[stłumione bicie serca]
[piosenka Kate Bush]
[Lucas] Max.
[Max oddycha niespokojnie]
[Lucas] Max, słyszysz mnie? Max!
No dalej, otwórz oczy! Tak, Max!
Słyszysz mnie?
Max!
Tak, zostań ze mną!
Otwórz oczy!
[Robin] Otworzyła…
Właśnie tak!
- [nadal piosenka Kate Bush] - [dyszenie]
Cześć, Lucas.
Tak, Max. To ja, jestem z tobą.
[płaczliwie] Nic ci nie jest? Boli cię coś?
Nie czuję zbyt wiele.
A to czujesz? Moją rękę?
Troszkę.
Widzisz coś?
Strasznie jasne te lampy.
Hej.
Bardzo długo nie używałaś oczu ani mięśni.
Jesteś teraz słaba.
Twoje ciało musi się przystosować i nauczyć ruszać.
- [szloch] - [Vickie] Będzie dobrze.
Wyjdziesz z tego.
Wiedziałem, że tam jesteś.
Zawsze wiedziałem.
Widziałam cię.
Jak na mnie czekasz
i puszczasz moją piosenkę.
Nie masz jej dość?
A ty?
[śmiech przez łzy]
Okazało się,
że przez cały ten czas…
wcale jej nie potrzebowałam.
Potrzebowałam ciebie.
Tylko ciebie.
[wzruszająca muzyka]
[szloch]
- O mój Boże! - [Nastka] Max!
Wróciłaś. Naprawdę wróciłaś.
Tak.
Witaj w domu, mała.
Nie spieszyłaś się.
Wal się, Wheeler.
[śmieją się]
Gdzie jestem?
Och. Wiem, to trochę dziwne.
Ścigały cię demo-psy.
Mało brakowało, a pożarłyby nas na lunch,
gdyby pani Wheeler…
nie zrobiła prania.
Ja pierdzielę, mamo!
Vecna.
Wścieknie się.
Będzie mnie szukał.
Wie, że uciekłyśmy.
A gdzie Holly?
Gdzie jest?
[niepokojące dźwięki]
[pomruki i pompowanie]
[Holly jęczy]
[pompowanie]
[Holly się dławi]
[szybko oddycha]
[wymiotuje]
[głośny szum]
[dramatyczna muzyka]
[pulsujący chrupot]
[dramatyczna muzyka]
[grzmoty w oddali]
[łoskot]
[jęki przerażenia]
[łomot]
[Nancy] Jonathan.
Jonathan.
Przestań!
[jęki bólu i zmęczenia]
No co?
Jeśli się połamiemy, będziemy mieć przechlapane.
Chyba masz rację.
O Boże.
To co teraz?
Chcesz coś jeszcze wyznać?
[łoskot]
Cofnij się.
Sorki za spóźnienie.
Jesteście cali?
Tak, nic nam nie jest.
Dzięki.
To było dziwne? Sorki, było.
Ja nie… Po prostu myśleliśmy…
- Że już po nas. My też. - Właśnie.
Ten twój generator osłon…
To wcale nie jest generator, wiemy.
Szkoda, że nic nam nie powiedzieliście.
Próbowaliśmy.
Antena pękła.
[obaj] Jego wina.
W takim razie w co strzeliłam?
W materię egzotyczną.
Powinniśmy wiedzieć, co to jest?
Wszystko jest wyjaśnione tutaj, patrzcie.
To notatki Brennera z 1983 roku.
Kopalnia informacji.
Opisują jego badania nad przejściem, jak je stworzył, czym naprawdę jest.
- Jeszcze tego nie rozszyfrowałem. - Czacha ci się ugotuje.
W skrócie, Holly nie ma po drugiej stronie muru.
To gdzie jest?
Dokładnie to nie wiem.
Ale nie ma jej po Drugiej Stronie.
[jęki przerażenia]
[łoskot i chrupot]
Kiedy mnie porwał, otworzył czwarte, ostatnie przejście.
Rozdarł Hawkins.
[krzyki wysiłku]
Dasz radę.
[krzyk przerażenia]
[wrzask w oddali]
- Co to było? - Co takiego?
[znów wrzask]
Holly.
[zapada cisza]
[elektroniczna pulsująca muzyka]
ROZDZIAŁ SIÓDMY: MOST
[świergot ptaków]
[zgrzyt gumy]
- [piknięcie] - Voyagerze Beta. Odbierasz sygnał?
Nie, Voyagerze Alfa. Voyagerze Gamma?
Wielkie, tłuste nic.
Lipny ten twój balonowy eksperyment, misiu.
Po prostu przyczepmy antenę do furgonetki.
Jak mówiłem, przy tak nierównym terenie
i dużym zalesieniu Hawkins
wóz nie jest najwygodniejszym sposobem
namierzania nadajnika.
„Najwygodniejszym”? Sześć godzin dmuchaliśmy te balony!
