‫≡ سی‌نما تقدیم می‌کند ≡ ‫ WwW.30nama.CoM
‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما در تلگرام ‫@CinamaSub
‫سلام، عزیزم.
‫می‌دونم ترسیدی و عصبانی هستی
‫ولی باور کن می‌خوایم کمکت کنیم.
‫آروم باش، دِرک.
‫این‌طوری به خودت آسیب می‌زنی.
‫آروم باش تا بتونیم حرف بزنیم.
‫می‌دونی من کی‌ام؟
‫یه بچه‌دزدِ بَد.
‫می‌فهمم چرا این‌طوری فکر می‌کنی
‫ولی من آدم بَدی نیستم...
‫یه مادر معمولی‌ام.
‫اون هم پسرم ویل‌ـه.
‫بچه‌زامبی.
‫می‌دونی چرا همچین اسمی روش گذاشتن؟
‫چون مُرد و دوباره زنده شد.
‫ولی هیشکی نمی‌دونه که ‫وقتی گم شده بود
‫در اصل یه هیولای ترسناک دزدیده بودش.
‫و حالا همون هیولا افتاده دنبال تو.
‫بله، آقای واتس‌ایت بهم گفت. ‫پس ولم کن برم.
‫نه، آقای واتس‌ایت ‫اونی که فکر می‌کنی، نیست.
‫بهت دروغ می‌گه. ‫هیولاها واسه اون کار می‌کنن.
‫برای همین آوردیمت ‫توی این طویله تا جات امن باشه
‫ولی باز پیدامون کرده.
‫حالا دوباره باید ببریمت یه جای دیگه.
‫اگه دست‌هات رو باز کنم، ‫باهامون همکاری می‌کنی دیگه؟
‫بله لطفاً.
‫خیلی خوب.
‫تو بچه‌ی شجاعی هستی، دِرک. ‫این رو یادت نره.
‫خیلی...
‫- ولم کن! بلند شو! ‫- آروم باش، دِرک.
‫- دَر رو ببندین! ‫- کمک!
‫ولم کن! ‫از روم بلند شو!
‫- آروم بگیر! ‫- گم شو!
‫کمک! من رو دزدیدن!
‫ولم کنین! ‫می‌خوام برم!
‫مامان، طناب رو بده! ‫طناب!
‫- ولم کن! بگیر که اومد! ‫- آخ!
‫بیا جلو، اُسگل!
‫لامصب!
‫ما دروغ نمی‌گیم، پسر!
‫آقای واتس‌ایت آدم بَدیـه ‫و هیولاها رو فرستاده سراغت.
‫بیا بخورش، چاقال!
‫جان؟
‫داری گور خودت رو می‌کَنی، اُسگل!
‫همه‌تون روانی‌ایـن! ‫امیدوارم دستگیر بشین!
‫- یه هیولا داره می‌آد! ‫- می‌خوایم کمکت کنیم.
‫- لا لا لا... ‫- دِرک، بس کن!
‫بیا پایین.
‫من گوش نمی‌دم. ‫لا لا لا...
‫عقب وایستین!
‫اگه پسره رو می‌خوای، ‫اول از روی جسد من رد می‌شی!
‫جونم! زدیمش! زدیمش!
‫برعکس شد! ‫داره می‌آد سمت ما!
‫زود باش دیگه، حاجی! ‫دور بزن!
‫دروازه‌ها هم مثل شکلات‌مغزی‌ان، نه؟
‫- چی؟ ‫- بیرون‌شون سفت و تُرده
‫ولی وقتی گاز می‌زنی، ‫از داخلش خامه می‌زنه بیرون.
‫داداش، چرا چرت‌وپرت می‌گی؟
‫اگه تخت‌گاز برم، ‫دستگاه یه سوراخ توی دروازه باز می‌کنه
‫و بعدش می‌تونیم ‫دِمو رو توی وارونه پیدا کنیم.
‫- تا خونه‌ش تعقیبش می‌کنیم! ‫- سیگنال داره می‌ره!
‫اگه بریم توی دیوار، ‫دیگه تعقیبی در کار نیست!
‫اگه مثل شکلات‌مغزی باشه، ‫تصادف نمی‌کنیم!
‫داره تموم می‌شه!
‫پس گاز بده.
‫- ای وای! خدایا! ‫- خدای من...
‫- یا خدا! ‫- نترس! حواسم هست!
‫نه! نه!
‫- رد نمی‌شیم. ‫- به‌موقع نمی‌رسیم.
‫- شکلات‌مغزی نیست! وایستا! ‫- آروم‌تر، لامصب!
‫- خدایا، رحم کن! ‫- محکم بشینین!
‫رد شدیم! بنازم!
‫سیگنال چی شد؟
‫- قویـه! ‫- وای خدا!
‫دنبالتـیم، حروم زاده! ‫دنبالتـیم!
‫ویل! ‫ویل؟
‫من اینجائـم، ویل.
‫نگران نباش.
‫من کنارتـم، عزیزم.
‫من کنارتـم.
‫[ چـیـزهـای عـجـیـب: فـصـل پـنـجـم ]
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫[ قسمت چهارم: «افسونگر» ]
‫اَجی‌مَجی؟
‫بعله. درستـه.
‫♪ اَجی مَجی لاتَرجی ♪ ‫♪ بادا که باز شود دروازه‌ی انرژی ♪
‫ساکت!
‫جِلی!
‫آقای آلِن میلر؟
‫ببخشین، چیزی شده؟
‫واسه دخترتون اومدیم، قربان.
‫[ پلیس ارتش ]
‫[ گورستان روآن هیل ]
‫ظاهراً حاجی‌مون داره ‫ما رو از گورستان روآن رد می‌کنه.
‫- اینجا که نزدیک مرز شهریـه. ‫- خسته نمی‌شه؟
‫اتفاقاً برعکس. ‫داره سریع‌تر می‌ره.
‫- چی؟ ‫ سیگنال داره از بین می‌ره.
‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫- سریع‌تر برو. ‫- بذار ببینم.
‫هِندرسون، حرف بزن. ‫به کجا رسیدیم؟
‫- هِندرسون، می‌گم... ‫- پارازیت افتاده.
‫- خب که چی؟ ‫- یعنی نمی‌تونم سیگنال رو بشنوم!
‫- خب تمرکز کن. ‫- یعنی چی این حرفت؟
‫- بیا خودت بذار روی گوشِت! ‫- پشت فرمونـم!
‫پس رانندگی با تو و مسیریابی با من.
‫- اون چیـه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫اِستیو، آروم‌تر برو.
‫الان جلومونـه یا نه؟
‫- اِستیو! ‫- اِستیو، بپا!
‫- مراقب باش! ‫- ای وای!
‫جاناتان، منـم. ‫جواب بده لطفاً.
‫جاناتان، جواب بده.
‫جاناتان، نانسی، داستین. ‫من جویس‌ـم. جواب بدین.
