Wiem, że się boisz i że jesteś zły,
ale przysięgam, chcemy ci tylko pomóc.
Derek.
Nie szarp się, bo zrobisz sobie krzywdę.
Uspokój się, to porozmawiamy, dobrze?
Wiesz, kim jestem?
Złą porywaczką dzieci.
Rozumiem, dlaczego tak myślisz,
ale nie jestem zła.
Jestem po prostu mamą.
Tam stoi mój syn Will.
Zombiak.
Wiesz, czemu go tak nazywają?
Bo umarł, a potem ożył.
Ale ludzie nie wiedzą, że Will zniknął,
bo porwał go straszny, okropny potwór.
A teraz ten straszny potwór poluje na ciebie.
Wiem, pan Coto mi powiedział. Dlatego musicie mnie wypuścić!
Nie, pan Coto nie jest tym, za kogo się podaje.
Okłamuje cię. Te wszystkie potwory pracują dla niego.
Myśleliśmy, że w tej stodole będzie bezpiecznie,
ale nas znalazł.
Musimy przenieść cię gdzieś, gdzie cię nie znajdzie.
Jeśli cię rozwiążę, będziesz grzeczny i pójdziesz z nami?
Proszę?
Świetnie.
Jesteś bardzo dzielnym chłopcem, pamiętaj o tym.
Bardzo...
Mamo!
- Puszczaj mnie! Złaź! - Derek, proszę!
- Zamknijcie drzwi! - Pomocy!
Puszczaj mnie!
- Leż. - Złaź ze mnie!
Ludzie, pomóżcie, porwali mnie!
Złaź! Wypuść mnie!
Mamo, potrzebuję liny!
Puszczaj! Żryj ziemię!
Tylko spróbuj, gnojku!
Cholera!
Chłopie, ona mówi prawdę!
Pan Coto to bardzo zły gość. Nasłał na ciebie potwory!
Możesz mi possać!
Jezu, co?
Właśnie podpisałeś na siebie wyrok!
Pójdziesz siedzieć, wariatko!
- Potwór po ciebie idzie. - Chcemy ci pomóc.
- La, la, la! - Derek, proszę!
Musisz zejść!
Nie słucham was, la, la, la!
Odsuńcie się!
Chcesz chłopca? Najpierw załatw to ze mną!
Walnęliśmy go!
Przeskoczył i wraca do nas!
Na co czekasz? Zawracaj!
Przejścia są jak boppersy, nie?
- Co? - Na zewnątrz twarde i chrupiące.
A potem wgryzasz się w kremowy środek.
Co ty wygadujesz?
Jak się rozpędzę, wybiję dziurę w przejściu
i będziemy go gonić na jego terenie po Drugiej Stronie.
- Aż do gniazda. - Tracimy sygnał!
Chyba że się rozbijemy.
Nie, jeśli to Bopper!
Tracę sygnał!
Zrób to.
- O mój Boże! - Jezu.
- Boże! - Ogarniam to!
Boże, nie!
- Nie uda się. - Rozbijesz nas.
- To nie boppers, stój. - Zwolnij, Jezu!
- Kurna! Boże! - Trzymajcie się!
Udało się!
Sygnał?
- Silny! - O Boże!
Mamy cię, sukinsynu! Dopadniemy cię!
Will!
Jestem przy tobie.
Już dobrze.
Trzymam cię.
Jestem tu, kochanie.
ROZDZIAŁ CZWARTY: CZAROWNIK
Hoketi-poketi?
A tak, zgadza się.
Hokety, pokety, wokety, wek Pakuj tych rupieci stek
- Jeszcze chwila, synu. - Co?
To już pracy kres!
Cicho!
Żelek!
Alan Miller?
Przepraszam, o co chodzi?
O pańską córkę.
ŻANDARMERIA WOJSKOWA
CMENTARZ ROANE HILL
Prowadzi nas skrótem przez cmentarz.
- To prawie granica hrabstwa. - Nie męczy się?
Niestety wręcz przeciwnie. Chyba przyspiesza.
- Co? - Tracę sygnał.
Nie denerwuj mnie!
- Dodasz gazu? - Spróbuję.
Henderson, mów do mnie. Jak odczyt?
- Henderson! - Mam zakłócenia.
- I co z tego? - Zagłuszają sygnał.
- Słuchaj mocniej. - Że co?
- Chcesz słuchawki? - Prowadzę!
Ty prowadź, ja nawiguję.
- Co to? - Nie wiem.
Steve, zwolnij.
Jest przed nami czy nie?
- Steve! - Uważaj!
- Kurna!
Jonathan, tu mama. Zgłoś się, odbiór.
Jonathan, zgłoś się.
Jonathan, Nancy, Dustin, tu Joyce. Odpowiedzcie, proszę.
Udało się?
Spójrzmy na to tak, to chyba znaczy, że im się udało.