[pan Clarke] Gdy przeprowadzimy trilaterację sygnałów,
wyznaczę dokładne położenie Dustina.
Bez sygnału nie będzie żadnej trilateracji,
więc przerwijmy ten cyrk,
zanim twój prymus wyląduje martwy w rowie.
„Przerwijmy cyrk”…
[pogodna muzyka]
Fortuna sprzyja odważnym.
[muzyka przyspiesza]
[piski aparatury]
Ustaliłem lokalizację Dustina.
Wypuśćcie balony!
- Słucham? - Że co?
Muszą być wyżej. Wypuśćcie je!
Minus 80!
Minus 44!
Cofam to, misiu, jesteś szalonym geniuszem!
Dzięki, Voyagerze. Czekajcie na obliczenia.
[zapada cisza]
[Vecna] Posłużysz mi za szpiega
po raz ostatni.
[jęki]
[chrupot]
- [wrzask] - [Joyce] Will.
Hopper odezwał się przez radio.
Max jest bezpieczna, wydostała się.
[oddychają z ulgą]
To dobre wieści.
Gdyby nie ty, nigdy by się jej nie udało.
Będzie dobrze.
Na jak długo, mamo?
Jeśli Lucas ma rację, Vecna zacznie działać dzisiaj.
Już myślałem, że go mam. A tak naprawdę…
Tak naprawdę nigdy nie miałem z nim szans.
I Vecna zawsze o tym wiedział.
To dlatego ze wszystkich w Hawkins wybrał właśnie mnie.
Bo wiedział, że jestem słaby i że może mnie kontrolować.
To nieprawda.
Prawda, mamo.
Byłem jego naczyniem.
Przesyłał przeze mnie swoją moc, by szpiegować
i budować.
Co budować?
Tunele.
Nie powstały same z siebie.
Każdej nocy podłączałem się do zbiorowego umysłu
i sterowałem pnączami.
Przekopywałem nimi tunele, zarażając nasz świat Drugą Stroną.
Tylu ludzi przeze mnie zginęło.
A jeśli sam mogłem tyle zrobić,
jak wiele osiągnie Vecna z dwunastką takich jak ja?
Posłuchaj.
Nic z tego, co się stało, nie było twoją winą.
Jasne?
A jeśli chodzi o ten jego wielki plan,
nie będzie miał 12 naczyń, czy jak je tam nazywa,
bo stracił Holly, a ona wie, gdzie jest reszta.
Kochanie, to absolutnie nie jest koniec.
Mylisz się.
Bardzo się mylisz.
To moja wina.
Nie.
Nie, skarbie.
[pisk opon]
[żołnierze] Jazda!
[muzyka budująca napięcie]
[Max] Nie wiem, gdzie przebudzi się Holly.
Ale zakładam,
że miejsce, gdzie Vecna ją trzyma,
musi być po Drugiej Stronie.
Więc…
kazałam jej iść do domu.
Do domu? W sensie do naszego?
W sensie, że musimy wrócić na Drugą Stronę.
- Gdzie najbliższa szczelina? - Przy Cornwallis.
Ze dwa kilometry stąd.
- [Erica] Lucas, zgłoś się! - Robin.
Lucas!
[Lucas] Erica, nie mogę teraz gadać.
Vecna zabił wielu żołnierzy,
więc łatwiej wejdziemy do strefy.
Na pewno wezwali posiłki.
Przebiję się przez płytę.
W sensie, że Holly jest uwięziona pod stalową płytą?
Bez kontekstu to brzmi dziwnie,
ale to nie tak, że leży zgnieciona pod kupą stali, tylko…
Jak to wyjaśnić?
- Tam jest inny świat… - Pod tymi płytami.
Druga Strona.
Wygląda jak Hawkins, ale jest koszmarna.
Słuchajcie, nie uwierzycie.
Erica i pan Clarke to zrobili. Znaleźli Dustina i resztę.
Świetnie, im o wiele łatwiej będzie odnaleźć Holly.
[łoskot]
Musimy się spieszyć, mamy towarzystwo.
[muzyka budująca napięcie]
[jęk bólu]
Hej. Nic ci nie jest?
Dam sobie radę.
Z całym szacunkiem, nie zgodzę się.
Grozi pani infekcja, krwotok albo zatrzymanie oddechu.
Jeśli sądzicie, że będę leżeć w łóżku, kiedy moja córka mnie potrzebuje,
to chyba oszaleliście!
- Idziemy. - Mamo, ona ma rację.
W porządku, możesz iść.
Ocaliłaś nas.
I jakimś cudem wciąż jesteś z nami.
Ale zaufaj mi, teraz wszystkim się zajmiemy.
Tam może być więcej potworów.
- Demogorgonów. Wiem. - Co?
Mam ci wiele do opowiedzenia o Drugiej Stronie i Nastce,
ale na razie musisz uwierzyć,
że nasza grupa ocaliła Willa, gdy inni nie dali rady.