‫چه خبر؟
‫نشد؟
‫پس حداقل می‌دونیم ‫که با موفقیت رد شدن.
‫بریم ببینیم مقصدشون کجاست؟
‫این دیگه چیـه؟
‫نمی‌دونم...
‫هرچی هست، واسه‌ش مهمـه.
‫واسه آقای... واتس‌ایت؟
‫اسم اصلی‌ش «هِنری»ـه.
‫«وِکنا» هم می‌گن.
‫«شماره‌یک» هم می‌گن.
‫چندتا اسم داره؟
‫تو فعلاً خفه باش، اُسگل.
‫احساس کردم نمی‌خواد اونجا باشم.
‫انگار نباید این رو می‌دیدم.
‫تا حالا این‌قدر به ذهن ‫مشترک نزدیک نشده بودی.
‫همیشه از دور تماشا می‌کردی.
‫بعضی‌وقت‌ها که سیگنال ‫توی اِسکواک زیادی قوی می‌شه
‫به سیستم فشار می‌آره.
‫فکر کنم ماجرای این هم همینـه.
‫یعنی فقط وارد ذهن مشترک نشدی...
‫رفتی توی اتاق فرمان.
‫هالی چی؟ ‫هالی کجا بود؟
‫هالی... چیز بود...
‫به یه مرکز انرژی... وصل شده بود.
‫انگار بخشی از اون مرکز انرژی بود.
‫و... چندنفر دیگه هم بودن.
‫سه‌نفر.
‫فکر کردم وِکنا فقط دنبال این اُسگلـه.
‫من هم همین‌طور، ولی ‫دِرک رو هم شانسی پیدا کردم.
‫پس به‌موقع پیداش کردی.
‫- شنیدی؟ شانس آوردی. ‫- باشه حالا هرچی.
‫این مرکزهای انرژی جدید ‫نشونه‌ی خوبی نیست.
‫وِکنا شب اول هالی رو دزدید ‫و شب دوم، سه‌نفر دیگه رو.
‫داره آمار رو می‌بره بالا. ‫قراره بیشتر ببره.
‫بله، ظاهراً هشت‌تا دیگه... ‫که می‌رسه به ۱۲ بچه.
‫چی از جون‌شون می‌خواد؟ ‫اصلاً چرا بچه می‌دزده؟
‫- چرا ۱۲ تا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ولی باید جلوش رو بگیریم
‫و واسه داستین و بقیه ‫وقت بخریم تا هالی رو پیدا کنن.
‫اگه بدونیم هدف‌هاش کی‌ان، ‫می‌تونیم اون بچه‌ها رو از هاکینز ببریم.
‫یه جا که دستش بهشون نرسه.
‫یادتون رفته قرنطینه شدیم؟
‫- فقط این نیست. ‫- یه مشکل دیگه هم داریم.
‫توی راه دیدیم که سربازها دِبی میلر رو
‫سوار یه اتوبوس ‫پُر از بچه کردن و بردن.
‫یه‌کم دنبالشون رفتیم ‫و دیدیم باز هم بچه سوار کردن.
‫مطمئنـم اون‌ها رو مدرسه نمی‌برن.
‫فقط وِکنا نیست که دنبال بچه‌هاست.
‫شبی که هالی دزدیده شد، ‫اِلِون توی خونه‌ی ویلِر بود.
‫و ۲۴ ساعت بعدش ‫سه‌تا بچه‌ی دیگه دزدیده شدن.
‫توی هاکینز ۷۳تا بچه ‫بین نُه تا دَه سال داریم.
‫اگه درست حدس زده باشیم، ‫هدف بعدی یکی از همون‌هاست.
‫پس به نظر شما اِلِون بچه‌ها رو دزدیده؟
‫به چه دلیل؟
‫بُکششون؟ مراقب‌شون باشه؟ ‫دلیلش مهم نیست.
‫حالا این بچه‌ها کجائـن؟
‫الان می‌رسن به پایگاه مک‌زی. ‫حواس‌تون بهشون باشه.
‫بهتر نیست دنبال ستوان اِیکرز باشم؟ ‫اگه پیداش کنم...
‫جسدش رو پیدا می‌کنی.
‫شما می‌ری پایگاه، سرهنگ. ‫دارم دستور می‌دم.
‫خانم فرمانده.
‫جسارتاً، جون این بچه‌ها در خطره.
‫اگه به‌عنوان طعمه ‫ازشون استفاده کنیم...
‫حرفت رو کامل بزن، گروهبان.
‫کار اشتباهیـه.
‫اشتباه اینـه که نتونی ‫ازشون محافظت کنی.
‫یعنی از پس این کار برنمی‌آی، گروهبان؟
‫نفرمایید، خانم.
‫آفرین.
‫ببخشین که ترسوندمت.
‫خیلی وقتـه که... آدم ندیدم...
‫یه‌هو ذوق‌زده شدم...
‫خوشبختانه زخم جدی‌ای نیست.
‫بخیه لازم نداره.
‫ولی می‌سوزه، نه؟
‫باهام راحت حرف بزن.
‫نمی‌خورمت.
‫من رو یادتـه دیگه؟
‫اومدم خونه‌تون.
‫خیلی هم اومدم.
‫تو مَکس مِی‌فیلد هستی.
‫همیشه اِسکیت‌سواری می‌کنی ‫و واکمن توی گوشِتـه.
‫- دقیقاً. ‫- آخه...
‫«مگه تو توی کما نیستی؟ ‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟»
‫سؤال بسیار خوبیـه.
‫بهتره راه بیُفتیم. ‫اینجا امن نیست.
‫کجا می‌ریم؟
‫خونه‌م.
‫خب نباید زیاد دور بشم. ‫اومدم هِنری رو ببینم.
‫- هِنری رو می‌شناسی؟ ‫- آره، یه‌جورهایی.
‫واسه این یادداشت رو گذاشته ‫و گفته اینجا ببینمش.
‫فکر کنم با هیولاها درگیر شده.
‫هِنری هرچی که باشه، ‫با هیولاها توی دردسر نمی‌افته.
‫- آخه نوشته... ‫- می‌دونم چی نوشته.
‫از کجا می‌دونی کمک نمی‌خواد؟ ‫نوشته «عجله کن»!
‫هالی، می‌دونم چی نوشته. ‫خودم نوشتمش، نه هِنری.
‫یعنی... چی؟
‫معذرت می‌خوام.
‫نمی‌خواستم دروغ بگم... ‫ولی باید یه‌جوری می‌آوردمت اینجا.
‫تو هم یکی از اون‌هایـی؟
‫- یکی از کی‌ها؟ ‫- هیولاها.
‫- به نظرت شبیه هیولائـم؟ ‫- خب شاید ظاهرت رو مخفی کردی.
‫آخه هم لباست عجیبـه و هم توی کمایـی.
‫خیلی خوب.
