[หัวใจเต้น]
[เพลง "Running Up That Hill" แว่วๆ]
[ลูคัสเสียงก้อง] แม็กซ์
[แม็กซ์หายใจขัด]
[ลูคัส] แม็กซ์ ได้ยินฉันมั้ย แม็กซ์
มาหาฉัน ลืมตาเร็ว เอ้อ! นั่นแหละแม็กซ์!
มองเห็นมั้ย
- [ดนตรีตึงเครียด] - แม็กซ์!
นั่นแหละแม็กซ์ มาหาฉัน ลืมตาเร็ว ลืมให้สุดเลย
- [อู้อี้] เฮ่ย เชี่ยเอ๊ย แม่เจ้า! - เออๆ เฮ่ย เชี่ย
เออ นั่นแหละ นั่นแหละ
[ลูคัสหายใจแรง]
[แม็กซ์หายใจสั่นแห้งๆ]
[เพลง "Running Up That Hill" เล่นต่อเนื่อง]
[อ่อนแรง] หวัดดี ลูคัส
ดี แม็กซ์ อย่างงั้นแหละ ฉันเอง ฉันเอง ฉันอยู่นี่ ฉันอยู่นี่ แม็กซ์
[เพลง "When It's Cold I'd Like to Die" ของ Moby บรรเลง]
- [ลูคัสสะอื้น] โอเค - [แม็กซ์สะอื้น]
เธอ เธอ… โอเครึเปล่า เธอ… เจ็บตรงไหนรึเปล่า
[อ่อนแรงปนสะอื้น] ฉัน… ฉันไม่ค่อย… รู้สึก
เอ่อ… แล้วเธอรู้สึก รู้สึกนี่มั้ย มือฉันเนี่ย
นิดหน่อย
แล้ว… แล้วเธอ… เธอมองเห็นมั้ย
หลอดไฟ… มัน… สว่างมาก
เอ่อ
เธอไม่ได้ใช้สายตา กับไม่ได้ใช้กล้ามเนื้อนานแล้วน่ะ
ร่างกายเธอแค่อ่อนแรง
แต่แค่ต้องปรับตัวใหม่และหัดใช้ใหม่
เดี๋ยวเธอก็หายดีเหมือนเดิม
เดี๋ยวเธอก็หาย
ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่
ฉันรู้อยู่ตลอดว่าเธอยังอยู่
ฉันเห็นนาย
นั่งรอฉันอยู่
เปิดเพลงที่ฉันชอบ
เธอเบื่อมันรึยัง
นายล่ะ
ปรากฏว่า
ที่ผ่านมา
ฉัน… ไม่ต้องใช้เพลงช่วยเลย
แค่นายก็พอแล้ว
แค่นาย
[เพลง "When It's Cold I'd Like to Die" ของ Moby ต่อเนื่อง]
[ทั้งคู่ร้องไห้]
- พระเจ้าช่วย - [อีเลเว่น] แม็กซ์
[แม็กซ์] มาแล้ว [สะอื้น]
เธอมาแล้ว มาแล้วจริงๆ
มาแล้ว
ยินดีต้อนรับกลับมา
อ้อยอิ่งจังนะเธอเนี่ย
[ขำเบา] เดี๋ยวจะโดน วีลเลอร์
ฉัน… ฉันอยู่ที่ไหน
อ่อ คือว่า บอกไปเธอคงงงน่ะ คือ…
พวกหมาเดโมจะมาฆ่าเธอ
แล้วเราก็เกือบจะโดนพวกมันเขมือบอยู่แล้ว
แล้วคุณนายวีลเลอร์ก็มา…
- ซักผ้าพอดี - [เนื้อหมาเดโมดังฉ่า]
โอ้ แม่เจ้า! แม่!
[หายใจแรง] เว็คนา
มันต้องโกรธแน่
[ดนตรีตึงเครียด]
[แม็กซ์] และจะตามหาฉัน
เขาจะรู้ว่าเราหนีมา
ฮอลลี่อยู่ไหน
น้องอยู่ไหน
[หายใจสั่นเบาๆ]
[เถาวัลย์เลื้อยชวนสยอง]
[หายใจสั่น]
[ดนตรีสื่อถึงอันตราย]
[ครางกลัว]
[ครางดิ้นรน]
[หายใจเฮือก]
[เถาวัลย์ร้องเสียงสั่นเบาๆ]
[หอบ]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[ร้องเจ็บ]
[หอบ]
[ขย้อน]
[ร้องโหยหวน]
[หอบต่อเนื่อง]
[ดนตรีสื่อถึงสิ่งชั่วร้าย]
[หัวใจเต้นดัง]
[ร้องไห้กระซิก]
[เฮือก]
[ฟ้าร้องครืนครั่น]
[ดนตรีชั่วร้ายโหมดัง]
[เสียงกะเทาะดังสนั่น]
[หายใจสั่นกลัว]
[เว็คนาคำรามต่ำ]
[ออกแรง]
- [แนนซี่] โจนาธาน - [โจนาธานพ่นหายใจ]
- โจนาธาน - [ออกแรงต่อเนื่อง]
โจนาธาน
โจนาธาน หยุด!
[ร้องเหนื่อย]
[ตวาด] อะไร
ถ้าเราเจ็บขึ้นมา เราจะซวยจริงๆ
[โจนาธานถอนหายใจ]
ใช่ ก็คงจะจริงอะ
[หอบ]
[ถอนหายใจ]
โอเค แล้ว… ไงต่ออะ
มีอะไรจะสารภาพอีกมั้ย
[ขำ]
- [เสียงกระแทกดัง] - [โจนาธานครางสั่น]
[เสียงกระแทกดังต่อเนื่อง]
[ดนตรีสื่อถึงเหตุร้าย]
ถอยไปก่อน
[โจนาธานกับแนนซี่ถอนใจโล่งอก]
โทษที มาช้า
[ดนตรีสดใส]
[สตีฟ] ไม่เป็นไรนะ
ไม่ ไม่ ไม่เป็นไร
[โจนาธานออกแรง]
ขอบใจ [หอบ]
แปลกๆ มั้ย ขอโทษนะ
มันแปลกแหละ ฉันไม่… เอ่อ คือเรา เราคิดว่า…
- เราไม่รอดแล้ว ใช่ เราก็คิด - ใช่
ปรากฏว่าไอ้เครื่องกำเนิดโล่ของนาย
ที่จริงไม่ใช่เครื่องกำเนิดโล่ เรารู้แล้ว
แล้วมันก็น่าจะเป็นข้อมูลที่ควรจะบอกกันสิ
ก็พยายามแล้ว
เสาอากาศมันหัก
[ดัสตินกับสตีฟ] เขาทำ
โอเค งั้นเมื่อกี้ฉันยิงปืนใส่อะไร
สสารพิสดาร
แล้วเราต้องรู้ใช่มั้ยว่ามันคืออะไร
อยู่ในนี้หมดแล้ว นี่ มาดูกัน
สมุดของดร.เบรนเนอร์จากปี 83
เจ้านี่มันคือขุมทอง
งานวิจัยทั้งหมดเกี่ยวกับประตู ว่าเขาสร้างมันได้ยังไง มันคืออะไรกันแน่
ฉันยังถอดรหัสไม่หมด แต่…
เดี๋ยวสมองนายได้ระเบิดแน่ๆ
สรุปคือ ฮอลลี่ไม่ได้อยู่อีกฝั่งของกำแพง
[ดนตรีตึงเครียด]
งั้นเธออยู่ไหน
ฉันไม่รู้… ว่าอยู่ที่ไหนแน่
แต่ไม่ใช่ในโลกกลับด้าน
[ฟ้าผ่า]
[หอบ]
[หอบสั่นกลัว]
[ดนตรีสื่อถึงเหตุร้าย]
[ร้องลั่น]
[หอบต่อเนื่อง]
ตอนจับฉันมา เขาเปิดบานที่สี่ บานสุดท้าย
ฉีกฮอว์กินส์เป็นสองฟาก
[ออกแรง]
[ครางกลัว]
[ดนตรีสื่อถึงเหตุร้ายรุกเร้าขึ้น]
[พูดเบา] เธอทำได้สิ
[ออกแรงตะเกียกตะกาย]
[ครางสั่นกลัว]
[กรีดร้อง]
[ฮอลลี่กรีดร้องแว่วๆ]
- เสียงไรน่ะ - เสียงที่ไหน
[ฮอลลี่กรีดร้องต่อเนื่อง]
ฮอลลี่
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[กรีดร้อง]
[เพลงเปิดเรื่องบรรเลงด้วยซินธิไซเซอร์]
(สเตรนเจอร์ ธิงส์ 5)
(บทที่เจ็ด: สะพาน)
[ยางเสียดสีกัน]
- [วิทยุสื่อสารทำงาน] - วอยเอเจอร์เบต้า
เจอสัญญาณรึยัง
ไม่เลย วอยเอเจอร์อัลฟ่า วอยเอเจอร์แกมม่า
ทางนี้ขึ้นเลขศูนย์ตัวเท่าบ้านเลย
การทดลองด้วยลูกโป่งของนาย มันเหลวแล้วจ้ะ ตัวเองจ๋า
เอาเสาอากาศติดบนรถตู้ แล้วขับไปหาเอาเองดีกว่า
[ครูคลาร์ค] อย่างที่บอก วอยเอเจอร์แกมม่า ด้วยสภาพพื้นดินไม่เท่ากัน
และความเป็นป่าของฮอว์กินส์
การใช้พาหนะไม่ใช่วิธีที่เหมาะที่สุด ในการหาเครื่องส่งสัญญาณทางไกล
[เมอร์เรย์] ไม่เหมาะเหรอ เราทำการทดลอง ลูกโป่งของแกมาตั้งหกชั่วโมงแล้วนะโว้ย
[ครูคลาร์ค] ใช่ แต่พอเราเอาสัญญาณ มาตีเส้นสามเหลี่ยมได้
ผมก็จะระบุตำแหน่งของดัสตินได้อย่างแม่นยำ
จะกี่เหลี่ยมก็ตีไม่ได้ทั้งนั้นแหละ ถ้าเราหาสัญญาณไม่เจอ
รีบๆ ปล่อยมันทิ้งไปซะตอนนี้
ก่อนที่นักเรียนคนเก่งของนาย จะกลายเป็นศพนอนตายอยู่ข้างทาง
ปล่อยมันทิ้งไป
[ดนตรีร่าเริงสื่อถึงการคิดออก]
โชคดีเข้าข้างคนกล้า
[ดนตรีร่าเริงชวนลุ้น]
[เครื่องค้นหาส่งเสียง]
[ครูคลาร์ค] เจอตำแหน่งของดัสตินแล้วนะ
ปล่อยลูกโป่งไปเลย วอยเอเจอร์
- อะไรนะ - เดี๋ยว พูดว่าไงนะ
มันต้องสูงกว่านี้ ตัดเชือกลูกโป่ง
ได้ลบ 80!