Sprawdzimy, dokąd jadą?
Co to jest?
Nie wiem,
ale czułem, że to jest dla niego ważne.
Dla pana Coto?
Na imię ma Henry.
Inaczej Vecna.
Inaczej Jedynka.
Za dużo tych imion.
To stul dziób i słuchaj, gnojku.
Czułem, że mnie tam nie chciał.
Nie miałem tego zobaczyć.
Nigdy nie byłeś tak blisko zbiorowej świadomości.
Demogorgon stał jakiś metr od ciebie.
W Skrzeku, kiedy sygnał jest zbyt silny,
przeciąża cały system.
Myślę, że tu też doszło do przeciążenia.
Nie tylko podpiąłeś się do ich umysłu,
ale też włamałeś się do centrum kontroli.
A gdzie była Holly?
Holly była...
przywiązana do jakiejś iglicy.
Stała się jej częścią, jakby ona coś jej robiła.
Byli też inni.
Trzy inne osoby.
Myślałam, że Vecna poluje na tego gnojka.
Ja też. Ale dowiedziałem się o nim, bo przeszedł obok.
Szczęśliwy splot okoliczności.
- Słyszałeś? Trudne pojęcie. - Nie czaję.
Nie podobają mi się te dodatkowe iglice.
Pierwszej nocy porwał Holly, dzień później trzy inne osoby.
Nasila działania. Wróci po więcej.
Wróci po ósemkę, jeśli wierzyć rysunkowi, to razem 12.
Czego on od nich chce? Dlaczego porywa dzieci?
- I to 12? - Nie wiem.
Ale musimy go powstrzymać
i kupić ekipie Dustina czas, żeby znaleźli Holly.
Jeśli odkryjemy, kogo szuka, wywieziemy te dzieci z miasta.
Poza zasięg Vecny.
Co z kwarantanną?
- To nie wszystko. - Nowy problem.
Widzieliśmy, jak żołnierze pakują Debbie Miller do autobusu pełnego dzieci.
Jechaliśmy za nimi. Potem zgarnęli kolejne.
Wątpię, żeby podwozili je do szkoły.
Nie tylko Vecna szuka tych dzieciaków.
Jedenastka była u Wheelerów w noc, kiedy zaginęła Holly.
Dobę później porwano kolejną trójkę dzieci.
W Hawkins mamy 73 dzieciaki w wieku od dziewięciu do dziesięciu lat.
Jeśli schemat się utrzyma, następna ofiara będzie jednym z nich.
Uważa pani, że to Jedenastka porywa te dzieci?
W jakim celu?
Żeby je zabić albo ochronić. Cel nie ma tu nic do rzeczy.
Gdzie teraz są te dzieci?
Niedługo wjadą do strefy. Będziecie na nie czekać.
Powinienem szukać Akersa. Jeśli go znajdę...
Znajdzie pan trupa.
Proszę się zgłosić w strefie. To rozkaz.
Generale.
Z całym szacunkiem, te dzieci są w niebezpieczeństwie.
Używanie ich jako przynęty jest...
Jakie, sierżancie?
Nierozsądne.
Będzie nierozsądne, jeśli pan zawiedzie i ich nie ochroni.
Mówi pan, że nie da rady ich ochronić?
Nie, proszę pani.
Dobrze.
Wybacz, że cię wystraszyłam.
Od dawna nie miałam kontaktu z drugim człowiekiem, więc...
Strasznie się ucieszyłam.
Masz szczęście, to płytka ranka.
Nie potrzebujesz szwów.
Ale pewnie szczypie, co?
Możesz się do mnie odezwać.
Nie gryzę.
Pamiętasz mnie, prawda?
Bywałam u ciebie w domu.
I to często.
Jesteś Max Mayfield.
Jeździsz na desce z walkmanem na uszach.
To ja.
- Ale... - Co tu robię, skoro leżę w śpiączce?
Bardzo dobre pytanie.
Chodźmy stąd, tu nie jest bezpiecznie.
- Dokąd idziemy? - Do mojego domu.
Nie mogę, czekam na Henry’ego.
- Znasz go? - Można to tak ująć.
Zostawił mi wiadomość, mam się z nim spotkać przy X.
Może ma kłopoty z potworami?
Wiele można o nim powiedzieć, ale na pewno nie to.
- Ale wiadomość... - Wiem, co mówi.
Może coś mu jest? Kazał się spieszyć.
Wiem, co jest w wiadomości, bo to ja ją napisałam.
Nie rozumiem.
Przepraszam.
Nie chciałam kłamać. Musiałam mieć pewność, że tu przyjdziesz.
Jesteś jednym z nich.
- Z nich? - Potworów.
- Wyglądam na potwora? - Może to przebranie.
Masz dziwne ciuchy i jesteś w śpiączce.
No dobrze.
Czy potwór wiedziałby, że twój brat chciał mieć irokeza?