‫آیا یه هیولا می‌دونه که داداشت ‫یه‌بار می‌خواست مدل موهاش رو موهاک بزنه
‫ولی خواهرت نذاشت
‫و باعث شد آبروش ‫توی تاریخچه‌ی دبیرستان هاکینز
‫حفظ بشه؟
‫می‌خواست چه رنگی بزنه؟
‫نارنجی آتیشی.
‫البته قسمت دومش ‫زیاد به داداشت نمی‌خوره.
‫(«داداشت زیاد جذاب نیست»)
‫مردم می‌گن زیادی منفی‌بافـم
‫ولی به نظر خودم فقط روراستـم.
‫بیا.
‫خوش اومدی.
‫بیا.
‫ویوی ابدی رو ببین.
‫ما کجایـیم؟
‫توی یه خاطره.
‫که خودش توی دنیایی از خاطراتـه.
‫می‌دونم منظره‌ی قشنگیـه
‫ولی در اصل نیست.
‫اینجا... این دنیا...
‫یه زندانـه.
‫هِنری هم زندان‌بانشـه.
‫نترس، عزیزم.
‫این‌ها آدم‌خوب‌هائـن. ‫می‌برنتون یه جای امن.
‫فکر کن اومدی اردو.
‫باشه؟ ‫اومدی اردوی آموزشی.
‫محموله رسید. ‫تکرار می‌کنم، محموله رسید.
‫می‌برنشون توی پایگاه. ‫دومین ساختمون بعداز کتابخونه.
‫تونل‌ها.
‫می‌بینین؟ تونل شمالی ‫درست از زیر پایگاه مک‌زی رد می‌شه.
‫- چه شانسی. ‫- من و این‌همه خوش‌شانسی محالـه.
‫باید خوش‌شانس‌تر ‫از این حرف‌ها باشیم.
‫اگه ارتش قراره ازشون محافظت کنه
‫پس پایگاه پُر از نگهبانـه.
‫باید یواشکی ‫از تونل وارد پایگاه بشیم...
‫بچه‌ها رو برداریم، ببریم پیش مورِی ‫و از هاکینز ببریمشون.
‫اون هم جوری که ‫کسی نفهمه بچه‌ها نیستن.
‫- دیک. ‫- جان؟
‫(این واژه هم به آلت تناسلی مَردانه اشاره داره ‫و هم یه اسم مَردونه‌ست.)
‫ها؟ ‫آها.
‫ببخشین، بلندبلند فکر کردم.
‫شماها تام، دیک و هَری رو می‌شناسین؟
‫خدایی؟ فیلم «فرار بزرگ» رو ندیدین؟
‫داستانش درباره‌ی چندتا اسیر جنگیـه
‫که توی همچین پایگاهی گیر افتادن.
‫برای فرارشون چندتا تونل می‌کَنن
‫و اسم تونل‌ها رو ‫«تام»، «دیک» و «هَری» می‌ذارن.
‫باید تونل‌ها رو از نازی‌ها مخفی کنن.
‫واسه همین تام رو توی گوشه‌ی ‫تاریک اتاق می‌کَنن، هَری رو زیر اجاق گاز
‫و دیک رو توی اتاق رخت‌شویی. ‫شخصاً دیک رو دوست دارم.
‫(«دودول دوست دارم»)
‫عع... ببخشین. منظورم رخت‌شویی بود. ‫من اصلاً... ولش کن.
‫حالا اگه با همین دیک پیش بریم.
‫رخت شویی رو از کجا پیدا کنیم؟
‫و بچه‌ها رو چجوری ببریم اونجا؟
‫اصلاً از کجا بفهمیم ‫کدوم بچه‌ها هدف وِکنائـن؟
‫از یه نفوذی استفاده می‌کنیم ‫که وارد پایگاه بشه...
‫فاصله‌ی رخت‌شویی رو محاسبه کنه ‫و بفهمه کدوم بچه‌ها هدف وِکنائـن.
‫و یه‌جوری سربازها رو بپیچونه.
‫نقشه‌ی خوبیـه، ولی یه‌کم...
‫غیرممکنـه.
‫آره. می‌خوای کی رو ‫بفرستی داخل، مایک؟
‫جیمز باند رو؟
‫نه، مأمور ویژه لازم نیست.
‫دقیقاً برعکسش رو می‌خوایم ‫که کسی بهش شک نکنه.
‫یکی که بدون مشکل وارد پایگاه بشه.
‫تنها بچه‌ای که ‫ارتش نتونست گیر بندازه.
‫چیـه؟
‫دونفر توی برجک دروازه‌ی غربی‌ان.
‫یه‌نفر هم توی برجک دروازه‌ی شرقی.
‫یک، دو، سه، چهارنفر هم روی زمینـن.
‫امیدوارم راست گفته باشی ‫و وِکنا اونجا باشه
‫وگرنه الکی ‫جون‌مون رو به خطر انداختیم.
‫مطمئنـم اونجاست.
‫سعی کن زیاد مطمئن نباشی. ‫نظریه‌ت همچین قانع‌کننده نیست.
‫- چرا؟ ‫- خودت دیدی کریپتونایت چیـه.
‫اگه وِکنا اونجا باشه، یعنی قدرتی نداره.
‫و اگه قدرتی نداره...
‫چجوری هالی رو دزدیده؟
‫قبل‌از این‌که بُکشمش، ‫این رو ازش بپرس.
‫ارتفاع حصارشون چقدره؟
‫نمی‌ذارم از روش بپری.
‫چرا نپرم؟
‫چون این برنامه‌ی ‫تمرینی نیست، دنیای واقعیـه.
‫و اون پشت‌بوم هم فلزیـه.
‫اگه بپری روش، همه صداش رو می‌شنون.
‫اگه هم‌زمان با رعد‌وبرق بپرم، نمی‌شنون.
‫باریکلا به تو.
‫هر هفت ثانیه می‌زنه.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، شیش...
‫هفت.
‫شانسی گفتی.
‫- هاپر، صدام رو داری؟ ‫۰ داستین!
‫داستین هستم. ‫تمام.
‫هاپر، صدام رو می‌شنوی؟ ‫داستین هستم.
‫چطوری؟ ‫هاپ هستم. صدات رو دارم.
‫پشمام! ‫زنده‌ان.
‫اِل! ‫بپرس اِل چطوره؟
‫اِل با توئـه؟ ‫تمام.
‫آره، من اینجائـم. ‫تمام.
‫خیلی هم عالی. ‫به‌به.
‫اگه الان وسط کار مهمی نیستین...
‫- بس کن، داستین. ‫- قرار بذار!
‫لطفاق بیاین به گورستان روآن.
‫چجوری از گورستان روآن تماس گرفتین؟
‫راستی خبر ندارین. ‫ما الان توی وارونه‌ایـم.
‫چی؟
‫خلاصه‌ش اینـه که اومدیم ‫با ردیاب‌مون یه دموگورگن رو پیدا کنیم
‫ولی خوردیم به یه دیوار ‫و حالا دستگاه اِستیو خراب شده
‫و می‌خوایم اِل بیاد ‫با قدرتش درستش کنه
‫تا بتونیم به جست‌وجومون ادامه بدیم
‫و در نهایت به هالی برسیم. ‫حرف‌هام براتون منطقی بود؟
‫اطلاعات دیگه‌ای می‌خواین؟ ‫سؤالی نیست؟ تمام.