ได้ลบ 44
ฉันขอถอนคำพูดจ้ะ ตัวเองจ๋า ไอ้คนเพี้ยนอัจฉริยะ
ขอบคุณ วอยเอเจอร์ เดี๋ยวจะไปคำนวณพิกัด รอแป๊บนะ
[ดนตรีเบาลงจนหยุด]
[ดนตรีตึงเครียด]
[เว็คนา] เธอจะเป็นไส้ศึกให้กับฉัน
ครั้งสุดท้าย
[ครางเกร็งต้าน]
[กรีดร้อง]
[จอยซ์] วิล
[ดนตรีหยุดชะงัก]
ฮ็อปเปอร์เพิ่งวิทยุมา
แม็กซ์ออกมาแล้วนะลูก เธอปลอดภัย
[ทั้งคู่ถอนใจโล่งอก]
ลูก นี่เป็นข่าวดีนะ
ทุกอย่างจะไม่เป็นแบบนี้ถ้าลูกไม่ช่วย
ทุกอย่างจะค่อยๆ ดีขึ้น
แต่จะนานแค่ไหน แม่
ถ้าลูคัสคิดถูกก็แปลว่าวันนี้
ก็คือวันที่เว็คนาจะลงมือ
ผมฆ่าเขาได้ แต่ที่จริง…
[ดนตรีตึงเครียด]
ที่จริงแล้วผมไม่มีทางทำได้เลย
และเขาก็รู้ เขารู้มาตั้งแต่แรก
นั่นแหละเขาถึงเลือกผม จากคนตั้งมากมายในฮอว์กินส์
เพราะว่าเขารู้ว่าผมอ่อนแอ
- และเขารู้ว่าเขาบังคับผมได้ - [จอยซ์ถอนใจไม่เห็นด้วย]
มันไม่จริงเลยนะลูก
จริงสิ แม่ มันจริง
ผมเป็นร่างสถิต
เป็นร่างที่เขาใช้ส่งผ่านพลังมาให้ไปสอดแนม
และ… และไปสร้าง
"ไป… สร้าง"
สร้างอุโมงค์
มันไม่ได้ขยายจากประตูออกมาเอง
ทุกๆ คืน ผมเชื่อมต่อเข้าไปในจิตรวม และบังคับเถาเลื้อยของมัน
ใช้มันเพื่อขุดอุโมงค์ แพร่เชื้อจากโลกกลับด้านมายังโลกของเรา
มีคนมากมายต้องตายเพราะผม
และถ้าผมทำทั้งหมดนั้นได้
เขาจะทำอะไรได้กับอีก 12 คนแบบผม
ลูกฟังแม่นะ วิล
ทั้งหมดมันไม่ใช่ความผิดของลูก
ได้ยินมั้ย
ส่วนไอ้แผนการใหญ่ของมันน่ะ
มันจะไม่มีร่างสถิต หรือไอ้ที่มันเรียกถึง 12 ร่างหรอก
เพราะว่าฮอลลี่หนีไป และเธอรู้ว่าคนอื่นๆ อยู่ที่ไหน
มันยังไม่จบแค่นี้นะ ลูกแม่ มันยังอีกยาวไกล
ผิดแล้ว
แม่คิดผิด
- [พ่นหายใจ] ลูกแม่ - ผมผิดเอง
[จอยซ์] ไม่
ไม่ ลูกแม่
[ดนตรีโหมดังแล้วหยุด]
[ยางครูดถนน]
[ทหาร 1] ไปๆ เร็วเข้า
[ดนตรีตึงเครียดชวนลุ้น]
[หญิงพูดผ่านว.แว่วๆ]
[ชายพูดผ่านวอแว่วๆ]
[แม็กซ์] ฉันไม่เห็นว่าฮอลลี่จะตื่นที่ไหน
- แต่… ฉันคิดว่า - [ดนตรีหยุด]
ที่ที่เว็คนาขังเธอเอาไว้
มันต้องอยู่ในโลกกลับด้าน
ฉัน…
เลยบอกให้เธอกลับบ้าน
บ้านเหรอ บ้านของเราน่ะเหรอ
แปลว่าเราต้องกลับเข้าไปในโลกกลับด้าน
- รอยแยกที่ใกล้สุดอยู่ไหน - ก็คอร์นวอลลิสมั้งนะ
ออกไปประมาณสองกิโลครึ่ง
[เอริก้าผ่านว.] ลูคัส ได้ยินรึเปล่า
- โอ้ โรบิน - [เอริก้าผ่านวอ] ลูคัส
[ดนตรีสื่อถึงการวางแผน]
โอเค เฮ่อ เอริก้า พี่ไม่สะดวกคุยตอนนี้
โอเค ก็… เว็คนาฆ่าทหารพวกนั้นตาย
เราน่าจะเข้าไปที่แม็คได้ง่ายขึ้น
ไม่ ป่านนี้กำลังเสริมมากันแล้ว
ฉันพังแผ่นเหล็กได้นะ
[อึกอัก] นี่คือจะบอกว่า ฮอลลี่ติดอยู่ข้างใต้แผ่นเหล็กเหรอ
ถ้าไม่เข้าใจก็อาจฟังดูน่ากลัว
แต่ว่าเธอไม่ได้ถูกแผ่นเหล็กทับหรือบี้อยู่ แต่เธอ
เอ่อ ฉันจะต้องพูดยังไงดี
- คือว่ามันมีโลกอยู่ใต้โลกเรา - ใต้แผ่นเหล็ก
เป็นโลกกลับด้าน
ใช่ๆ เหมือนฮอว์กินส์เป๊ะ แต่ว่าเน่าหนอนกว่าเยอะ
ทุกคน ทุกคนๆ โอเค ได้ยินแล้วต้องไม่เชื่อแน่ แต่
เอริก้ากับครูคลาร์คทำสำเร็จ เจอดัสตินกับคนอื่นๆ แล้ว
[โรบินขำโล่งอก]
แจ๋วเลย พวกนั้นจะหาฮอลลี่เจอ ได้ง่ายกว่าเราเยอะ
[กระแทกเปิดประตู]
ต้องรีบไปแล้ว มีคนมาหาเรา
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[คาเรนร้องเจ็บ]
เฮ้ย เดี๋ยว แม่ แม่ เฮ้ย แม่ แม่เป็นไรมั้ย
[ตะกุกตะกัก] ไมค์ แม่ไม่เป็นไร
ไม่ได้ค่ะ ไม่ได้ คุณนายวีลเลอร์ คุณเป็น…
คุณอาจจะติดเชื้อ เลือดตกใน
อาจถึงขั้นหยุดหายใจได้
[หายใจสั่น] ถ้าเธอคิดว่าฉันจะนอนติดเตียง ในตอนที่ต้องไปช่วยลูก
เธอก็ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ไมค์ ไป
แม่ๆ แม่ๆ แม่ เธอพูดถูก
ไม่เป็นไร ไปก่อนเลย
- นี่ แม่ แม่ช่วยเราไว้ - [ดนตรีซึ้ง]
แม่ช่วยเราไว้
และปาฏิหาริย์ทำให้แม่ยังรอดมาได้ โอเค้
แต่ว่าตอนนี้แม่ต้องเชื่อผม ว่าเราจะจัดการไปจนจบได้
อาจจะมีไอ้ตัวพวกนั้นอยู่อีก
- ผมรู้ มันคือเดโมกอร์กอน - ไม่
ผมรู้ ผมรู้ว่ามีหลายอย่างที่ผมต้องบอกแม่ เรื่อง… เรื่องโลกกลับด้าน เรื่องแอล
แต่ว่าตอนนี้แม่รู้ไว้แค่นี้ว่า
คนพวกนี้ช่วยวิลได้ คนอื่นช่วยไม่ได้
เราทำได้
และเราก็จะไปทำแบบนั้นกับฮอลลี่
เราจะพาน้องกลับมาหาแม่ ผมสัญญา นะแม่
[ดนตรีมีความหวัง]
นะ
[ดนตรีหยุด]
คุณครูคลาร์ค ขอบคุณที่มาช่วย
อย่าเพิ่งขอบคุณ
เราลากเส้นสามเหลี่ยมและหาพิกัดของดัสตินได้
ว่าเขาอยู่ตรงที่ครูยืนอยู่
แต่พอเรามาถึง เขาก็หายไปแล้ว
เขา… ไม่อยู่ตรงนี้หรอก เพราะว่าเขาจะอยู่ข้างล่าง
ไรนะ
ไม่บอกเขาเหรอ
- เอ่อ… - บอกอะไร
โอ๊ย เชี่ยเอ๊ย
[เมอร์เรย์ตะโกน] ทุกคน ทางนี้! ทางนี้เร็ว!
