Szlag!
Spadamy!
No co ty, Harrington!
Czemu przycisk nie działa?
Wciśnij go!
A co niby robię?
Wciśnijcie coś! Walnij w ten guzik!
Moje krocze.
Spadło mi na krocze. Dustin!
Weź to ze mnie!
Nie mogę wstać.
Wszyscy żyją?
Tak, teraz wiem, że Ruscy robią kijowe windy!
Już wiemy, że przyciski nie działają.
Muszą jakoś działać!
- Ale z kartą. - Co?
To elektroniczny zamek, jak w drzwiach magazynu.
Bez karty nie zadziała, więc...
- Utknęliśmy tu. - Właśnie.
Wiedzcie, nerdy,
że miałam dzisiaj spać u Tiny,
a ona zawsze mnie kryje.
Ale jeśli nie wrócę jutro na imprezę wujka Jacka
i mama dowie się, że to wasza wina,
wytropi was po kolei i poderżnie wam gardła.
Mam gdzieś Tinę i imprezę wujka Jacka!
Twoja mama nas nie znajdzie, jeśli umrzemy w rosyjskiej windzie.
A może się wespniemy?
Mówiłeś coś o wspinaniu?
Ktoś tu mieszka.
Słyszałeś to?
Skąd to słychać?
Pod nami.
Ej, dupki!
Policja Hawkins, ręce do góry!
Nie będę powtarzał!
Po angielsku!
Mówicie po angielsku?
Nie rozumiem was.
Nie rozumiem.
- Nie rozumiem! - Hopper!
Nie ruszaj się!
Rzuć broń.
Rzucaj!
Rozumiesz mnie, wielkoludzie?
- Rzuć broń! - Bo co?
Zastrzelisz mnie?
Dobrze.
Czyli mnie rozumiesz?
I owszem,
jeśli jej nie odłożysz, wpuszczę trochę światła
do tej twojej grubej czachy.
Nie.
Nie zrobisz tego.
Niby czemu?
Bo jesteś policjantem.
Tacy jak ty mają zasady.
Tak?
Sprawdzimy tę teorię?
Policzę do trzech.
Raz,
dwa,
trzy!
Hopper!
Cholera.
Biegiem!
Szybko, Joyce!
- Boże. - Wstawaj, Smirnoff.
Idziesz z nami.
Szybko!
Biegiem!
Ruchy!
Szybko, biegiem!
Joyce, ruszaj!
- Szybciej, nie wlecz się! - Żartujesz?
Cholera!
- Joyce, ruszaj! - Próbuję!
Joyce!
Ruszaj!
Boże!
Trzymajcie się!
Wciąż uważasz, że to nasz rząd?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ PIĄTY ZŁUPIENI
Boże, cicho!
- Halo? - Jonathan.
Wiesz, która godzina?
Posłuchaj mnie.
Jest 6 rano, a ja siedziałem do późna z Faginem i chłopakami...
Jestem w szpitalu z Driscoll.
- Co? - Podali jej środki uspokajające.
- Lekarze ją badają. - Powiedz, że żartujesz.
Nie żartuję. Wiem, że jestem szalona,
irracjonalna i odlatuję, ale daruj sobie wykład,
bo mam to teraz gdzieś...
Muszę porozmawiać z twoim bratem.
- Co? - Jonathan.
Proszę.
Nie ma go tu.
To gdzie jest? Nic mu nie jest?
A coś mu grozi?
Nancy?
Co mu grozi?
Cholera jasna.
Cholera jasna!
A magnesy?
Wiesz, co to takiego? Magnes?
Właśnie, magnit. No więc...
magnesy na mojej lodówce zrobiły...
Spadły.
Rozmagnesowały się, przestały działać. Rozumiesz?
Czy to przez maszyny, nad którymi pracowaliście?
„Maszyna”, właśnie.
Właśnie.
Nie samochód.
Maszyny na farmie Hessów,
- gdzie cię porwaliśmy... - Joyce, przestań!
Łeb mi od tego pęka.
- Przez was. - Zaczekaj chwilę.
- Ja tu robię postępy! - Postępy?
- Tak. - Co już wiesz?
- Że nasz Smirnoff... - Aleksiej.
Smirnoff jest Rosjaninem
i pracuje dla Starcourt. Już to wiedzieliśmy.
Podejrzewaliśmy, ale teraz jesteśmy pewni, bo to potwierdziłam.
Nie ma za co!
To może potwierdź, czy ta maszynka odpali, co?
- Tylko nie zmieniaj biegu. - No ba!