‫خوردین به دیوار؟
‫دقیقاً چجور دیواری بود؟
‫عع... توصیفش... یه‌کم سختـه.
‫- یه‌کم... ‫- گنده‌ست.
‫و چندش.
‫بوی زیربغل هِندرسون رو می‌ده.
‫ما هم به همون دیوار خوردیم، ‫ولی اونجا نه.
‫دیوار ما توی پونصدمتریِ ‫جنوب شرقی پُل هیگن بود.
‫یعنی اون‌طرفِ شهر.
‫جالبـه.
‫نمی‌دونیم داستان چیـه، ‫ولی به هالی ربط داره.
‫نمی‌تونین ازش رد بشین، ‫پس الکی زور نزنین.
‫دنبال راه‌حل هستیم.
‫- نانسی. ‫- دقیقاً چجور راه‌حلی؟
‫می‌گم چه راه‌حلی؟ ‫هاپر!
‫بچه‌ها، فعلاً باید ‫کانال رادیویی رو آزاد نگه داریم.
‫می‌آم پیش‌تون. ‫منتظر باشین.
‫به نظرت جاشون امنـه؟
‫در مقایسه با ما، آره.
‫خیلی خوب.
‫ببینیم آموزش‌ها ‫روت تأثیر داشته یا نه.
‫می‌ذاری بپرم؟
‫تا نظرم عوض نشده، بریم.
‫طلسم وِکنا...
‫هیچ‌وقت از بین نمی‌ره.
‫ازش خلاص نمی‌شی.
‫با هر قربانی جدیدی که گرفت، ‫یه دروازه‌ی جدید باز کرد.
‫دروازه‌ای به وارونه؟
‫بعداز دزدیدن من، دروازه‌ی ‫چهارم هم باز شد که آخری بود.
‫و هاکینز رو نصف کرد.
‫پس اگه آقای واتس‌ایت... ‫یعنی هِنری دزدیدت... پس چرا اینجایـی؟
‫منظورت اینـه که چرا نمُردم؟
‫عیب نداره. ‫سؤالت منطقیـه.
‫در اصل باید مُرده باشم.
‫و البته واسه یه‌لحظه...
‫واقعاً مُردم.
‫نمی‌دونم مرگم چقدر طول کشید.
‫ولی یادمـه احساس کردم یه‌چیزی... ‫صدام می‌زد.
‫♪ زندگی مثل یه رؤیاست ♪
‫♪ می‌خوام بهت بهشت توی آسمون رو نشون بدم ♪
‫فقط یه شبـه. از دستش ندین. ‫نفری ۵۰ سِنت.
‫با این پول آدامس هم بهتون نمی‌دن.
‫- جویس، باز از اون نمایش‌های مسخره داری؟ ‫- بیای‌ها، هَرینگتون.
‫جمعه‌شب؟ برو بابا.
‫انداختی روی زمین، آشغال.
‫رفته بودم یه زمان دیگه.
‫شهر هاکینز...
‫۳۰ سال پیش.
‫سفر در زمان؟
‫ولی واقعاً اونجا نبودم.
‫انگار فقط...
‫تماشاچی بودم.
‫و اونجا بود که فهمیدم
‫توی خاطرات هِنری گیر افتادم.
‫یه زندان پُر از کابوس
‫که رئیسش یه آشغال روانیـه.
‫مثل کامازوتز.
‫کاماچی‌چی؟
‫کامازوتز از کتاب «تاخوردگیِ زمان».
‫- نخوندمش. ‫- حتماً بخونش. عالیـه.
‫کامازوتز یه سیاره‌ی تاریکـه که ‫موجودی به نام «ایت» کنترلش می‌کنه.
‫ایت هم یه مغز گنده و شیطانیـه.
‫مِگ شخصیت اصلی داستانـه و باباش...
‫توی اون سیاره زندانی می‌شه.
‫یعنی هِنری مثل «ایت»ـه ‫و تو هم بابای مِگ هستی.
‫(توی رمان «تاخوردگیِ زمان» یا «A Wrinkle in Time» شخصیتی به نام «آقای واتس‌ایت» هم وجود داره.)
‫باشه ولی...
‫نمی‌دونم بابای مِگ چجوری فکر می‌کرده، ‫ولی از نظر من...
‫وقتی آدم توی ‫یه زندان جهانی حبس می‌شه...
‫چندتا راه بیشتر نداره.
‫اولی‌ش اینـه که خودت رو بُکشی.
‫دومی‌ش اینـه که ‫با سرنوشتت کنار بیای.
‫- و سومی اینـه که... ‫- فرار کنی.
‫- من سومی رو انتخاب کردم. ‫- که بهترینـه.
‫سعی کردم راه فرار پیدا کنم.
‫از این خاطره به اون خاطره رفتم.
‫ولی فهمیدم اینجا یه هزارتوئـه.
‫گم شدم و دور خودم چرخیدم.
‫و آخرش رسیدم سر خونه‌ی اول.
‫اونجا بود که صداش رو شنیدم.
‫صدای کِیت بوش رو.
‫از دوست‌هاتـه؟
‫آره، یه‌جورهایی.
‫♪ می‌خوای بدونی دارم چه معامله‌ای می‌کنم؟ ♪
‫حتی توی تاریک‌ترین فضاها، ‫صدای موسیقی همیشه بهت می‌رسه.
‫لوکاس ازطریق موسیقی کمکم کرد ‫که از ذهن وِکنا فرار کنم
‫و به روشنایی برگردم.
‫♪ اگه می‌شد با خدا معامله کنم ♪
‫♪ ازش می‌خواستم جامون رو با هم عوض کنه ♪
‫یعنی این موسیقی ازطرف ‫لوکاس توی دنیای واقعی بود؟
‫بعداز این‌همه وقت...
‫هنوز بیخیالم نشده.
‫اگه صداش رو دنبال کنی
‫چی می‌شه؟
‫من رو از اینجا خارج می‌کنه.
‫برمی‌گردم خونه.
‫البته من این‌جوری فکر می‌کردم.
‫تا این‌که یه‌هو...
‫همه‌چی به هم ریخت.
‫♪ بیا پیش من، فرشته‌ی زیبا ♪
‫♪ بیا با هم... ♪
‫آهای!
‫سواد نداری، بچه‌جون؟ ‫نوشته «ورود ممنوع»!
‫بله، دیدمش، قربان.
‫آخه... مدرسه‌م رو گم کردم..
‫راه برو.
‫سریع‌تر.
‫پشمام! ‫این‌ها سلاح لیزری‌ان؟
‫آره.
‫و اگه سریع‌تر راه نری، ‫باهاش سوراخ‌سوراخت می‌کنم.
‫- پسرها. ‫- بیا دنبالم.
