[cykanie świerszczy]
[warkot]
[krzyki żołnierzy]
Przysięgam, nic nie tknąłem!
Więc brama sama się magicznie otworzyła?
To pewnie jakaś awaria.
Dobrze rozumiem?
Awaria akurat wtedy, gdy zjawiła się ciężarówka?
Mam w to uwierzyć?
Nie wiem, jak to możliwe.
A jeśli to była awaria?
Tylko nie my ją wywołaliśmy?
KRÓTKOFALÓWKA
[grzmot]
[pisk hamulców]
[Murray] Dobra, szczurki laboratoryjne, ruchy.
Zaraz cały wymiar spadnie nam na głowy.
[Mike] Hej.
W porządku?
[wzdycha] Wiem, że to odjechany plan i milion rzeczy musi wypalić,
a kolejny milion pewnie nam nie wyjdzie,
ale jestem pewien, że damy radę.
Ostatnia walka i cały ten koszmar się skończy.
W końcu.
[nostalgiczna muzyka]
Witam państwa.
MAC, tu Wilcze Stado. Słyszycie…
- Co ty wyprawiasz? - Zawiadamiam Kay.
Suka ma kompleks Boga.
Tylko nas spowolni.
O nie.
Sami zapolujemy na tę mutantkę.
[pojękiwania dzieci]
[pompowanie]
[upiorna muzyka]
[pulsujący chrupot]
[uderzenie zegara]
[łoskot skał]
[uderzenie zegara]
[złowieszcza muzyka]
[uderzenie zegara]
[zapada cisza]
[elektroniczna pulsująca muzyka]
ROZDZIAŁ ÓSMY: TA STRONA
[cykanie świerszczy, oprócz tego cisza]
- Myślisz, że są cali? - Furgonetka jest szybsza od humvee.
Dajmy na to, że o jakieś osiem kilometrów.
Mają sześć minut i 20 sekund przewagi,
czyli są jakiś kilometr do przodu.
Więc na razie nic im nie grozi,
ale rozpierducha dopiero przed nami.
Wyrażaj się, błagam.
To nie lekcja fizyki. Ta sytuacja aż się prosi o bluzgi.
- Jakie to uczucie? - W sensie?
Pomaga pan ratować świat i tak dalej.
Całkiem spoko.
Całkiem zarąbiste.
[pisk opon]
[żołnierze] Jazda!
Wchodzimy!
[trzask instalacji]
Ej, Robin.
Powiedz, że to wasza sprawka,
a nie zmutowanych Cujo.
To my, ale odłóż panikowanie na później.
Przyjęłam, jasne. Będę tłumić emocje.
[Lucas] Brak oznak nadciągającej złej planety.
To dobrze. Bo to trochę zajmie.
Rozdzielmy się.
Użyjemy obu drabin.
Nie spieszcie się, równe tempo.
Po drodze znajdziecie platformy, można na nich odsapnąć.
No dobra.
Do roboty.
[dynamiczna muzyka]
[tajemnicze dźwięki]
Dobrze się czujesz?
[Brenner] Nie bój się.
To przyjaciele.
Chcą tylko popatrzeć.
Nie myśl o nich.
[Nastka] Tak, tato.
[wrzask]
[łoskot]
[uruchamiana maszyneria]
Niech się stanie światłość.
Dobra robota, Łysko.
A teraz idź na dach.
Ostrożnie z tym C4.
Nie wysadzajmy niczego, póki tu jesteśmy.
Ja tam planowałem odwalić fuszerkę.
Ale masz rację, lepiej być ostrożnym.
[Hop] W porządku.
Pamiętaj,
dwa powolne uderzenia oznaczają…
- Że Otchłań się przemieszcza. - Właśnie.
Wtedy zajmiecie pozycje, ale jeszcze nie atakujcie.
Gdy potwierdzę, że planeta zbliżyła się do wieży,
zapukam szybko trzy razy.
A my atakujemy i zabijamy Henry’ego.
I modlimy się, żeby Dustin miał rację, i planeta się zatrzyma.
Co może pójść nie tak?
Jeśli coś pójdzie nie tak,
obiecaj, że mnie nie wyciągniesz.
Muszę być pewna, że nie żyje.
Dobrze,
ale ty też musisz mi coś obiecać.
Jeśli jakimś cudem ten plan wypali, zabieramy się stąd.
Problemy z doktor Kay rozwiążemy kiedy indziej.
Stoi?
Zakończmy to, mała.
[zgrzyt mechanizmu]
[melancholijna muzyka]
[oddycha głęboko]
[grzmot]
[sapanie z wysiłku]
- Chcesz się napić? - Tak.
Słuchaj…
To, co mówiłeś w radiostacji…
Przykro mi.
Nie przez to, co mówiłeś. Zdezorientowałeś mnie.
Nie zdezorientowałeś! Jezu Chryste.
W porządku.
Wcale nie.
Powinienem był cię wspierać, a nie wspierałem.
Byłem tak skupiony na sobie, że niczego nie zauważyłem.
Czuję się jak idiota…
Przepraszam.
Nie przepraszaj. I naprawdę nie jesteś idiotą.
Po prostu…
Bardzo długo sam tego nie rozumiałem.
To musiało się odbyć właśnie w ten sposób. Musiałem odnaleźć swoją drogę.
Najważniejsze, że wciąż jesteś przy mnie
i nadal chcesz być moim przyjacielem.
Przyjacielem? Podziękuję.
Najlepszym przyjacielem.
Ruszajmy dalej.
Bo przegapimy planetę.
[Vickie] Dlaczego to tak długo trwa?
Nie wiem. Może chodzi o to, że ta wieża ma 150 metrów.
W razie potrzeby dadzą znać.
Jasne. Chyba że już nie żyją.
Z nerwów robię się głodna, więc…
Przynieść ci coś?
Nie.
Dobra.
A mogłabyś…
[tajemnicza muzyka]
Vickie?
Vickie!
Ja pierdzielę.
[chlupnięcie]
[niepokojąca muzyka]
Mmm. Słowo daję, nic tak nie pomaga na nerwy jak micha…
[trzask]
[Kali] Niezła faza, co?
Cześć.
[jęki wysiłku]
[Dustin] Dzięki.
No dobra.
Wyczepisty widoczek.
Aż szkoda wysadzać.
[grzmoty]
[łoskot w oddali]
Matko Boska.
Jim, słyszysz mnie tam?
Słyszę.
Mam dobre i złe wieści.
Dobre są takie, że teoria się sprawdza. Spada na nas wielka planeta.
Złe są takie, że teoria się sprawdza.
Spada na nas wielka planeta.
- Ile mamy czasu? - Niewiele.
Oby Supergirl była blisko.
Pospiesz się, Nastka.
[muzyka budująca napięcie]
Czyli to jest Vecna w Otchłani?
Nie musisz szeptać, ale tak.
[Max] Dlaczego nie zabijemy go tu i teraz?
Wygląda na bezbronnego.
- Odpada. - Musimy wejść do jego umysłu.
- A to nie tutaj? - Nie.
- To mój umysł. - Co?
Czekajcie.
Nic ci nie jest?
[wesoła muzyka z lat 50.]
[Max] Cudownie.
- Brakowało mi tego. - [uderzenie]
Hop.
- [uderzenie] - Otchłań się przemieszcza.
- Daleko stąd do domu Henry’ego? - Dość.
- Czyli jak daleko? - Nie wiem.
- Nie znasz jego umysłu na wylot? - Znam, ale tu jest w cholerę wspomnień.
Jesteśmy jak Dorotka w Oz, tylko bez żółtej drogi.
Wszystko tu się łączy na około albo skrótem.
- Chcemy skrótu. - Co ty nie powiesz?