Nancy go powstrzymała
i ocaliła przed najgorszym upokorzeniem,
jakiego może doświadczyć licealista.
Jakiego koloru był ten irokez?
Ognisty pomarańcz.
Co jest ironiczne, bo twój brat to ognisty nie był...
Mówią mi, że jestem zbyt negatywna. Walę prosto z mostu.
Chodź.
Witaj.
Mam stąd niezły widok.
Gdzie jesteśmy?
We wspomnieniu.
Które istnieje wewnątrz świata złożonego z tysiąca wspomnień.
Może wydawać się ładne,
ale takie nie jest.
To miejsce, ten świat...
To więzienie.
Więzienie Henry’ego.
Spokojnie, skarbie.
To dobrzy ludzie. Z nimi będziemy bezpieczni.
Wyobraź sobie, że to taka wycieczka.
Wyprawa edukacyjna.
WSTĘP WZBRONIONY
Ładunek u celu. Powtarzam, ładunek u celu.
Zabierają ich do drugiego baraku od biblioteki.
Tunele.
Widzicie? Tunel na północ od strefy biegnie idealnie pod barakami.
- Mamy fart. - Kiedyś musimy mieć.
Przyda nam się go więcej.
Jeśli mamy rację, wojsko próbuje ochronić dzieci.
Baraki będę mocno strzeżone.
Musimy się tam podkopać, zgarnąć dzieciaki do Murraya i je wywieźć.
Zanim ktoś zauważy, że zniknęły.
- Dick. - Co?
Co?
Sorki, to było na głos? Mówiłam do siebie w głowie.
Słyszeliście o Tomie, Dicku i Harrym?
Serio? Nie znacie Wielkiej ucieczki?
To film o jeńcach wojennych.
Przetrzymywanych w takich barakach jak ten.
Próbują uciec, więc kopią tunele, które nazywają Tom, Dick i Harry.
Muszą je ukryć przed nazistami.
Toma chowają w ciemnym kącie, Harry’ego pod piecykiem,
a Dicka w toalecie.
W naszej sytuacji przyda się Dick.
Sorki, toaleta. Nie wiem, czy... Nieważne.
Załóżmy, że wybieramy Dicka.
Jak znajdziemy toaletę?
I jak wejdą tam dzieci?
Skąd wiemy, kogo właściwie szuka Vecna?
Podrzucimy im kreta. Kogoś, kto wejdzie do baraków,
zmierzy odległość do toalety, dowie się, z kim gadał Coto,
i nie da się złapać.
- Uroczy plan, ale chyba trochę zbyt... - Jak z Mission: Impossible.
Właśnie, Mike. Kogo do tego weźmiesz?
Bonda? Magnum?
Nie chcemy superszpiega.
Ten ktoś nie może rzucać się w oczy.
Wejdzie tam i nikt go o nic nie zapyta.
Dzieciak, o którym wojsko zapomniało.
No co?
Dwa trepy na wieży przy zachodniej bramie.
Jeden w wieży przy wschodniej bramie.
Raz, dwa, trzy, czterech na dole.
Obyś miała rację i Vecna tam był, bo ten włam może nas kosztować życie.
Mam rację.
Nie zawsze. Twoja teoria jest pokraczna.
- W sensie? - Słyszałaś kryptonit.
Czyli tam w środku Vecna nie ma swoich mocy.
Więc jakim cudem porwał Holly?
Zapytasz go, zanim go zabiję.
Ile metrów ma ogrodzenie?
Nie przeskoczysz go.
Czemu nie?
To nie trening, tylko rzeczywistość.
Mają tam metalowy dach.
Gdy na nim wylądujesz, usłyszy cię cała baza.
Chyba że zgram się z grzmotem.
Akurat.
Co siedem sekund.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć...
Siedem.
Dobra, miałaś szczęście.
Hopper, zgłoś się.
- Dustin! - Odbiór. Tu Dustin.
Hopper, zgłoś się. Tu Dustin.
Cześć, tu Hop. Zgłaszam się.
O w mordę! Oni żyją!
Zapytaj o Nastkę.
Masz tam Nastkę? Odbiór.
Tak, jestem tu. Odbiór.
No to świetnie!
Nie wiem, czy macie coś ważnego do zrobienia...
Niech tu przyjdą!
Przyjdźcie do kaplicy na cmentarzu.
Na cmentarzu? I wasz sygnał dociera aż tutaj?
No tak, nie wiecie. Jesteśmy po Drugiej Stronie.
Co?
Krótko mówiąc, śledzimy demogorgona z nadajnikiem
i dosłownie wjechaliśmy w mur.
Wóz utknął, więc Nastka musi go wyciągnąć,
żebyśmy mogli ścigać demogorgona, który zaprowadzi nas do Holly.
Ma to sens? Czy coś dodać? Pytania? Wątpliwości? Odbiór.