‫پسرها!
‫بسـه دیگه.
‫کجا با این عجله؟
‫ایشون افسر چَپ‌من‌ـه. ‫هرچی گفت، می‌گی چَشم.
‫هر سؤالی داری، از ایشون می‌پرسی.
‫دست‌شویی کجاست؟
‫میله‌ی آهنی.
‫بیل.
‫پنج‌تا عینک ایمنی.
‫چرخ پیمایشی و...
‫مهم‌تر از همه...
‫سورتمه‌ی بابانوئل ‫که واسه گوزن‌هاش آماده شده.
‫براشون نیمکت، کمربند ایمنی ‫و بالش نرم هم گذاشتم.
‫اتاقک ایده‌آل بچه‌های دزدیده‌شده.
‫بالش نرم؟
‫نمی‌خوام توی مسیر اذیت بشن.
‫وارد شدم. صدام رو دارین؟ ‫وار شدم.
‫آره، صدات رو داریم. ‫الان کجایـی؟
‫توی دست‌شویی. ‫۴۵ قدم از ورودی فاصله داره.
‫آفرین. حالا کسایی که ‫آقای واتس‌ایت رو دیدن، آماده کن.
‫ما هم به‌زودی می‌آیم.
‫و یادت نره تو دِرک اُسگل نیستی... ‫تو...
‫دِرک قهرمانـم.
‫[ خراب است ]
‫خب بعداز این‌که دروازه رو ‫باز کردی و من اومدم داخل...
‫- بقیه‌ش با توئـه. ‫- دقیقاً.
‫برنامه‌ی تو چیـه؟
‫نگران نباش. ‫کریپتونایت رو نابود می‌کنم.
‫بریم.
‫باریکلا. ‫تو می‌تونی... تو می‌تونی...
‫نه، زود پریدی!
‫یا خدا.
‫شرمنده.
‫می‌خوای بابات رو سکته بدی؟
‫ضمناً خسته نباشی.
‫هاپ؟
‫جان؟
‫خیلی ممنون.
‫واسه چی؟
‫واسه آموزش‌هات.
‫و اعتمادت.
‫فدات.
‫روز رستاخیز فرارسیده.
‫آقای واتس‌ایت من رو فرستاده
‫تا برگزیده‌هاش رو آماده کنم.
‫اگه با ایشون ملاقات داشتین، ‫اعلام کنین.
‫شب‌هنگام که فرارسید، با من بیاین
‫تا شما رو به ناجی‌تون برسونم، ‫به مکانی امن.
‫دِرک خُل شده.
‫هیولاها دارن می‌آن ‫و همه‌تون می‌میرین.
‫دِرک؟
‫داشتی از هِنری می‌گفتی؟
‫از دِرک خبری نشده؟
‫هنوز نه.
‫یه‌کم بهش وقت بدین. ‫هنوز زوده.
‫هنوز باورم نمی‌شه
‫که سرنوشت دنیا ‫روی دوش دِرک تورنبوی لعنتیـه.
‫حالا نه که خودت تحفه‌ی خاصی هستی؟
‫بعضی‌وقت‌ها آدم‌ها ‫نیاز دارن که یکی باورشون کنه
‫تا بتونن کارهای ‫فوق‌العاده‌ای انجام بدن.
‫مامانت و رابین خوب با هم کنار اومدن.
‫آخه مامانم دمو رو ترسوند
‫و زندگی رابین رو نجات داد. ‫زندگی همه رو نجات داد.
‫پس وقتی مامانت تبر دستش بود...
‫می‌تونستی ببینیش؟
‫- یعنی از چشم‌های دمو می‌دیدی؟ ‫- آره.
‫و خیلی به مرکز نزدیک بودم.
‫انگار احساساتش مال خودم بود. ‫خشمش رو حس می‌کردم.
‫اونجا گیر افتاده بودم.
‫و خیلی می‌ترسیدم. ‫نگران مادرم بودم.
‫- می‌خواستی ازش محافظت کنی. ‫- آره، ولی نتونستم.
‫انگار داری یه فیلم ترسناک می‌بینی ‫و نمی‌تونی تلویزیون رو خاموش کنی.
‫کنجد، باز شو!
‫خب دیگه... ‫خوش بگذره.
‫ممنون.
‫- مطمئنـی نکردی؟ ‫- چی؟
‫تلویزیون رو خاموش نکردی؟
‫فکر کنم از مامانت محافظت کردی.
‫ببین، می‌دونم مامانت ‫کاردرستـه و این‌ها، ولی...
‫- آره، قدش ۱۶۰ سانتـه. ‫- همین دیگه.
‫وِکنا هم ذهن مشترک رو مثل ‫عروسک‌گردان‌ها کنترل می‌کنه.
‫پس شاید تو هم مثل اون ‫می‌تونی همه‌چی رو کنترل کنی.
‫ولی من وِکنا نیستم.
‫یه‌جورهایی هستی.
‫یعنی می‌گی من آدم شروری‌ام ‫که می‌خواد دنیا رو نابود کنه؟
‫دقیقاً.
‫داداش، منظورم اینـه که ‫تو هم مثل اون یه جادوگری.
‫توی بازی، آره، ولی نه زندگی واقعی.
‫آره، توی زندگی واقعی ‫در اصل یه افسونگری
‫چون از روی کتاب وِرد جادویی نمی‌خونی. ‫قدرت‌هات از درونت می‌آد.
‫باور کن چیزی که می‌گم، عجیب نیست.
‫و حالا که اِلِون توی وارونه‌ست، ‫بَد نیست یه افسونگر داشته باشیم.
‫دنبال راه‌حلـه؟
‫آخه اگه هاپر راه‌حلی داره ‫که به هالی ختم می‌شه
‫باید... باید به ما هم بگه!
‫به نظرم اون پیرمرد رو بیخیال شین.
‫همین‌طوری ادامه می‌دیم ‫تا یه دَر پیدا کنیم.
‫بگو ببینم، مهندس.
‫این دَر هم مثل شکلات‌مغزی تُرده؟
‫اگه حرفی داری، ‫مستقیم بهم بزن، بایرز.
‫حرفم اینـه که دیگه لازم نیست ‫تو برامون تصمیم‌گیری کنی.
‫فقط اون نبود. من هم بهش گفتم بره. ‫داریم دنبال خواهر من می‌گردیم.
‫و...
‫من با اِستیو موافقـم. ‫نمی‌شه دست روی دست بذاریم.
‫حالا شاید دَر پیدا نکنیم، ‫ولی مطمئنـم این دیوار بی‌نهایت نیست.
‫حتماً یه جا تموم می‌شه.
‫تموم نمی‌شه.
‫دیوارش دایره‌ست.
‫دایره‌ای که دور دنیای وارونه رو گرفته.
‫عع؟ از کجا فهمیدی شما؟
‫من برعکس تو ‫سر کلاس ریاضی بیدار بودم.