Przestańcie gderać, muszę pomyśleć.
- Joyce! To ta twoja głupia sztuka? - Lepiej przyjdź, Harrington.
W piątek wieczorem? Zapomnij.
Chodźcie, mam pomysł.
- Czy to Joyce? - Tak.
Za tymi drzwiami Hopper jara zioło.
A tam pan Wheeler obmacuje panią Wheeler.
Nie ma czasu na zwiedzanie, spóźnimy się na sztukę.
[głośne chrupanie]
[warkot]
[radio] Trzy, dwa, jeden, ruszać!
Przeszukamy zaplecze.
Zachodni pokój czysty.
Południowa strona!
[żołnierz przez radio] Jesteśmy. Nie znaleźliśmy…
- O nie, słuchajcie. To się nie wpasuje. - [Steve] O czym ty mówisz?
Patrzcie, iglica nie wejdzie w szczelinę.
[Steve] Cholera.
- Jeśli trafi w iglicę… - Wieża runie.
Po prostu wspaniale.
Komendancie, Nastka musi zatrzymać planetę.
- Byle szybko, proszę. - Jak szybko?
Za pół minuty?
[muzyka budująca napięcie]
[upiorna intonacja aktorów]
[bębnienie]
Co robimy?
- Czekamy. - Na co?
[trzy szybkie uderzenia]
Trzy. Musimy atakować.
Odezwij się, co tam się dzieje?
Nie mogę z nią rozmawiać. Dałem jej sygnał.
Tutaj nic się nie zmieniło,
a zaraz zmiażdży nas planeta, więc spróbuj jeszcze raz!
[uderzenia]
- Musimy iść. - To jedyna droga, zaufaj mi.
[muzyka przyspiesza]
[Dustin] W mordę!
- [łomot i zgrzyt metalu] - [wszyscy krzyczą]
Uwaga!
Teraz!
[dzieci łapią oddech]
[Dustin] Steve!
Steve!
[zapada cisza]
[jęki wysiłku]
Trzymaj się! Mam cię!
[podniosła muzyka]
Żyjemy!
Już myślałem, że po tobie.
[śmiech]
Otchłań się zatrzymała!
Nastka go dopadła! Powtarzam, dorwała drania!
Tak! O to chodzi!
Wróciłaś po mnie.
I już nigdy więcej cię nie zostawię.
Wszystkich stąd wydostaniemy.
To ona, ten potwór!
- Wstańcie! - To nie ja jestem potworem.
Udowodnię to.
[chrupoty i jęki]
Czysto!
Potrzymaj.
Ostrożnie!
- Gotowy? - A wy?
Tak.
[Steve] Tylko spokojnie. Trzymam cię.
No dobra, raz kozie śmierć.
[dramatyczna muzyka]
W mordę jeża.
Oficjalnie jesteśmy astronautami?
Międzywymiarowymi astronautami.
Przebij to, Armstrong.
[podniosła muzyka]
To koniec.
Gdzie one są?
Z Max.
Bezpieczne.
[łapie powietrze]
Gdzie one są?
Już mówiłam.
Z Max.
Daleko stąd.
Trudno w to uwierzyć, co?
Że przejrzały twoje kłamstwa.
Czemu nas nie widzi?
Nie tylko Pan Coto ma magiczne moce.
Dlatego porywasz dzieci.
Uważasz, że mają słabe umysły.
Ale są mądrzejsze, niż ci się wydaje.
A ty?
Też jesteś taka mądra?
Dałaś się schwytać.
A tutaj…
znajdę wszystkie odpowiedzi, jakich potrzebuję.
[jęki Nastki]
[chrupot]
Ja pierdzielę.
To on jest Czarnym Cieniem.
Holly mówiła wam prawdę, to on próbuje zniszczyć nasz świat.
Ale bez was mu się nie uda.
Musimy stąd uciekać. Natychmiast.
Zrobiłaś się silniejsza.
Ale ja również.
Holly!
[Kali] Wejdę z nią do jego umysłu.
Razem zabijemy naszego brata.
[Holly] Szybko!
Teraz!
Witaj, bracie.
[brzęk metalu]
[Lucas] Nie wiem jak wy,
ale ja spodziewałem się więcej…
- Zabójczych pnączy? - Czy potworów?
Zbiorowy umysł działa też tutaj, więc jeśli Henry umarł,
to jego wstrętne pomioty też.
- Jeśli? - Nie wiemy, co dzieje się w umyśle.
Nastka zatrzymała Otchłań,
ale nadal może walczyć z Vecną.
Hej, trenowała do tego.
I nie jest sama. Ma Kali i Max.
Henry na bank nie żyje. A jeśli nie, to wkrótce umrze.
Tak.
[wzdycha] Potrafisz podnieść morale.
[Steve] Cześć, stary.
Cześć.
Już się żegnałem z życiem.
Mam u ciebie dług.
Tak.
Mogę cię nie lubić,
ale śmierci ci nie życzę.
A coś czuję, że będziemy cię tu potrzebować.
Ja tam cię nie winię.
Za to, że mnie nie lubisz.
Czasami bywam paskudnym gnojkiem.
Tak.
W sumie ja też.
Steve, słuchaj.
Kiedy byłem w Kalifornii,
wspierałeś Nancy, kiedy ja nie mogłem.
Wydawało mi się, że to dlatego tak się między nami skiepściło.
Ale tak naprawdę
nie byłeś przyczyną naszych problemów.
Potrzebowałem dużo czasu, żeby to zrozumieć.
I…
dać jej odejść.
Gdybyśmy się tyle nie żarli,
oszczędziłbym ci trochę czasu, bo…
już od dawna wiedziałem, że Nance nie jest mi pisana.
Jest niezależna, powinna wyjechać.
- A ja chcę… - Sześciopaczek?
Powiedziała ci?
Czteropak brzmi lepiej?
Po prostu odpuść nawiązania do piwka.
Jasne.
Słuchaj, jak by na to nie patrzeć…
wolę mieć ją za przyjaciółkę niż wcale.
Jest naprawdę…
- Wyjątkowa. - Tak.
W jednym się zgadzamy.
Chyba tak.
- I tak cię nie lubię. - I za nic bym tego nie zmienił.
Gołąbeczki! Lepiej tu podejdźcie.
Jezu Chryste.
[mroczna muzyka]
To tutaj.
Widziałem to miejsce w mojej wizji.
Dzieciaki są w środku.
To na co czekamy?
[podniosła muzyka]
- [dyszy] - Derek? Nie! Musisz biec dalej.
- Nie mogę. - Co ty wyprawiasz? Chodź!
Zostawcie mnie! Ratujcie się, kretyni!
Nie bądź głupi!
Nie jestem!
- Jesteś! Nie możesz tak… - Cii!
[łamane gałęzie]
- Wszyscy są cali? - Tak.
- Powiedzcie, że go dopadłyście. - Zniknął.
Uciekł do prawdziwego świata.
Może wrócić i na pewno to zrobi.
Jaskinia jest daleko?
Nie, chodźcie.
Derek, musisz się ruszyć.
Biegnijcie!
Dustin, Lucas! Co tam się dzieje? Odezwijcie się!
[tajemnicze dźwięki]
HERBICYD, 1966
- [łoskot] - [syk]
[pikanie]
[pikanie aparatury]
Wiedziałeś, że do tego dojdzie.
Tak jak wiesz, co się z nią stanie.
[Kali] Nie rozumiesz?
To zamknięty cykl. Okropne, błędne koło.
Możemy to przerwać. Dzisiaj.
Jak?
Kiedy zabijemy naszego brata i dzieci będą bezpieczne,
nie wrócimy z innymi.
Zostaniemy na moście.