Wjechaliście w mur?
A jaki to konkretne mur?
Trochę trudno go opisać.
- Jest... - Wielki?
Obrzydliwy.
Wali jak Hendersenowi spod pachy.
Też w niego uderzyliśmy, ale gdzie indziej.
Na południowy wschód od mostu Hagen.
To po drugiej stronie miasta.
Fascynujące.
Myślimy, że Holly jest za tym murem.
Nie próbujcie się przebić, nie dacie rady. Pracujemy nad rozwiązaniem.
- Nancy. - Jakim rozwiązaniem?
Jakim rozwiązaniem? Hopper!
Musimy zachować ciszę na łączach, jasne?
Przyjdziemy po was, zostańcie tam.
Są tam bezpieczni?
W porównaniu z nami? Tak.
No dobrze.
Sprawdźmy, ile dało to szkolenie.
Pozwolisz mi skoczyć?
Ruszajmy, zanim zmienię zdanie.
Klątwa Vecny
nie przestaje działać.
Nigdy cię nie opuszcza.
Z każdą kolejną ofiarą tworzył nowe przejście.
Przejście na Drugą Stronę?
Kiedy porwał mnie, otworzył czwarte, ostatnie.
Rozdarł Hawkins.
Ale jeśli pan Coto, znaczy Henry cię porwał...
co robisz tutaj?
Bo powinnam nie żyć?
Nie szkodzi, to dobre pytanie.
Powinnam być martwa.
I przez chwilę...
byłam.
Nie wiem, jak długo to trwało,
ale potem poczułam, że coś mnie wzywa.
Tylko jeden występ, nie przegapcie! Bilety po 50 centów.
To dwie ćwierćdolarówki, bystrzaki.
- Joyce! To ta twoja głupia sztuka? - Lepiej przyjdź, Harrington.
W piątek? Możesz pomarzyć.
Spudłowałeś, palancie.
Jakimś cudem przeniosłam się w czasie.
Do Hawkins.
Ale 30 lat wcześniej.
Podróże w czasie.
Z tym że mnie tak naprawdę tam nie było.
Byłam po prostu...
obserwatorką?
WYSTĘPUJĄ HOPPER JR., KAREN
DEBIUTUJE HENRY CREEL
Wtedy zrozumiałam.
Utknęłam w umyśle Henry’ego, w jego wspomnieniach.
W koszmarnym więzieniu
rządzonym przez nikczemnego, psychopatycznego gnojka.
Jak Camazotz.
Cama... Co?
Camazotz. Z Pułapki czasu.
- Nie czytałam tego. - Powinnaś.
Camazotz to mroczna planeta, którą rządzi TO.
To wielki, bezcielesny, zły mózg.
Tata Meg, głównej bohaterki,
zostaje tam uwięziony.
Więc Henry jest trochę jak TO, a ty jak tata Meg.
No dobrze...
Nie wiem, czy tata Meg się zgodzi, ale ja to widzę tak,
że kiedy trafiasz do jakiegoś więziennego świata,
masz do wyboru tylko kilka wyjść.
Wyjście pierwsze, odbierasz sobie życie.
Wyjście drugie, godzisz się z losem.
- Lub wyjście trzecie... - Uciekasz.
- To był mój wybór. - Wygląda na najlepszy.
Dlatego szłam dalej.
Od wspomnienia do wspomnienia.
Sęk w tym, że to istny labirynt.
Gubiłam drogę i zawracałam tyle razy,
że wróciłam do samego początku.
I wtedy ją usłyszałam.
Usłyszałam Kate Bush.
To twoja koleżanka?
W pewnym sensie.
Muzyka może do ciebie dotrzeć w najmroczniejszych miejscach.
Lucas użył jej, żeby pomóc mi wydostać się z umysłu Vecny,
w stronę światła.
Czyli tę muzykę puszczał Lucas w prawdziwym świecie?
Minęło tyle czasu,
a on wciąż o mnie walczył.
A jeśli pójdziesz za tą muzyką?
Co się stanie?
Wyprowadzi mnie stąd.
Wrócę do domu.
Przynajmniej tak sądziłam.
Ale potem...
wszystko się popsuło.
Co ty wyprawiasz? Czytać nie umiesz? Zakaz wstępu.
Wiem, proszę pana.
Chodzi o to... że moja szkoła zniknęła.
ZAKAZ WSTĘPU
Idziemy.
Rusz się.
O kurde! Czy to miotacze laserowe?
Kto wie, może?
Jak się nie ruszysz, strzelimy w ciebie.
- Chłopcy. - Nie złapiesz mnie!
Chłopcy!
O nie, nie ma mowy.
To szeregowy Chapman. Masz robić to, co mówi.
Jeśli masz jakieś pytania, on na nie odpowie.
Gdzie mogę się wysiusiać?
Łom.