My to zrobiliśmy.
I pomożemy też Holly.
Sprowadzimy ją z powrotem, mamo. Obiecuję. Dobrze?
Tak?
[podniosła muzyka]
Panie Clarke, dziękujemy za pomoc.
Nie zapeszaj.
Wyznaczyliśmy pozycję Dustina w tym miejscu.
Tu, gdzie stoję.
Ale zniknął, zanim dojechaliśmy.
Wiadomo, jest po Drugiej Stronie.
Słucham?
Nie powiedziałaś mu?
- No… - O czym?
O kurde!
O kurde.
[Murray] Tutaj!
Mam go!
Namierzyłem Dustina!
[dynamiczna muzyka]
[statyczny szum radia]
- Nic nie słychać. - Zaczekaj.
Ktoś tam jest? Powtarzam, tu Dustin.
Dustin, tu Mike! Holly uciekła Vecnie
do naszego domu po Drugiej Stronie.
Musicie tam pobiec i ją przechwycić. Słyszycie?
[z zakłóceniami] Nie ma jej w domu. Znaleźliśmy ją. Znaleźliśmy Holly…
Dustin, tracę sygnał.
Dustin?
Już mi odbija czy on powiedział, że znaleźli Holly?
Przytulmy się do ściany.
- [Lucas] Co robiła w laboratorium? - Musiało być po drodze do domu.
Co za fart, że po prostu wpadła na Dustina.
Cholerny, ale zasłużyliśmy na trochę szczęścia.
Amen.
Wciąż nie rozumiem. Dustin jest pod tymi płytami?
- Tak. - Ale niezgnieciony.
[Hop] Czekajcie.
Obstawili szczelinę kamerami.
Mam w klubie analizator widma.
Jeśli znajdę ich częstotliwość, zakłócę transmisję.
Fajnie.
Ale po co tak komplikować?
Mówisz, że Alford nie podwoiłby wyniku?
Cztery na sześć rzutów.
Reggie będzie gwiazdą, zapamiętaj moje słowa.
Walsh nie potrafi…
To jeszcze nic.
[trzask]
- [jęk wysiłku] - [łoskot]
[świst]
Idziesz, misiu?
Wejdziemy tam?
Wejdziemy tam.
[grzmot]
[Hop] Steve!
[Robin] Dustin!
[Hop] Steve!
[Mike] Nancy! Holly!
[Hop] Jonathan!
To powietrze jest bezpieczne?
Nie wiadomo.
Aha.
Mike, znaleźliście ich?
[Dustin] Mike? Mike!
Mam go.
Dobrze was widzieć.
Nancy?
Gdzie ona jest?
Gdzie Holly?
[wrzask w oddali]
- Co to było? - Co takiego?
[znów wrzask]
Holly.
[wrzask przerażenia]
[Holly] Nancy!
- Holly! - [Holly] Pomóż mi!
- Ściągnij mnie na dół, proszę! - Holly!
Nancy, proszę!
Holly!
Nancy!
[krzyk]
[Nancy] Jakby coś ją chwyciło, ale niczego tam nie było.
To był on.
Vecna, to musiał być on.
[Lucas] Mike?
Czy Holly nic nie jest? Mike, zgłoś się.
Powtarzam, czy Holly nic nie jest?
[muzyka budująca napięcie]
[grzmot]
[złowieszcza muzyka]
[trzaski i chrupoty]
[pompowanie]
Nie martw się, Holly.
Niedługo będzie po wszystkim.
Wszystko się skończy.
[dławi się]
[Sullivan] To był demon z tego drugiego świata.
Może kontrolować potwory,
rzucać wozami,
odeprzeć ogień.
Kule go nie tknęły.
Nic go nie tknęło.
To nie była bitwa.
Tylko cholerna masakra.
[pikanie aparatury]
[Akers] Najpierw zmutowane psy w szpitalu, teraz demon w strefie?
Powie pani, co jeszcze wyskoczy z tej dziury czy to niespodzianka?
Mogło to pani umknąć, ale brakuje nam ludzi.
Posiłki już w drodze.
Inne kwestie możesz omówić z dowódcą jednostki.
Nawet nie wiem, z czym tutaj walczymy.
Z niczym nie walczycie, bo to nie wojna, tylko poszukiwania.
Coś stanie ci na drodze, zabij to, ale skup się na znalezieniu dziewczyny.
Już to słyszałem. Może zmieni pani płytę?
Ma pani sznurek pod kurtką jak nakręcana lalka?
To wszystko wydarzyło się przez tę dziewczynę.
Gdybyś tylko robił swoje i ją znalazł,
nie musiałabym się powtarzać, a potwory byłyby w Moskwie
i zabijałyby sowietów zamiast Amerykanów.
Martwi żołnierze? Dzieci?
To ty masz ich krew na rękach, poruczniku.
O ile nie chcesz do nich dołączyć, lepiej ugryź się w język, do cholery!