[ดนตรีลุ้นระทึก]
ฉันเจอแล้ว! เจอเขาแล้ว!
ยื่นทื่อกันอยู่ได้ มานี่!
[วิทยุคลื่นรบกวน]
- ผมไม่ได้ยินอะไรเลย - ใจเย็น
[คลื่นรบกวนต่อเนื่อง]
[ผ่านว.] มีใครอยู่มั้ย เรียกซ้ำ นี่ดัสติน
ดัสติน นี่ไมค์ ฮอลลี่หนีเว็คนาไปได้
และกำลังไปที่บ้านของฉันในโลกกลับด้าน
นายรีบไปที่นั่นให้เร็วที่สุด แล้วไปเจอฮอลลี่ที่นั่น นายได้ยินมั้ย
[ดัสติน] ฮอลลี่ไม่ได้อยู่ที่บ้าน เราเจอเธอ เจอฮอลลี่แล้ว
ดัสติน สัญญาณมันขาด
ดัสติน
[คลื่นวิทยุซ่า]
ฉันเป็นบ้าไปแล้วป่าวเนี่ย หรือเขาพูดว่าเขาเจอฮอลลี่แล้ว
เอาละ เดินเกาะกำแพงนี้ไว้นะ
[ลูคัส] เธอจะไปที่ห้องแล็บทำไม
ห้องแล็บน่าจะอยู่ระหว่างทางที่กลับไปบ้านฉันน่ะ
แล้วบังเอิญไปเจอดัสตินเนี่ยนะ โอกาสน้อยนิด
น้อยโคตรๆ
แต่ฉันว่าเราต้องโชคดีกับเค้าบ้างเหอะ
เห็นด้วยสุดๆ
ขอโทษนะ ครูยังมึนไม่หาย
ดัสตินอยู่ใต้แผ่นเหล็กงั้นเหรอ
- [ลูคัสกับไมค์] ใช่ - แต่ไม่โดนทับ
[ฮ็อปเปอร์] เดี๋ยวก่อนๆ เดี๋ยวก่อน
[ดนตรีลุ้นระทึกต่อเนื่อง]
มีกล้องติดอยู่ทั่วรอยแยกเลย
ผมมีเครื่องวิเคราะห์สเป็กตรัมอยู่ที่ชมรม
ถ้าหาสัญญาณคลื่นวิทยุเจอ ก็น่าจะรบกวนการส่งสัญญาณได้
แจ๋วดี
ผมว่าคุณคิดเยอะไปหน่อย
จะบอกว่าอัลเฟร็ด ทำแต้มมากกว่านั้นสองเท่าไม่ได้เหรอ
ชู้ตหก ลงไปสี่ลูก
เรจจี้จะกลายเป็นตำนาน จำคำฉันไว้
เออ เพราะนายคิดว่าวอลช์ไม่มีทางทำได้เหรอ
[แอลหอบ ถอนหายใจ]
แค่นี้ยังจิ๊บๆ
[ดนตรีโหมดังแล้วหยุด]
[ดนตรีตึงเครียด]
[โลหะเสียดสีกัน]
[ออกแรงปล่อยพลังสุด]
[คลื่นพลังชั่วร้ายดังกระหึ่ม]
ไปมั้ยจ๊ะ ตัวเองจ๋า
จะ… จะเข้าไปในนั้นเหรอ
คงต้องเข้าแล้วละ
[ฮ็อปเปอร์] สตีฟ!
[โรบิน] ดัสติน!
[ฮ็อปเปอร์] สตีฟ!
[ไมค์] แนนซี่! ฮอลลี่!
[ฮ็อปเปอร์]! โจนาธาน
[เถาวัลย์เลื้อย]
อากาศนี่ปลอดภัยใช่มั้ย
ไม่รู้
โอเค
ไมค์ ข้างล่างเป็นไงบ้าง
[ดัสติน] ไมค์ ไมค์!
เจอแล้ว
แม่เจ้า ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอ
แนนซี่
[เสียงสั่น] น้องอยู่ไหน
ฮอลลี่อยู่ไหน
[ฮอลลี่กรีดร้องแว่วๆ]
- เสียงไรน่ะ - เสียงที่ไหน
[ฮอลลี่กรีดร้องต่อเนื่อง]
ฮอลลี่
[กรีดร้อง]
[ฮอลลี่แว่วๆ] แนนซี่! แนนซี่! ช่วยฉันด้วย!
- ฮอลลี่! - [ฮอลลี่] ช่วยฉันลงไปที!
- ช่วยฉันด้วย แนนซี่ ช่วยฉันด้วย! - ฮอลลี่!
แนนซี่! แนนซี่ ช่วยด้วย!
ฮอลลี่!
แนนซี่!