Łopata.
Pięć par okularów ochronnych.
Koło pomiarowe i...
Czekajcie z oklaskami.
Sanie Mikołaja czekają na renifery.
Mamy tu siedzenia, pasy, wykończenie z pianki.
Spełnienie marzeń każdego porwanego dziecka.
Pianka?
Nie chcemy, żeby któreś jajeczko się potłukło.
Jestem w środku, zgłoście się. Powtarzam, wszedłem. Słyszycie?
Tak, słyszymy cię. Gdzie jesteś?
Łazienka, tylna kabina, 45 kroków od głównego wejścia.
Brawo. Zbierz wszystkich, którzy znają pana Coto.
Niedługo tam będziemy.
I pamiętaj, nie jesteś Derekiem Gnojkiem, tylko...
Derekiem Doskonałym.
AWARIA
Kiedy już otworzysz bramę i wejdę do środka...
- Ty dowodzisz. - Zgadza się.
A ty?
Zniszczę twój kryptonit, bez obaw.
Dobra.
Dalej, pędzisz. Dasz radę.
Stój, za wcześnie.
Boże.
Wybacz.
Chcesz, żebym zszedł na zawał?
Ale dobra robota.
Hop?
Tak?
Dziękuję.
Za co?
Że mnie wyszkoliłeś.
I że mi ufasz.
Zawsze.
Nadszedł dzień sądu.
Dlatego przysłał mnie tu pan Coto, abym zebrał wybranych.
Jeśli odwiedził cię pan Coto, przemów,
a po zmroku udaj się ze mną do toalet,
bym zaprowadził was do naszego zbawcy i wybawienia.
Derekowi odbiło.
Nadchodzą potwory i wszyscy zginiecie.
Derek?
Mówiłeś o Henrym?
Derek się odzywał?
Jeszcze nie.
Dajmy mu trochę czasu, dopiero co wszedł.
Nie mogę się pogodzić z tym,
że los świata spoczywa w rękach cholernego Dereka Turnbowa.
A ty widzisz w lustrze oficera marynarki?
Czasem ludzie potrzebują, żeby ktoś w nich uwierzył.
Dokonują wtedy niesamowitych rzeczy.
Twoja mama i Robin chyba się polubiły.
Mama przegoniła demogorgona, to pomogło.
Uratowała Robin życie. I całej reszcie.
Więc kiedy twoja mama machała siekierą,
widziałeś ją?
Oczami demogorgona?
Tak. Byłem tak blisko zbiorowej świadomości,
że wyczuwałem jej uczucia, tę całą wściekłość.
Ale wciąż byłem tam sobą.
Bałem się o mamę.
- Chciałeś ją chronić. - Tak, ale nie mogłem.
Jakbym oglądał horror, którego nie mogę wyłączyć.
Sezamie, otwórz się.
No to miłej zabawy.
Dzięki.
- Na pewno nie mogłeś? - Czego nie mogłem?
Wyłączyć filmu.
Żeby ochronić mamę.
Bez obrazy, to niezła twardzielka, ale wiesz.
- Ma 160 cm. - Właśnie!
Vecna kontroluje zbiorowy umysł jak władca marionetek.
Może ty też potrafisz pociągać w nim za sznurki.
Ale nie jestem Vecną.
Trochę jesteś.
Twierdzisz, że jestem zły i pragnę zniszczyć świat?
No wiadomo.
Nie. Mówię, że jesteś czarodziejem, tak samo jak on.
W D&D, nie w prawdziwym życiu.
W prawdziwym życiu jesteś czarownikiem,
bo nie czerpiesz mocy z księgi, tylko z wewnątrz.
Ze wszystkim moich szalonych teorii, ta jest sensowna.
Gdy nie ma z nami Nastki, przyda nam się trochę magii.
Pracują nad rozwiązaniem?
Jeśli Hopper wie, jak pokonać mur i dostać się do Holly,
powinien nam powiedzieć!
Olejmy dziadygę.
Ruszajmy dalej, poszukajmy jakichś drzwi.
Tak z ciekawości.
Te twoje drzwi będą tak miękkie jak boppersy?
Chcesz mi coś powiedzieć, to mów.
Mówię, że akurat ty nie powinieneś decydować.
Nie tylko on zdecydował. Ja też, bo chodzi o moją siostrę.
I...
Zgadzam się ze Steve’em. Nie możemy tu tkwić.
Z drzwiami to nie wiem, ale ten mur musi się gdzieś kończyć.
Na pewno da się go obejść.
Nie da się.
Ten mur to okrąg.
Otacza całą Drugą Stronę.
I jak do tego doszedłeś?
Ja nie przespałem algebry, nie to co ty.
Odbiornik wychwycił dziwną częstotliwość z muru.
Chwilę mi to zajęło, ale już ją słyszałem.