[radio] Poruczniku Akers, tu Brawo Jeden, odbiór.
O co chodzi?
Mamy intruzów w starym laboratorium.
Już jadę.
W porządku?
Max!
Na chwilę zostawiłam cię samego, a ty zamieniasz się w czarownika?
To trwało dłużej niż chwilę. I nie jestem żadnym czarownikiem.
Dla mnie tak to wyglądało.
Hej. Oprowadzić cię?
Jimmy „Szybkoręki” zwiał przed kwarantanną,
więc się tu przenieśliśmy.
Za regałem ukryliśmy zejście do piwnicy.
To nie Batjaskinia, ale jest spoko.
Dla zmyłki prowadzimy radio. Robin jest DJ-ką.
- Rockowa Robin. - Rockowa Robin, sorki.
Steve to jej dźwiękowiec. Obczaj.
[beknięcie]
Hej.
Odnajdziemy Holly.
Została tam całkiem sama.
Sama z tym potworem.
Byłam pewna, że uda się jej wydostać.
Byłam taka głupia.
Musiałaś spróbować.
Powinnam była tam zostać.
I ją chronić.
Wtedy byłoby po nas.
Byłaś w umyśle Vecny, pomożesz nam go pokonać.
Nie mogę.
Nawet nie wiem, gdzie ją przetrzymuje.
Na szczęście ja wiem.
Tylko nie wiem, jak się tam dostać.
Muszę wam coś pokazać.
No dobra.
To jest Hawkins, a to Druga Strona.
Zakładaliśmy, że to inny wymiar otwarty przez Brennera,
ale tak naprawdę to most.
Konkretnie międzywymiarowy most, który rozrywa czasoprzestrzeń.
Koszmarnie niestabilny, w ryzach trzyma go materia egzotyczna,
którą znaleźliśmy dokładnie nad laboratorium.
- W fizyce teoretycznej taki most to… - [oboje] Tunel czasoprzestrzenny.
I łączy Hawkins z tym miejscem.
Innym światem, który nazwałem Otchłanią.
- A to dlaczego? - To kraina zła i chaosu.
- Słucham? - [wszyscy] D&D.
- Jezu Chryste. - Raju.
Według mnie to właśnie stamtąd pochodzą demogorgony,
pnącza, łupieżca umysłów
i inne paskudztwa z Drugiej Strony.
To tam wygnałaś Henry’ego.
Zniknął i nie wróciłby, gdyby nie Brenner.
Miałam odnaleźć Henry’ego.
A kiedy nawiązałaś kontakt z Otchłanią, pojawił się most.
Dzięki niemu Henry i jego armia potworów
przenoszą się do Hawkins.
Rok temu skopaliśmy Vecnie tyłek,
a on uciekł przez most do Otchłani, żeby wylizać rany.
Mięczak.
Przez cały ten czas Vecna ukrywał się gdzieś w niebie?
To dlatego zwiady nic nie dały.
- I go nie wyczuwam. - I Holly spadła z nieba.
Ale dlaczego porywa tam dzieci?
Z tego samego powodu, co mnie.
Dziecięce umysły są słabsze, łatwiej je kształtować i kontrolować.
Przekierował we mnie swoje myśli i moce, żeby je wzmocnić,
i z dziećmi zrobi to samo.
Żeby wzmocnić swoje moce?
Niby po co?
Żeby przenieść światy.
Holly powiedziała, że Henry opowiadał dzieciom,
że pomogą mu zbliżyć do siebie światy.
Wtedy tego nie rozumiałam, ale…
Chce przenieść Otchłań i zrzucić ją na Hawkins.
Nie zrzucić.
Scalić.
W Otchłani Henry nie lizał ran, tylko tworzył szczeliny,
osłabiając Otchłań, tak jak osłabił Hawkins.
Więc kiedy się zderzą…
Połączą się.
Chce przekształcić świat.
Ile może zająć takie przemieszczanie światów?
To będzie bardziej… czy trochę to potrwa?
Oby trwało, bo jeśli to wszystko prawda,
musimy wznieść się na 600 m, wejść do Otchłani,
uwolnić dzieci i zabić Vecnę, zanim światy się połączą.
A jeśli mam rację,
to się stanie dziś w nocy.
Nienawidzę twojej teorii.
- Ja też. - I ja.
A ja nienawidzę tego wszystkiego.
Ale przynajmniej wiemy, z czym się mierzymy
i co musimy zrobić.
Potrzebujemy planu.
[pukanie]
Przepraszam.
Nie chcę być wścibska, ale…
wszyscy się martwią.
Nic jej nie będzie?
Ale powiedział jej pan,
że ta cała Max to tak naprawdę potwór?
Że próbowała ją oszukać i kłamała?
Oczywiście.
Próbowałem wszystkiego, ale nie słucha.
Jest nam potrzebna, inaczej zawiedziemy.