[กรีดร้อง]
[ดนตรีหดหู่]
[แนนซี่] เหมือนมันมีบางอย่างดึงตัวเธอเอาไว้ แต่มองไม่เห็นอะไรเลย
มันแน่ๆ
เว็คนา ต้องใช่แน่ๆ
[ลูคัส] ไมค์
ฮอลลี่ปลอดภัยรึเปล่า ไมค์ได้ยินฉันมั้ย
ย้ำอีกครั้ง ฮอลลี่ปลอดภัยมั้ย
[ดนตรีอึมครึมชั่วร้าย]
[เถาวัลย์คำรามสั่นเบา]
[ของเหลวเคลื่อนที่เสียงแหยะๆ]
ไม่ต้องกลัว ฮอลลี่
อีกไม่นานทุกอย่างก็จบ
เดี๋ยวทุกอย่างจะจบลง
[ครางอึดอัด]
[ซัลลิแวน] เป็นปีศาจอะไรสักอย่าง ปีศาจจากไอ้โลกนั้น
มันบังคับสัตว์ประหลาดได้
ย้ายรถฮัมวี
ทำให้ไฟดับ
ลูกปืนยิงมันไม่เข้า
ไม่เข้าเลยสักอย่าง
มันไม่ใช่การสู้
มันคือการฆ่าล้างบาง
[เอเคอร์ส] ทีแรกมีหมากลายพันธุ์ที่โรงบาล ตอนนี้มีปีศาจที่แม็คเหรอ
บอกได้มั้ยว่าจะมีตัวอะไรออกมาจากขุมนรกนั่นอีก
หรือปล่อยไว้ให้ตื่นเต้น
เพราะไม่รู้ว่าคุณเห็นมั้ย แต่ตอนนี้คนของเราเหลือน้อย
กำลังเสริมกำลังเดินทางมา
ถ้าอยากจะขออะไรเพิ่มก็ไปบอกผู้บัญชาการหน่วย
ผมไม่รู้ว่ากำลังสู้กับอะไร แล้วจะรู้ได้ไงว่าต้องขออะไร
คุณไม่ได้สู้กับอะไรทั้งนั้น นี่คือการค้นหา ไม่ใช่สงคราม
ถ้ามีอะไรขวางทางก็ฆ่าซะ
แต่หน้าที่คุณคือตามหาเด็กคนนั้นให้เจอให้ได้
ใช่ หาให้เจอ หาให้เจอ คุณพูดเป็นแค่นี้เหรอ
เป็นตุ๊กตามีเชือกดึงที่พูดได้แค่คำเดียวรึไง
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ก็เป็นเพราะเด็กคนนั้น
และถ้าคุณทำงานสำเร็จและหาเธอเจอ ฉันก็คงไม่ต้องพูดซ้ำซาก
และสัตว์ประหลาดพวกนั้น ก็จะฆ่าพวกโซเวียตอยู่ที่มอสโก
ไม่ใช่ฆ่าคนอเมริกัน
ทั้งคนตาย ทั้งเด็กๆ
มันคือความผิดคุณนะ ผู้หมวด ไม่ใช่ฉัน
และถ้าเป็นฉันก็คงจะระวังปากไว้ ถ้าไม่อยากตามพวกนั้นไป
[พ่นหายใจเครียด]
[ชายพูดผ่านว.] ผู้หมวดเอเคอร์ส นี่บราโว่วัน ได้ยินมั้ย
เออ มีอะไร
รอยแยกที่ห้องแล็บเก่าโดนเปิด
ไปเดี๋ยวนี้แหละ
เคนะ
แม็กซ์ [หายใจแรงดีใจ]
[วิลร้องตื่นเต้น] โอ้!
นี่ [ขำ] ฉันไม่ได้อยู่ด้วยแค่แป๊บเดียวเอง นายกลายเป็นพ่อมดแล้วเหรอ
- [โรบิน] เร็วเข้า - มันไม่ใช่แป๊บเดียวซะหน่อย
- และฉันไม่ได้เป็นพ่อมดจริงๆ - [โรบิน] เดี๋ยวเราจะไปกันละ
อืม แต่ฉันว่านายเป็นนะ
นี่ ให้ฉันพาทัวร์มั้ย
[ดนตรีอบอุ่น]
จิมมี่มือไวหนีไปก่อนเมืองโดนกักบริเวณ
เราเลยย้ายมาที่นี่
ชั้นใต้ดินซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือตรงโน้น
ไม่ใช่ถ้ำค้างคาวแต่ก็ใช้ได้อยู่
เรายังใช้สถานีออกอากาศ โรบินเป็นดีเจ
- ร็อคกิ้นโรบิน - ร็อคกิ้นโรบิน โทษที
และสตีฟเป็นคนคุมเสียงให้
อ้อ ดูนี่นะ
[เอฟเฟกต์เสียงเรอ]
[ขำเบา]
นี่
เราจะพาฮอลลี่กลับมา
เธออยู่ในนั้นคนเดียว ลูคัส
คนเดียวกับไอ้ปีศาจ
ฉันมั่นใจมากว่าเธอจะออกมาได้
ฉันมันโง่จริงๆ
เธอต้องลองดู
ฉันควรจะอยู่ต่อ
ควรอยู่คุ้มครองเธอ
งั้นเราก็ไม่รอด
เธอเคยอยู่ในจิตของเว็คนา เธอช่วยเราฆ่ามันได้
ไม่ ไม่ได้
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจับฮอลลี่ไว้ไหน
เป็นโชคดีที่ฉันรู้
ฉันรู้เธออยู่ไหน แต่เรื่องยากคือการเข้าไป
ฉันมีอะไรจะให้ดู
[ดัสติน] โอเค
งั้นนี่คือฮอว์กินส์ ส่วนนี่คือโลกกลับด้าน
เราคิดกันมาตลอดว่าโลกกลับด้าน คืออีกมิตินึงที่เบรนเนอร์เปิดไว้
แต่ปรากฏว่าที่จริงมันคือสะพาน
พูดให้ชัดขึ้นก็คือสะพานเชื่อมมิติ
ที่พุ่งผ่านเวลาและพื้นที่
มันแปรปรวนอย่างบ้าคลั่ง แต่ถูกตรึงเอาไว้โดยสสารพิสดาร
ซึ่งเราเจออยู่ข้างบนห้องแล็บพอดีเป๊ะ
ในทางฟิสิกส์ทฤษฎี
- เรียกสะพานแบบนี้ว่า… - รูหนอน
และรูหนอนนี้เชื่อมต่อจากฮอว์กินส์มานี่
โลกอีกโลกที่ฉันเรียกว่า "อเวจี"
- มีเหตุผลเจาะจงมั้ย - ดินแดนแห่งความวุ่นวายและความชั่ว
- อะไรนะ - ดีแอนด์ดี
- ให้ตายสิ - ว้าว
ฉันเชื่อว่าอเวจีนี้คือบ้านที่แท้จริง ของพวกเดโมกอร์กอน
เถาเลื้อย จอมเปิดโปง
และสารพัดตั่วเฮียที่เราเจอในโลกกลับด้าน
และที่ที่เธอส่งเฮนรี่ไปตั้งแต่ตอนนั้น
เขาหายไปหลายปี และจะหายไปอยู่อย่างงั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเบรนเนอร์
เขาสั่งให้ฉันตามหาเฮนรี่
แล้วพอกระแสจิตของเธอ ไปเจออเวจีก็เกิดสะพาน
ตั้งแต่นั้นเฮนรี่กับกองทัพ สัตว์ประหลาดของเขาก็ใช้มัน
ข้ามกลับมาที่ฮอว์กินส์
ปีที่แล้วเรายำตีนเว็คนา
แต่ฉันคิดว่ามันแค่หนีข้ามสะพาน กลับไปหลบเลียแผลที่อเวจี
ปอดแหกชะมัด
คือที่ผ่านมาเว็คนาไปซ่อนอยู่บนฟ้าเหรอ
การคลานทุกครั้งถึงไม่ได้อะไรเลย
- และฉันหาเขาไม่เจอในอ่างน้ำ - และฮอลลี่ร่วงลงมาจากท้องฟ้า
เออ แต่มันจับเด็กๆ ขึ้นไปบนนั้นทำไม