Gdy Druga Strona przepadnie…
znikniemy razem z nią.
To jedyny sposób, Jane.
Innego nie ma.
[Vecna] Ona to zrobi, Jim. Zakończy swoje życie.
[Hop krzyczy] Pokaż się!
Pokaż się, ty zakłamany draniu!
[Vecna] Mam wiele przymiotów, ale kłamcą nie jestem.
Wejrzałem w jej umysł,
a teraz wejrzałem w twój.
Skrywa ogromną wściekłość!
Przez ciebie umarła już jedna córka, wkrótce stracisz następną.
Pokaż się!
Jesteś właśnie taki, jak się obawiasz.
Jesteś przekleństwem.
[wrzask Hopa]
Nie!
[łoskot]
[głośne uderzenia]
Co to za sygnał?
- To nie sygnał. - Więc o co chodzi?
Boże.
Holly!
Biegnijcie do jaskini!
[łapie powietrze]
Jestem tu, trzymaj się.
Trzymaj się!
Wytrzymaj.
Co ty zrobiłeś?
No witam.
Doktor Kay.
Dzieciaki zostawiły notatki.
OPERACJA FASOLA PRZYGOTOWANIA DO MISJI
- Max! - [Debbie] Co się stało?
Wyparowała jak jakiś cholerny duch!
[Mary] Czarny Cień je dopadł?
Słuchajcie mnie!
Trzymamy się planu i biegniemy do jaskini. Tam Czarny Cień nic nam nie zrobi.
Chodźcie za mną, bądźcie cicho i trzymajcie się blisko.
- Ruszamy! - [Mary] Chodźcie!
[Holly] Pospieszmy się!
Dzieci zostały tam same, odeślij nas do nich.
Bez zbiornika nie dam rady. Jesteśmy odcięte.
Musimy dostać się do Otchłani. Tam go zabijemy.
Nie mamy czasu. Światy zderzą się, zanim tam dotrzemy.
Chyba że Holly i reszta zdążą do jaskini.
Jeśli Dustin ma rację, Henry niczego nie zrobi bez dzieci.
Dużo tego gdybania.
Co chcesz zrobić?
Nie możemy się poddać.
Dokładnie to zrobiłaś. Poddałaś się.
Znam prawdę.
Henry pokazał mi twój plan.
Okłamał cię.
Oszukał.
Wykorzystał cię, a ty dałeś się nabrać.
Powiedz mi to prosto w oczy.
No powiedz.
Że nie zamierzasz się dzisiaj zabić.
Nie mamy na to czasu, musimy iść.
Nie odpalę bomby.
- Nie zrobię tego. - Co?
Nie zdetonuję C4,
dopóki nie będę pewien, że jesteś bezpieczna z innymi w Hawkins.
Jeśli zabijemy Henry’ego, a Druga Strona przetrwa,
plan pójdzie na marne.
I właśnie dlatego zniszczę ją dopiero, gdy będę wiedział, że jesteś bezpieczna.
Dlaczego to robisz?
Bo Henry go opętał i stracił rozum.
- Czekaj. - Nie. Nasz cel jest ważniejszy od niego.
- Od kogokolwiek z nas. - Proszę bardzo, zastrzel mnie.
Dopóki żyję, Henry będzie żył we mnie.
Muszę przerwać ten cykl.
I przerwiesz, ale nie w ten sposób.
Nie dalszą przemocą i bólem.
Tyle już wycierpiałaś.
Od chwili swoich narodzin.
Odebrali ci matkę, odebrali dzieciństwo.
Byłaś atakowana, manipulowana i wykorzystywana
przez okropnych ludzi.
Życie potraktowało cię niesprawiedliwie i okrutnie.
Ale nie dałaś się złamać.
Musisz walczyć, mała.
Podejmij walkę ten ostatni raz.
Za szczęśliwe dni po tym koszmarze.
Walcz za…
świat poza Hawkins.
Walcz za dzień, kiedy sama urodzisz córkę
i dasz jej życie, jakiego nigdy nie miałaś.
Za dzień, kiedy się wkurzysz, bo zaprosi chłopca
i nie zostawi uchylonych drzwi.
Wiem.
Nie wierzysz, że to dla ciebie osiągalne.
Ale obiecuję ci,
że razem uda nam się to urzeczywistnić.
Sama znajdziesz na to sposób.
Bo musisz.
Bo na to zasługujesz.
[Murray] Jim! Jesteś tam, Jim?
Nie chcę wam dokładać stresu, ale mamy towarzystwo.
[dynamiczna muzyka]
[Holly] Szybciej, już prawie jesteśmy. Biegiem!
Przez tę szczelinę, szybko. Po kolei!
Wchodźcie.
Debbie, stój!
Widziałaś Dereka?
- Derek! - Holly, czekaj!
- Derek! - Holly!
[ciężko oddycha]
Szybko, damy radę. Musimy biec!
Nie zatrzymuj się! Szybko!
Do środka, jest za nami!
Szybko!
[krzyk Holly]
Holly!
[krzyki]
[Holly] Uciekaj!
- Ssij pytonga! - Chodź!
Holly!
- Nic wam nie jest? - Nic.
To był Henry?
Tak, ale tu nas nie dopadnie. Na razie jesteśmy bezpieczni.
- [Debbie] Dobra. - Bezpieczni.
[spokojna muzyka]
[świst wiatru]
- Co się tak gapisz? - Nie gapię się!
Zbliżamy się do celu i nie wiemy, co nas tam czeka,
więc powinnaś się podzielić bronią.
Masz swoją.
Trzy mołotowy? No weź!
Jak nie chcesz mieć mnie na sumieniu, oddaj jedną giwerę.
Kurde.
Dzięki!
To race.
Co?
Race. Dała ci pistolet sygnałowy.
- [dyszy] - [Mike] Co? Pistolet sygnałowy?
- [ciężko oddycha] - [w tle zniekształcone rozmowy]
[Mike] Ej, Will!
- Will! - [Joyce] Will!
Co się dzieje? Coś nie tak?
To Henry.
On żyje.
[oddycha drżąco]
[jęk bólu]
[naukowiec] Oprzyj się temu.
[naukowiec] Jak mnie znaleźliście?
Oni cię przysłali?
Oprzyj się temu.
[krzyk i jęk]
- [Will krzyczy] - [Mike] Will!
[krzyki w oddali]
Co to było?
Holly?
Zostańcie tu.
Co się dzieje? Co widzisz?
To Henry. Dotarł do jaskini.
Idzie po nas! Uciekajcie tędy!
Szybko!
Pospieszcie się! Biegiem!
Znalazł ich. Znalazł Holly i dzieciaki.
A co z Nastką?
Widzisz ją? Albo Kali i Max?
Są całkiem same.
[Holly] Szybko! Biegnijcie dalej!
Dasz radę powstrzymać go swoimi mocami?
Spróbuję. Wy idźcie dalej.
Idźcie!
[dynamiczna muzyka]
[krzyki żołnierzy]
[żołnierz] Naprzód!
[głosy żołnierzy]
Chodźcie!
[dudniący dźwięk]
[wrzaski dziewczyn]
[warkot śmigłowca]
[dudnienie]
O Boże.
[Kali piszczy z bólu]
[Holly] Szybko!
Chodźcie! Wejdźcie do tej dziury!
Joshua, schodź, tylko uważaj. Nie zatrzymuj się! Thomas, teraz ty!
[muzyka budująca napięcie]
[głosy żołnierzy]
[Murray] Jim, zgłoś się!
Jim, zgłoś się!
Jasna cholera!
Kali.
- [krzyczy] - No proszę, kogo my tu mamy.
Przyjaciele cię porzucili?