Co ta cała Max jej nagadała?
Same najokropniejsze rzeczy.
Że was porwałem.
- Co? - Uratował nas pan.
Wiem.
A to jeszcze nie najgorsze.
Powiedziała jej, że nie chcę ocalić świata, tylko go zniszczyć.
- Czemu jej uwierzyła? - Bo jest głupia jak but.
Nie jest głupia, Thomasie.
To był potężny potwór. Pracuje dla Czarnego Cienia.
Zatruła umysł Holly,
wyrywając ją ze światła ku ciemności.
W takim razie lepiej odpuśćmy i wracajmy do domu.
- Do domu? - Do rodziców.
Wszyscy zginiemy!
- Co z tobą? - Stul jadaczkę, gnojku.
Nie zwracajmy się przeciwko sobie.
Wszyscy jesteśmy zdenerwowani, ale Derek może mieć rację.
Co by znaczyło, że zawiodłem, a Czarny Cień zwyciężył.
Nie pozwolimy mu wygrać.
Jasne? Nie możemy.
Nie zna pan Holly tak jak my.
Jestem jej najlepszą przyjaciółką.
A Debbie drugą.
- I buja się w Joshu. - Wcale nie.
- O tak. - Totalnie.
Chodzi o to, że może wspólnymi siłami przemówimy jej do rozumu.
Przyprowadzimy ją z powrotem do światła.
Mary ma rację. Damy radę.
Do światła.
Z powrotem do światła.
[żołnierz] Jeśli chodzi o kamery, o płytę…
[Akers] Nie użyto narzędzi.
To oczywiste, sir.
Robi się nieostrożna.
Popełnia błędy.
To mógł być potwór.
Potwór, który niszczy kłódki i kamery?
Nie sądzę.
To ona.
Zbierz zespół, niech się zbroją.
Wchodzimy tam.
W bazie po Drugiej Stronie mają helikopter.
Wlecimy do Otchłani, ubijemy dziada, uratujemy dzieciaki
i wrócimy.
Kto miałby go pilotować?
- Muszą mieć pilota. - Jasne.
- Zmusimy go. - Kolejne porwanie, super.
A jak ten pilot trafi w szczelinę?
Jak to jak? Po prostu wleci.
- Co? - Kretyn.
Po prostu wleci?
To śmigło ma z 12 metrów, nie zmieści się.
Steve zawsze tak mówi, a i tak wchodzi, nie?
- Powaliło cię? - Mnie bawi.
[Hop] Zamknijcie się!
Jeśli ktoś ma jakąś magiczną fasolę, to chętnie posłucham.
Jeśli nie, trzeba podjąć ryzyko. Polecimy albo zginiemy.
- Lecimy albo zginiemy. - To zginiemy.
Nie zginiemy, jeśli wykonamy plan.
Możemy rozważyć inne opcje?
No to wszyscy zginiemy.
- Musimy wzlecieć na 600 metrów. - Nie daj się, Jim.
- Nikt nikogo nie słucha! - Ludzie!
Jak to zrobimy?
Magiczna fasola…
[Mike] Wróćmy do tematu.
- [Hop] To może nic nie róbmy? - [wszyscy się kłócą]
Nie potrzebujemy fasolki.
- Samolot! - Ja nie…
Nie potrzebujemy magicznej fasoli!
Sorki. Po prostu nie potrzebujemy jej.
Magicznej fasoli.
Łodygę już mamy.
Latarka to wieża radiowa, a sprężynka…
to most.
Z wieży nie wejdziemy do Otchłani.
Ale Max powiedziała, że Vecna zbliży do siebie światy.
Pozwólmy mu na to.
Będziemy czekać.
Niech robi swoje, a kiedy światy będą dostatecznie blisko,
a wieża przejdzie przez szczelinę,
bum, wpada Nastka,
odstawia medytację, wchodzi w łeb Vecny
i atakuje.
Szach mat, ciulu.
A potem odwróci zaklęcie i zatrzyma oba światy.
Voilà! Mamy naszą fasolę. Idealny plan.
Wystarczy wspiąć się po niej do Otchłani.
- Może być. - Ten plan nie jest aż tak szalony.
- Dzięki. - Jest jeden problem.
Nie sięgnę do umysłu Vecny, jest za daleko.
Nie spróbujesz, gdy naszprycujesz się syfskim żarciem?
Mam lepszy pomysł.
Zbliżymy cię do niego.
Laboratorium po Drugiej Stronie wciąż jest zamrożone w czasie,
więc będzie tam sprzęt do eksperymentów, w tym…
Zbiornik.
Jeśli dostaniesz się do jego umysłu, poprowadzę cię.
Jak przewodniczka.
Znam tego zwyrola na wylot.
Też powinnam tam być.
Chodzi o powstrzymanie Henry’ego, a Jane mierzy się z nim sama.
Nie musi tak być.
Wejdę z nią do jego umysłu.