Obaj słyszeliśmy, kiedy szukaliśmy Hopa. Pamiętasz to na Irwin Road?
- Mówiłeś, że to zakłócenia. - Tak było.
Ale to nie było wojsko ani zakłócenia elektromagnetyczne.
Dobiegały ze strony muru, a to ważne,
bo to daje nam trzy potwierdzone lokacje.
Połączyłem kropki,
zmierzyłem punkty środkowe, wyrysowałem symetralne...
Nie jesteśmy nauczycielami. Nie musisz uzasadniać odpowiedzi.
Myślisz, że to wielkie kółko.
Nie myślę, tylko wiem. Sprawdzałem wyliczenia trzy razy.
Nieważne! Nie rozumiem, jak to nas zbliża do Holly.
Bo nie chodzi o koło, tylko o jego środek.
Departament Energii.
- To... - Laboratorium w Hawkins.
Ciekawe, że centrum muru leży tam, gdzie to wszystko się zaczęło.
Gdzie powstała Druga Strona.
Laboratorium stworzyło mur?
Nie wiem. Ale powinniśmy to sprawdzić.
Zgadzacie się?
Muzyka doprowadziła mnie do nowego wspomnienia.
Tylko tym razem było inne.
Ja w nim byłam.
Tego dnia Henry mnie przeklął.
To jego pierwsze wspomnienie ze mną.
Jakby to przeklęte miejsce nie było dość odjechane.
Ale muzyka nadal mnie prowadziła.
Podążałam jej śladem.
Poprowadziła mnie przez nowe wspomnienia.
Okropne wspomnienia.
- Puszczaj! - Pójdź za mną na śmierć.
Myślałam, że nigdy się nie skończą.
Ale w końcu się skończyły.
Na nocy, kiedy Vecna mnie zabił.
Kiedy mnie uwięził.
W końcu je znalazłam.
Wyjście.
Byłam tak blisko.
Tak blisko, że czułam jego dłoń na swojej.
Jakbym tam była.
Obok niego, w szpitalu.
Nie.
Lucas!
Witaj, Max.
Uciekłam.
Nie zatrzymałam się.
Nigdy nie zapomnę jego wyrazu twarzy.
Bał się.
Gorzej, był przerażony.
Ma jakiś problem z tą jaskinią...
Tym wspomnieniem.
Nie wejdzie tutaj.
Tutaj jestem bezpieczna.
Więc urządziłam tu sobie sanktuarium.
Mój dom.
Wybrałam drugie wyjście.
Gówniane drugie wyjście.
Pogodziłaś się z losem.
Tak było.
A wtedy zjawiłaś się ty.
Wyjście trzecie wraca do gry.
Ucieczka.
Obmyśliłam plan, który nas stąd wydostanie.
Ale będzie wymagał więcej czasu, niż teraz mamy.
Niedługo Henry wróci do domu.
Nie może odkryć, że zniknęłaś.
Mam tam wrócić?
Do Henry’ego? Nie...
Wiem, to przerażające.
Ale jeśli chcesz się stąd wydostać i uciec z Camazotz,
to jedyne wyjście.
Jedyne.
Powiedz, co mam zrobić.
Ej, co...
- Cześć. - Cześć.
Pamiętasz może Tammy Thompson?
Tak. To ta, co jej słoń na ucho nadepnął?
Tak.
Ale w dziewiątej klasie
brzmiała dla mnie jak cholerna Whitney Houston.
Kiedy zobaczyłam ją po raz pierwszy, Boże, cały świat zwolnił.
Jak w jakimś ckliwym filmidle.
Włosy powiewały jej na wietrze. Wyglądała idealnie.
Chodząca perfekcja.
Od tamtej chwili wiedziałam, że jest tą jedyną.
Że przy Tammy będę w końcu mogła być prawdziwą wersją siebie.
Bo jest taka część mnie, która zawsze mnie przerażała.
Pomyślałam, że gdyby Tammy pokochała mnie całą,
już bym się tak nie bała.
A potem zjawił się on. Steve „Fryz” Harrington.
Boże.
Domyśl się reszty.
Tammy zabujała się na całego.
A moja fantazja o naszym wspólnym życiu, całym moim życiu w ogóle,
zawaliła się na moich oczach.
Fatalne oceny, ciągłe szlabany.
Każdy weekend harowałam w domu.
Aż pewnego dnia, gdy czyściłam garaż z kup nietoperzy,
znalazłam taśmę z filmem.
Był na niej głupi filmik, nagrałam go w czwartej klasie.
Puściłam go na projektorze
i nagle zobaczyłam młodszą wersję siebie.
Ledwo rozpoznałam tę małą Robin.
Była taka beztroska.
Taka nieustraszona.
Kochała każdą część siebie.
Wtedy zrozumiałam.
Nigdy nie chodziło o fałszującą Tammy.
Zawsze chodziło o mnie.