A to brzydko z ich strony.
Hmm.
Zabierzcie ją stąd.
[Hop] Hej.
Jestem tu. Mam cię.
[krzyczy]
A ja mam ciebie.
Słuchajcie uważnie. Nic tutaj nie jest prawdziwe.
Nie skrzywdzi was. Patrzcie tylko na mnie.
[obie] Dobrze.
Chodźmy.
Nie rozdzielać się.
Oczy na mnie, jasne?
Żadnych przystanków.
[naukowiec jęczy]
Jasna dupa!
[Holly] Oczy na mnie, Derek!
Przejdziecie tędy. Potem czekajcie na mnie.
Debbie, ty pierwsza.
[Mary] Thomas, teraz ty.
- Pospieszcie się! - [chłopak] Ruchy!
- [Mary] Szybko, damy radę. - [chłopak] Glenn, pospiesz się.
[Mary] No idź!
[jęk bólu]
Mów, gdzie druga mutantka, albo ta zaraz zginie.
Nie wiem, o czym mówisz. Jesteśmy sami.
[wystrzał]
Dla ciebie to zabawa? Gdzie ona jest?!
[dramatyczna muzyka]
[jęk bólu]
Co ty wyprawiasz, Murray? To słaby plan.
Odwala ci.
No dobra. Ryzyk-kurde-fizyk.
[Akers] Ostatnia szansa.
Gdzie ona jest?
Idź do diabła.
Jak chcesz.
[krzyczy]
[jęki bólu]
[coraz szybsze odliczanie detonatora]
[brzdęk szkła]
[wystrzał]
[jęki bólu]
[grzechot broni]
[Nastka] Kali!
Nie!
Kali!
- Przynieś bandaże. - Uciskaj ranę.
Kali, spójrz na mnie.
Trzymaj się. Jestem tutaj, będzie dobrze.
Ja umieram.
Nie mów tak. Wyjdziesz z tego, jasne?
Nie płacz, Jane.
Moja historia…
zawsze miała się tutaj zakończyć.
Nie.
[smutna muzyka]
[dynamiczna muzyka]
Holly.
Holly?
[Holly krzyczy]
[naukowiec] Skąd o mnie wiesz?
[młody Henry] Proszę.
Proszę, niech pan nie strzela.
[naukowiec] Kim jesteś?
Henry Creel. Mieszkam niedaleko.
Kto cię przysłał?
Nikt. Byłem w jaskiniach, usłyszałem krzyk.
Oni cię przysłali!
Myli się pan. Trzeba wezwać lekarza.
[stęknięcia]
Co się dzieje?
Henry jest we wspomnieniu.
I jest koszmarnie przerażony.
[Murray] Dzięki Bogu!
Przez chwilę myślałem, że już po was. [śmieje się]
No co?
Wielki pan się nie tuli, tak?
Ktoś podziękuje za zestrzelenie helikoptera?
„Odważny wyczyn, Murray”…
Co się stało?
Chwila.
Gdzie jest Kali?
O Boże.
Nastka…
Tak mi przykro.
[podniosła muzyka]
Mogę przeskoczyć.
Przeskoczę po głazach do Otchłani.
Dotrę na miejsce skrótem.
Henry wciąż tam jest.
- Jeśli spadniesz… - Nie spadnę.
Jeśli ci się uda…
Zabiję go.
Ach tak?
A potem?
Gdy byłam mała i znalazłeś mnie w lesie…
bałam się.
Byłam przerażona.
Nic nie wiedziałam o świecie.
Nic nie wiedziałam o… ludziach.
Przygarnąłeś mnie.
Wychowałeś mnie.
Ochraniałeś.
[Hop wzdycha]
Zostałeś moim tatą.
Ale ja nie jestem już dzieckiem.
Nie jestem też Sarą.
[pociąga nosem]
Ona nie musiała dokonać wyboru.
Ale ja muszę.
I musisz zaufać,
że podejmę właściwą decyzję.
Musisz we mnie uwierzyć.
- [trzask] - [jęk przerażenia]
[szloch]
[syk]
[niepokojące dźwięki]
[skwierczenie]
Znajdź mnie.
[wielokrotne echa] Znajdź mnie.
[wrzaski bólu]
Musisz się temu oprzeć.
To cię pochłonie.
To pochłonie wszystko.
[jęki przerażenia]
[nostalgiczna muzyka]
To nie byłeś ty.
To nigdy nie byłeś ty.
[ze smutkiem] Zostaw mnie.
Dlatego łupieżca umysłów nie chciał, żebyś tam wchodził.
Bo byś sobie przypomniał.
Kazałem ci odejść!
Byłeś tylko dzieckiem, tak samo jak ja.
A on cię wykorzystał.
Żebyś go do nas sprowadził.
Jesteś taki jak ja, Henry.
Jesteś naczyniem.
Ale możesz się temu oprzeć. Pomóż nam z nim walczyć.
Nie daj mu wygrać, proszę.
Nie.
Pokazał mi prawdę.
Pokazał mi, że ten świat jest zepsuty.
[płacz dziecka]
Że ludzie są zepsuci.
Nie słuchaj go, jesteś pod jego kontrolą!
[rytmiczny chrupot]
Nigdy mnie nie kontrolował.
A ja nie kontrolowałem jego.
[łoskot skał]
Nie rozumiesz, Williamie?
Mógłbym mu się oprzeć.
Ale wolałem
do niego dołączyć.
O Boże.
On mnie potrzebuje.
A ja potrzebuję jego.
[jęki przerażenia]
Razem…
jesteśmy…
jednością.
[ryk]
W nogi!
Chodu!
[Steve] Dustin!
- [Lucas] Szybko! - [Steve] Uciekamy!
[Lucas] Biegnijcie!
[ryk]
[skrzeczy]
Chodźcie, szybko!
[Mike] Biegiem!
[podniosła muzyka]
- Zraniła go. - Jak?
Walcząc z Vecną.
Zbiorowy umysł.
[pomruk]
A zatem…
naprawdę pragniesz umrzeć.
- Trzeba jej pomóc! - Jak?
Zbiorowy umysł działa w obie strony. Raniąc łupieżcę, ranimy Vecnę.
Mamy zranić tę Godzillę?
Do ataku na takiego giganta trzeba się rozdzielić.
Otoczymy go i oskubiemy z punktów życia.
Punktów życia? Co ty gadasz?
Tam!
Jedno z nas ściągnie go do kanionu, reszta ustawi się na klifach.
Osaczymy go od góry.
Pozostaje jedno pytanie.
Kto robi za przynętę?
Ja.
[uderzenie]
[serie z karabinu]
Lećcie!
No już!
[Steve] Chodź.
[ryk]
Nie!
Nie pomożemy jej. Chodź, proszę!
- [dudnienie] - [jęki Vecny]
[krzyk Nastki]
[dynamiczna muzyka]
[ryk bestii]
[bojowe okrzyki]
[ryk bólu Vecny]
[muzyka budująca napięcie]
[Steve] Uważaj!
[piski]
- To za Eddiego, sukinsynu! - Za Eddiego!
[jęk cierpienia Vecny]
[jęk wysiłku]
[podniosła muzyka]
Już się nie boję.
Żadne z nas…
się ciebie…
nie boi!
- [jęk Vecny] - [pisk bestii]
Tak!
[Dustin] W nogi!
Biegnij! Kurna!
[nostalgiczna muzyka]
[pulsujący chrupot zwalnia]
[pomruk]
[zapada cisza]
[Nancy] Nastka!
Wszyscy cali?
Holly.
[chrupot i mokre odgłosy]
Holly? Słyszysz mnie?
Holly?
Holly, ocknij się.
[dławi się]
[łapie oddech]
Nancy?