Razem zabijemy naszego brata.
[Steve] I to mi się podoba.
Siostry zabijają brata. My ratujemy dzieciaki.
Jeśli Lucas ma rację, musimy się spieszyć.
Jeszcze jedno. Wisienka na torcie.
Gdy będziemy uciekać, zrzucimy bombę na materię egzotyczną.
Nastawimy zegar, opuścimy Drugą Stronę.
[dzwonek minutnika]
Most się zawala, a wraz z nim
Otchłań, demogorgony, i łupieżca umysłów. Koniec z nimi.
Gem, set i mecz.
- [krzyk] - Holly!
Spokojnie, jesteś bezpieczna.
Z nami nic ci nie będzie, dobrze?
Witaj z powrotem, Holly.
[razem] Witaj.
Gdzie on jest?
Pan Coto?
Na dole.
- Martwi się o ciebie. - Okropnie.
Nie, Mary, musisz mnie wysłuchać.
On tylko udaje. Wcale nas nie uratował.
- On… - Nas porwał?
Próbuje zniszczyć świat? Już nam wszystko powiedział.
To same kłamstwa. Ohydne, paskudne kłamstwa!
- Wcale nie! - Ta dziewczyna, Max.
Nie jest człowiekiem, tylko potworem.
- Namieszała ci w głowie. - Nieprawda.
To moja przyjaciółka i próbuje nam pomóc.
Żebyśmy mogli wrócić do domu, do naszych rodzin.
Jesteśmy uwięzieni.
W umyśle pana Coto.
Nic tutaj nie jest prawdziwe!
Musicie mi uwierzyć!
Proszę.
Musicie mi uwierzyć!
Musicie!
Derek.
Powiedz im.
Powiedz im!
Oni mają rację, Holly.
Max nas okłamała.
Nie rozumiem.
Wszystko, co mi pokazała…
wyglądało na prawdziwe.
Niepotrzebnie poszłam do lasu.
Ale nie posłuchałam i…
Czuję się taka…
głupia.
- Nie jesteś głupia. - To nie twoja wina.
Holly.
Najważniejsze, że teraz jesteś z nami. W samą porę, żeby…
- [krzyk] - Holly, przestań!
[krzyki]
Suka! Za nią!
Brać ją!
[jęki wysiłku]
[dusi się]
[skrzypienie blachy]
Liczyłem na delikatniejsze lądowanie…
ale to musi wystarczyć.
Nie ma za co.
[Hop] Że też akurat ona musi z nią iść.
Nastka jej ufa, może też powinniśmy.
Nie, ona coś knuje, jestem pewien.
Ale mnie Nastka nie wysłucha.
Co się między wami wydarzyło?
Sądzi, że w nią nie wierzę.
- To nieprawda. - Pewnie, że nie.
Powiedziałeś jej o tym?
Ma się za niepokonaną,
a tak nie jest.
Nie o to pytałam.
Popracujemy nad naszą relacją, gdy będzie po wszystkim,
ale teraz muszę zadbać o to, żeby wyszła z tego żywa.
Niech ta Kali czegoś spróbuje, a przysięgam, że ją zabiję.
Zabiję bez wahania.
Jeśli coś się stanie, wyciągam Nastkę ze zbiornika.
Nie mogę jej stracić.
Nie mogę.
Ostatni zwiad.
Aż mnie głowa od tego rozbolała.
Ale miałam tróję z minusem z fizyki, więc zaufam nerdom.
Myślicie, że ten plan wypali?
Musi, prawda?
Szkoda, że nie mogę się ruszyć. Czuję się bezużyteczna.
Pomożesz Nastce i Kali. To ja jestem bezużyteczny.
Możesz iść z resztą do Otchłani.
Za duże ryzyko.
Nie wiem, co się ze mną stanie w sercu zbiorowego umysłu.
Ostatnio Vecna zrobił ze mnie szpiega i prawie zginęłaś.
Uratowałeś mi też życie, zapomniałeś?
Poza tym ten drań już wiele razy próbował mnie zabić,
więc zdążyłam się przyzwyczaić.
Jak przetrwałaś tak długo w umyśle Henry’ego?
Zwykłe szczęście.
Znalazłam taką jaskinię.
To było jego stare wspomnienie
i strasznie się go bał.
Nie wchodził do środka.
Zawsze był posrany ze strachu.
Pod tymi bliznami wciąż jest człowiekiem.
Psychopatą ze srogim kompleksem boga…
ale człowiekiem.
Wszyscy się czegoś boimy, nie?
OPERACJA FASOLA PRZYGOTOWANIA DO MISJI
[żywa muzyka rockowa]
Jak twój gadżet, Wheeler?
Wyobraź sobie, że ten dzwonek od roweru to zdalny zapalnik bomby.
Kiedy drucik dotknie figurki, bum!
Genialne.
Nie jestem pewna, czy możemy wysadzić Drugą Stronę
do świergotu Butthole Surfers.