‫ردیاب من یه فرکانس ‫عجیب از دیوار گرفت
‫که اولش نفهمیدم چیـه، ‫ولی بعدش یادم اومد.
‫یادتـه وقتی دنبال هاپ می‌گشتیم
‫گفتی توی جاده‌ی ‫اِروین یه صدایی شنیدی؟
‫- آره، گفتی پارازیت افتاده. ‫- درستـه.
‫ولی این پارازیت ازطرف دولت ‫یا اختلال مغناطیسی نبود.
‫ازطرف این دیوار بود و این خیلی مهمـه
‫چون این بهمون ‫سه مکان مشخص رو نشون می‌ده.
‫این مکان‌ها رو به هم وصل کردم...
‫نقاط میانی رو پیدا کردم ‫و عمودمنصف‌ها رو کشیدم...
‫باشه بابا، ما معلم‌هات نیستیم ‫که کاردستی‌ت رو نشون بدی.
‫فهمیدیم دیگه. ‫فکر می‌کنی یه دایره‌ست.
‫فکر نمی‌کنم، مطمئنـم. ‫سه بار بررسی کردم.
‫الان با این چجوری هالی رو پیدا کنیم؟
‫مهم اطراف دایره نیست، مرکزشـه.
‫سازمان انرژی.
‫- این... ‫- آزمایشگاه هاکینزـه.
‫کی فکرش رو می‌کرد که مرکز این دیوار
‫جایی باشه که همه‌چی ازش شروع شد؟
‫جایی که دنیای وارونه ساخته شد.
‫یعنی آزمایشگاه این دیوار رو ساخته؟
‫نمی‌دونم، ولی باید بررسی کنیم.
‫موافقـین؟
‫موسیقی من رو به خاطره‌ی جدیدی برد.
‫ولی این خاطره با بقیه یه فرقی داشت.
‫من هم توش بودم.
‫روزی بود که هِنری من رو طلسم کرد.
‫اولین خاطره‌ش از من بود.
‫می‌دونم... ‫داستان خیلی پیچیده شد، نه؟
‫ولی حداقل هنوز موسیقی باهام بود.
‫صداش رو دنبال کردم.
‫و من رو به خاطرات جدیدی رسوند.
‫خاطرات بَد.
‫- ولم کن! ‫- با من به‌سمت مرگ بیا.
‫احساس می‌کردم خاطرات تمومی ندارن.
‫ولی بالاخره تموم شدن.
‫رسیدم به شبی که وِکنا من رو کُشت.
‫شبی که زندانیم کرد.
‫♪ می‌دونی که این بهم آسیب نمی‌زنه ♪
‫بالاخره پیداش کردم.
‫♪ می‌خوای بدونی دارم چه معامله‌ای می‌کنم؟ ♪
‫راه خروج رو.
‫فقط خودم و خودت
‫♪ اگه می‌شد با خدا معامله کنم ♪
‫♪ ازش می‌خواستم جامون رو...
‫نزدیک بود برم بیرون.
‫اون‌قدر نزدیک بودم که ‫گرمای دستش رو حس می‌کردم.
‫انگار واقعاً اونجا بودم.
‫کنارش توی بیمارستان.
‫♪ بیا پیش من، فرشته‌ی زیبا ♪
‫♪ بیا جامون رو عوض کنیم ♪
‫نه.
‫لوکاس!
‫سلام، مکس.
‫فرار کردم.
‫همین‌طور دویدم.
‫چهره‌ی اون‌روزش رو یادم نمی‌ره.
‫ترسیده.
‫در واقع وحشت کرده بود.
‫فکر کنم این غار...
‫جزو خاطراتشـه.
‫دوست نداره بیاد داخل.
‫حداقل اینجا...
‫جام امنـه.
‫واسه همین شد پناهگاهم.
‫شد خونه‌م.
‫آخرش راه دوم رو انتخاب کردم.
‫راه دوم مزخرف رو.
‫پس سرنوشتت رو قبول کردی.
‫تا این‌که...
‫تو پیدات شد.
‫و دوباره راه سوم جور شده.
‫فرار کنیم؟
‫من یه نقشه دارم.
‫البته خیلی زمان می‌بره. ‫بیشتر از زمانی که داریم.
‫هِنری به‌زودی برمی‌گرده خونه‌ش.
‫و نباید بفهمه که فرار کردی.
‫می‌خوای برگردم اونجا؟
‫برگردم پیش هِنری؟ ‫نه، من...
‫می‌دونم ترسناکـه.
‫ولی اگه می‌خوای از اینجا فرار کنی... ‫اگه می‌خوای از کامازوتز فرار کنی...
‫راه دیگه‌ای نداری.
‫چاره‌ای دیگه‌ای نیست.
‫بگو چی‌کار کنم.
‫عع...
‫- چطوری؟ ‫- قربونت.
‫تو چیز رو یادتـه...؟ ‫تَمی تامسون؟
‫آره، همونی که صدای افتضاحی داشت.
‫آره.
‫ولی کلاس نُهم که بودیم...
‫صداش واسه من مثل ‫صدای ویتنی هیوستون بود.
‫اصلاً اولین بار که دیدمش، ‫قلبم داشت از جاش درمی‌اومد.
‫مثل صحنه‌های ‫عاشقانه‌ی خز فیلم‌ها بود.
‫انگار جلوی صورتش پنکه گرفتن ‫و موهاش داره باد می‌خوره.
‫واقعاً بی‌نقص بود.
‫و همون‌جا بود که فهمیدم ‫اون نیمه‌ی گم‌شده‌مـه.
‫فکر کردم با تَمی می‌تونم ‫خود واقعی‌م باشم.
‫آخه همیشه می‌ترسیدم ‫بخشی از وجودم رو نشون بدم.
‫ولی با خودم گفتم اگه ‫تَمی من رو دوست داشته باشه
‫دیگه اون‌قدرها نمی‌ترسم.
‫تا این‌که اِستیو هرینگتون ‫موقشنگ از راه رسید.
‫وای آره.
‫خودت می‌دونی بعدش چی شد.
‫تَمی صددل عاشقش شد.
‫و کل آرزوهایی که باهاش داشتم ‫و حتی زندگی خودم
‫جلوی چشم‌هام بر باد رفت.
‫نمره‌هام کم شد... ‫انضباطم اومد پایین...
‫آخر هفته‌ها تنبیه می‌شدم ‫و خونه می‌موندم...
‫ولی یه روز که داشتم ‫انبار مامان‌بابام رو تمیز می‌کردم
‫یه نوارویدئو پیدا کردم.
‫توش یه فیلم بود که ‫توی کلاس چهارم ضبط کرده بودم.
‫پخش کردم ببینم چیـه
‫و دیدم یه فیلم ‫از نسخه‌ی کوچولوی خودمـه.
‫اولش اون کوچولو رو نشناختم.
‫یه بچه‌ی آزاد و بی‌خیال بود...
‫و نترس.
‫عاشق تمام خودش بود.
‫و اون لحظه فهمیدم
‫که مسئله تَمیِ بَدصدا نبود.