Tak, to ja. Jestem tutaj.
To ja, jestem tu.
[Mike] Holly?
Hej!
Hej.
Wypluj wszystko, już dobrze. Nic ci nie będzie.
Gdzie ja jestem?
Jesteś bezpieczny, kolego. Zaprowadzimy cię do domu.
Serio. Rety!
Jestem z tobą, młody. Już dobrze.
[kaszel, dławienie się]
[jęki i charkot]
[nostalgiczna muzyka]
[cały czas się dławi]
Proszę, wróć do mnie!
Nie!
[nadal się dławi]
Wkurwiłeś niewłaściwą rodzinę.
[ryk gniewu]
[krzyk Joyce]
Mamo, zabijasz go!
[Lucas] Pomocy!
[Nancy] Możesz wracać do domu.
[Eddie] Tym razem nie uciekłem.
[Dustin] Eddie!
[Eddie] Kocham cię.
[Nastka] Żegnaj, Mike.
Nastka, gdzie jesteś?
[Vecna] To nie przez niego taki się stałem.
Tylko przez ciebie.
[Joyce] Will, obudź się!
Odejdź!
Chcę, żeby to się skończyło.
[zapada cisza]
[nostalgiczna muzyka]
[wzdycha z ulgą]
[zapada cisza]
[grzmoty]
- [Dustin] Komendancie, zgłoś się. - Jestem, co się dzieje?
Drań bez nosa załatwiony.
Wróciliśmy do Drugiej Strony i odbiliśmy dzieciaki.
Jak reszta? Nikomu nic nie jest?
Drużyna mocno oberwała, ale jesteśmy cali.
A Nastka?
Drużyna jest cała.
Może zapuścisz muzę, dziaduniu?
Rozwalmy w końcu Drugą Stronę.
Do diabła z tym piekłem.
Przyjąłem.
[pikanie detonatora]
No dobrze. Rozpoczynamy odliczanie.
[piosenka Prince’a When Doves Cry]
[wesoło] Przestań, bo mnie pobrudzisz!
Też jestem usyfiony.
Ale śmierdzi.
[śmiechy]
[świst wiatru]
Co robisz? Nawpuszczasz śmiecia.
Inaczej zaraz zemdleję.
Bo walisz jak…
Nie wiem, co tak wali, ale to jakiś koszmar.
[klakson]
[psotliwy śmiech]
[razem] Dupki.
- Dobrze jest. - [wzdycha]
[Murray] Domku, nadjeżdżamy.
Jimbo, muszę zapytać. Jak się czujesz?
Mam ochotę kimnąć i zapalić.
- Nie rzuciłeś? - Rzuciłem.
Dlatego będzie dobrze smakować.
[trzask opon]
Uważaj!
[trzask opon]
[pisk hamulców]
[Mike] Wszyscy cali?
Ręce do góry!
Powiedziałem coś!
- Wyłazić. - Puszczaj!
Z rękami w górze!
- Łapy do góry! - [Murray] Rety!
Dobra.
No dobrze.
- Nie, puszczajcie! - To moja siostra!
Puśćcie mnie!
- Tutaj! - Dobra, dobra!
[dudnienie]
Idziemy, ruchy!
- [Steve] Dustin! - [Mary] Co się dzieje?
[żołnierz] Stańcie prosto z rękami w górze!
Widzicie gdzieś Nastkę?
Sierżancie, gdzie dziewczyna?
Jeszcze przed chwilą tu była.
Musiała uciec.
[wzdycha z ulgą]
O Boże.
- [Dustin] Mike… - Puszczaj mnie!
Musisz się stamtąd wynosić! Uciekaj!
Dopóki żyję, to się nigdy nie skończy.
Nie, wymyślimy coś. Będziemy walczyć jak zawsze.
Porozmawiaj z innymi.
- Nie. - Podziękuj im ode mnie.
Za to, że byli dla mnie tacy dobrzy
i pokazali, czym jest przyjaźń.
Błagam, nie rób tego!
Musisz im pomóc zrozumieć moją decyzję.
Ale ja jej nie rozumiem!
Wiem.
Ale zrozumiesz.
Pewnego dnia.
Ty mnie rozumiesz.
Lepiej niż inni.
Zawsze tak było.
Od kiedy się poznaliśmy…
[piosenka Prince’a Purple Rain]
Zawsze mnie dostrzegałeś.
Ja jestem Mike, czyli Michael.
Możemy cię nazywać Nastka, w skrócie od Jedenastka.
Prawdziwą mnie.
Kocham cię!
Kocham cię taką, jaka jesteś.
Proszę, nie zostawiaj mnie.
[szeptem] Nie rób tego.
Zawsze będę przy tobie.
Kocham cię.
Żegnaj, Mike.
Nastka!
- Nastka! - Mike!
- Zostaw ją! - Mike!
[Mike] Puśćcie mnie!
Nastka, nie!
Jedenastka!
Nastka!
[piosenka coraz bardziej zwalnia]
[ryk reakcji łańcuchowej]
LICEUM W HAWKINS
Nie!
[spokojna, podniosła muzyka]
Nastka!
[Mike] Nastka!
[powolny wydech]
[ryk i świst huraganu]
[zapada cisza]
[odległy cichy wydech]
[smutna muzyka]
[zapada cisza]
[rytmiczne uderzenia]
KU PAMIĘCI
POMNIK OBYWATELOM HAWKINS W INDIANIE,
KTÓRZY ZGINĘLI W TRZĘSIENIU ZIEMI.
- Widziałaś? - Tak.
[spokojna, gitarowa muzyka]
18 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
[Robin] Hejka, nieznajomi. Trochę minęło.
Zastanawiam się…
Pamiętacie mnie w ogóle?
A może jestem zbyt skromna?
Kto mógłby zapomnieć mój kojący głos z delikatną chrypką Debry Winger?
Zgadza się, to ja.
Robin Buckley, czyli Rockowa Robin.
Jimmy „Szybkoręki” wpuścił mnie do studia na gościnną audycję,
ale bądźcie dla mnie wyrozumiali, bo trochę wyszłam z wprawy.
O czym mam w ogóle mówić?
Moje typowe tematy zdezaktualizowały się jak fryzura od garnka mojego kumpla.
W końcu zniknęło wojsko.
Zniknęły ogrodzenia,
kamery Wielkiego Brata,
a jedyny Big Mac, jakiego widzę, to ten w Maczku.
Ludzie są szczęśliwi, uśmiechają się i chodzą do kina.
Kto nie chciałby obejrzeć nowych przygód Indy’ego?
- [beknięcie] - Kurde.
[trzask bicza]
Proszę bardzo.
Wybaczcie, dźwiękowiec mnie porzucił.
Ale jeśli chodzi o wymówki,
miał całkiem niezłą.
Dalej, chłopcy. Czas na baseball!
[Robin] A teraz…
Żadnych pomyłek!
[Robin] Jestem zbyt przesądna, by to przyznać, i pukam w niemalowane,
ale wydaje mi się, że Hawkins pozbyło się swojej klątwy.
Dalej, Thomas! Dajesz!
- A jednocześnie… - Gramy!
To już nie jest to Hawkins, które pamiętam.
Czuję się tu inaczej.
Może nie chodzi o miasteczko.
Może to ja się zmieniłam.
Tak jak zapewne wszyscy.
A na pewno dotyczy to moich przyjaciół.
Którzy, nawiasem mówiąc, kończą dzisiaj szkołę.
[piszczałki]
Zgadza się, rocznik 1989 z liceum w Hawkins wkroczy dziś na scenę.
Okażcie im wparcie. Ja na pewno to zrobię.
Bo jeśli ktoś zasługuje na owacje, to oni.