Zbudowałem bombę, to wybieram nutę.
Jasna sprawa.
Ale trzymaj się zasady, że musi być dobra.
To świetna nuta!
Nie nadaje się na podkład do ratowania świata.
[Mike] Co byś wybrała?
[Robin] The Replacements są nie do przebicia.
[Mike] Wystarczy, panie Lester Bangs.
Hej! Strzelałeś już z takiego?
Nie, ale miałem taki na kulki, wiatrówkę…
[odchrząkuje] …gram w Duck Hunt.
Duck Hunt.
Wymiata w to.
Ale mam lepszy pomysł.
Chodź.
Są bardziej zabójcze, niż się wydaje.
Pewien jesteś?
Mhm.
- Dustin? - Tak?
Jeśli chodzi o to, co powiedziałem wcześniej, to…
- W porządku. - Nie…
Wcale nie w porządku.
Eddie…
Ocalił ci życie.
Nam wszystkim.
Wiem, ile dla ciebie znaczył. Musiało ci być potwornie ciężko.
Ale ja zamiast…
cię wspierać, po prostu…
Byłem na ciebie zły. Chyba…
Wkurzyłem się, bo…
wszystko się zmieniło.
Bo…
tęskniłem za tobą.
Za najlepszym przyjacielem.
Ja tak samo.
[melancholijna muzyka]
Żeby nie było, kostka Rubika to marny miernik inteligencji.
A tylko geniusz mógłby wpaść na ten plan z fasolą.
No cóż…
- Uczyłem się od najlepszych. - Fakt.
Plus jest taki, że jeśli się nie uda, obaj zginiemy.
Jeśli zginiesz, to ja też.
[nostalgiczna muzyka]
Brama otwiera się za pięć, cztery, trzy, dwa…
[brzęczek]
Sezamie, otwórz się.
[pikanie]
Mam!
Zabezpieczyliśmy sygnał bramy. Powtarzam, sygnał zabezpieczony.
Przekaż misiowi, że ma idealne wyczucie czasu!
Bo sanie Mikołaja…
[dławiący się silnik]
…są prawie gotowe.
Cholerny złom!
Boże!
Dlaczego musisz to robić właśnie teraz?
Nie lubisz mnie, co?
Przecież to nie ja…
Cześć, siostro.
Cześć.
Robiłaś to już kiedyś?
Dzieliłaś z kimś umysł?
A ty?
Z innymi kumpelkami z mocami? Ciągle.
- Cieszę się, że tu jestem. - Ja też.
Nawet po wczoraj?
Myślałaś o tym?
Co to wszystko znaczy?
Myślałam, że kiedy wysadzimy most, wybuchnie też laboratorium doktor Kay.
Zakończymy eksperymenty.
Kay zbuduje nowe.
To ją zabijemy.
Zastąpiła tatę, więc ktoś zastąpi ją.
To uciekniemy, żeby się ukryć.
Gdzieś, gdzie jest wodospad?
Żyjesz fantazją, Jane!
Ucieczka to krótkoterminowe rozwiązanie.
A kiedy was znajdą, a tak będzie,
zabiją Mike’a, tak jak zabili moich przyjaciół.
A ciebie zabiorą i z twoją krwią
stworzą więcej dzieci, które będą cierpieć tak jak my.
A dzięki nim otworzą więcej przejść do innych światów.
Nie rozumiesz?
To zamknięty cykl.
Okropne, błędne koło.
Możemy to przerwać.
Dzisiaj.
Jak?
Kiedy zabijemy naszego brata
i dzieci będą bezpieczne,
nie wrócimy z innymi.
Zostaniemy na moście.
Gdy Druga Strona przepadnie…
znikniemy razem z nią.
To jedyny sposób, Jane.
Innego nie ma.
[klakson]
Skończyłyście medytować?
Sanie Mikołaja są gotowe do lotu!
[nostalgiczna muzyka]
Mamo?
[waha się]
Kiedy wcześniej pytałaś, co się wydarzyło w umyśle Vecny,
nie powiedziałem ci wszystkiego.
Kiedy Vecna atakuje,
osłabia cię, zwracając twój umysł przeciwko tobie.
Wywlekając na wierzch wszystko, co sprawia ci ból.
Walczyłem z nim, skupiając się na szczęśliwych wspomnieniach.
Tych z dzieciństwa,
kiedy się nie bałem
i byłem najszczęśliwszy.
Tak przejąłem kontrolę w strefie
i zabiłem demogorgony.
Sądziłem, że z nim pójdzie tak samo.
Ale znalazł na mnie sposób.
[jęki]
Pokazał mi takie rzeczy…
[wrzask]
To było okropne.
Posłuchaj.
Cokolwiek ci pokazał, nie było prawdziwe. To jego sztuczki i kłamstwa.
Wcale nie.
To, co mi pokazał…
nie pochodziło od niego,
tylko ode mnie.