Sam zrób coś pożytecznego.
Nie działa.
Spróbuj jeszcze raz.
Cholera.
- Stop! - Przymknij się, Smirnoff!
Nie słyszałeś, co mówię?
Kazałem ci zamknąć...
Szlag!
O Jezu.
Stop.
Myślałam, że ten kumpel mieszka w Illinois.
To nie kumpel, bardziej znajomy.
No to...
- Do przodu. - Spokojnie.
Czyli twój znajomy mieszka w Illinois?
- Tak? - Tak.
- Pójdziemy tam pieszo? - Tak, spacerkiem do Illinois.
Dotrzemy w piątek wieczorem. Chyba ci pasuje.
Chryste, nie pójdziemy tam na nogach.
To co my robimy?
Nie wiem, coś wymyślę.
Chyba mamy w Indianie kogoś, kto zna rosyjski...
Wiesz co? Zamieniam się w słuch. Mów dalej.
Jak chcesz, tak tylko mówię...
Szlag by to.
Znalazłam go.
Gdzie jest?
W lesie.
- W lesie? - Z mamą Willa.
Z moją mamą?
Co robią?
Ill...anoj.
Idą do Ill-anoj.
Mike!
- Śniadanie! - Nie teraz, mamo!
Illinois? Jak ten stan?
Stan Illinois?
Ill-anoj.
Wciąż cię boli?
Tylko kiedy mówię.
Dobrze, że nie jesteś Mikiem.
Bez przerwy by cię bolało.
Coś jest nie tak. Hopper dręczył mnie całe lato
i nagle rusza z mamą Willa do Illinois?
I Dustin też zaginął?
To nie może być przypadek.
I co z tego?
Najważniejsze, że ich tu nie ma.
- Zostaliśmy sami. - I niby co mamy zrobić?
Powstrzymać Billy’ego.
Super, brzmi fajnie,
ale jeśli Nastka go znajdzie, co będzie trudne, co wtedy?
Spalimy go na wiór i nie damy mu znowu uciec.
- A co potem? - Wygramy!
Nie! W tym cały problem.
Wcale nie wygramy.
Wypędziliśmy łupieżcę z Willa i wrócił.
Sam Billy to za mało, trzeba pokonać łupieżcę.
- Niby jak? - Nie wiem.
Może Nastka wie.
Co one tam tyle robią?
Nie wiem, dziewczyny lubią siedzieć w łazienkach.
Dlaczego?
Nie wiem.
Spiskują przeciwko mnie.
Tym się martwisz?
To takie moje mniejsze zmartwienie.
- Myślałem, że zerwaliście. - Nie, robimy sobie przerwę.
Powiedziała, że cię rzuca.
- To ma być przerwa? - Żadna przerwa!
Wiecie, że słyszymy każde wasze słowo?
Mówiłem ci, że spiskują.
Nie teraz, mamo!
Mike, otwórz te drzwi.
...kod czerwony. Ktoś mnie słyszy?
Mamy kod czerwony. Powtarzam, kod czerwony.
Kod czerwony. Czy ktoś mnie słyszy?
Jesteśmy dziećmi, utknęliśmy pod Starcourt.
Armia Czerwona przeniknęła do Hawkins. Jak nas znajdą,
będą nas torturować i zabiją.
Wyluzuj z tym, wyczerpiesz baterię.
- Otworzyli centrum. - I co?
Może ktoś jest w zasięgu.
Co ty myślisz, że ochroniarz Petey zjedzie po linie i nas uratuje?
Coś ty taki zgryźliwy?
Przecież spędziłeś noc z Robin.
Jezu Chryste.
Odpuść sobie tę koszmarną fantazję.
Całą noc gadaliście.
Rozkminialiśmy, jak otworzyć drzwi,
gdy wy, dzieciaki, spaliście.
Przez osiem godzin
nic nie wymyśliliśmy, co odrobinkę wpływa na to, że jestem...
trochę zgryźliwy.
Co ty robisz?
A jak myślisz? Odlewam się. Nie patrz.
Odwróć się!
Możesz zmienić trajektorię?
Ej, ostrożnie!
Nie wiemy, co to jest.
Właśnie, może się przydać.
Niby jak?
Bez jedzenia możemy tu przeżyć długo,
ale bez wody ludzkie ciało umiera.
Przykro mi to mówić, ale to nie jest woda.
Nie, ale to płyn,
a mając do wyboru picie szlamu
i śmierć z pragnienia, wolę to wypić.
