]
เด็กๆ ทำอะไรกันอยู่ ลาซานญ่าจะเย็นหมดแล้ว
ครับ เรา… เราเพิ่งเล่นเกมจบ เดี๋ยวเราขึ้นไป
[ดนตรีเศร้าต่อเนื่อง]
(แม็กซ์ ลูคัส ดัสติน วิล ไมค์)
[เด็บบี้] ฮอลลี่ แล้วเกมนี่มันเล่นยังไง
เฮ้ย ระวังหน่อย
[ฮอลลี่] เฮ้ย อะไรอะ พี่บอกว่าจะเล่นจบเป็นชั่วโมงแล้วนะ
[เด็บบี้] ดูดิ มีปราสาทด้วยอะ
รอก่อน เดี๋ยวฉันขอดูคู่มือก่อนว่าเริ่มยังไง
ทำไมเธอได้เป็นดันเจียนมาสเตอร์
เพราะฉันเป็นคนต้นคิดและนี่คือบ้านฉัน
ฮอลลี่ เธอบอกฉันว่าไม่ใช่เกมเด็กเนิร์ด
- แต่มันเนิร์ดมาก เนี่ยดู -วางมันลงก่อน
- นายตดเหรอ - เปล่า
เหม็นไรไม่รู้ ฉันจะอ้วกแตก
กลิ่นพิซซ่าค้างคืนอะ
พิซซ่าค้างคืนมันไม่เหม็นเหมือนตูดเน่าๆ
โอเค ทุกคน ฟังฉันก่อน
[ทุกคนแย่งกันพูดสนุกสนาน]
[ดนตรีหยุด]
[เพลง "Heroes" ของ David Bowie บรรเลง]
(ขอต้อนรับมิตรสหาย) (บ้านของวิลผู้รู้) (ปราสาทไบเออร์ส)
(กำลังออกจากฮอว์กินส์ รีบกลับมาใหม่นะ)
(สเตรนเจอร์ ธิงส์ คู่มือผู้เล่น)
(เกมสวมบทบาทแนวแฟนตาซี)
[เพลงปิดเรื่องบรรเลงด้วยซินธิไซเซอร์]
[ดนตรีหยุด]