เหตุผลเดียวกับที่จับฉันไป
จิตใจเด็กๆ อ่อนแอกว่า และหล่อหลอมและควบคุมได้ง่ายกว่า
แล้วมันก็ส่งผ่านความคิดกับพลังผ่านฉัน เพื่อเพิ่มขีดความสามารถของมัน
และมันจะทำเหมือนกันกับเด็กพวกนั้น
เพิ่มขีดความสามารถของมันเหรอ
เพื่ออะไรล่ะ
เคลื่อนย้ายโลก
ฮอลลี่บอกว่าเฮนรี่บอกเด็กๆ
ว่าจะให้ไปช่วยดึงโลกให้เข้ามาหากัน
ตอนนั้นฉันได้ฟังแล้วยังไม่เข้าใจ แต่ฉัน…
มันอยากเคลื่อนย้ายอเวจีมาถล่มฮอว์กินส์
ไม่ใช่ถล่มหรอก
รวมต่างหาก
เฮนรี่ไม่ได้หลบไปเลียแผลในอเวจี เขาไปสร้างรอยแยก
เพื่อทำให้อเวจีอ่อนแอลงเหมือนฮอว์กินส์
แล้วพออเวจีกับฮอว์กินส์มาเจอกัน
ก็รวมเป็นหนึ่ง
เขากำลังสร้างโลกขึ้นใหม่
แล้วมันนานแค่ไหนเหรอ ไอ้การเคลื่อนย้ายโลก แบบว่า
ปุ๊บปั๊บรับโชค หรือว่าต้องใช้เวลาหน่อย
ก็ต้องขอให้เรามีเวลา เพราะถ้าที่พูดมามันถูก
เราต้องขึ้นไปสูง 600 เมตร หาทางเข้าอเวจี
ช่วยฮอลลี่กับเด็กๆ และฆ่าเว็คนาให้ได้ก่อนโลกจะรวมกัน
แล้วถ้าทฤษฎีฉันถูก
มันจะเคลื่อนย้ายโลกคืนนี้
ฉันเคยบอกรึยังว่าเกลียดทฤษฎีนาย
- ฉันด้วย - ด้วยๆ
ฉันเกลียดทุกอย่างเลย
แต่อย่างน้อยก็รู้ว่าต้องสู้กับอะไร
และต้องทำอะไรบ้าง
เราแค่ต้องคิดแผน
[ดนตรีหยุด]
[เคาะประตู]
ขอโทษค่ะ
หนูไม่ได้อยากมายุ่มย่าม แต่…
ทุกคนกังวลมากเลย
เธอจะหายดีมั้ยคะ
[ดนตรีอึมครึมชั่วร้าย]
แต่คุณบอกเธอแล้วใช่มั้ย
ว่าแม็กซ์เป็นสัตว์ประหลาดปลอมตัวมา
และมันมาหลอกเธอ มาโกหก
บอกแล้ว
ฉันทำทุกอย่างแล้วแต่เธอไม่ยอมฟัง
ถ้าไม่มีเธอคืนนี้ก็ไม่สำเร็จ
แล้วยัยแม็กซ์บอกอะไรให้เธอรู้
บอกเรื่องที่เลวร้ายมาก
บอกว่าฉันจับพวกเธอมา
- เฮ้ย! - คุณช่วยเรามา
ใช่แล้ว
นั่นยังไม่ใช่ที่แย่ที่สุด
เธอบอกว่าฉันจะทำลายโลก ไม่ใช่จะช่วยโลก
- แล้วเธอเชื่อไปได้ยังไง - เพราะฮอลลี่โง่น่ะสิ โง่มาก
ฮอลลี่ไม่ได้โง่หรอก โธมัส
ปีศาจตัวนี้มีพลังสูงมาก และเป็นสมุนของมวลดำ
มันบิดเบือนความคิดของฮอลลี่
และลากเธอจากแสงสว่างไปยังความมืด
งั้นเราก็ยอมแพ้ดีมะ แล้วกลับบ้านกัน
- กลับบ้านเหรอ - ไปอยู่กับพ่อแม่เรา
เราจะตายกันหมด
อะไรของนายเนี่ย
เงียบปากไปเลย ไอ้เปรต
เราอย่ามาทะเลาะกันเองเลย
ฉันรู้ทุกคนว้าวุ่น
แต่เดเร็คอาจจะพูดถูก
ฉันอาจจะพลาด และมวลดำชนะ
ไม่ ห้ามให้มันชนะ
พวกเราจะสู้
คุณไม่รู้จักฮอลลี่เท่าพวกเรา
หนูเป็นเพื่อนรักของเธอตั้งแต่สมัยอนุบาล
เด็บบี้เป็นเพื่อนรักอันดับสอง
- และเธอแอบปิ๊งจอชอย่างแรง - ไม่ใช่ซะหน่อย
- จริงๆ - สุดๆ เลย
ที่หนูจะพูดคือถ้าเกิดเราไปช่วยกัน คุยกับเธอ ก็อาจได้ผล
พาเธอกลับมาสู่แสงสว่าง
จริงด้วยแหละ พวกเราทำได้
สู่แสงสว่าง
[ทุกคน] สู่แสงสว่าง
[ทุกคน] สู่แสงสว่าง สู่แสงสว่าง สู่แสงสว่าง สู่แสงสว่าง
[ทุกคน] สู่แสงสว่าง สู่แสงสว่าง สู่แสงสว่าง
[ทหาร] กล้องวงจรปิด แผ่นเหล็ก
[เอเคอร์ส] ไม่ได้ตัดกุญแจ
จะว่างั้นก็ใช่ครับผู้หมวด
[ดนตรีลึกลับ]
[คลื่นพลังชั่วร้ายดังกระหึ่ม]
เธอเริ่มจะสะเพร่า
เลินเล่อ
หรือเป็นไอ้สัตว์ประหลาดพวกนั้น
สัตว์ประหลาดพังกล้องกับกุญแจเหรอ
ไม่ใช่หรอก
ฝีมือเธอ
ไปรวมคนที่เหลือ เตรียมอาวุธให้พร้อม
เราจะเข้าไป
[หายใจแรงเครียด]
ที่ฐานทัพในโลกกลับด้าน มีฮ.ลำนึงพร้อมเอาขึ้นบินได้
ขับขึ้นไปอเวจี ไปฆ่ามัน ไปช่วยเด็กๆ
แล้วกลับลงมา
แล้วคุณจะให้ใครเป็นคนขับฮ.ลำนี้
- พวกนั้นมีนักบินอยู่ที่ฐาน ก็จับมาคนนึง - จ้ะ
แผนลักพาตัวอีกแล้ว ชอบจัง
แล้วนักบินจะขับฮ.เข้าไปในรอยแยกยังไง
หมายความว่าไง ก็บินเข้าไปเลย
- ไงนะ - โง่แท้
บินเข้าไปเลย
ใบพัดมันกว้างตั้งสิบกว่าเมตรได้ ใหญ่เกิน เข้าไปไม่ได้หรอก
สตีฟได้ยินคำนี้ตลอด แต่ก็เอาเข้าไปอยู่ดีเนอะ สตีฟ
- เธอเล่นมุกอะไรวะเนี่ย - ขำออก
[ฮ็อปเปอร์] ทุกคนเงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ
ถ้าเกิดว่ามีใครมีถั่ววิเศษที่ฉันไม่รู้ว่ามีก็บอกมา
แต่ถ้าไม่ เราก็ต้องยอมเสี่ยง ถ้าไม่บินเราก็ตาย
- บินหรือตาย - งั้นเราคงตายแหงๆ
- เออจริง - เราไม่ตายหรอก ถ้าเราทำตามแผนของฉัน
ลองหาทางเลือกอื่นดูมั้ย
- ก่อนที่เราจะด่วนตัดสินใจไป - เอาเลย หามาสิ เราได้ตายกันแน่ๆ
[ฮ็อปเปอร์กับดัสตินแย่งกันพูด]
อย่าทำแบบนั้น จิม
- จะคุยกันรู้เรื่องมั้ยเนี่ยวันนี้ - ทุกคน!
[ฮ็อปเปอร์กับดัสตินแย่งกันพูดต่อเนื่อง]
ถั่ววิเศษ
[โรบิน] เอาแต่ตะเบ็งเสียงใส่กันแบบนี้ มันจะรู้เรื่องมั้ย
[หลายคนแย่งกันพูด]
เราไม่ต้องใช้ถั่ววิเศษก็ได้
[หลายคนแย่งกันพูดต่อเนื่อง]
[ตะโกน] ไม่ต้องใช้ถั่ววิเศษ!