Ktoś jedzie.
Czujesz to?
Co?
Szczyny.
Ruszamy.
- Szybko. - No idę!
Henderson, ruchy!
Jezu Chryste.
Wciąż chcesz to pić?
Matko Przenajświętsza.
No cóż...
Obyście byli w dobrej formie.
O tobie mówię, boczuś.
No chodźcie.
Dlaczego ja?
To było to samo,
co stało się Willowi rok temu.
Spójrzcie na temperaturę.
35,5 °C
Lubi zimno.
Czyli świrnięta staruszka, która jadła nawóz...
- Pani Driscoll. - No tak.
- Kiedy miała napad? - Wieczorem.
Ale o której?
- Około 21. - Całą noc nie dzwoniłaś?
Czekałam, aż lekarze ją zbadają.
Nie było cię tam?
Ale tutaj jestem.
Alleluja!
O której robiliście tę próbę sauny?
Około 21.
- Więc to potwierdza moją teorię. - Została złupiona, jak Billy.
- Złupiona? - Łupieżca tak robi z ludźmi.
Przejmuje ich umysły. Wtedy stają się nim.
- Mamy już dwoje... - Pewnie jest ich więcej.
Heather.
Billy jej coś zrobił.
Bała się.
Krzyczała.
To był zły krzyk.
- A jest dobry? - Max mówiła...
- Nieważne. - Pogubiłam się. Kim jest Heather?
- Ratowniczką z basenu. - Heather Holloway?
Tom.
Poważnie?
Witaj w moim świecie.
Pasy.
- Boże, musisz iść tak blisko? - Co?
Odsuń się trochę, śmierdzisz.
Łapię, jesteś zła?
Bo wysadziłem samochód?
Ze mną w środku.
Chciałem ci przypomnieć,
- że nie jestem mechanikiem. - Widzę.
Dlatego słuchaj Aleksieja.
No tak, to twój nowy chłopak.
Od teraz każdy facet, z jakim gadam, to mój chłopak.
Wygląda jak rosyjski Scott Clarke.
Znowu to samo.
Może powinniście iść na randkę? No nie wiem, do Enzo?
- Co? - Ucieka.
Skurczybyk!
Ej, Smirnoff!
Wracaj tu!
Chodź no tu!
Wracaj!
Zapłacicie za to?
ILLINOIS MAPA DROGOWA
Jesteś jakimś łowcą nagród?
Gliniarzem.
Działam incognito.
Cześć, Karen, mówi Joyce.
Sprawdzam tylko, co u Willa.
Są w kinie?
Trzymaj gębę na kłódkę.
No dobra, wsiadaj.
Sam się „hej”!
To pilna akcja policji.
Rekwiruję pański wóz.
Co?
Dopóki jest...
Jak się pan nazywa?
- Todd. - Todd?
- Tak. - Todd.
- Todd...
słuchaj no.
Ten człowiek może na takiego nie wygląda,
ale to jeden z najbardziej niebezpiecznych ludzi na świecie.
To...
- morderca dzieci. - Co?
Totalny psychopata, dwa stany go ścigałem.
Co się dzieje?
Detektyw Byers.
To jest Todd.
Użyczył nam swojego wozu, żebyśmy przewieźli tego kryminalistę.
- Tak, to niebezpieczny fałszerz. - Właśnie.
Morderca dzieci.
- Morderca dzieci? - Jedźmy już.
Jak odzyskam auto?
- Zadzwoń na posterunek. - Który?
Co za brzmienie, Todd!
Który posterunek?
Słusznie postąpiłeś!
Zaraz, co do...
Co jest?
Musicie przyznać, że to cud inżynierii.
- Imponujące. - Co ty gadasz? To zagrożenie pożarowe.
Żadnych schodów, wyjść,
tylko winda na drodze do piekła.
To komuniści. Jak nie płacisz ludziom, tną koszty.
Zwróćmy honor towarzyszom, bo ten tunel nie służy do chodzenia.
Stworzyli idealny system do przewożenia tego ładunku.
Przyjeżdża jak normalna dostawa.
Potem ładują to na ciężarówki i nikt nic nie wie.
Wybudowali całe centrum, żeby przewozić tę zieloną truciznę?
Wątpię, żeby chodziło o coś tak nudnego.
To coś cenniejszego, jak promet.
Co to niby jest?
Ojciec Victora Stone’a użył go do stworzenia części Cyborga.
Jesteście takimi nerdami, że chyba się porzygam.
Mnie w to nie mieszaj, ja taki nie jestem.