Zacznijmy tę imprezę najświeższym hitem.
[piosenka Pixies Here Comes Your Man]
Jeśli coś sobie połamiesz, to cię zostawię.
Mam serdecznie dosyć szpitali.
Może powinnam być sama.
No bo…
co to ma być?
No co? Kończymy liceum.
Za dwie godziny. Chyba trochę przesadzasz.
[mruczy]
Teraz zdecydowanie przesadzasz.
Przepraszam, po prostu wyglądasz super seksownie.
A ty super durnie.
Fuj, zaraz się porzygam.
Zrobisz to zdjęcie?
- Proszę? - [szloch]
Mamo, uspokój się.
- Będę dzień drogi stąd. - Wiem.
Będę często przyjeżdżał.
Dobrze.
I tyle dzwonił, że zmienisz numer.
- Dobrze. - Dobrze?
W porządku.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Chcesz więcej fotek?
- Tak. - Super.
Jaki przystojniak. Z wyróżnieniem.
PRYMUS ROKU
Superman!
Nagrywam.
- Szczęśliwego końca szkoły! - [Hop] Szczęśliwego!
- Ładnie. - Rocznik ’89.
[Hop] Tak.
Kuźwa, czekajcie.
- Boże, nie. - [Joyce] Niech zawiesi.
- Zostaw prześcieradło. - Nie.
Musi rozproszyć światło.
- To nie Ojciec chrzestny. - Wiem.
- Daj mu to zawiesić. - Ostatnie ujęcie.
[telefon]
[Hop] Kręcimy już cały dzień.
- Halo? - Joyce, tu Karen. Widziałaś Mike’a?
- Nie widziałam. - [Hop wzdycha]
Od wczoraj go nie widzieliśmy.
Dzwoni Karen. Nie może znaleźć Mike’a.
[piosenka cichnie]
Nastka!
[Hop] Młody.
Czułem, że tu będziesz.
Mama panikuje.
Nie dziwię się jej. W końcu…
Może zapomniałeś, ale w tym miasteczku
dzieciaki często znikały bez śladu.
Ona nie zrozumie.
Nigdy nie zrozumie, dlaczego nie mogę wejść na scenę.
To byłoby kłamstwo.
Jakbym mógł o wszystkim zapomnieć,
a nie mogę.
Nie jestem w stanie.
Miałem plan.
Że razem z Nastką uciekniemy daleko stąd
i nikt nas nie znajdzie.
[melancholijna muzyka]
Gadałem coś o tym, że będą tam trzy wodospady.
Nie sądzę, żeby mi uwierzyła.
Kto by uwierzył? Trzy wodospady? Co za dziecinne dyrdymały.
Plan z krainy fantazji. Trzeba było wymyślić prawdziwy.
Nie sądziłem…
Nie sądziłem, że ona tak po prostu…
Hej, posłuchaj…
To nie twoja wina.
To nie była twoja wina.
Nastka dokonała wyboru.
Teraz czas na ciebie.
Jak dla mnie to masz przed sobą dwie drogi.
Na jednej
będziesz się za wszystko obwiniał.
Będziesz łamał sobie głowę, co mogłeś zrobić inaczej.
Odepchniesz ludzi i będziesz cierpiał, wmawiając sobie, że na to zasłużyłeś.
[Mike wzdycha]
Jest też druga droga.
Na której znajdziesz sposób, by się z tym wszystkim pogodzić
i zaakceptować jej decyzję.
To nie znaczy, że ją popierasz ani rozumiesz.
Że o niej zapomnisz.
Po prostu ją akceptujesz.
I postarasz się żyć najlepiej, jak tylko się da.
Kiedyś kroczyłem tą pierwszą drogą.
Nie polecam.
A co do Nastki…
to wiesz, czego by dla ciebie pragnęła.
[muzyka orkiestry]
[wiwaty]
GRATULACJE DLA ROCZNIKA ’89
- Że niby kto, ja? - Tak.
- Nie byłem. - Ja też nie, ale spodobałoby się jej.
LICEUM W HAWKINS
Dzień dobry wszystkim.
Witam na ceremonii wręczenia dyplomów absolwentom rocznika ’89.
[radosny aplauz]
Mamo!
Mike.
Przepraszam, mamo. Spanikowałem.
Nie musisz się tłumaczyć.
Spójrz na siebie.
Jesteś już dorosły.
Jestem z ciebie dumna.
Ogromnie dumna.
Kocham cię, mamo.
Ja ciebie też, skarbie.
Z wielką przyjemnością przedstawiam kogoś,
kto w czasie swojej nauki tutaj wyjątkowo się wyróżniał.
Panie i panowie, powitajcie ciepło
najlepszego ucznia roku, Dustina Hendersona.
Dajesz, stary!
Dustin!
To mój kumpel!
[radosny okrzyk]
Chciałem mieć tylko normalne dzieciństwo.
Ale mnie z niego okradziono.
Jak nas wszystkich.
Jeśli chcecie wiedzieć, przez ostatni rok
byłem o to ostro wkurzony.
Słownictwo.
Spojrzałem na ostatnie sześć lat
i zrozumiałem,
że chociaż było w nich dużo złego,
przeżyłem też wiele dobrych chwil.
Lubię grać w taką grę.
- Nazywa się Dungeons & Dragons. - Łuu!
- Tak! - Jezu.
W tej grze występują dwa charaktery chaosu,
chaotyczny dobry i chaotyczny zły.
Zły chaos sprowadza anarchię, zniszczenie i wojny.
Ale dobry chaos może doprowadzić do innowacji
i zmiany.
A ta szkoła,
będę szczery, potrzebuje zmiany.
Bo była pełna podziałów na sportowców, nerdów, odszczepieńców.
A dzięki chaosowi
te podziały upadły.
Znalazłem nowych przyjaciół.
W ludziach, którzy nie mieli być moimi przyjaciółmi.
Widziałem, że inni mieli podobnie.
Gdy poznajesz ludzi, którzy są inni niż ty,
dowiadujesz się więcej o sobie samym.
Zmieniasz się.
Rozwijasz.
Jestem teraz lepszym człowiekiem.
Jestem lepszym człowiekiem dzięki nim,
moim przyjaciołom.
Więc już się nie wkurzam.
Ale nadal się martwię.
O to…
że teraz, gdy chaos się skończył,
dyrektor Higgins i reszta tych wapniaków
zrobią wszystko, żeby wrócić do dawnego porządku.
A ja nie chcę takiego porządku.
Hipokryta ze mnie, bo włożyłem to wdzianko.
Wstyd na całą wieś. Co to, rzymski senat?
Do mnie to nie pasuje. I do żadnego z was też nie.
Więc szczerze mówiąc, chrzanić to.
- [dyrektor] Henderson. - Tak jest!
- Chrzanić budę. - Henderson!
- Chrzanić system! - Dość!
Chrzanić konformizm.
- I każdego, kto próbuje nas podzielić. - Tak!
Bo to jest nasz rok!
Tak!
Tak jest!
[piosenka Iron Maiden The Trooper]
OGIEŃ PIEKIELNY ŻYJE
[wiwatuje]
[dyrektor] Spokój!
Wracać na miejsca!
- [dziwny pisk] - Traficie na letnie zajęcia!
I do kozy!
[dudnienie]
[zapada cisza]
[cała trójka] Dustin!
[śmiechy]
Jesteś kompletnym szaleńcem!
- Ale Higgins się zesrał! - I co, wywali mnie?
- Bzik! - [dziewczyna] Cześć.
Cześć, Stacey.
Chciałam ci powiedzieć, że to było kozackie.
O, dzięki. Chciałem trochę nawiązać do Belushiego.
Gdyby grał w filmie Hughesa.