Szukałam odpowiedzi w kimś innym...
a wystarczyło zajrzeć w siebie.
I przestać się wiecznie bać.
Tego, kim tak naprawdę jestem.
A kiedy to zrobiłam,
poczułam się wolna.
Jakbym mogła latać, wiesz? W końcu mogłam być...
Rockową Robin.
Właśnie. Rockową Robin.
Hej, wy tam!
Coś wam się nie spieszy.
Walnęliście w Dicka?
- Prosto w Dicka. - Tak.
Oby nie był zbyt twardy.
Jeśli będzie...
to go zmiękczę.
Zabierzcie mnie do Kay.
Szlag by to!
Piśnij tylko, a nie żyjesz. Przytaknij, jeśli dotarło.
Ruszaj się, idziemy.
Szybciej!
Nie działa.
- Jak przejść? - Nie mam dostępu.
Nie o to pytałem. Jak tam przejdziemy?
Nie możecie.
Twoja szefowa, doktor Kay, ma dostęp?
Nie wiem.
Nie wiesz.
Dzięki za pomoc.
Plan B.
- Wyłącz to! - Nastka!
- Dość!
Przebiliśmy się.
O kurde.
Cholera.
Zamknijcie oczy i skupcie się na oddechu.
Wdech i wydech.
Gdy tak oddychacie,
wyobraźcie sobie, że siedzicie na plaży.
Woda jest błękitna. Zupełnie jak smerf.
Chlupie o piaszczysty brzeg i brzmi jak pies chłepcący z miski.
To się nazywa wizualizacja.
Mama tak robi, jak skończy jej się valium.
GI JOE AMERYKAŃSKI BOHATER
Idź.
AWARIA
Siemka.
Pomyśl o piasku pod pośladkami. Jest chłodny i miękki.
...tyłem. Bardzo dobrze.
Świetna robota. W porządku.
Cześć, skarbie. Jak masz na imię?
Debbie.
Pracujesz dla pana Coto?
Pana Coto?
Oczywiście. Jestem jego elfem.
Wiesz, takim magicznym.
Tutaj. Jeszcze kilka kroków.
W porządku.
Dobrze ci idzie. Kroczek po kroczku.
W mordę.
Jedenastka.
Szukam cię już od bardzo dawna.
Nazywam się...
Doktor Kay.
Wiem, kim jesteś.
Wiem, kogo przetrzymujesz.
Wiem też...
że ty i twoi ludzie...
wszyscy zginiecie.
Co jest?
Lepiej się nie szarpać.
Gdy uznaje kogoś za zagrożenie, reaguje bardziej agresywnie.
Pani Robin, a co z resztą?
Bez „pani”. Spokojnie, są tuż za nami.
Coś się stało, tak?
Nie no, skąd. Wszystko idzie zgodnie z planem.
- Zatamuj to. Owiń ją kurtką. - Dobra.
Czekaj.
Masz. Spróbuj...
Wybacz, mamy tu hydrauliczną usterkę.
Szukasz może pana Coto?
- Idź tamtędy. - Tam.
Morska bryza zdradza ci swoje sekrety.
Patrzysz w niebo. Szukasz chmur, ale widzisz tylko...
Pan Coto?
Cholera!
Panie oficerze!
No już, spokojnie.
- Co jest? - Kurde mol.
Dobra robota.
- Lucas, zobaczyli nas! - Nie!
Wyprowadź ich stąd.
- A reszta? - Ruszaj!
Cholera! Chodźcie.
Szybko!
Zatrzymajcie się!
Ashley Klein to kabel!
Otwieraj te drzwi!
Czyli to przez ciebie
tak trudno było ją wytropić.
Jesteś mi solą w oku.
Tak bardzo starałeś się ją ukryć, a teraz przyprowadziłeś ją tutaj?
Dlaczego?
Dlaczego ryzykujesz jej życiem dla kogoś innego?
Powiedz mi, o czym nie wiem.
Trudno w to uwierzyć, ale ono się teraz hamuje.
Ciepło, które czujesz...
je osłabia.
Dopiero w chłodzie nabiera sił.
Mogę to przerwać.
Ale musisz zacząć gadać.
Idź do diabła.
W twoim obecnym stanie to niestety nie zadziała.
Nie grzeszysz rozumem, co?
Spóźniłeś się. Już nadciąga kawaleria.
Nie szkodzi.
Wystarczy mi chwila.
Dostawa.
A gdzie reszta?
Tuż za nami.
No dalej, skarbie, zejdź tutaj.
Złaź albo zaraz zeżre cię potwór!
Otwierać drzwi!
Otwierać, do cholery!
Z drogi!
No, najwyższy czas!
Mam cię. Bardzo dobrze.
Tam na dole! A dokąd to się wybieracie?
Co robisz?
Musisz stąd uciekać. No chodź.
Biegnij do lasu.