[เงียบชะงัก]
โทษที เอ่อ คือ… ไม่ต้อง ไม่ต้องใช้หรอก
ถั่ววิเศษน่ะ
เพราะว่าที่นี่เรามีต้นถั่วอยู่
โอเค ไฟฉายนี้คือหอวิทยุกะต๊าก และสลิงกี้…
คือสะพาน
หอขึ้นไปไม่ถึงอเวจีหรอกนะ
แต่แม็กซ์บอกว่าเว็คนาจะดึงโลกให้เข้าหากัน
งั้น… ก็ปล่อยมัน
ส่วนเรารอให้มัน
ดึงโลกให้ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
จนหอวิทยุทิ่มเข้าไปในรอยแยก
ป้าบ! ก็ถึงคิวแอล
นั่งสมาธิ ใช้พลังจิต เข้าไปในจิตของเว็คนา
แล้วแอบเล่นงานมัน
ดับซ่าไอ้หน้าผี
มันใช้พลังไม่ได้ โลกก็จะไม่มารวมกัน
จบ เรียบร้อย เรามีต้นถั่วแล้ว ใช้ได้เลย
เราแค่ปีนหอ ก็ได้เข้าไปในอเวจี
- ฉันชอบนะ - ก็ไม่ถือว่าบ้ามาก
- ขอบใจ - แต่ติดปัญหาอีกอย่างนึง ปัญหาใหญ่ด้วย
ฉันเข้าไปในจิตของเว็คนาไม่ได้ เขาอยู่ไกลเกินไป
ถ้างั้นเธอก็กิน ไอ้พวกอาหารขยะเยอะๆ ได้มั้ยเล่า
หรือพาเธอ…
เข้าไปใกล้ๆ
ห้องแล็บในโลกกลับด้านอยู่ใต้รังมันพอดี และยังค้างอยู่ในห้วงอดีต
แปลว่าทุกอย่างในการทดลอง ของเบรนเนอร์ยังอยู่ที่นั่น รวมไปถึง…
อ่างน้ำ
ถ้าเธอเข้าไปในจิตของเขาได้
ฉันช่วยบอกทาง
ให้เธอได้
ฉันรู้ทุกซอกทุกมุมในนั้น
ฉันควรเข้าไปด้วย
แผนการนี้คือต้องหยุดเฮนรี่ให้ได้ และตอนนี้มีเจนสู้กับเขาคนเดียว
มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้น
ฉันตามเจนเข้าไปในจิตเขาได้
เราจะช่วยกันกำจัดพี่ชายเรา
[สตีฟ] โอเค ได้ ฉันชอบนะ
สองพี่น้องไปฆ่าพี่ เราไปช่วยเด็กๆ และกลับมาหล่อๆ
และถ้าลูคัสคิดถูก เราก็ต้องรีบแล้ว เพราะมีเวลาไม่มาก
สุดท้ายเรื่องนึง
เป็นการทิ้งทวน
ตอนกลับออกมา เราก็ทิ้งระเบิด ใกล้ๆ สสารพิสดาร
ตั้งเวลาไว้ เผ่นออกจากโลกกลับด้าน
[นาฬิกาปลุกดัง]
สะพานก็จะถล่มไปพร้อมกับอเวจี
พวกเดโม ไอ้จอมเปิดโปง จะหายไปหมดไม่เหลือ
เกม เซ็ต แมตช์
[ดนตรีโหมดังแล้วหยุด]
[ร้องตกใจกลัว]
ฮอลลี่! ฮอลลี่! ชู่ว
- นี่ ไม่เป็นไรนะ ปลอดภัยแล้ว - [หอบลนลาน]
พวกเราอยู่กับเธอแล้ว เคนะ
[ดนตรีสยองชวนขนลุก]
ฟื้นแล้วเหรอ ฮอลลี่
[ทุกคน] ว่าไง
เขาอยู่ไหน
คุณวอทซิทเหรอ
อยู่ข้างล่าง
เขาเป็นห่วงเธอนะ
มากเลยด้วย
ไม่ๆ ไม่ๆ ไม่ๆ แมรี่
แมรี่ เธอต้องฟังฉันนะ
คุณวอทซิทไม่ได้เป็นอย่างที่เขาบอก เขาไม่ได้ช่วยพวกเราไว้
- เขา… - เขาจับเรามาเหรอ
หรือพยายามจะทำลายโลก คุณวอทซิทบอกเราหมดแล้ว ฮอลลี่
มันเรื่องโกหก คำโกหกชั่วช้า
- ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ - เด็กผู้หญิงที่เธอเจอ แม็กซ์
มันไม่ใช่คน
มันเป็นปีศาจ
มันหลอกให้เธอเชื่อ
ไม่จริงนะ
แม็กซ์เป็นเพื่อนฉัน
และเธอ… เธอกำลังช่วยพวกเรา
เธอกำลังช่วยพวกเราให้ได้กลับบ้าน กลับไปหาครอบครัวเรา
[สะอื้น] เราถูกขังอยู่
เราอยู่ในความคิดของคุณวอทซิท
สิ่งที่พวกเธอเห็นไม่ใช่ความจริงเลย
ปัดโธ่ พวกเธอต้องเชื่อฉันนะ
ขอร้อง
พวกเธอต้องเชื่อฉันนะ [ร้องไห้] พวกเธอต้องเชื่อฉัน
ขอร้อง เชื่อฉันเถอะ
เดเร็ค
เดเร็ค บอกพวกนี้
บอกสิ บอกสิ!
ไม่ใช่ ฮอลลี่
แม็กซ์โกหกเรา
ฉันไม่… ไม่เข้าใจ
ทุกอย่างที่เธอให้ฉันดู
มันเหมือน… จริงมาก
ฉันรู้ว่าไม่ควรเข้าไปในป่า
ตะ แต่ แต่ฉัน… ฉันก็เข้าไปอยู่ดี แล้ว…
แล้วฉันก็… ฉะ ฉันรู้สึกว่า…
[สะอื้น] ฉันโง่มากเลย
- เธอไม่ได้โง่นะ ฮอลลี่ - นี่ไม่ใช่ความผิดเธอเลย
ฮอลลี่
แล้ว… ที่สำคัญคือเธออยู่นี่แล้ว เธอมาทันพอดี
- [แมรี่ร้องเจ็บ] - [เด็บบี้] ฮอลลี่หยุดนะ
[ด.ญ.1] อะไรน่ะ
[โธมัส] กลับมานี่นะ
[ดนตรีตึงเครียดลุ้นระทึก]
[ร้องเสียหลัก]
อีนี่!
[ครางหนี ร้องตกใจ]
[ด.ช.1] เอามันเลย
- [ฮอลลี่ร้องต่อต้าน] - [โธมัสออกแรง]
[แมรี่] หยุดนะ!
[ฮอลลี่หายใจหอบ]
[ครางจุก]
[ฮอลลี่ดิ้นรนหายใจ]
[ครางกระแทก]
[โลหะเสียดสีและกระแทกกัน]
(แบรดลีย์สบิ๊กบาย)
แหม่ ฉันก็นึกว่า มันจะลงพื้นนุ่มนวลกว่านี้หน่อย แต่ว่า…
แบบนี้ก็คงใช้ได้
ไม่ต้องขอบใจนะ
ไปกับใครไม่ไปต้องไปกับยัยนั่น
[ถอนหายใจ] เราอาจจะควรไว้ใจเธอ เหมือนแอลนะ
ไม่ ยัยนั่นมันมีแผน ผมมั่นใจ แต่แค่…
แอลไม่ยอมฟังผมแน่ๆ
ไปทะเลาะอะไรกันที่ข้างล่างเหรอ
เธอคิดว่าผมไม่เชื่อในตัวเธอ
- ซึ่งมันไม่จริง - ใช่ ไม่จริงเลย
แล้วคุณได้บอกเธอมั้ย
[ถอนหายใจ] เธอคิดว่าเธอฆ่าไม่ตาย
แต่… มันไม่ใช่
ใช่ แต่ฉันไม่ได้ถามเรื่องนั้น
ไอ้เรื่องปรับความเข้าใจกันน่ะ ผมทำได้เมื่อเรื่องนี้มันจบแล้ว
แต่ตอนนี้ ผมต้องหาทางให้เธอรอดออกไปให้ได้
ถ้ายัยกาลีนั่นพลาดแม้แต่นิดเดียวนะ ผมจะฆ่าเธอให้ตาย
ผมฆ่าจริงๆ ไม่ลังเลเลยด้วย
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแอล ผมจะเอาเธอออกมา
ผมเสียเธอไปไม่ได้
[ดนตรีเศร้าหดหู่]
ไม่ได้
คลานครั้งสุดท้าย
[ออกแรงยก]
[ดนตรีหยุด]
ฟังที่คุยกันเรื่องนี้แล้วปวดหัวเลย
แต่… ฟิสิกส์ฉันได้เกรดซีลบ ก็คงต้องเชื่อพวกเด็กเนิร์ด
คิดว่าจะได้มั้ย แผนนี้
มันก็ต้องได้สิ ใช่มั้ย
ฉันไม่อยากต้องนั่งอยู่แบบนี้
รู้สึกไร้ประโยชน์
แอลกับกาลีต้องให้เธอช่วยในห้วงจิต ฉันต่างหากที่ไร้ประโยชน์
นายก็ไปได้นะ อเวจี
มันเสี่ยงเกินไป
ฉันจะอยู่ตรงใจกลางจิตรวม แล้วไม่รู้จะเป็นยังไง
ล่าสุดฉันเข้าใกล้เกินไปจนโดนเขาใช้ เป็นไส้ศึกและเธอเกือบตาย แม็กซ์
นายช่วยฉันไว้เหมือนกัน จำได้มั้ย
แถมฉันเกือบถูกฆ่าตาย ด้วยน้ำมือไอ้ผีเปรตนี่หลายรอบละ
จนตอนนี้ฉันเริ่มชินละเนี่ย
เธอรอดอยู่ตั้งนานในจิตใจของเฮนรี่ได้ยังไง
เอาจริงนะ ดวงล้วนๆ เลย
ฉันไปเจอถ้ำ
มันเป็นความทรงจำเก่าของเขา
และเขาก็ไม่กล้าเข้าไปเจอ
เขาไม่เข้าไป
เขากลัวมันจนฉี่แทบราด
ใต้บาดแผลพวกนั้น เขาก็ยังเป็นคนอยู่
เป็นโรคจิตที่มีปม หลงตัวเป็นพระเจ้า แต่ยัง…
เป็นคน
ทุกคนต้องมีเรื่องที่กลัวแหละ จริงมั้ย
[เพลง "Human Cannonball" ของ the Butthole Surfers บรรเลง]
(ปฏิบัติการต้นถั่ว แผนเตรียมภารกิจ)
ว่าไง วีลเลอร์ อุปกรณ์ของนายใกล้เสร็จรึยัง
- โอเค เอ่อ สมมตินะว่ากริ่งจักรยานนี้… - อ่าฮะ
คือตัวจุดชนวนระเบิด โอเค้
แล้วพอสายไฟมันโดนโทเท็มนักรบ ก็บึ้ม
สุดยอด
ปัญหาก็คือ… ฉันไม่รู้ว่าเราจะระเบิดโลกกลับด้าน
ด้วยเพลงนุ่มๆ ของเดอะบัทโฮลเซิร์ฟเฟอร์สดีมั้ย
ฉันทำระเบิด ฉันก็ควรจะเป็นคนที่ได้เลือกแผ่น
ใช่ นายได้เป็นคนเลือก
แต่แค่ต้องทำตามกฎง่ายๆ ข้อเดียวคือ เลือกแผ่นดีๆ
แผ่นนี้เจ๋งออกจะตาย
แต่เพลงประกอบการกอบกู้โลกเนี่ย
แผ่นนี้ยังไม่โดน
[ไมค์] แล้วเธอจะเลือกแผ่นไหน
[โรบิน] ไม่มีแผ่นไหนดีไปกว่า เดอะรีเพลซเมนท์แล้ว
[ไมค์] โอเค พอเลย ยัยนักวิจารณ์คนเก่ง
เฮ้ นี่!