Nie wiem. Ma to sens?
Pewnie.
- Nie szkodzi… - Totalnie.
- Tak? - Mhm.
Okej, fajnie.
- Coś schrzaniłem? - Stary…
Wieczorem urządzam imprezę.
Wpadnijcie.
- [śmiejąc się] Chwila. - To było serio?
Idziemy?
To pytanie retoryczne?
Nie, walić to.
Mam lepszy pomysł.
O wiele lepszy.
[Jonathan] Spodobałoby się wam w Nowym Jorku.
[Steve] Jakie mają czynsze?
- [Robin] Przenosisz się? - [Jonathan] Jedziesz ze mną?
Wy tak serio? Dajcie spokój. Rozejrzyjcie się!
Ten zachód słońca, widoki.
[radosny okrzyk]
Naprawdę wam tego nie brakuje?
[cała trójka] Nie.
Lasu, kamieniołomu, wypożyczalni, kina?
- Nie! - Nie!
Nawet za milion dolców bym tu nie wrócił.
Mhm. Nie potrzebujesz miliona, mamy tu całkiem tanio.
Znalazłem świetne lokum w Forest Hills.
Jeszcze mnie nie stać, ale już niedługo.
Za pensję nauczyciela WF-u.
- I wychowania seksualnego. - Fakt.
Że niby czego?
- Taka robota. - [śmiechy]
Z pytaniem o choroby weneryczne waliłabym do ciebie.
Dziękuję?
[śmiechy]
Uwielbiam uczyć dzieciaki.
Wykładam im cud życia
i przestrzegam, jak go nie stworzyć przez przypadek.
I tym razem to ja kontroluję oceny.
Coś mi mówi, że wszystkim popuszczasz.
Daję same piątki.
- Aha. - Czwórki są tylko dla prawdziwych gamoni.
Ale niżej nie zejdę.
Chodź uczyć na moim uniwerku.
[prychnięcie]
Miałbym ocenić twój film
o kapitalizmie, kanibalizmie i tak dalej?
Nie, antykapitalizmie. Konsumentka.
To metafora. Im więcej je, tym bardziej jest głodna.
- [Nancy] Tak. - [Steve] Ok.
- To roboczy… - Jasne.
- Roboczy tytuł. - Jest niezły.
- [śmiechy] - [Steve] Mhm.
Smith College mógłbym rozważyć.
[Robin] Doprawdy?
Pociągają cię wykłady o Steinem
czy duże stężenie kobiet?
Czemu nie oba?
[śmiechy]
A ty, Nance?
- Jak przystojniaki z Emersona? - Och, no…
Nie wiem.
Rzuciłam studia.
Nie gadaj. Co?
[głęboki śmiech] Wiedziałam. Dołączyłaś do marynarki.
[Nancy] Niezupełnie…
Podjęłam pracę w Heraldzie.
To tylko brzmi tak elegancko. Jestem stażystką.
Sama nie wiem. Miałam dość uczelni.
Pomyślałam, że spróbuję życia w prawdziwym świecie.
[Robin] Nancy Wheeler.
Wciąż pełna niespodzianek.
Wiecie…
Jest jedna rzecz, za którą tęsknię.
Tęsknię za tym.
Po prostu…
za nami
i wspólnym czasem.
Tęsknię za wami.
Lubię moich nowych znajomych.
Ale…
To nie to samo.
Nigdy takie nie będzie.
[nostalgiczna muzyka]
[szlocha]
Jezu!
[śmiechy]
[Steve] Dobijacie mnie.
Zróbmy coś z tym.
Moglibyśmy…
się spotykać.
Raz w miesiącu, tutaj.
A może na jakimś neutralnym terenie?
- Na przykład… - Okej.
Co leży między Hawkins, stanem Massachusetts i Nowym Jorkiem?
Louisville.
- Filadelfia. - Filadelfia! Mam tam wujka.
Jest dziwny, ale ma wielką chatę.
- Z piwnicą? - [Robin] Tak…
- I kotłownią? - Kotłownią?
Tak?
Idealne miejsce na kryjówkę.
Więzi w niej tych facetów i pali ich ciała.
[oboje] Konsumentka!
- A co myśleliście? - Że chcesz nas zamordować.
Nie!
W porządku. Będziemy się spotykać w domu dziwnego wujka Robin
na drinki i wspominki.
I nakręcimy antykapitalistyczny film Jonathana o kanibalach.
Od przyszłego miesiąca.
Wchodzę w to.
Ja też.
[nostalgiczna piosenka]
Żeby nic nas nigdy nie rozdzieliło.
W tym apodyktyczne drugie połówki.
Studia.
Kredyty.
I dzieciaki.
- Na zdrowie. - [wszyscy] Na zdrowie.
No proszę, Steve. Dzieciaki?
No nie wiem, Kristen może być tą jedyną.
[śmiechy]
Czy o Dawn nie mówiłeś tego samego?
- Nie. - I o Margaret.
I Julie.
O Julie tak nie mówiłem. Od początku zgrywała diwę.
Diwę?
A dobra z niej aktorka?
Nie pakuj się w to…
Szukam do filmu.
- Ona odpada. - [Robin] Zaproś ją.
[kontynuują wesołą rozmowę]
[spokojna muzyka jazzowa]
Komendancie. Pani Byers. Miło państwa widzieć.
Gotowi do zamawiania?
[Hop] Tak.
Poprosimy butelkę Cabernet sauv…
- Sauvignon. - Właśnie. Cabernet sauvignon.
Zaczniemy od kawioru.
A potem poprosimy dwa steki szefa kuchni.
Niech on wybierze, jak je podać.
Oczywiście.
- Hop! - Co?
To ważny dzień. Więcej się już nie powtórzy.
Wychowałaś dwóch wspaniałych chłopaków na mężczyzn.
Walczyli z większymi problemami niż dojrzewanie.
Masz się z czego cieszyć.
I być dumna.
Jestem, ale…
Po prostu…
W domu zrobi się cicho.
Zostaniemy tylko my i świerszcze.
Właśnie. Mam już dosyć ich rzępolenia.
Dziękuję.
Wolałbym…
Wolałbym słuchać innych dźwięków.
Na przykład skrzeczenia mew
albo delikatnego chlupotu fal na plaży.
Och… Brzmi miło.
To nie tylko marzenia.
Chodzi o to, że już nic nas tutaj nie trzyma.
W twojej wyobraźni mamy o wiele większe konto w banku.
Moglibyśmy mieć.
Rozmawiałem z kumplem z Nowego Jorku.
W Montauk szukają komendanta.
Miasto się rozwija. Zarabiałbym 20% więcej.
Willi za to nie kupimy,
ale to duża podwyżka.
Bylibyśmy bliżej dzieci, to tylko szybki wypad do miasta.
A ty i ja?
Zaczęlibyśmy od początku. Nowe życie.
Razem.
Żartujesz sobie?
Nie musimy nic ustalać dzisiaj. Nie musisz decydować…
To nieprawda.
[niepewnie] Co…?
Jedną kwestię trzeba rozstrzygnąć teraz.
[romantyczna piosenka]
Kto to?
[jęk zaskoczenia]
Joyce Byers.
Czy spędzisz resztę swojego życia
ze styranym, zrzędliwym, upartym dziadem,
który bardzo cię kocha?
- Tak. Z radością. - [westchnięcia gości]
[brawa z sali]
[Mike] Nad miasteczkiem zapada cisza.
Przerażeni wieśniacy patrzą z dachów i zaułków, głowiąc się,
jak to się skończy.
Ciężkie kroki rozbrzmiewają echem po placu,
gdy Strahd von Zarovich zbliża się do Dustina Barda.