‫مهم خودم بودم.
‫داشتم توی وجود ‫یکی دیگه دنبال جواب می‌گشتم...
‫درحالی‌که جواب‌ها پیش خودم بود.
‫فقط کافی بود نترسم.
‫از چیزی که هستم... نترسم.
‫و بعدش...
‫رها شدم.
‫انگار می‌خواستم پرواز کنم... ‫می‌خواستم همون...
‫رابین‌خفنه بشی.
‫آره، رابین‌خفنه بشم.
‫دوستان!
‫یه‌وقت عجله نکنین‌ها.
‫به دیک رسیدی؟
‫- الان زیر دیک هستیم. ‫- آره.
‫امیدوارم خیلی سفت نباشه.
‫(«امیدوارم راست نکرده باشه»)
‫اگه باشه هم...
‫خودم نرمش می‌کنم.
‫آهای!
‫من رو ببرین پیش کِی.
‫تـ.ر.جـ.ـمـ.ـه و ز.یـ.ر.نـ.ویـ.ـس از ‫پـ.و.ر.یـ.ـا هـ.ـز.یـ.ـمـ.ـتـ.ـی
‫ا.ر.ا.ئـ.ـه از سـ.ـا.یـ.ـتِ سـ.ـی نـ.ـمـ.ـا
‫ای بابا!
‫جیک بزنی، مُردی. ‫کله رو تکون بده.
‫راه بیُفت! ‫سریع‌تر!
‫زود باش!
‫کار نمی‌کنه.
‫- چجوری رد بشیم؟ ‫- من مجوز عبور ندارم.
‫نپرسیدم مجوز داری یا نه. ‫می‌گم چجوری رد بشیم؟
‫نمی‌تونین.
‫رئیست، دکتر کِی، مجوز داره؟
‫نمی‌دونم.
‫پس نمی‌دونی.
‫ممنون بابت کمکت.
‫بریم سراغ نقشه‌ی ب.
‫- خفه‌ش کن! ‫- اِل!
‫بسـه!
‫باز شد.
‫ای وای.
‫چشم‌هاتون رو ببندین ‫و روی تنفس‌تون تمرکز کنین.
‫دَم و بازدم.
‫همین‌طور که نفس می‌کِشین
‫خودتون رو لب ساحل تصور کنین.
‫دریای آبی جلوتون... ‫آبی مثل اِسمورف‌ها.
‫(اشاره به مجموعه‌ی «اِسمورف‌ها»؛ موجودات آبی‌رنگ کوچیک)
‫صدای برخورد امواج رو تصور کنین ‫که شبیه صدای لیسیدن سگ از ظرف غذاشـه.
‫به این فرایند می‌گن «تصویرسازی».
‫مامانم هروقت والیوم تموم می‌کنه، ‫این‌جوری آروم می‌شه.
‫(«والیوم»: داروی آرام‌بخش و ضداضطراب)
‫برو.
‫سلام.
‫شن‌ها رو زیر باسن‌تون حس کنین. ‫سرد و نرمـه.
‫آفرین.
‫باریکلا. ‫بیا.
‫سلام، عزیزم. ‫اسمت چیـه؟
‫دِبی.
‫شما واسه آقای واتس‌ایت کار می‌کنین؟
‫آقای واتس‌ایت...
‫عع... بعله. ‫من یکی از اِلف‌هاشـم.
‫یه اِلف جادویی‌ام.
‫بیا پایین. ‫چند قدم دیگه.
‫آفرین.
‫آروم‌آروم بیا. ‫باریکلا.
‫ریدیم.
‫اِلِون.
‫خیلی وقتـه دنبالت می‌گردم.
‫اسم من...
‫دکتر کِی.
‫می‌دونم کی هستی.
‫می‌دونم کی رو دزدیدی.
‫و این هم می‌دونم...
‫که تو و سربازهات...
‫قراره بمیرین.
‫یعنی چی؟
‫بی‌خود زور نزن.
‫هرچی بیشتر مقاومت کنی، ‫اون هم بیشتر فشار می‌آره.
‫پس بقیه چی، رابین خانم؟
‫همون «رابین» کافیـه. ‫بقیه هم پشت‌سرمون می‌آن.
‫- یه چیزی شده، نه؟ ‫- نه بابا.
‫همه‌چی داره طبق برنامه پیش می‌ره.
‫- با لباست ببندش. ‫- باشه.
‫بگیرش. ‫بگیرش.
‫بیا...
‫سلام. ‫شرمنده، مشکل لوله‌کشی داریم.
‫دنبال آقای واتس‌ایت می‌گردی؟
‫- از اونجا برو. ‫- اونجا.
‫نسیمی توی هواست که ‫توی گوش‌تون زمزمه می‌کنه.
‫به آسمون نگاه می‌کنین ‫که ابرها رو پیدا کنین، ولی...
‫آقای واتس‌ایت؟
‫ای وای!
‫جناب سروان!
‫آروم باش. آروم.
‫- چی شده؟ ‫- ای وای.
‫باریکلا، پسر.
‫- لوکاس! لو رفتیم! ‫- ای لامصب!
‫این‌ها رو ببر. ‫زود باش.
‫- پس بقیه چی؟ ‫- تو برو.
‫ای بابا! ‫بریم، بچه‌ها!
‫برین! برین!
‫وایستین ببینم!
‫اَشلی کلاین خبرچینـه!
‫آهای!
‫دَرِ لامصب رو باز کن!
‫پس به‌خاطر توئـه...
‫که نتونستم دختره رو تا الان پیدا کنم.
‫همه‌ش چوب لای چرخم گذاشتی.
‫اون قدر تلاش کردی که ازم دورش کنی ‫و حالا صاف آوردیش پیش من؟
‫چرا؟
‫چرا جونش رو واسه ‫یکی دیگه به‌خطر انداختی؟
‫چی می‌دونی که من ازش خبر ندارم؟
‫شاید باورت نشه، ‫ولی این کل زورش نیست.
‫این گرمایی که حس می‌کنی...
‫ضعیفش می‌کنه.
‫ولی توی سرما... قوی‌ می‌شه.
‫می‌تونم جلوش رو بگیرم.
‫ولی قبلش باید حرف بزنی.
‫برو به جهنم.
‫متأسفانه توی این ‫وضعیت کاری ازت برنمی‌آد.
‫خیلی باهوش نیستی، نه؟
‫دیگه دیره. ‫الان می‌ریزن سرتون.
‫عیب نداره.
‫کار ما طول نمی‌کِشه.
‫محموله رسید.
‫بقیه کجائـن؟
‫توی راهـن.
‫بیا، عزیزم. ‫بیا.
‫اگه فوراً نیای پایین، ‫هیولاها می‌آن می‌خورنت.
‫دَر رو باز کن!
‫باز کن، بُزمجه!
‫برین کنار!
‫چقدر دیر اومدین!
‫آفرین. بیا.