Coś ty taki wrażliwy? Boisz się, że nie jesteś dość fajny?
Mówię tylko, że nic nie wiem o Prometeuszu.
O promecie.
Prometeusz to postać z mitologii. Nieważne, chodzi o to,
że pewnie coś tu wytwarzają.
Albo zasilają.
- Broń jądrową. - Totalnie.
Idziemy do broni jądrowej, super.
- Wspaniale. - Ale jeśli coś budują,
dlaczego tutaj?
W Hawkins. Nie mieli gdzie tego robić?
Jesteśmy tylko przystankiem na siku w drodze do Disneylandu.
Ale może właśnie o to chodzi...
- Rosjanie wiedzą? - O...
- Możliwe. - Czyli to się łączy?
- Może. - Jak?
Nie wiem, ale...
To możliwe.
Chcecie się czymś podzielić z resztą klasy?
Krótkofalówka.
Wycieczka do Chin brzmi nieźle,
jeśli stąpasz ostrożnie.
To ten szyfr.
- Skądkolwiek nadają... - Są blisko.
A coś wiemy o tej transmisji.
Dociera na powierzchnię.
Chodźmy.
Tom?
Heather?
Jezu, jak tu zimno.
Czujecie to?
O Boże.
Więcej chemikaliów.
Piją ten syf?
Albo ostro ich wzięło na sprzątanie.
W zeszłym roku Will nie pił chemikaliów.
- Piłeś? - Nie.
To coś nowego.
Lekcja Clarke’a, piąta klasa.
- Skutek połączenia chemikaliów? - Stworzenie nowej substancji.
- Może coś tworzą? - W swoich ciałach?
Picie czegoś takiego może zabić.
Jeśli jesteś człowiekiem.
Krew.
Wczoraj...
Tom miał plaster na czole.
Zaatakowali go.
Dzwońcie po...
Musieli ich związać.
I gdzieś wywieźli.
Pani Driscoll.
Powtarzała: „Muszę tam wrócić”.
A jeśli łupienie
odbywa się gdzie indziej?
Gdzieś to się musiało zacząć.
U źródła.
Nie chciał, żebym to widziała.
Jeśli odnajdziemy źródło, może go powstrzymamy.
Albo przestanie się rozprzestrzeniać czy wykorzystywać chemikalia.
- Jak znajdziemy to miejsce? - Pani Driscoll.
Skoro tak bardzo chce wrócić, pozwólmy jej.
...wlewam sobie benzynę.
A wtedy on... Hola!
Nie wkurzaj mnie!
Ciężki dzień?
Można tak powiedzieć.
Jakiś psychol zakosił mu auto.
Co jeszcze?
- Co? - Co jeszcze widziałeś?
Poza psycholem.
Sorry, już gadałem z glinami.
Nie jestem gliną.
Bez jaj, Chruszczow.
Kurna!
Nie patrz na nich.
Tylko na mnie.
Opowiedz mi o tym psycholu.
Ruszaj się, wysiadka.
Mówiłeś, że to reporter.
Był reporterem.
Był?
Spójrz w kamerę.
W kamerę. Nad tobą, po prawej.
Przedstawcie się.
Jim Hopper, Joyce Byers, Smirnoff.
- Aleksiej. - Aleksiej.
Nazwisko.
Nie znam.
Nazwisko rodowe!
No wiem, ale nie znam go.
Otwórz te cholerne drzwi!
Hopper.
Już dobrze, nie martw się.
Jest trochę ekscentryczny...
ale nieszkodliwy.
Nazwisko.
Zabierz mi to sprzed twarzy,
ty łysa amerykańska świnio!
Może i jestem łysy,
ale to ty stoisz w kajdankach, sowiecka szujo.
Cześć, Jim.
Czekajcie.
Uważaj!
Cicho, szujo!
Długo to potrwa? Bo...
- Nie. - Nie.
Nie będziesz mi tu zadawał pytań.
Przyprowadziłeś wroga państwa do mojego domu
tak beztrosko, jak dziecko ciągnie gówno na bucie.
Będę go przeszukiwał, ile mi się podoba.
Jim. Podejdź tu.
- Muszę z tobą pogadać. - Co?
- To się nie uda.
- Jak to? - To nie ekscentryk, tylko pomyleniec.
- I kto to mówi, Joyce. - Co?
- Przyganiał kocioł garnkowi. - Weź przestań!
- Przepraszam! - Co?
Przenieście się z tą kłótnią kochanków.
- To nie jest kłótnia kochanków. - Skąd...