- Nie! - Wampir skacze!
- Nie! - Zatapia kły w jego gardle.
Gapie krzyczą, gdy ciało pada martwe.
Lutnia toczy się po bruku, wydając ostatnią żałobną nutę.
Kurna mać!
Pozostaje tylko Will Roztropny, ostatnia nadzieja Barovii.
Rzuć rój meteorów i wykończ drania.
- Nie mogę. - Jak to?
Kamień tłumiący blokuje jego magię.
To przywal mu kosturem!
Zada sześć punktów obrażeń, a ma 30 życia.
To co teraz?
[wzdycha] Koniec.
[Dustin] Nic.
Jak to nic?
- Szach mat. - Przegraliśmy.
I po tym wszystkim Strahd von Palant tak po prostu wygrywa?
- Do dupy ta gra! - Pełna zgoda.
Co za durna strata czasu!
[udając głos wampira] Twój gniew ogromnie raduje Strahda.
Ha, ha, ha!
Czas dołączyć do przyjaciół, czarowniku.
Miejmy to z głowy, rzucaj. Mam dość pitolenia.
Dobra.
Czarodziejka z Opactwa św. Markovii. Mówiła, że możemy ją wezwać.
Gdy całkiem upadniemy.
Jakie zaklęcie ją wzywa?
- Dawaj zaklęcie! - Will!
„O czarodziejko, przybądź i podnieś nas z upadku w mroku tajemnicę.
Zjaw się i wypełnij swoją obietnicę”.
Nic z tego.
- Daj spokój. - Dlaczego?
Po co nam w ogóle to zaklęcie?
- Co? - [Mike] Czekajcie.
Zaraz…
Przez mgłę przebija purpurowe światło.
Świeci coraz jaśniej.
To portal.
A z portalu wychodzi…
czarodziejka ze św. Markovii!
[radosne okrzyki]
Mówiłem!
Czarodziejka wyciąga ręce i strzelają z nich promienie światła!
Strahd wydaje przeszywający ryk…
A jego ciało usycha, spala się i zamienia w popiół.
[radosne okrzyki]
Bada-bum!
I co powiecie na to?
[wiwatują]
Mrok, który spowijał Barovię, rozpływa się.
Witają was wiwaty mieszkańców.
Za odwagę i męstwo odznaczają was medalami
i każde z was otrzymuje po 1000 sztuk złota.
[okrzyki zadowolenia]
Bogaci i fetowani resztę swoich dni dożywacie w wygodzie i szczęściu.
[okrzyk zwycięstwa i radości]
Koniec.
- [Lucas] Świetna kampania. - [Will] Pewnie.
Świetna kampania.
Chwila moment. To wszystko?
Wygoda i szczęście?
Większego banału nie było?
Miałeś być mistrzem opowieści!
[złośliwe śmiechy]
Ta część o wygodzie i szczęściu jest prawdą.
Ale każdy szuka szczęścia po swojemu.
Rycerz i śmigaczka
porzucają wojaczkę i osiadają w małej wiosce.
Z każdym dniem
ich miłość staje się silniejsza.
[nostalgiczna muzyka]
Bard w pogoni za wiedzą
trafia do gildii magów enklawy,
gdzie całe dnie spędza w ogromnej bibliotece.
- Choć głównie oddaje się nauce… - Cześć, kolego!
Wciąż znajduje czas na przygody.
Za to Will Roztropny
wyrusza w długą podróż do tętniącego życiem miasta Vallaki.
Z początku go przytłacza.
Jest tam zupełnie inaczej niż w rodzinnej wiosce.
Szybko odkrywa, że to jego miejsce.
Cześć!
Znajduje w nim ogrom szczęścia
i akceptacji.
A nasz bajarz?
Co go czeka?
Bajarz dalej opowiada historie,
do których natchnęli go przyjaciele.
Ma nadzieję, że kiedyś
opowieści o ich epickich przygodach rozleją się na całą krainę,
by wszyscy usłyszeli o ich odwadze.
Ale jednej historii nie może opowiedzieć.
Tej o czarodziejce.
A przynajmniej nie jej prawdziwą wersję.
Jak to prawdziwą?
Gdy rzuciła zaklęcie…
Puszczaj!
Żegnaj, Mike.
Wykorzystała resztki mocy i zniknęła.
Nastka!
A zastanawialiście się, jak rzuciła zaklęcie?
Kamień tłumiący.
Nie mogła użyć swojej magii.
- [dudnienie] - [krzyki żołnierzy]
W emocjach nikt tego nie zauważył.
Czarodziejka była bardzo sprytna.
Dorównywała jej tylko siostra,
która słysząc błagania paladyna,
zmieniła swoją postawę.
[Kali] Nie płacz, Jane.
Moja historia…
zawsze miała się tutaj zakończyć.
Ale twoja nie musi.
Siostry obmyśliły razem plan.
Miał chronić czarodziejkę przed Zakonem Czarnej Ręki,
który chciał ukraść jej moce.
Żeby wyprowadzić ich w pole, musiała przekonać wszystkich,
w tym swoich przyjaciół, że zginęła.
Jej siostra rzuciła zaklęcie na odległość.
Kamień tłumiący na nią nie działał.
Widzicie gdzieś Nastkę?
Zaklęcie niewidzialności.
[jęki bólu]
Gdy czarodziejka uciekła, jej siostra rzuciła ostatnie zaklęcie.
Czarodziejka, która zginęła, nie była prawdziwa.
Była iluzją.
[wzdycha]
Dokąd poszła?
Nikt tego nie wie.
I nigdy się nie dowie.
Ale wyobrażam sobie, że żyje…
w pięknym miejscu daleko stąd.
[nostalgiczna muzyka]
Że znalazła dom w małym miasteczku.
Bezpieczna od zakusów Czarnej Ręki.
I że właśnie tam,
w końcu…
odnalazła spokój.
I szczęście.
To tylko taka teoria, tak?
Skąd wiemy, że to prawda?
Nie wiemy.
Nie mamy pewności.
Ale ja chcę wierzyć, że tak było.
Wierzę w to.
Ja też.
I ja.
Też w to wierzę.
Wierzę w to.
[szczęk klamki]
Co wy tam robicie? Lazania wam stygnie!
Właśnie skończyliśmy, już idziemy.
[rzewna muzyka]
[wszyscy pociągają nosami]
- [Debbie] Holly, jak się w to gra? - Jezu, uważaj!
Nie jezusuj! Mieliście skończyć godzinę temu!
Patrzcie, jaki zameczek.
Przejrzę przewodnik do pierwszej kampanii.
- Czemu ty jesteś Mistrzem Podziemi? - Bo to mój pomysł i mój dom!
- Mówiłaś, że to nie jest nerdziarskie. - Odłóż to.
- Puściłeś bąka? - Nie.
- Coś śmierdzi. Będę rzygał. - To stara pizza.
Pizza nie wali jak niemyta dupa!
To pewnie dziewczyny.
Wypraszam sobie, nasze bąki pachną różami.
Słuchajcie Holly!
- Oddam, jak się skupisz! - Nie widzę!
[Holly] Dobra, ty możesz być niziołkiem.
[Mary] Chcesz, żebym się wywaliła?
[Holly] Chcę, żebyś usiadła i słuchała!
[Derek] Oddaj mi okulary!
[radosne przekrzykiwanie się dzieci]
[zapada cisza, w tle jedynie harmider dzieci]
[piosenka Davida Bowiego Heroes]
WITAJCIE, PRZYJACIELE ZAMEK BYERSÓW
OPUSZCZASZ HAWKINS PRZYJEDŹ ZNOWU
STRANGER THINGS PODRĘCZNIK GRACZA
GRA FABULARNA FANTASY