On widzi wszystko.
Widzi moje myśli.
Moje wspomnienia.
I moje sekrety.
Ale Max powiedziała, że on też się boi, co znaczy, że mogę go pokonać.
Ale żeby mi się udało,
musisz poznać…
Musisz poznać prawdę.
[łoskot]
O… Przepraszam. Hop się odezwał.
Za chwilę wyjdzie, więc ruszamy za pięć minut.
Wszystko w porządku?
Tak, zaraz przyjdziemy.
Czekaj.
Też powinieneś to usłyszeć.
Tak jak wszyscy.
Nikomu…
Nikomu z was o tym nie mówiłem,
ponieważ…
nie chcę, żebyście patrzyli na mnie inaczej.
Ale prawda jest taka…
że moglibyście,
bo jestem inny.
Po prostu…
udawałem, że tak nie jest, bo nie chciałem taki być.
Chciałem być jak inni, taki sam jak moi przyjaciele…
Jestem jak wy.
W niemal każdy możliwy sposób.
Lubimy zarwane nocki przy D&D
i zapach starych ludzi w piwnicy Mike’a.
Lubimy jeździć na rowerach po szejki do Melvalda.
Lubimy gubić się w lesie i w wypożyczalni wideo.
Kłócimy się, co wybrać,
a i tak znowu kończymy ze Świętym Graalem.
Lubimy czekoladowe draże w naszym maślanym popcornie.
I lubimy pić colę ze strzelającymi cukierkami.
Lubimy się ścigać rowerami, wymieniać komiksami.
Lubimy NASA, Steve’a Martina i kolorowe płatki…
Lubimy to samo!
Z tym że ja…
Ja…
Nie lubię dziewczyn.
W sensie…
W sensie lubię, ale nie tak jak wy.
Podkochiwałem się w kimś,
chociaż wiedziałem, że on nie jest taki jak ja.
A potem zrozumiałem, że on jest moją Tammy.
W sensie, że nigdy nie chodziło o niego.
Chodziło o mnie.
Myślałem, że zaakceptowałem to, kim jestem…
ale dzisiaj…
Vecna pokazał mi, co może się stać,
jeśli powiem wam prawdę.
Pokazał mi przyszłość, a w tej przyszłości
niektórzy z was będą się o mnie martwić.
O to, że będę miał w życiu trudniej.
A przez to zacznę myśleć, że coś jest ze mną nie tak.
Więc was odepchnę.
Z niektórymi z was oddalimy się jeszcze bardziej
i bardziej, i bardziej, aż zostanę całkiem sam.
Do niczego jeszcze nie doszło, a Vecna nie zna przyszłości,
ale może wejść ci do głowy i wie różne rzeczy.
To było takie prawdziwe.
Will.
Posłuchaj mnie.
Żadna z tych rzeczy się nie wydarzy.
Nigdy mnie nie stracisz.
Nigdy.
To dobrze.
Mnie też nie stracisz.
Ani mnie.
- [smutna muzyka] - [szloch]
Czyli nie potrzebowałeś serum prawdy.
Wiem, że to słabe, ale musisz mnie przytulić.
Max.
Wyobraź sobie, że ściskam cię megamocno, dobrze?
Dobrze.
Nastka.
Jesteś dość silna, żeby pokonać Vecnę.
Ale on może uciec do świata fizycznego,
więc tam też musimy być gotowi na walkę.
Mamy kule i ogień, ale żołnierzom to nie pomogło.
Muszę tam być.
I jestem gotowy.
Pokażę mu, że już się nie boję.
[żołnierz 1 w radio] Mam potwierdzenie od Andersona z patrolu.
[żołnierz 2] Przyjąłem, Brawo Jeden. Obserwuj dalej, odbiór.
[warkot silnika]
McConnell.
Nie powiedzieliście mi o dostawie?
Zaprzeczam, szeregowy.
Co ty odwalasz, kolego?
Robimy szoł, misiu!
[po elficku] Mellon.
[brzęczek]
O cholera!
Przepraszam!
Pierwsza brama otwarta.
Dwóch żołnierzy na wieżach, na dziesiątej i jedenastej.
[rykoszety kul]
[muzyka budująca napięcie]
[piknięcia]
Teraz zacznie się zabawa.
[pisk hamulców]
[krzyczy]
- Jazda! - Właź!
Szybko, ruszaj!
[ryk silnika]
[okrzyk triumfu]
Jezu Chryste.
Wszystko gra, jesteście cali?
- Tak. - Nikomu nic nie jest?
Nieźle strzelasz.
Ty też.
Myślałam, że to ma być ta łatwa część.
Bo była.
Gotowa?
Gotowa.
[niepokojąca muzyka]
[grzmot]
[zapada cisza]
[potarcie draski]
[delikatna muzyka]
Już czas.
[upiorna muzyka]
[uderzenie zegara]
[zapada cisza]
[tykanie]
[niepokojąca muzyka]