Darujcie sobie!
Jaki masz problem?
Przestań gadać!
Nie! Mamy za sobą bardzo długi dzień.
Strzelano do nas, prawie nas wysadzono,
przeszliśmy szmat drogi w piekielnym skwarze,
ukradliśmy samochód,
a przez cały czas ścigał nas jakiś gigantyczny psychopata.
Wszystko po to, by przyprowadzić jego do ciebie.
Bo jakimś cudem tylko ty w okolicy znasz rosyjski,
w co nie wierzę.
Ale to nie ma znaczenia, bo już tu, niestety, jesteśmy.
Więc bądź tak dobry,
odłóż to ustrojstwo,
przestań być dupkiem
i zapytaj go, co robi, że mi magnesy spadają z cholernej lodówki!
Proszę.
Dobra, czysto.
Idziemy.
Blisko było.
- Zbyt blisko. - Wyluzujcie.
Spokojnie, nikt nie widział...
Szlag.
O Jezu.
- Czerwony świt. - Widziałam.
- Pierwsze piętro. - Co widziałaś?
Dyspozytornię!
Dyspozytornię?
Zgadza się.
- Na pewno? - Tak, na sekundę otworzyli drzwi.
Widziałam światełka, maszyny i inne pierdoły.
Nie wiadomo, co to było.
Mnie to wystarczy.
No dobra.
Poruszamy się szybko i nisko.
- Dobra? - Dobra.
Ruchy!
Idziemy.
Stąpaj ostrożnie.
A ty to kto?
Srebrny kot.
Nie rozumiem.
Chiny?
Gościu!
Udało ci się!
Wygrałeś walkę!
- Co robisz? - To nasz bilet na wolność.
Chcesz iść z powrotem?
Możemy tu posiedzieć, zrobić sobie piknik.
Piknik? Przyszliśmy po radio!
Ten plan jest lepszy.
Gdybym wiedział, że Steve powali Ruska, od tego byśmy zaczęli...
- ...ale ty... - Ludzie.
Na górze coś jest.
Idziemy.
Jasny gwint.
Nie jestem wredna, tylko szczera.
Nie dowie się.
Tylko ty powiesz...
Chwileczkę!
Dokąd się wybieracie?
Chciałam znowu odwiedzić babcię.
A to...
To moja rodzina.
- Daleka. - Nie obchodzi mnie to.
Znasz zasady, tylko dwoje gości naraz.
- Tak, ale... - Dwoje!
Dziewczyna oszalała. Całe zoo przyprowadziła.
Wiesz...
to, co mówiłam wczoraj...
Nie myślę tak.
- Wiem. - Nie jesteś jak te dupki.
Ani trochę.
Nigdy tak nie myślałam.
- Po prostu byłam... - Wściekła?
Wciąż tego nie rozumiem.
W końcu się totalnie, całkowicie,
żenująco...
myliłem.
Tylko się nie pysznij.
Nie będę.
Cieszę się, że więcej we mnie nie zwątpisz.
No weź, ty kupo złomu!
Dzięki.
Stary, to było to.
Co takiego?
Gałązka oliwna.
Że co?
O Boże.
Żałosny jesteś.
No dobra,
odwrócę uwagę Max.
Będziesz miał szansę.
Więc z nią pogadaj. Dobra?
Gdzie ona jest?
Nie wiem.
- To na pewno dobry pokój? - Tak.
Poszła do domu.
Liczyliśmy na to, że wrócisz.
Czyja to krew?
Tom, cokolwiek zrobiłeś, to nie ty.
On cię kontroluje.
Biegnij!
Auć.
Szybko!
Biegiem!
- Dwa z rzędu! - Nieźle.
- Dobrze rzucam. - A ja łapię.
- Pobijmy trzy. - Cześć.
Cześć.
Twój gatunek lubi M&M’s?
Podoba mi się twój nowy styl.
Dzięki.
Dalej!
Tędy!
Nancy.
Halo!
Mam sygnał!
Nie obchodzi mnie jej ciasto.
Nie chcę jej widzieć w moim domu.
Odbierz!
Nancy?
Siemka.
Znalazłem cię, Nancy Drew.
Nie!
Jonathan!
- Ty suko. - Nancy.
Uciekaj!
Pomocy!
Czy ktoś tu jest?
Nancy!
Dokąd się wybierasz?
Nancy Drew, gdzie jesteś?
Nancy.
Marco.
- Marco. - Polo!
Idź do diabła!
Napisy: Magdalena Adamus