‫سلام عرض شد. ‫کجا با این عجله؟
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫تو باید بری. ‫زود باش.
‫باید برسیم به جنگل.
‫کریپتونایت اونجا بهت نمی‌رسه.
‫نباید بریم، هاپ. ‫اومدیم هِنری رو نجات بدیم.
‫این قطب‌نما رو بگیر. ‫به‌سمت شمال شرقی می‌ری.
‫می‌رسی به گورستان ‫و نانسی و بچه‌ها رو می‌بینی.
‫چی‌کار می‌کنی؟ ‫آروم باش.
‫اون دیگه چیـه؟
‫این واسه محکم‌کاریـه.
‫- واسه محکم‌کاری. ‫- نه.
‫اگه اتفاقی بیُفته، باید ‫هِنری رو هم با خودم نابود کنم.
‫- نه، هاپ. ‫- چاره‌ی دیگه‌ای نیست.
‫نمی‌خوام تو رو از دست بدم.
‫هیچ‌وقت.
‫- هاپر، نه. ‫- این هم بهت بگم...
‫می‌خوام بدونی که...
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫به چیزی که هستی، افتخار می‌کنم.
‫افتخار می‌کنم همچین دختری داشتم.
‫نه.
‫نه! هاپر!
‫- دوستت دارم، جِین! ‫- هاپر! نه!
‫هاپ!
‫هاپر!
‫هاپ!
‫هاپر!
‫سطح اکسیژن پایین اومده!
‫خط صاف شد!
‫خب بچه‌ها، سوار شین. ‫برین عقب بشینین.
‫چطوری؟
‫خیلی خوب.
‫خب، وقتشـه یه‌کم خوش بگذرونیم، آره؟
‫اول کمربندها رو ببندیم.
‫ایمنی خیلی مهمـه. ‫زود باشین.
‫جاتون راحتـه، نه؟
‫نه زیاد.
‫عع؟ ببخشین، قربان.
‫رابین؟ لوکاس؟ صدام رو دارین؟
‫رابین هستم.
‫صداتون رو دارم.
‫توی پایگاه مشکل داریم.
‫چجور مشکلی؟
‫ولم کن، عوضی!
‫اینجا چه خبره، گروهبان؟
‫ولم کن.
‫- پنج‌تا از بچه‌ها گم شدن، قربان. ‫- پنج‌تا رو گم کردی؟
‫- چطور ممکنـه؟ ‫- این زن...
‫جویس بایرز.
‫مخفیانه وارد پایگاه شده.
‫ازطریق یه تونل زیرزمینی اون‌ها رو برده.
‫چی گفتی؟ متوجه نشدم.
‫ببینین. زندگی این بچه‌ها توی خطره.
‫پس فکر کردین واسه چی ‫آوردیمشون اینجا، خانم؟
‫ما مراقب‌شون هستیم.
‫قربان، با نهایت احترام باید عرض کنم ‫من از خطر پیش‌رو باخبرم
‫و به‌جرئت می‌گم شما ‫از پشم من هم نمی‌تونین مراقبت کنین!
‫- سرباز! ‫- چتـه؟
‫- ولش کن! ‫- آهای، سرباز!
‫چه مرگتـه، سرباز؟ ‫ولش کن!
‫ارتش فقط همین رو بلده؟ ‫که بچه‌ها رو بزنه؟
‫- ویل! ‫- ویل! ویل!
‫حالت خوبـه، عزیزم؟
‫رسیدن.
‫به‌محض رؤیت، ‫به نزدیک‌ترین هدف شلیک کنین!
‫همه‌مون می‌میریم! ‫همه‌مون می‌میریم!
‫بچه‌ها! ‫بیاین پشت من!
‫برین عقب!
‫برین زیر تخت!
‫پشت‌سرم وایستین!
‫سریع‌تر! سریع‌تر!
‫ویل!
‫بهمون حمله شده. ‫تکرار می‌کنم، بهمون حمله شده.
‫باید راه بیُفتیم! ‫باید راه بیُفتیم!
‫پس بقیه‌ی بچه‌ها چی؟ ‫ای وای!
‫برین! برین!
‫می‌شه راه بیُفتی؟
‫با کمال میل!
‫می‌خوایم از اینجا بریم. ‫فقط حواس‌تون به من باشه.
‫باشه. باشه.
‫ویل، بلند شو!
‫- زود باشین. ‫- صبر کنین تو رو خدا!
‫من هنوز جَوونـم!
‫- وایستین! ‫- نزدیک من باشین!
‫زود باش، دِرک!
‫- کسی چیزیش نشده؟ ‫- نه.
‫خیلی خوب. باید سریع ‫بریم به اتاقک رادیویی.
‫می‌ریم توی تونل ‫و از اینجا خلاص می‌شیم.
‫- باشه. ‫- فهمیدین؟
‫حواس‌تون فقط به من باشه.
‫وایستین! وایستین!
‫حالا راه بیُفتین!
‫نوش جونت!
‫برو! برو! ‫وای خدا.
‫خدای من!
‫تحمل کن، عزیزم. ‫تحمل کن.
‫- یه‌هو چی شد؟ ‫- نمی‌دونم، ولی خوشم اومد!
‫خواهر.
‫روش خالی کنین!
‫مراقب باشین!
‫مورِی!
‫حروم‌زاده!
‫ای ریدم!
‫چه خبره؟
‫صدای بچه‌هاست!
‫محکم بشین!
‫برین! زود باشین، بچه‌ها!
‫برین عقب!
‫نزدیکش نمی‌شی! ‫فهمیدی؟
‫می‌بینیشون...
‫ویلیام؟
‫بچه‌ها رو می‌بینی؟
‫دلیلش رو می‌فهمی؟
‫می‌فهمی چرا اون‌ها رو ‫واسه تغییر دنیا انتخاب کردم؟
‫چون اون‌ها ضعیفـن.
‫هم جسم‌شون و هم ذهن‌شون.
‫تو رو خدا!
‫راحت در هم می‌شکنن.
‫و راحت شکل می‌گیرن.
‫می‌شه کنترلشون کرد.
‫بهترین وسیله‌ان.
‫و تو...
‫ویل.
‫تو اولین نفر بودی.
‫و به‌راحتی در هم شکستی.
‫غیرممکن رو ممکن کردی
‫و راه رو بهم نشون دادی.
‫فهمیدم که بعضی ذهن‌ها
‫مال این دنیا نیستن.
‫مال دنیای منـن.
‫داشتم توی وجود ‫یکی دیگه دنبال جواب می‌گشتم...
‫درحالی‌که جواب‌ها پیش خودم بود.
‫می‌آی با هم دوست بشیم؟
‫فقط...
‫فقط کافی بود نترسم.
‫از چیزی که هستم... نترسم.
‫وای! چه قشنگـه!
‫و بعدش...
‫رها شدم.
‫انگار می‌خواستم پرواز کنم!
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫≡ بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ≡ ‫ WwW.30nama.CoM
‫ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید ‫@OfficialCinama