นายเคยยิงปืนมาก่อนรึเปล่า
[อึกอัก] ก็ไม่เชิงหรอก แต่ก็เคยยิงพวกปืนบีบี ปืนอัดลม [กระแอม] เกมล่าเป็ด
เกมล่าเป็ด
เขาเซียนมากเลยนะเกมนี้
แต่ฉันมีของเด็ดกว่าว่ะ
มาดูกัน
[เพลงหยุดชะงัก]
เจ้าพวกนี้ร้ายกว่าที่เห็นนะ
แน่ใจ
เออ
- นี่ ดัสติน - ว่า
นี่ๆ คือว่า เอ่อ เรื่อง… ที่ฉันพูดไปตอนนั้นน่ะ ฉัน…
- ไม่เป็นไร ช่างมันเหอะ - ไม่ มัน…
ช่างมันไม่ได้
เอ็ดดี้…
ช่วยชีวิตนายไว้
[ดนตรีเศร้า]
พวกเราด้วย
และฉันรู้เขาสำคัญกับนาย ฉันไม่มีทางเข้าใจความเจ็บปวดของนาย
แต่แทนที่จะ…
คอยอยู่ข้างๆ นาย แต่ฉัน…
แต่ฉันดันไปโกรธนาย มั้งนะ
ที่ฉันโกรธนายเพราะมัน…
มันไม่เหมือนเดิม
เพราะว่า…
ฉันคิดถึงนาย
คิดถึงไอ้เพื่อนรัก
ฉันก็คิดถึงไอ้เพื่อนรัก
ขอบอกว่ารูบิกไม่ใช่เครื่องวัดสติปัญญาที่ดีเลย
- [สตีฟหัวเราะ] ไอ้นี่นี่ - [ดัสตินหัวเราะ]
แล้วแผนต้นถั่วของนายเนี่ย ต้องอัจฉริยะเท่านั้นถึงจะคิดได้
อืม ก็นะ…
ฉันได้ครูดี
เออ ก็จริง
ข้อดีก็คือ
ถ้าไม่ไหว เราก็ตายคู่
นายตาย ฉันตาย
[ดนตรีมีจังหวะ มีความหวัง]
[ทหารตะโกน] เร็วเข้าๆ ทุกคน มีรถมา เตรียมตัว!
ประตูจะเปิดในอีกห้า สี่ สาม สอง
[ออดประตูรั้วดัง]
โอม ประตูจงเปิด
[สัญญาณเครื่องร้องถี่]
เสร็จโก๋
เราจับสัญญาณประตูได้แล้ว แจ้งซ้ำ
- [เอริก้า] จับสัญญาณประตูได้แล้ว - ฮ่าๆๆ
ฝากบอกตัวเองจ๋าว่าจังหวะมันช่าง… [ส่งจูบ]
เพราะว่าเลื่อนของซานต้า…
[เครื่องยนต์สตาร์ทไม่ติด]
ใกล้จะพร้อมแล้วละ
[ครางโมโห] ไอ้เศษเหล็กเอ๊ย!
[ครางหงุดหงิด]
โอ๊ย! ลูกอีช่างเสีย!
ทำไม ฮะ! ทำไมต้องมางอแงเอาตอนนี้
ไม่ชอบฉันเหรอ ฉันเกี่ยวอะไรวะ
ฉันผิดตรงไหน ฉันไปทำอะไรให้แก…
ไง น้องสาว
ไง
เธอเคยทำแบบนี้รึเปล่า
ร่วมจิตกับคนอื่น
[เสียงก้องผิดเพี้ยน] เธอล่ะ
ฉันทำกับเพื่อนที่มีพลังจิตตลอด
ฉันดีใจที่มา
เหมือนกัน
แม้จะเกิดเรื่องเมื่อวานเหรอ
เธอไปคิดมารึยัง
มันหมายความว่าไง
ฉันคิดว่าตอนที่เราระเบิดสะพาน
ก็ระเบิดห้องแล็บของดร.เคย์ไปด้วย
ยุติการทดลองของเธอ
เคย์สร้างห้องแล็บใหม่ได้ง่ายๆ
งั้นก็ฆ่าเธอ
เธอมาแทนคุณพ่อ เดี๋ยวก็มีคนใหม่มาอีก
งั้นเราก็หนีไปไหนสักที่ ไม่ให้พวกนั้นเจอ
อ่อ ที่ที่มีน้ำตกอย่างน้อยหนึ่งแห่งเหรอ
มันเป็นเรื่องเพ้อฝัน เจน
ถ้าหนีไปกับไมค์ เธออาจจะปลอดภัยได้พักนึง
แต่พอพวกนั้นเจอเธอ และจะเจอแน่
พวกนั้นจะฆ่าไมค์ เหมือนกับที่ฆ่าเพื่อนๆ ฉัน
และจะจับตัวเธอไป และใช้เลือดเธอสร้างเด็กๆ ขึ้นมาอีก
เด็กๆ ที่ต้องทรมานเหมือนกับเรา
แล้วเด็กพวกนี้จะทำให้มีประตูมากขึ้น โลกเพิ่มขึ้น
ไม่เห็นเหรอ เจน
มันคือวงจร
วงจรอุบาทว์ ชาติชั่ว เลวร้าย
แต่เราหยุดมันได้
คืนนี้
[ดนตรีลึกลับตึงเครียด]
ยังไง
หลังจากเราฆ่าพี่เราแล้ว
หลังจากที่เด็กๆ หนีไปได้
เราก็ไม่กลับมาพร้อมคนอื่น
และอยู่บนสะพาน
รอให้โลกกลับด้านหายไป
พร้อมกับเรา
มันคือหนทางเดียว เจน
ทางนี้แค่ทางเดียว
[บีบแตรรถ]
นั่งสมาธิเสร็จรึยังจ๊ะสาวๆ
เลื่อนของซานต้าพร้อมที่จะโบยบินแล้วจ้า
แม่
เอิ่ม…
ตอนที่แม่ถามผม ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในจิตของเว็คนา
เอ่อ ผมไม่ได้บอกทุกอย่าง
เว็คนาเล่นงานเรา
ด้วยการทำให้เราอ่อนแอลงด้วยจิตของเราเอง
เอาทุกอย่างที่เราเจ็บปวดอยู่ในใจออกมา
ผมเลยสู้กลับ ด้วยการนึกถึงแต่ความทรงจำดีๆ
ความทรงจำตอนที่ผมยังเป็นเด็ก
ตอนที่ผมไม่กลัวอะไร
[ดนตรีเศร้าตึงเครียด]
และที่ผมมีความสุขที่สุด
ผมถึงมีพลังขึ้นมาตอนที่อยู่ที่แม็คซี
และฆ่าพวกเดโมนั่นได้
ผมคิดว่าจะทำแบบเดียวกันกับเว็คนาได้
แต่มันก็แก้ทางได้
[ครางเกร็งต้าน]
แล้วมันก็ให้ผมดูบางอย่าง
[กรีดร้อง]
[ปนสะอื้น] มันเป็นภาพที่เลวร้ายที่สุดเลย
ไม่ ฟังนะ
ไอ้ที่มันให้ลูกดูน่ะ มันไม่จริงเลย มันหลอกลูก มันโกหก
ไม่ ไม่ใช่ครับ
ที่มันให้ดูน่ะ
[หายใจสั่น] มันไม่ได้มาจากตัวมัน
มันมาจากผม
มันมองเห็นทุกอย่าง แม่
ความคิดของผม
เห็นความทรงจำของผม
และ… [สะอื้น] มันเห็นความลับผม
แต่… แต่แม็กซ์บอกผมว่า มันก็กลัวเหมือนกัน แปลว่าผมฆ่ามันได้
แต่… ถ้าผมจะทำได้
แม่ก็ต้องรู้
ผมว่าแม่ต้องได้รู้ความจริง
[เปิดประตู]
[ดนตรีหยุด]
โอ้ เอ่อ… โทษที
ฮ็อปว.บอกว่าอีก 50 นาทีถึง เราก็อีกห้านาทีต้องออก
มีอะไรรึเปล่า
ไม่จ้ะ เดี๋ยวเราออกไป
เดี๋ยว
ฉันว่านายก็ต้องรู้ด้วย
[หายใจสั่น] และทุกคนเลย
ฉัน
ฉันไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครเลย
เพราะ…
เพราะว่าฉันไม่อยาก… ไม่อยากให้ทุกคนมองฉันไม่เหมือนเดิม
แต่ว่าความจริงคือ…
ความจริง ความจริงคือ… ฉันไม่…
ไม่เหมือนคนอื่น
[ดนตรีเศร้า]
แต่ฉัน…
ฉันแกล้งทำเหมือนฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น เพราะว่าฉันไม่ได้อยากเป็นแบบนั้น
ฉันอยากเป็นเหมือน… เหมือน เหมือนทุกๆ คน ฉันอยากเป็นเหมือนเพื่อนๆ ฉัน และ…
ฉันก็เป็นเหมือนกับพวกนาย
ฉันเป็นเหมือนกับพวกนายเกือบจะทุกอย่างเลย
เรา… เราชอบเล่นดีแอนด์ดีกันจนดึกดื่น
และชอบกลิ่นของคนแก่ในชั้นใต้ดินบ้านไมค์
และ… เราชอบปั่นจักรยาน ไปกินมิลค์เชครสมอลต์ที่เมลวอลด์
และเราชอบหายเข้าไปในป่า
ชอบหายเข้าไปในร้านเช่าวิดีโอ แล้วก็เถียงกันว่าจะเช่าเรื่องอะไรดู
แล้วก็ลงท้ายด้วยเรื่องโฮลี่เกรลเป็นรอบที่ล้าน
และ… และเราชอบใส่ขนมช็อกโกแลต ในป็อปคอร์นกับใส่เนยเยอะๆ
และเราชอบกินป็อปร็อคพร้อมกับกินโค้ก
และเราชอบขี่จักรยานแข่งกัน ชอบเอาการ์ตูนมาแลกกันอ่าน
ชอบนาซ่า ชอบสตีฟ มาร์ติน ชอบซีเรียลลัคกี้ชาร์มส์
แล้วก็… เราชอบทุกอย่างเหมือนกันหมดเลย
แต่… แต่ฉัน แต่ แต่ฉัน…
ฉัน…
ฉันไม่ชอบผู้หญิง
[ดนตรีเบาลงจนหยุด]
[วิลหายใจสั่น]
คือฉัน…
คือฉันชอบ แต่ว่า…
แต่ไม่ได้ชอบแบบพวกนายชอบ
แล้ว… แล้วฉันก็ ฉันแอบชอบคนคนนึง
ทั้งที่ฉันก็รู้ว่าเขา… เขาไม่ได้เป็นเหมือนฉัน
[วิลร้องไห้สะอื้น]
แต่… แต่ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาก็คือแทมมี่ของฉัน
และที่บอกว่าเขาคือแทมมี่ ก็คือมันไม่เกี่ยวกับเขาเลย
มันอยู่ที่ตัวฉันเอง
แล้วฉันก็คิดว่าในที่สุดฉันก็ยอมรับตัวเองได้
แต่… แต่ว่าวันนี้
วันนี้เว็คนาให้ฉันดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าฉันทำแบบนี้
ถ้าฉันบอกให้ทุกคนรู้… ความจริง
มันให้ฉันดูอนาคต และ… และในอนาคต
บางคนก็… บางคนก็เป็นห่วงฉันเรื่องนี้
เป็นห่วงว่าชีวิตฉันจะลำบากกว่าคนอื่น
และมันทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันมีบางอย่างผิดปกติ
ฉัน… ฉันเลยผลักไสออกไป
แล้ว… แล้วสำหรับคนอื่นที่เหลือ เราก็ยิ่งห่างเหินกันมากขึ้น
มากขึ้น มากขึ้น มากขึ้น จนเหลือ… เหลือฉันตัวคนเดียว
ฉันก็รู้ว่ามันไม่ได้เกิดขึ้น และเว็คนาก็มองเห็นอนาคตไม่ได้
แต่มันเห็นเข้าไปถึงจิตใจเรา และมันรู้
และมันก็เหมือนจริงมากๆ
[สะอื้น] มัน… มันเหมือนจริงมาก
วิล
ฟังแม่นะลูกนะ
มันจะไม่มีวันเป็นอย่างนั้น
ลูกไม่มีวันเสียแม่ไป
เด็ดขาด
ครับแม่ ครับแม่
และไม่มีวันเสียฉันไป
[ดนตรีอบอุ่นหัวใจต่อเนื่อง]
ฉันด้วย
ไม่ต้องใช้ยาเค้นความจริงสินะ
โทษทีนะ เซ็งว่ะ แต่ว่านายต้องมากอดฉัน
[ปนขำ] โอ้ แม็กซ์
[วิลสะอื้น]
ช่วยนึกว่าฉันกอดนายแน่นๆ อยู่นะ
โอเค ได้
[ทั้งคู่สะอื้น]
[ถอนหายใจ]
แอล
ฉันรู้เธอมีพลังที่ฆ่าเว็คนาได้
แต่… มันหนีกลับไปโลกกายหยาบได้
และเราต้องพร้อมสู้กับมันที่นั่นด้วย
เรามีลูกปืน เรามีไฟ แต่ก็ช่วยทหารพวกนั้นไม่ได้
ฉันต้องอยู่นั่นด้วย
และฉันพร้อมแล้ว
ฉันพร้อมจะทำให้มันเห็นว่าฉันไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว
[ดนตรีหยุด]
[ชาย 1 พูดผ่านวิทยุแว่วๆ]
[ชาย 2 พูดผ่านวิทยุแว่วๆ]
[รถแล่นใกล้เข้ามา]
เฮ้ แมคคอร์เนล
วันนี้มีกำหนดมาส่งของด้วยเหรอ
ไม่มีนะ พลทหาร
แล้วเอ็งมาทำอะไรกันวะ
ลุยเลย ตัวเองจ๋า
เมลลอน
[ออดประตูรั้วดัง]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
อุ๊ย เชี่ยแล้ว
ขอโทษเด้อ!
ผ่านประตูแรกแล้ว
ข้าศึกสองคนบนหอ สิบกับสิบเอ็ดนาฬิกา
[ทหารแว่วๆ] ยิงมันเลย!
- [เกร็งต้าน] - [ออกแรงกระแทก]
[ร้องเจ็บ]
[อุปกรณ์ทำงาน]
ถึงเวลาสนุกกันแล้ว
- [ร้องเจ็บ] - [ร้องเจ็บ]
[เกร็งออกแรง]
ย้ากกกก!
- [โจนาธาน] เร็วเข้า เร็ว - [สตีฟ] มาเลย เร็วเข้า มา!
ออกรถ! ไป! เร็ว!
ย้ากกกกก!
[ประตูข้ามมิติครืนครั่น]
วู้ว! ฮ่าๆ ฮ่าๆ
เย้!
ให้ตายสิวะ
- ทุกคนเป็นไง ปลอดภัยนะ - [ทุกคน] ใช่ โอเค
- [ฮ็อปเปอร์] ว่าไง โอเคกันนะ - [ทุกคน] ใช่
นี่ แม่นเหมือนกันนะเธอ
คุณด้วย
เมื่อกี้มันควรเป็นส่วนที่ง่ายของแผนไม่ใช่เหรอ
ง่ายแล้ว
เธอพร้อมมั้ย
พร้อมแล้ว
[ดนตรีเร้าอารมณ์โหมดังขึ้น]
[ฟ้าร้องครืนครั่น]
[จุดไม้ขีดไฟ]
[ดนตรีลึกลับเหมือนมีเวทมนตร์]
ได้เวลาแล้ว
[ดนตรีสื่อถึงความชั่วร้าย]
[ทุกคนเฮือก]
[เข็มนาฬิกาเดิน]
[ดนตรีลึกลับชั่วร้าย]
[ดนตรีเบาลงจนหยุด]