Ten twój kryptonit tam cię nie dosięgnie.
Nie możemy uciec, przyszliśmy po Henry’ego.
Weź kompas. Kieruj się na północny wschód.
Tak dotrzesz na cmentarz. Znajdź Nancy i resztę.
Co to jest?
Na wszelki wypadek.
- Ostateczność. - Nie.
On nie może wyjść stąd żywy.
- Nie, Hop. - To jedyne wyjście.
Nie będę ryzykował twoim życiem.
Nie ma mowy.
- Hopper, nie. - Powiem ci coś ważnego.
Musisz wiedzieć, że jestem z ciebie dumny.
Niesamowicie dumny, Dumny z tego, jak wiele przetrwałaś.
Dumny z tego, kim jesteś.
Nie.
Nie, Hopper!
- Kocham cię, Jane. - Hopper, nie!
Hop!
Hopper!
Spada natlenienie.
Brak pulsu!
Wchodźcie, znajdźcie sobie miejsce z tyłu.
Cześć.
No dobra.
Ale będzie zabawa! Czeka nas super wypad.
Tylko zapnijcie pasy.
Bezpieczeństwo przede wszystkim. Czas nas goni.
Wygodnie wam?
Niezbyt.
Przykro mi.
Robin, Lucas, słyszycie mnie? Odbiór.
- Mówi Robin. - Lucas, zgłaszam się.
Mam problem w strefie.
Jaki problem?
Puszczaj, dupku!
Wyjaśnisz mi, co tu się, u diabła, dzieje?
Gdzie z łapami?
- Pięcioro dzieci zniknęło. - Zgubiliście je?
- Jak? - Ta kobieta...
Joyce Byers.
Włamała się do baraków.
Pomogła im uciec przez jakiś tunel.
Słucham? Powtórz to.
Te dzieci nie są tu bezpieczne. Grozi im niebezpieczeństwo.
A po co pani zdaniem tu trafiły?
Są pod naszą ochroną.
Jeśli mogę się wtrącić, widziałem, co nadchodzi.
I z całym szacunkiem, pańscy ludzie gówno potrafią ochronić!
Szeregowy!
- Zostaw go! - Szeregowy!
Co z tobą, nie dotykaj go!
Tym zajmuje się wojsko? Biciem dzieci?
- Will! - Will!
Kochanie, co ci jest?
Już tu są.
Strzelać bez ostrzeżenia!
Wszyscy zginiemy!
Dzieciaki, schowajcie się za mną!
Do tyłu!
Wszyscy pod łóżka!
Pod łóżka!
Zostańcie za mną!
Ruszać się!
Will!
Atakują nas. Powtarzam, atakują nas!
Musimy wiać!
A reszta dzieci? Szlag!
Biegiem!
Możemy ruszać?
Ruszamy!
Wyprowadzę was. Oczy na mnie, trzymać się razem.
Dobrze.
Chodź, Will.
- Szybko. - Czekajcie na mnie!
Nie chcę umierać!
- Czekajcie! - Nie zostawaj w tyle!
Derek, biegiem!
- Wszyscy są cali? - Tak.
Sklep z elektroniką. Dobiegniemy tam, ale trzymajcie tempo.
Uciekniecie stąd tunelami.
- Dobra. - Tak?
Pamiętajcie, oczy na mnie.
Stój!
Teraz!
Żryj ołów!
Szybko! O Boże.
Boże!
Wytrzymaj, skarbie!
- Co się stało? - Pojęcia nie mam, ale mnie to pasuje!
Siostra.
Ognia!
Uważajcie!
Murray!
Sukinsyn!
Cholera jasna!
Dzieci!
Trzymajcie się!
Biegiem, szybko!
Za mnie!
Nie zbliżaj się do niego!
Widzisz je...
Williamie?
Widzisz dzieci?
Wiesz dlaczego?
Dlaczego wybrałem je, aby zmienić świat?
Ponieważ są słabe.
Mają słabe ciała i umysły.
Proszę!
Łatwo je złamać.
Łatwo je kształtować.
I kontrolować.
To idealne naczynia.
A ty...
Will.
Ty byłeś pierwszy.
I tak łatwo dałeś się złamać.
Pokazałeś mi nowe możliwości
i jak wiele mogę osiągnąć.
Jak się okazuje, niektóre umysły...
zwyczajnie nie pasują do tego świata.
Ich miejsce jest przy mnie.
Szukałam odpowiedzi w kimś innym...
a wystarczyło zajrzeć w siebie.
Będziemy kolegami?
Wystarczyło...
żebym przestała się wiecznie bać.
Tego, kim tak naprawdę jestem.
Rety, jaki piękny!
WITAJCIE, PRZYJACIELE
ZAMEK BYERSÓW
A kiedy to zrobiłam...
poczułam się wolna.
Jakbym mogła latać.
Napisy: Magdalena Adamus